ତେ ହେମକଵଚା ଭୂତ୍ଵା କାଲେଯାଃ ପରିଘାଯୁଧାଃ। ତ୍ରିଦଶାନଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଦାଵଦଗ୍ଧା ଇଵ ଦ୍ରୁମାଃ
କାଳକେୟମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି ଓ ଲୋହା ଗଦା ଧରି, ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁନରେ ଗଛ ଜଳିଯାଏ।
ତେଷାଂ ଵେଗଵତାଂ ଵେଗଂ ସହିତାନାଂ ପ୍ରଧାଵତାମ୍। ନ ଶେକୁଃ ସହିତାଃ ସୋଢୁଂ ଭଗ୍ନାସ୍ତେ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଭଯାତ୍
ସେମାନଙ୍କ ସମୁହିକ ଦ୍ରୁତ ଆକ୍ରମଣର ଜୋର ଦେବତାମାନେ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଭୟରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ସେମାନେ ପଳାଇଗଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରଵତୋ ଭୀତାନ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ। ଵୃତ୍ରଂ ଚ ଵର୍ଦ୍ଧମାନଂ ତୁ କଶ୍ମଲଂ ମହଦାଵିଶତ୍
ସେମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଲେ, କାରଣ ବୃତ୍ରାସୁର ଶକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା।
ତଂ ଶକ୍ରଂ କଶ୍ମଲାଵିଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ। ସ୍ଵତେଜୋ ଵ୍ଯଦଧାଚ୍ଛକ୍ରେ ବଲମସ୍ଯ ଵିଵର୍ଧଯନ୍
ସେଇ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିତ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁନାପ୍ଯାଯିତଂ ଶକ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦେ ଵଗଣାସ୍ତଦା। ସର୍ଵେ ତେଜସ୍ସମାଦଧ୍ଯୁସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।
ସ ସମାପ୍ଯାଯିତଃ ଶକ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଦୈଵତୈଃ ସହ। ଋଷିଭିଶ୍ଚ ମହାଭାଗୈର୍ବଲଵାନ୍ସମପଦ୍ଯତ
ଏଭଳିଭାବେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା ଓ ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବଲସ୍ଥଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପଂ ତଂ ନନାଦ ଵୃତ୍ରସ୍ସୁମହାନି ନାଦମ୍। ତସ୍ଯ ପ୍ରଣାଦେନ ଧରା ଦିଶଶ୍ଚ ଖଂ ଦ୍ଯୌର୍ନଗାଶ୍ଚେତି ଚଚାଲ ସର୍ଵଂ
ତିନି ଲୋକର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ବୃତ୍ରାସୁର ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ; ତାଙ୍କର ଏହି ଚିତ୍କାରରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ ସବୁ କମ୍ପିଉଥିଲା।
ତତୋ ମହେଂଦ୍ରଃ ପରମାଭିତପ୍ତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରଵଂ ଘୋରତରଂ ମହାଂତମ୍। ଭଯେନ ମଗ୍ନସ୍ତ୍ଵରିତଂ ମୁମୋଚ ଵଜ୍ରଂ ମହାନ୍ତଂ ଖଲୁ ତସ୍ଯ ଶୀର୍ଷେ
ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର ଶୁଣି, ଭୟରେ ଡୁବିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଜ୍ରକୁ ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ଶକ୍ରଵଜ୍ରାଭିହତଃ ପପାତ ମହାସ୍ଵନଃ କାଂଚନମାଲ୍ଯଧାରୀ। ଯଥା ମହାଶୈଲଵରଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ସ ମଂଦରୋ ଵିଷ୍ଣୁକରାତ୍ପ୍ରମୁକ୍ତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଘାତରେ ବୃତ୍ରାସୁର ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ସମୟରେ ବଡ଼ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟି ପଡ଼ିଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ହତେ ଦୈତ୍ଯଵରେ ଭଯାର୍ତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ସରଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ। ଵଜ୍ରଂ ଚ ମେନେ ସ୍ଵକରାତ୍ପ୍ରମୁକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଭଯାଚ୍ଚୈଵ ହତଂ ନ ପଶ୍ଯତି
ସେଇ ଦାୟିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ବିନାଶ ହେବା ପରେ, ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ହ୍ରଦକୁ ପଳାଇ ଲୁଚିଗଲେ, ଭାବିଲେ ଯେ ସେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଭୟରେ ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ଚ ଦେଵା ମୁଦିତାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ସହର୍ଷଯଶ୍ଚୈନମଥୋ ସ୍ତୁଵଂତି। ଶେଷାଂଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତ୍ଵରିତଂ ସମେତ୍ଯ ଜଘ୍ନୁଃ ସୁରା ଵୃତ୍ରଵଧାଭିତପ୍ତାନ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ଅନ୍ୟ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ, ଦେବତାମାନେ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦେଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତ୍ରିଦଶୈସ୍ତଦାନୀଂ ମହାସୁରା ଵାଯୁସମାନଵେଗାଃ। ସମୁଦ୍ରମେଵାଵିଵିଶୁର୍ଭଯାର୍ତାଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୈଵୋଦଧିମପ୍ରମେଯମ୍
