ସର୍ଵକାମପ୍ରଦା ଦେଵୀ ଭଵିଷ୍ଯସି ଶୁଭପ୍ରଦେ। ଯଶ୍ଚେଦଂ ପଠତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵାପ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ଓ ଭଲ ଦେବାର ଦେବୀ ତୁମେ; ଯେଉଁଠି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବେ କିମ୍ବା ପୁନପୁନ ଶୁଣିବେ,
ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧିଂ ଲଭତେ ନରୋ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ। "ଗାଯତ୍ର୍ଯୁଵାଚ। ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯେଵମେଵଂ ତୁ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ର ଭାଷିତମ୍
ସମସ୍ତ କାମନାର ସଫଳତା ପାଇବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗାୟତ୍ରୀ କହିଲେ: ପୁଆ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ଏହିପରି ହେବ।
ଭୀଷ୍ମଉଵାଚ। ଅତ୍ଯଦ୍ଭୁତମିଦଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଶ୍ରୁତଵାନସ୍ମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ। ଅଭିଷେକଂ ତୁ ଗାଯତ୍ର୍ଯାଃ ସଦସ୍ଯତ୍ର ତଥା କୃତମ୍
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଶୁଣିଛି; ଏଠାରେ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କର ଅଭିଷେକ ସଭାରେ ହୋଇଥିଲା।
ଵିରୋଧଂ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଶାପଦାନଂ ତଥା କୃତମ୍। ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ଯଥା ଦେଵୀ ସର୍ଵସ୍ଥାନେଷୁ କୀର୍ତିତା
ସାବିତ୍ରୀଙ୍କର ବିପକ୍ଷ ଓ ଶାପ ଦେବା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ କିପରି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ଗାଯତ୍ରୀ ଚାପି ରୁଦ୍ରେଣ ସ୍ତୁତା ଚ ଵରଵର୍ଣିନୀ। ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତିମାତ୍ମାନଂ ଵିସ୍ତରେଣ ପିତାମହମ୍
ଗାୟତ୍ରୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସବୁ ଖୁଲି ଖୁଲି କହିଲେ ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟାନି ଚ ରୋମାଣି ପ୍ରଶାଂତଂ ଚ ମନୋ ମମ। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମେ ପରମା ପ୍ରୀତିଃ କୌତୂହଲମଥୈଵ ହି
ମୋର ଦେହରେ ଆନନ୍ଦରେ କେଶ ଦଣ୍ଡ ହେଲା, ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋର ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ଓ ବଡ ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମିଲା ।
ନାରାଯଣସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍କୃତ୍ଵା ତାଂ ପରମାଂ ଚ ଵୈ। ବ୍ରହ୍ମପତ୍ନ୍ଯାଃ ସ୍ତୁତିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନ୍ଯସ୍ଯତାଂ ପର୍ଵତୋପରି
ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଜନାନୀ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ରଚି, ପର୍ବତ ଉପରେ ରଖିଲେ ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁଷ୍ଟିପୁଷ୍ଟିପ୍ରଦାଯକମ୍। ଶ୍ରୀମତି ହ୍ରୀମତୀ ଚୈଵ ଯା ଚ ଦେଵୀଶ୍ଵରୀ ତଥା
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ରୀମତୀ, ହ୍ରୀମତୀ ଓ ଦେବୀଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୋଷ ଓ ପୁଷ୍ଟି ଦେଇଥିବା ମଧୁର କଥା କହିଲେ ।
ଏତଦେଵ ଶ୍ରୁତଂ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତଵ ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିନିଃସୃତମ୍। ଉତ୍ତରଂ ତତ୍ର ଯଦ୍ଭୂତଂ ଯଚ୍ଚ ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥଲେ କୃତମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହି କଥା ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି । ଏହା ପରେ କଣ ଘଟିଲା ଓ ସେଠାରେ କଣ କରାଗଲା, ସେଥିରେ ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।
ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯା ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି। ଶ୍ରୁତେନ ମେ ଦେହଶୁଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ଭଗବାନ, ତୁମେ ସବୁ କଥା ଏକ ପରେ ଏକ କହିବା ଉଚିତ । ଏହା ଶୁଣିଲେ ମୋର ଦେହ ପବିତ୍ର ହେବ — ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଯଜତଃ ପୁଷ୍କରେ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ଶୃଣୁରାଜନ୍ନିଦଂ ଚିତ୍ରଂ ପୂର୍ଵମେଵ ଯଥାକୃତମ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ପୁଷ୍କରରେ ସେ ପରମେଷ୍ଠୀ ଦେବତା ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ରାଜା, ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଘଟିଥିଲା ତାହାର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣ ।
ଆଦୌ କୃତଯୁଗେ ତସ୍ମିନ୍ଯଜମାନେ ପିତାମହେ। ମରୀଚିରଂଗିରାଶ୍ଚୈଵ ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହଃ କ୍ରତୁଃ
ସେ କୃତଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ପିତାମହ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାବେଳେ, ମରୀଚି, ଅଙ୍ଗିରା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, କ୍ରତୁ —
ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଜାପତିଶ୍ଚୈଵ ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ। ଵିଦ୍ଯୋତମାନାଃ ପୁରୁଷାଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାଃ
ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ପିତାମହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଉପନୃତ୍ଯଂତି ଦେଵେଶଂ ଵିଷ୍ଣୁମପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ। ତତୋ ଗଂଧର୍ଵତୂର୍ଯୈସ୍ତୁ ପ୍ରତିନଂଦ୍ଯ ଵିହାଯସି
ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ । ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ ।
ବହୁଭିଃ ସହ ଗଂଧର୍ଵୈଃ ପ୍ରଗାଯତି ଚ ତୁଂବରୁଃ। ମହାଶ୍ରୁତିଶ୍ଚିତ୍ରସେନ ଊର୍ଣାଯୁରନଘସ୍ତଥା
ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ସହିତ ତୁମ୍ବୁରୁ ଗାଇଲେ, ମହାଶ୍ରୁତି, ଚିତ୍ରସେନ, ଉର୍ଣ୍ଣାୟୁ ଓ ଅନଘ ମଧ୍ୟ ।
ଗୋମାଯୁସ୍ସୂର୍ଯଵର୍ଚାଶ୍ଚ ସୋମଵର୍ଚାଶ୍ଚ କୌରଵ। ଯୁଗପଚ୍ଚ ତୃଣାଯୁଶ୍ଚ ନଂଦିଶ୍ଚିତ୍ରରଥସ୍ତଥା
ଗୋମାୟୁ, ସୂର୍ୟବର୍ଚ୍ଚ, ସୋମବର୍ଚ୍ଚ, ହେ କୌରବ, ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିଣାୟୁ, ନନ୍ଦି ଓ ଚିତ୍ରରଥ ମଧ୍ୟ ।
ତ୍ରଯୋଦଶଃ ଶାଲିଶିରାଃ ପର୍ଜନ୍ଯଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଦଶଃ। କଲିଃ ପଂଚଦଶଶ୍ଚାତ୍ର ତାରକଶ୍ଚାତ୍ର ଷୋଡଶଃ
ତ୍ରୟୋଦଶ ଥିଲେ ଶାଳିଶିରା, ଚତୁର୍ଦଶ ପର୍ଜନ୍ୟ, ପଞ୍ଚଦଶ କଳି, ଷୋଳ ତାରକା ।
ହାହାହୂହୂଶ୍ଚ ଗଂଧର୍ଵୋ ହଂସଶ୍ଚୈଵ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଇତ୍ଯେତେ ଦେଵଗଂଧର୍ଵା ଉପଗାଯଂତି ତେ ଵିଭୁମ୍
ହାହା ଓ ହୂହୂ ଗନ୍ଧର୍ବ, ମହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହଂସ ମଧ୍ୟ — ଏଭଳି ଦେବ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଗାଇଲେ ।
ତଥୈଵାପ୍ସରସୋ ଦିଵ୍ଯା ଉପନୃତ୍ଯଂତି ତଂ ଵିଭୁଂ। ଧାତାର୍ଯମା ଚ ସଵିତା ଵରୁଣୋଂଶୋ ଭଗସ୍ତଥା
ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ । ଧାତା, ଅର୍ୟମା, ସବିତା, ବରୁଣ, ଅଂଶ ଓ ଭଗା ।
ଇଂଦ୍ରୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ପୂଷା ଚ ତ୍ଵଷ୍ଟା ପର୍ଜନ୍ଯ ଏଵ ଚ। ଇତ୍ଯେତେ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ଜ୍ଵଲଂତୋ ଦୀପ୍ତତେଜସଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବିବସ୍ୱାନ, ପୂଷା, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପର୍ଜନ୍ୟ ମଧ୍ୟ — ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଲେ ।
ଚକ୍ରୁରସ୍ମିନ୍ସୁରେଶାଶ୍ଚ ନମସ୍କାରଂ ପିତାମହେ। ମୃଗଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ଶର୍ଵଶ୍ଚ ନିର୍ଋତିଶ୍ଚ ମହାଯଶାଃ
ସୁରେଶମାନେ ପିତାମହଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ମୃଗବ୍ୟାଧ, ଶର୍ବ ଓ ମହାଯଶସ୍ବୀ ନିରୃତି ।
ଅଜୈକପାଦହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ଯଃ ପିନାକୀ ଚାପରାଜିତଃ। ଭଵୋ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଶ୍ଚୈଵ କପର୍ଦୀ ଚ ଵିଶାଂପତେ
ଅଜଏକପଦ, ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ, ପିନାକୀ, ଅପରାଜିତ, ଭବ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଓ କପର୍ଦୀ, ହେ ନରପତି ।
ସ୍ଥାଣୁର୍ଭଗଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରାସ୍ତତ୍ରାଵତସ୍ଥିରେ। ଅଶ୍ଵିନୌ ଵସଵଶ୍ଚାଷ୍ଟୌ ମରୁତଶ୍ଚ ମହାବଲାଃ
ଏଠାରେ ପବିତ୍ର ଷ୍ଠାଣୁ, ଭଗ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆଠ ଭସୁମାନେ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ମାରୁତମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଂଜଲଯଃ ସ୍ଥିତାଃ। ଶେଷାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ମହାନାଗା ଵାସୁକିପ୍ରମୁଖାହଯଃ
ବିଶ୍ୱଦେବ ଏବଂ ସାଧ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଶେଷ ଆଦି ମହାନାଗମାନେ, ଭାସୁକି ପ୍ରମୁଖ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
କାଶ୍ଯପଃ କଂବଲଶ୍ଚାପି ତକ୍ଷକଶ୍ଚ ମହାବଲଃ। ଏତେ ନାଗା ମହାତ୍ମାନସ୍ତସ୍ମୈ ପ୍ରାଂଜଲଯଃ ସ୍ଥିତାଃ
କାଶ୍ୟପ, କମ୍ବଳ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ତକ୍ଷକ—ଏହି ମହାନ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଶ୍ଚାରିଷ୍ଟନେମିଶ୍ଚ ଗରୁଡଶ୍ଚ ମହାବଲଃ। ଵାରୁଣିଶ୍ଚୈଵାରୁଣିଶ୍ଚ ଵୈନତେଯା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ପ୍ରବଳ ଗରୁଡ, ଭାରୁଣୀ, ଆରୁଣୀ ଏବଂ ବିନତାର ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ନାରାଯଣଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଯମାଗତ୍ଯ ଲୋକଵାନ୍। ପ୍ରାହ ଲୋକଗୁରୁଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ସହସର୍ଵୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ
ପବିତ୍ର ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ ହୋଇ ଆସିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ ଲୋକଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ତତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟଂ ଜଗତ୍ପତେ। ତସ୍ମାଲ୍ଲୋକେଶ୍ଵରଶ୍ଚାସି ପଦ୍ମଯୋନେ ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିଛ; ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ନାଥ, ପଦ୍ମଯୋନି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଯଦତ୍ର ତେ ମଯା କାର୍ଯଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ତଦାଦିଶ। ଏଵଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ସାର୍ଧଂ ଦେଵର୍ଷିଭିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏଠି ମୋତେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା କରିବା ଦରକାର, ତାହା ଆମକୁ ଦିଆ ଦିଆ; ଏଭଳି ଭଗବାନ ଦେବର୍ଷିମାନେ ସହିତ କହିଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସୁରେଶାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମନେ। ସ ଚ ତତ୍ରସ୍ଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମା ତେଜସା ଭାସଯନ୍ଦିଶଃ
ସୁରେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମିତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ।