ସଭାଯାଂ ତେ ଚ ଶୋଭଂତେ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଚୈଵ ପାର୍ଥିଵୈଃ। ଅର୍ଥିତ୍ଵଂ ଚୈଵ ତେଷାଂ ତୁ କରିଷ୍ଯଂତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସଭାରେ ସେମାନେ ଶୋଭା ପାଇବେ ଓ ରାଜାମାନେ ଦେଖିବେ; ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।
ସୌଜନ୍ଯଂ ତେଷୁ କୁର୍ଵଂତି ତ୍ଵଂ ନୋ ଭ୍ରାତା ପିତା ଗୁରୁଃ। ବାଂଧଵୋପି ନ ସଂଦେହୋ ନ ଜୀଵେଯଂ ତ୍ଵଯା ଵିନା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଦେଖାଯିବ; ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଭାଇ, ବାପା, ଗୁରୁ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବାନ୍ଧବ ସମାନ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ପ୍ରସନ୍ନା ମେ ଦୃଷ୍ଟିର୍ଭଵତି ଶୋଭନା। ମନଃ ପ୍ରସୀଦତେତ୍ଯର୍ଥଂ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମି ତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଶୁଭ ହୁଏ ଓ ମନ ଖୁସି ହୁଏ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଏଵଂଵିଧାନି ଵାକ୍ଯାନି ତ୍ଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଯେ ନିରୀକ୍ଷିତାଃ। ସଜ୍ଜନାସ୍ତେ ତୁ ଶ୍ରୋଷ୍ଯଂତି ଜନାନାଂ ପ୍ରୀତିଦାଯକାଃ
ଏପରି କଥାରେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସଜ୍ଜନ ହେବେ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣିବେ।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ନହୁଷଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଯାଚଯିଷ୍ଯତି। ତ୍ଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତୁ ହତଃପାପୋ ହ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଵଚନାଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ନହୁଷ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ପାଇ ତୁମକୁ ଦେଖି ଅନୁରୋଧ କରିବ; କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।
ସର୍ପତ୍ଵଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରାର୍ଥଯିଷ୍ଯତି ତଂ ତୁ ସଃ। ଦର୍ପେଣାହଂ ଵିନଷ୍ଟୋସ୍ମି ଶରଣଂ ମେ ମୁନେ ଭଵ
ସେ ସର୍ପ ରୂପ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବ; 'ଅହଂକାରରେ ମୁଁ ନଶିଗଲି—ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ମୁନି।'
ଵାକ୍ଯେନ ତେନ ତସ୍ଯାସୌ ନୃପସ୍ଯ ଭଗଵାନୃଷିଃ। କୃତ୍ଵା ମନସି କାରୁଣ୍ଯମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵଦିଷ୍ଯତି
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ ଦୟା ଭାବି ମନରେ ଏହି କଥା କହିବେ।
ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତେ କୁଲେ ରାଜା ତ୍ଵଦୀଯେ କୁଲନନ୍ଦନଃ। ସର୍ପରୂପଧରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ତେ ଶାପଂ ହି ଭେତ୍ସ୍ଯତି
ତୁମ କୁଳରେ ଏକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେବେ, ସେ କୁଳର ଗର୍ବ ହେବେ; ସର୍ପ ରୂପ ଦେଖି ସେ ତୁମ ଶାପ ଭାଙ୍ଗିଦେବେ।
ତଦା ତ୍ଵଂ ସର୍ପତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯସି। ଅଶ୍ଵମେଧକୃତେନ ତ୍ଵଂ ଭର୍ତ୍ରା ସହ ପୁନର୍ଦିଵମ୍
ସେବେଳେ ତୁମେ ସର୍ପ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ। ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଯିବ।
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଵରଦାନେନ ମଦୀଯେନ ସୁଲୋଚନେ। "ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଦେଵପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଦା ସର୍ଵାସ୍ତୁଷ୍ଟଯା ପରିଭାଷିତାଃ
ମୋର ଦିଆ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ହେ ସୁନୟନୀ, ତୁମେ ଏହା ପାଇପାରିବ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ସେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କଥା ହେଲେ।
ଅପତ୍ଯୈରପି ହୀନାନାଂ ନୈଵ ଦୁଃଖଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଗୌରୀ ଚୈଵ ତୁ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ତଦା ସାପି ଵିବୋଧିତା
ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେନାହିଁ। ଗୌରୀଙ୍କୁ ଗାୟତ୍ରୀ ସେଇ ସମୟରେ ଜାଗ୍ରତ କଲେ।
ବୃଂହିତା ପରିତୋଷେଣ ଵରାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନୀ। ସମାପ୍ତିଂତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କାଞ୍କ୍ଷନ୍ତୀବ୍ରହ୍ମଣଃପ୍ରିଯା
ସେ ମହିଳା ମନରେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସେ ଯଜ୍ଞର ସମାପ୍ତି ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଵରଦାଂ ତାଂ ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗାଯତ୍ରୀଂ ଵେଦମାତରମ୍। ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ତଦା ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ତୁତିମେତାଂ ଚକାର ହ
ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା ଭାବରେ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ, ବେଦମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର ସେତେବେଳେ ଶିର ନମାଇ ଏହି ସ୍ତୁତି କଲେ।
"ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ। ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଵେଦମାତରଷ୍ଟାକ୍ଷରଵିଶୋଧିତେ। ଗାଯତ୍ରୀ ଦୁର୍ଗତରଣୀ ଵାଣୀ ସପ୍ତଵିଧା ତଥା
ରୁଦ୍ର କହିଲେ—ହେ ବେଦମାତା, ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଗାୟତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରୁଥିବା, ବାଣୀ ଏବଂ ସପ୍ତ ରୂପରେ ଥିବା।
ସର୍ଵାଣି ସ୍ତୁତିଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଗାଥାଶ୍ଚ ନିଖିଲାସ୍ତଥା। ଅକ୍ଷରାଣି ଚ ସର୍ଵାଣି ଲକ୍ଷଣାନି ତଥୈଵ ଚ
ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି, ଗୀତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷର ଓ ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ, ସବୁ ତୁମେ।
ଭାଷ୍ଯାଦି ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯେ ଚାନ୍ଯେ ନିଯମାସ୍ତଥା। ଅକ୍ଷରାଣି ଚ ସର୍ଵାଣି ତ୍ଵଂ ତୁ ଦେଵି ନମୋସ୍ତୁତେ
ସମସ୍ତ ଭାଷ୍ୟ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିୟମମାନେ, ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶ୍ଵେତା ତ୍ଵଂ ଶ୍ଵେତରୂପାସି ଶଶାଂକେନ ସମାନନା। ବିଭ୍ରତୀ ଵିପୁଲୌ ବାହୂ କଦଲୀଗର୍ଭକୋମଲୌ
ତୁମେ ଧଳା, ଧଳା ରୂପରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ। ତୁମର ଦୁଇଟି ବାହୁ କଦଳୀ ଗଛର ମନ୍ଦ ଭାଗ ପରି ମୃଦୁ ଓ ଚଉଡ଼ା।
ଏଣଶ୍ରୃଁଗଂ କରେ ଗୃହ୍ଯ ପଂକଜଂ ଚ ସୁନିର୍ମଲମ୍। ଵସାନା ଵସନେ କ୍ଷୌମେ ରକ୍ତେନୋତ୍ତରଵାସସା
ତୁମେ ହାତରେ ହରିଣ ଶିଂଗା ଓ ଏକ ପବିତ୍ର ପଦ୍ମ ଧରିଛ, ଶୁଭ୍ର କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛ, ଉପରେ ଲାଲ ଉତ୍ତରୀୟ।
ଶଶିରଶ୍ମିପ୍ରକାଶେନ ହାରେଣୋରସି ରାଜିତା। ଦିଵ୍ଯକୁଂଡଲପୂର୍ଣାଭ୍ଯାଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ସୁଵିଭୂଷିତା
ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ହାର ଗଳାରେ ରହିଛି, ଦୁଇ କାନରେ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ରହି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭିତ।
ଚଂଦ୍ରସାପତ୍ନ୍ଯଭୂତେନ ମୁଖେନ ତ୍ଵଂ ଵିରାଜସେ। ମକୁଟେନାତିଶୁଦ୍ଧେନ କେଶବଂଧେନ ଶୋଭିତା
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅତି ପବିତ୍ର ମୁକୁଟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କେଶବନ୍ଧନ ରେ ତୁମେ ଶୋଭିତ।
ଭୁଜଂଗାଭୋଗସଦୃଶୌ ଭୁଜୌ ତେ ଭୂଷଣନ୍ଦିଵଃ। ସ୍ତନୌ ତେ ରୁଚିରୌ ଦେଵି ଵର୍ତୁଲୌ ସମଚୂଚୁକୌ
ତୁମର ବାହୁ ନାଗ ଚକ୍ର ପରି, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ସ୍ତନ ଦୁଇଟି ଗୋଲାକାର, ସମ ଚୂଚୁକ ଓ ଅତି ଆକର୍ଷକ।
ଜଘନେନାତିଶୁଭ୍ରେଣ ତ୍ରିଵଲୀଭଂଗଦର୍ପିତା। ସୁମଧ୍ଯଵର୍ତ୍ତିନୀ ନାଭିର୍ଗଂଭୀରା ଶୁଭଦର୍ଶିନୀ
ତୁମର ଜଘନ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତିନି ଭାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଗଭୀର ଓ ଶୁଭ୍ର ନାଭି ରହିଛି।
ଵିସ୍ତୀର୍ଣଜଘନା ଦେଵୀ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଚ ଵରାନନେ। ସୁଜାତଵୃତ୍ତୋରୁଯୁଗା ସୁଜାନୁ ଚରଣା ତଥା
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଜଘନ ଚଉଡ଼ା, ଉତ୍ତମ ରୂପର ଦୁଇ ଉରୁ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ, ଭଲ ଗଠିତ ଜାଙ୍ଘ ଓ ଗୋଡ଼।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଧାରିଣୀ ସା ତ୍ଵଂ ଭୁଵି ସତ୍ଯୋପଯାଚନା। ଭଵିଷ୍ଯସି ମହାଭାଗେ ଵରଦା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଧାରଣା କରୁଥିବା, ଏ ପୃଥିବୀରେ ତୁମର ଆବଦ୍ଧ କଥା ସତ୍ୟ ହୁଏ। ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପାବତୀ, ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ।
ପୁଷ୍କରେ ଚ କୃତା ଯାତ୍ରା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି। ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମାସେପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମଗ୍ର୍ଯାଂପୂଜାଂ ଚ ଲପ୍ସ୍ଯସେ
ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାତ୍ରା କରି, ତୁମକୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇବେ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜା ପାଇବ।
ଯେ ଚ ଵା ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଭାଵଜ୍ଞାଃ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ। ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂଚିତ୍ପୁତ୍ରତୋ ଧନତୋପି ଵା
ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ତୁମର ମହିମା ଜାଣି, ତୁମକୁ ପୂଜିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ହେବନାହିଁ—ସେଠାରେ ସନ୍ତାନ ହେଉ କି ଧନ।
କାନ୍ତାରେଷୁ ନିମଗ୍ନାନାମଟଵ୍ଯାଂ ଵା ମହାର୍ଣଵେ। ଦସ୍ଯୁଭିର୍ଵାନିରୁଦ୍ଧାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପରମା ନୃଣାମ୍
ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ, ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟ କିମ୍ବା ବିଶାଳ ସାଗରରେ ଡୁବିଥିବା, କିମ୍ବା ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।
ତ୍ଵଂ ସିଦ୍ଧିଃଶ୍ରୀର୍ଧୃତିଃ କୀର୍ତିର୍ହ୍ରୀର୍ଵିଦ୍ଯା ସନ୍ନତିର୍ମତିଃ। ସଂଧ୍ଯା ରାତ୍ରିଃପ୍ରଭା ନିଦ୍ରା କାଲରାତ୍ରିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଚ
ତୁମେ ସଫଳତା, ଧନ, ଧୃତି, ଖ୍ୟାତି, ଲଜ୍ଜା, ଜ୍ଞାନ, ବିନୟ, ବୁଦ୍ଧି; ତୁମେ ସନ୍ଧ୍ୟା, ରାତି, ଆଲୋକ, ନିଦ୍ରା ଏବଂ କାଳରାତ୍ରି।
ଅଂବା ଚ କମଲା ମାତୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ। ଜନନୀ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଗାଯତ୍ରୀ ପରମାଂଗନା
ତୁମେ ଅମ୍ବା ଓ କମଳା, ମାତା; ବ୍ରହ୍ମାଣୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ; ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ଜନନୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରୀ।
ଜଯା ଚ ଵିଜଯା ଚୈଵ ପୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ କ୍ଷମା ଦଯା। ସାଵିତ୍ର୍ଯଵରଜା ଚାସି ସଦା ଚେଷ୍ଟା ପିତାମହେ
ତୁମେ ଜୟ ଓ ବିଜୟ, ପୋଷଣ, କ୍ଷମା, ଦୟା; ସାବିତ୍ରୀଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଏବଂ ପିତାମହଙ୍କର ସଦା କ୍ରିୟା।