ସେଇ ବଡ଼ ଦାନବମାନେ, ଦେବତାମାନେ ମାରୁଥିବା ସମୟରେ, ବାୟୁ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଅପାର ସାଗର ଭିତରେ ଲୁଚିଗଲେ।
ଝଷାକୁଲଂ ରତ୍ନସମାକୁଲଂ ଚ ତଦା ସ୍ମ ମଂତ୍ରଂ ସହିତାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁଃ। ତତ୍ର ସ୍ମ କେଚିନ୍ମତିନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞାସ୍ତାଂସ୍ତାନୁପାଯାନ୍ପରିଚିଂତଯଂତଃ
ମାଛରେ ଭରିଥିବା ଓ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ସାଗର ଭିତରେ ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ କୌଳିନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ; କିଛି ଦାନବ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ବିଚାର କରୁଥିଲେ।
ଭଯାର୍ଦିତା ଦେଵନିକାଯତପ୍ତାସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଶାଯ ମତିଂ ପ୍ରଚକ୍ରୁଃ। ତେଷାଂ ତୁ ତତ୍ର କ୍ଷଯକାଲଯୋଗାଦ୍ଘୋରାମତିଶ୍ଚିଂତଯତାଂ ବଭୂଵ୧୦୦ 1.19.
ଭୟରେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ତ ସମୟ ଆସିବା ସହିତ, ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ମନରେ ଉପଜିଲା।
ଯେ ସଂତି ଵିଦ୍ଯାତପସୋପପନ୍ନାସ୍ତେଷାଂ ଵିନାଶଃ ପ୍ରଥମଂ ଚ କାର୍ଯଃ। ଲୋକାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ତପସା ଧ୍ରିଯଂତେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵରଧ୍ଵଂ ତପସଃ କ୍ଷଯାଯ
ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ଵି ଶକ୍ତିରେ ଭରିଆଛନ୍ତି, ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଦରକାର; କାରଣ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତପସ୍ଵାରେ ଟିକି ରହିଛି। ତେଣୁ ତପସ୍ଵିମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଯେ ସଂତି କେଚିଦ୍ଧି ଵସୁଂଧରାଯାଂ ତପସ୍ଵିନୋ ଧର୍ମଵିଦଶ୍ଚ ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ। ତେଷାଂ ଵଧଶ୍ଚକ୍ରିଯତାଂ ହି କ୍ଷିପ୍ରଂ ତେଷୁ ପ୍ରଣଷ୍ଟେଷୁ ଜଗଦ୍ଵିନଷ୍ଟମ୍
ଏଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵି ଓ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦିଅ; ସେମାନଙ୍କ ନାଶ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଧ୍ଵଂସ ହେବ।
ଏଵଂ ହି ସର୍ଵେ ଗତବୁଦ୍ଧିଭାଵା ଜଗଦ୍ଵିନାଶେ ପରମପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ। ଦୁର୍ଗଂସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମହୋର୍ମିମଂତଂ ରତ୍ନାକରଂ ଵାରୁଣମାଲଯଂ ସ୍ମ
ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତେ ଜଗତ ନାଶ ଉପରେ ମନ ଦେଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦୁର୍ଗମ ତରଙ୍ଗ ଭରା ଓ ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାରୁଣୀ ସାଗରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସମୁଦ୍ରଂ ତେ ସମାସାଦ୍ଯ ଵାରୁଣଂ ତ୍ଵଂଭସାଂ ନିଧିଂ। କାଲେଯାସ୍ସମପଦ୍ଯଂତ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଵିନାଶନେ
ସେମାନେ ବାରୁଣୀ ଜଳର ଧନ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, କାଳେୟମାନେ ଏଠାରେ ଏକାଠି ହୋଇ ତିନି ଲୋକ ଧ୍ଵଂସ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତେ ରାତ୍ରୌ ସମଭିକ୍ରୁଦ୍ଧା ବଭକ୍ଷୁସ୍ତାଂସ୍ତଦା ମୁନୀନ୍। ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚ ଯେ ସଂତି ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ
ତାପରେ, ରାତିରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଭରିଥିବା ସେମାନେ ଆଶ୍ରମ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ମୁନିମାନୋକୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଶ୍ରମେ ଵିପ୍ରା ଭକ୍ଷିତାସ୍ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ। ଅଶୀତିଃ ଶତମଷ୍ଟୌ ଚ ଵନେ ଚାନ୍ଯେ ତପସ୍ଵିନଃ
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋକୁ ଖାଇଦେଲେ; ଅଠାସି ଶହ ଆଉ ଆଠି ଜଣ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ଵିମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଚ୍ଯଵନସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜନିଷେଵିତମ୍। ଫଲମୂଲାଶନାନାଂ ହି ମୁନୀନାଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଶତଂ
ଚ୍ୟବନଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଯାଇ ଦାନବମାନେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବିକା ଚଳାଉଥିବା ଶତଜଣ ମୁନିଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ।
ଏଵଂ ରାତ୍ରୌ ସ୍ମ କୁର୍ଵଂତୋ ଵିଵିଶୁଶ୍ଚାର୍ଣଵଂ ଦିଵା। ଭରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ନିଯତା ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ଏଭଳି ରାତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ଦିନେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରେ ସେମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ନିୟମିତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ମୁନିମାନେ ରହୁଥିଲେ।
ଵାତାହାରାଂବୁଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଵିଂଶତିଶ୍ଚ ନିଷୂଦିତାଃ। ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ଭକ୍ଷାର୍ଥଂ ମୁନୀନାଂ ଦାନଵାସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ବାୟୁ ଓ ଜଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା କୁଳିଶିଜଣ ମୁନିଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ମାରିଦେଲେ। ଏଭଳି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଦାନବମାନେ ମୁନିମାନେ ଖାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନିଶାଯାଂ ପର୍ଯଧାଵଂତ ଶକ୍ତା ଭୁଜବଲାଶ୍ରଯାତ୍। କାଲେନ ମହତା ତେ ଵୈ ଜଘ୍ନୁର୍ମୁନିଗଣାନ୍ବହୂନ୍
ନିଶାରେ ଦାନବମାନେ ନିଜ ବଳ ଉପରେ ଭରସା କରି ଚାରିପାଖେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେମାନେ ଅନେକ ମୁନିଗଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ନ ଚୈତାନଵବୁଧ୍ଯଂତ ମନୁଜା ମନୁଜାଧିପ। ନିସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଷଟ୍କାରଂ ନଷ୍ଟଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵକ୍ରିଯମ୍
ହେ ରାଜା, ଲୋକମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବେଦ ପାଠ, ହୋମ କ୍ରିୟା ଓ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।
ଜଗଦାସୀନ୍ନିରୁତ୍ସାହଂ କାଲେଯଭଯପୀଡିତଂ। ଏଵଂ ପ୍ରକ୍ଷୀଯମାଣାସ୍ତେ ମାନଵା ମନୁଜେଶ୍ଵର
କାଳେୟମାନଙ୍କ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ସାହହୀନ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲୋକମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲେ।
ଆତ୍ମତ୍ରାଣପରା ଭୀତାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵଂସ୍ତୁ ଦିଶୋ ଦଶ। କେଚିଦ୍ଗୁହାଂ ପ୍ରଵିଵିଶୁର୍ଵିକୀର୍ଣାଶ୍ଚାପରେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଲୋକମାନେ ଦଶଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। କେହି ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କେହି ଛିଟିଯାଇ ଦ୍ୱିଜମାନେ ହେଲେ।
ଅପରେ ଚ ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନା ଭଯାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ସମତ୍ଯଜନ୍। କେଚିତ୍ତତ୍ର ମହେଷ୍ଵାସାଃ ଶୂରାଃ ପରମଦର୍ପିତାଃ
ଅନେକେ ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ। କିଛି ଶୂରବୀର ଏବଂ ମହାଧନୁର୍ଧର ମାନେ ଏଠି ଅଭିମାନରେ ଅବିଚଳିତ ରହିଗଲେ।
ମାର୍ଗମାଣାଃ ପରଂ ଯତ୍ନଂଦାନଵାନାଂପ୍ରଚକ୍ରିରେ। ନଚୈତାନନୁଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ସମୁଦ୍ରଂ ସମୁପାଶ୍ରିତାନ୍
ସେମାନେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଅଧିକ ପ୍ରୟାସ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ ଶରଣ ନେଇଥିବା ସେମାନେ ପଛୁଆଇଲେ ନାହିଁ।
ଶମଂ ନ ଜଗ୍ମୁଃ ପରମମାଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷଯମେଵ ଚ। ଜଗତ୍ପ୍ରଶମନେ ଜାତେ ନଷ୍ଟଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵକ୍ରିଯେ
ସେମାନେ କେବେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ ନାହିଁ, ବିନାଶକୁ ହିଁ ଅନୁଭବ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଇପଡିଲା।