ଚଂଦନାଗୁରୁକର୍ପୂରୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯଂ କୃସରଂ ତଥା । ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ନାମ୍ନା ଚ ତତଃ କୃଷ୍ଣାଖ୍ଯେନ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କର୍ପୂର ଏବଂ କ୍ଷିର ଦ୍ୱାରା ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିବା ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କୂଷ୍ମାଂଡୈର୍ନାରିକେରୈଶ୍ଚ ହ୍ଯଥଵା ବୀଜପୂରକୈଃ । ସର୍ଵାଭାଵେଽପି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଶସ୍ତପୂଗଫଲୈର୍ଵୃତମ୍ । ଅର୍ଘଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଧାନେନ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନମ୍
କୁଅଁଡ଼, ନାଡ଼ିଆ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡିଆ ବିଜ ଭରା ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଏହା କିଛି ନ ମିଳିଲେ ଉପଯୁକ୍ତ ପୁଗଫଳ ଦ୍ୱାରା, ବିଧିମୁତାବକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି।
କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣ କୃପାଲୁସ୍ତ୍ଵମଗତୀନାଂ ଗତିର୍ଭଵ । ସଂସାରାର୍ଣଵ ମଗ୍ନାନାଂ ପ୍ରସୀଦ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ କୃପାଳୁ, ଯେଉଁମାନେ ନିରାଶ୍ରୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ। ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବାମାନେ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଦୟା କର।
ନମସ୍ତେ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ । ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମହାପୁରୁଷପୂର୍ଵଜ । ଗୃହାଣାର୍ଘ୍ଯଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସହ ଜଗତ୍ପତେ
ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ପଦ୍ମନୟନ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ହେ ପ୍ରାଚୀନ ମହାପୁରୁଷ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଯେଉଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଛି, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତ୍ଯର୍ଘମଂତ୍ରଃ । ତତସ୍ତୁ ପୂଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରମୁଦକୁଂଭଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ । ଛତ୍ରୋପାନହଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋ ମେ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ଏହିଅଟି ଅର୍ଘ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର। ତାପରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଜଳ ଭରା କୁଁଭ ଦେବା ଉଚିତ, ସହିତ ଛତା, ଚପ୍ପଲ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣା ଧେନୁଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ଯଥାଶକ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମେ । ତିଲପାତ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଦ୍ଯାତ୍ପାତ୍ରଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ଶ୍ୟାମା ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତିଳ ଭରା ପାତ୍ର ଦେଇବା ଉଚିତ।
ସ୍ନାନେ ପ୍ରାଶନକେ ଶସ୍ତାସ୍ତଥା କୃଷ୍ଣତିଲା ମୁନେ । ତାନ୍ପ୍ରଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଯଥାଶକ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମେ । ତିଲପ୍ରରୋହଜାଃ କ୍ଷତ୍ରେ ଯାଵତ୍ସଂଖ୍ଯାସ୍ତିଲା ଦ୍ଵିଜ
ସ୍ନାନ ଓ ଭୋଜନ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣତିଳ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ହେ ମୁନି। ଏହି ତିଳ ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ସେଉଁଠି ସାବଧାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେ ତିଳ ଅଂକୁରିତ ହୋଇଛି, ସେତେ ତିଳ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ । ତିଲସ୍ନାଯୀ ତିଲୋଦ୍ଵର୍ତୀ ତିଲହୋମୀ ତିଲୋଦକୀ
ଯେତେ ତିଳ ଦାନ କରାଯାଏ ସ୍ନାନ, ଲେପନ, ହୋମ ଓ ଜଳ ଦାନ ପାଇଁ, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ତିଲଦାତା ଚ ଭୋକ୍ତା ଚ ଷଟ୍ତିଲାଃ ପାପନାଶନାଃ । ନାରଦ ଉଵାଚ- କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣ ମହାବାହୋ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ
ଯିଏ ତିଳ ଦାନ କରେ, ଭୋଗ କରେ, ସ୍ନାନ କରେ, ଲେପନ କରେ, ହୋମ କରେ, ଓ ଜଳ ଦାନ କରେ—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ତିଳ ପାପ ନାଶ କରେ। ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।'
ଷଟ୍ତିଲୈକାଦଶୀଭୂତଂ କୀଦୃଶଂ ଫଲମସ୍ତି ଵୈ । ସୋପାଖ୍ଯାନଂ ମମ ବ୍ରୂହି ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ଯାଦଵ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍କଥଯାମି ତେ । ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ପୁରା ହ୍ଯାସୀଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯେକା ଚ ନାରଦ । ଵ୍ରତଚର୍ଯାରତା ନିତ୍ଯଂ ଦେଵପୂଜାରତା ସଦା
'ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ତିଳ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସର ଫଳ କଣ? ଏହାର କଥା ସହିତ ମୋତେ କହ, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛ, ହେ ଯାଦବ।' ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ସେ କଥା କହୁଛି। ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ହେ ନାରଦ, ସେ ସଦା ବ୍ରତ ଓ ଦେବପୂଜାରେ ଲାଗିଥିଲେ।'
ମାସୋପଵାସନିରତା ମମ ଭକ୍ତା ଚ ସର୍ଵଦା । କୃଷ୍ଣୋପଵାସସଂଯୁକ୍ତା ମମ ପୂଜାପରାଯଣା
'ସେ ସଦା ପ୍ରତିମାସ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, କୃଷ୍ଣ ଉପବାସ କରି, ମୋ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।'
ଶରୀରଂ କ୍ଲେଶିତଂ ଚୈଵ ଉପଵାସୈର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଦେଵାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ କୁମାରୀଣାଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
'ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦେହ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କୁମାରୀମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।'
ଗୃହାଦିକଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତୀ ସର୍ଵକାଲଂ ମହାସତୀ । ଅତିକୃଚ୍ଛ୍ରରତା ସା ତୁ ସର୍ଵକାଲଂ ତୁ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ
'ସେ ସଦା ଘରବାଡ଼ି ଦେଇ ଥିଲେ, ସମୟ ସମୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।'
ନ ଦତ୍ତା ଭିକ୍ଷୁକେ ଭିକ୍ଷା ବ୍ରାହ୍ମଣା ନ ଚ ତର୍ପିତାଃ
'କିନ୍ତୁ ସେ ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ କେବେ ଭିକ୍ଷା ଦେଇନଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନଥିଲେ।'
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ମଯା ଵୈ ଚିଂତିତଂ ଦ୍ଵିଜ । ଶୁଦ୍ଧମସ୍ଯାଃ ଶରୀରଂ ହି ଵ୍ରତୈଃ କୃଚ୍ଛ୍ରୈର୍ନ ସଂଶଯଃ
ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଦେହ କଠିନ ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି ।
ଅର୍ଚିତୋ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଲୋକଃ କାଯକ୍ଲେଶେନ ଵୈ ତଯା । ନ ଦତ୍ତମନ୍ନଦାନଂ ହି ଯେନ ତୃପ୍ତିଃ ପରା ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କ ଦେହର କଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ସେ ପୂଜିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତୃପ୍ତି ମିଳେ ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମର୍ତ୍ଯଲୋକମୁପାଗତଃ । କାପାଲଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ରେ ଚ ଯାଚିତା
ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ମଣିଷ ଲୋକକୁ ଆସିଲି, ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ଭିକ୍ଷା ପାତ୍ର ନେଇ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲି ।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମାଗତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍କ୍ଵ ଯାସି ଵଦ ମେଽଗ୍ରତଃ । ପୁନରେଵ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେହି ଭିକ୍ଷାଂ ଚ ସୁଂଦରି
ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ? କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ କହ।' ପୁନି ମୁଁ କହିଲି, 'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
ତଯା କୋପେନ ମହତା ମୃତ୍ପିଂଡସ୍ତାମ୍ରଭାଜନେ । କ୍ଷିପ୍ତୋ ଯାଵଦହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତୋ ଦ୍ଵିଜ
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ରୋଷରେ, ସେ ଏକ ମାଟିର ଗୋଲାକୁ ତାମ୍ର ପାତ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲି ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ତାପସୀ ସୁମହାଵ୍ରତା । ସଦେହା ସ୍ଵର୍ଗମାଯାତା ଵ୍ରତଚର୍ଯା ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ବଡ଼ ବ୍ରତବତୀ ତାପସୀ ନିଜ ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ମୃତ୍ପିଂଡିକାପ୍ରଦାନେନ ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମନୋରମମ୍ । ସଂଜାତଂ ଚୈଵ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଧାନ୍ଯରାଶି ଵିଵର୍ଜିତମ୍
ମାଟିର ଗୋଲା ଦାନ କରି, ସେ ଏକ ମନୋହର ଘର ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଧାନ୍ୟ ରାଶି କିଛି ନଥିଲା ।
ଗୃହଂ ଯାଵନ୍ନିରୀକ୍ଷେତ ନ କିଂଚିତ୍ତତ୍ର ପଶ୍ଯତି । ତାଵଦ୍ଗୃହାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତା ମମାଂତେ ଚାଗତା ଦ୍ଵିଜ
ଘର ଭିତରେ ଯେଉଁଯେଉଁଠି ଦେଖିଲେ, କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେ ଘରୁ ବାହାରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।
କ୍ରୋଧେନ ମହତାଵିଷ୍ଟମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ । ମଯା ଵ୍ରତୈଶ୍ଚ କୃଚ୍ଛ୍ରୈଶ୍ଚ ଉପଵାସୈରନେକଶଃ
ବଡ଼ ରୋଷରେ ଭରିଆ, ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ବହୁ ବ୍ରତ, କଠିନ ତପସ୍ୟା ଓ ଅନେକ ଉପବାସ କରିଛି—'
ପୂଜଯାରାଧିତୋ ଦେଵଃ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ପାଲକଃ । ନ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ କିଂଚିଦ୍ଗୃହେ ମମ ଜନାର୍ଦନ
'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିଛି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛି; ତଥାପି, ମୋ ଘରେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ।'
ତତଶ୍ଚୋକ୍ତଂ ମଯା ତସ୍ଯୈ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ମହାଵ୍ରତେ । ଆଗମିଷ୍ଯଂତି ସୁତରାଂ କୌତୂହଲ ସମନ୍ଵିତାଃ
ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, 'ଘରକୁ ଯାଅ, ହେ ବଡ଼ ବ୍ରତବତୀ; ଅନେକ ଲୋକ ଉତ୍ସୁକତା ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ ।'
ଦେଵପତ୍ନ୍ଯୋ ହି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତ୍ଵାଂ ଵିସ୍ମଯାଭିସମନ୍ଵିତାଃ । ଦ୍ଵାରଂ ନୋଦ୍ଘାଟଯ ଵିନା ଷଟ୍ତିଲାପୁଣ୍ଯଵାଚନାତ୍
ଦେବୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଆ; ଷଟ୍ତିଳା ବ୍ରତର ପୁଣ୍ୟ କଥା କହିବା ବିନା ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବା ନାହିଁ ।
ଏଵମୁକ୍ତା ମଯା ସା ତୁ ଗତା ଵୈ ମାନୁଷୀ ତଦା । ଅତ୍ରାଂତରେ ସମାଯାତା ଦେଵପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ଵାଡଵ
ମୁଁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ମଣିଷୀ ରୂପେ ଘରକୁ ଗଲେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବାଡ଼ବ, ଦେବୀମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।
ତାଭିଶ୍ଚ କଥିତଂ ତତ୍ର ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ହି ସମାଗତାଃ । ଦ୍ଵାରମୁଦ୍ଘାଟଯସ୍ଵାଦ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମ ଶୋଭନେ
ସେଠାରେ ଦେବୀମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ; ଏବେ ଦ୍ୱାର ଖୋଲ, ହେ ଶୋଭାବତୀ, ଯେଉଁଠି ଆମେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା ।'
ମାନୁଷ୍ଯୁଵାଚ- ଯଦି ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ କାର୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵାଚ୍ଯଂ ଵିଶେଷତଃ । ଷଟ୍ତିଲାଯା ଵ୍ରତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵାରୋଦ୍ଘାଟନକାରଣାତ୍
ମଣିଷୀ କହିଲେ—'ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ସତ୍ୟ କଥା କହ; ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବା ପାଇଁ ଷଟ୍ତିଳା ବ୍ରତର ପୁଣ୍ୟ କଥା କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ।'
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ-। ଏକାପିନାଵଦତ୍ତତ୍ର ଷଟ୍ତିଲୈକାଦଶୀଵ୍ରତମ୍ । ଅନ୍ଯଯା କଥିତଂ ତତ୍ର ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯା ମାନୁଷୀ ମଯା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଦେବୀ ଷଟ୍ତିଳା ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିଲେ; ଅନ୍ୟେ ଏହାକୁ ବିବର୍ଣ୍ଣନ କଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ମଣିଷୀ ଭାବେ ଦେଖାଯିବାକୁ ଥିଲି ।