ପରଦ୍ରଵ୍ଯାପହାରାଶ୍ଚ ପରଵ୍ଯସନମୋହିତାଃ । କଥଂ ନ ଯାଂତି ନରକଂ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତଦ୍ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଅନ୍ୟର ଧନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟର ଦୁର୍ବ୍ୟସନରେ ମୋହିତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ସେମାନେ କିପରି ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ? ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହ।
ଅନାଯାସେନ ଭଗଵନ୍ଦାନେନାଲ୍ପେନ କେନଚିତ୍ । ପାପଂ ପ୍ରଶମନଂ ଯାତି ଏତନ୍ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
କିପରି ସହଜ ଉପାୟରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, କିମ୍ବା କିଛି ଅଳ୍ପ ଦାନରେ, ପାପ ଶାନ୍ତି ହୋଇଯାଏ? ଏହାକୁ ମୋତେ କହିବା ଉଚିତ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ- ସାଧୁସାଧୁ ମହାଭାଗ ଗୁହ୍ଯମେତତ୍ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍ । ଯନ୍ନ କସ୍ଯଚିଦାଖ୍ଯାତଂ ଵିଷ୍ଣୁବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରଦୈଵତୈଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ— ଭଲ, ଭଲ, ହେ ମହାଭାଗ, ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ; ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଦେବତାମାନେ କେହି କୁହିନାହାନ୍ତି।
ତଦହଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ମାଘମାସେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶୁଚିସ୍ନାତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବାରୁ, ମୁଁ କହିବି, ହେ ଦ୍ବିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମାଘ ମାସ ଆସିଲେ, ଶୁଚି, ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା—
କାମକ୍ରୋଧାଭିମାନେର୍ଷ୍ଯାଲୋଭ ପୈଶୁନ୍ଯ ଵର୍ଜିତଃ । ଦେଵଦେଵଂ ଚ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଵାରିଭିଃ
କାମ, କ୍ରୋଧ, ଅଭିମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ ଏବଂ ନିନ୍ଦା ଛାଡି, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତାକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ପାଦ ଜଳରେ ଧୋଇ—
ଭୂମାଵପତିତଂ ଗୃହ୍ଯ ଗୋମଯଂ ତତ୍ର ମାନଵଃ । ତିଲାନ୍ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯ କାର୍ପାଂସଂ ପିଂଡିକାଶ୍ଚୈଵ କାରଯେତ୍
ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଗୋମୟ ନେଇ, ତାହାରେ ତିଳ ଏବଂ କାପଡ଼ ମିଶାଇ, ଛୋଟ ଗୋଲା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ଚୈଵ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା । ତତୋ ମାଘେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ହ୍ଯାଷାଢର୍କ୍ଷଂ ଭଵେଦ୍ଯଦି
ଏଠାରେ ଏକଶେ ଆଠ ଗଣନା ବିଷୟରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ତାପରେ ଯେତେବେଳେ ମାଘ ମାସ ଆସିଯିବ, ଯଦି ଆଷାଢ଼ ନକ୍ଷତ୍ର ରହିଥାଏ—
ମୂଲଂ ଵା କୃଷ୍ଣପକ୍ଷସ୍ଯୈକାଦଶୀ ନିଯମାଂସ୍ତତଃ । ଗୃହ୍ଣୀଯାତ୍ପୁଣ୍ଯକାଲେ ଚ ଵିଧାନଂ ତତ୍ର ମେ ଶୃଣୁ
କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ମୂଳ ନକ୍ଷତ୍ର, କିମ୍ବା ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ଥିଲେ, ସେ ସୁଯୋଗରେ ଏହି କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାର ବିଧି ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ।
ଦେଵଦେଵଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସୁସ୍ନାତଃ ପ୍ରଯତଃ ଶୁଚିଃ । କୃଷ୍ଣନାମାନି ସଂକୀର୍ତ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରସ୍ଖଲିତାଦିଷୁ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁଠି ଭୁଲ କିମ୍ବା ଅପରାଧ ହୋଇଥାଏ।
ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ କୁର୍ଯାଦାଦୌ ହୋମଂ ଚ କାରଯେତ୍ । ଅର୍ଚଯେଦ୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ଦ୍ଵିତୀଯେଽହ୍ନି ପୁନର୍ହରିମ୍
ରାତିରେ ଜାଗି ରହିବା ଉଚିତ, ପ୍ରଥମେ ହୋମ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଆଉଥରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଚଂଦନାଗୁରୁକର୍ପୂରୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯଂ କୃସରଂ ତଥା । ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ନାମ୍ନା ଚ ତତଃ କୃଷ୍ଣାଖ୍ଯେନ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କର୍ପୂର ଏବଂ କ୍ଷିର ଦ୍ୱାରା ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିବା ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
କୂଷ୍ମାଂଡୈର୍ନାରିକେରୈଶ୍ଚ ହ୍ଯଥଵା ବୀଜପୂରକୈଃ । ସର୍ଵାଭାଵେଽପି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଶସ୍ତପୂଗଫଲୈର୍ଵୃତମ୍ । ଅର୍ଘଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଧାନେନ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜନାର୍ଦନମ୍
କୁଅଁଡ଼, ନାଡ଼ିଆ କିମ୍ବା ମଣ୍ଡିଆ ବିଜ ଭରା ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଏହା କିଛି ନ ମିଳିଲେ ଉପଯୁକ୍ତ ପୁଗଫଳ ଦ୍ୱାରା, ବିଧିମୁତାବକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି।
କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣ କୃପାଲୁସ୍ତ୍ଵମଗତୀନାଂ ଗତିର୍ଭଵ । ସଂସାରାର୍ଣଵ ମଗ୍ନାନାଂ ପ୍ରସୀଦ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ କୃପାଳୁ, ଯେଉଁମାନେ ନିରାଶ୍ରୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ। ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବାମାନେ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଦୟା କର।
ନମସ୍ତେ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ । ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମହାପୁରୁଷପୂର୍ଵଜ । ଗୃହାଣାର୍ଘ୍ଯଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସହ ଜଗତ୍ପତେ
ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ପଦ୍ମନୟନ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ହେ ପ୍ରାଚୀନ ମହାପୁରୁଷ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଯେଉଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଛି, ହେ ଜଗତ୍ପତି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତ୍ଯର୍ଘମଂତ୍ରଃ । ତତସ୍ତୁ ପୂଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରମୁଦକୁଂଭଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍ । ଛତ୍ରୋପାନହଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋ ମେ ପ୍ରୀଯତାମିତି
ଏହିଅଟି ଅର୍ଘ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର। ତାପରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଜଳ ଭରା କୁଁଭ ଦେବା ଉଚିତ, ସହିତ ଛତା, ଚପ୍ପଲ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣା ଧେନୁଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯା ଯଥାଶକ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମେ । ତିଲପାତ୍ରଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଦ୍ଯାତ୍ପାତ୍ରଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ଶ୍ୟାମା ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତିଳ ଭରା ପାତ୍ର ଦେଇବା ଉଚିତ।
ସ୍ନାନେ ପ୍ରାଶନକେ ଶସ୍ତାସ୍ତଥା କୃଷ୍ଣତିଲା ମୁନେ । ତାନ୍ପ୍ରଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଯଥାଶକ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମେ । ତିଲପ୍ରରୋହଜାଃ କ୍ଷତ୍ରେ ଯାଵତ୍ସଂଖ୍ଯାସ୍ତିଲା ଦ୍ଵିଜ
ସ୍ନାନ ଓ ଭୋଜନ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣତିଳ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ହେ ମୁନି। ଏହି ତିଳ ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ସେଉଁଠି ସାବଧାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେ ତିଳ ଅଂକୁରିତ ହୋଇଛି, ସେତେ ତିଳ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ତାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ । ତିଲସ୍ନାଯୀ ତିଲୋଦ୍ଵର୍ତୀ ତିଲହୋମୀ ତିଲୋଦକୀ
ଯେତେ ତିଳ ଦାନ କରାଯାଏ ସ୍ନାନ, ଲେପନ, ହୋମ ଓ ଜଳ ଦାନ ପାଇଁ, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ।
ତିଲଦାତା ଚ ଭୋକ୍ତା ଚ ଷଟ୍ତିଲାଃ ପାପନାଶନାଃ । ନାରଦ ଉଵାଚ- କୃଷ୍ଣକୃଷ୍ଣ ମହାବାହୋ ନମସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଭାଵନ
ଯିଏ ତିଳ ଦାନ କରେ, ଭୋଗ କରେ, ସ୍ନାନ କରେ, ଲେପନ କରେ, ହୋମ କରେ, ଓ ଜଳ ଦାନ କରେ—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ତିଳ ପାପ ନାଶ କରେ। ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।'
ଷଟ୍ତିଲୈକାଦଶୀଭୂତଂ କୀଦୃଶଂ ଫଲମସ୍ତି ଵୈ । ସୋପାଖ୍ଯାନଂ ମମ ବ୍ରୂହି ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋଽସି ଯାଦଵ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତତ୍କଥଯାମି ତେ । ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ପୁରା ହ୍ଯାସୀଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯେକା ଚ ନାରଦ । ଵ୍ରତଚର୍ଯାରତା ନିତ୍ଯଂ ଦେଵପୂଜାରତା ସଦା
'ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ତିଳ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସର ଫଳ କଣ? ଏହାର କଥା ସହିତ ମୋତେ କହ, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛ, ହେ ଯାଦବ।' ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ସେ କଥା କହୁଛି। ପୃଥିବୀରେ ପୂର୍ବେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଥିଲେ, ହେ ନାରଦ, ସେ ସଦା ବ୍ରତ ଓ ଦେବପୂଜାରେ ଲାଗିଥିଲେ।'
ମାସୋପଵାସନିରତା ମମ ଭକ୍ତା ଚ ସର୍ଵଦା । କୃଷ୍ଣୋପଵାସସଂଯୁକ୍ତା ମମ ପୂଜାପରାଯଣା
'ସେ ସଦା ପ୍ରତିମାସ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, କୃଷ୍ଣ ଉପବାସ କରି, ମୋ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।'
ଶରୀରଂ କ୍ଲେଶିତଂ ଚୈଵ ଉପଵାସୈର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଦେଵାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ କୁମାରୀଣାଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
'ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦେହ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କୁମାରୀମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।'
ଗୃହାଦିକଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତୀ ସର୍ଵକାଲଂ ମହାସତୀ । ଅତିକୃଚ୍ଛ୍ରରତା ସା ତୁ ସର୍ଵକାଲଂ ତୁ ଵୈ ଦ୍ଵିଜ
'ସେ ସଦା ଘରବାଡ଼ି ଦେଇ ଥିଲେ, ସମୟ ସମୟରେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।'
ନ ଦତ୍ତା ଭିକ୍ଷୁକେ ଭିକ୍ଷା ବ୍ରାହ୍ମଣା ନ ଚ ତର୍ପିତାଃ
'କିନ୍ତୁ ସେ ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ କେବେ ଭିକ୍ଷା ଦେଇନଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନଥିଲେ।'
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ମଯା ଵୈ ଚିଂତିତଂ ଦ୍ଵିଜ । ଶୁଦ୍ଧମସ୍ଯାଃ ଶରୀରଂ ହି ଵ୍ରତୈଃ କୃଚ୍ଛ୍ରୈର୍ନ ସଂଶଯଃ
ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କ ଦେହ କଠିନ ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି ।
ଅର୍ଚିତୋ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଲୋକଃ କାଯକ୍ଲେଶେନ ଵୈ ତଯା । ନ ଦତ୍ତମନ୍ନଦାନଂ ହି ଯେନ ତୃପ୍ତିଃ ପରା ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କ ଦେହର କଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ସେ ପୂଜିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିନାହାନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତୃପ୍ତି ମିଳେ ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ମର୍ତ୍ଯଲୋକମୁପାଗତଃ । କାପାଲଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ରେ ଚ ଯାଚିତା
ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ମଣିଷ ଲୋକକୁ ଆସିଲି, ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ଭିକ୍ଷା ପାତ୍ର ନେଇ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲି ।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମାଗତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍କ୍ଵ ଯାସି ଵଦ ମେଽଗ୍ରତଃ । ପୁନରେଵ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେହି ଭିକ୍ଷାଂ ଚ ସୁଂଦରି
ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ? କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ କହ।' ପୁନି ମୁଁ କହିଲି, 'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
ତଯା କୋପେନ ମହତା ମୃତ୍ପିଂଡସ୍ତାମ୍ରଭାଜନେ । କ୍ଷିପ୍ତୋ ଯାଵଦହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତୋ ଦ୍ଵିଜ
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ରୋଷରେ, ସେ ଏକ ମାଟିର ଗୋଲାକୁ ତାମ୍ର ପାତ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲି ।
ତତଃ କାଲେନ ମହତା ତାପସୀ ସୁମହାଵ୍ରତା । ସଦେହା ସ୍ଵର୍ଗମାଯାତା ଵ୍ରତଚର୍ଯା ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ବଡ଼ ବ୍ରତବତୀ ତାପସୀ ନିଜ ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ ।