ଜପ୍ତ୍ଵା ମାଂ ଭକ୍ତିତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଯାସ୍ଯଂତି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ପ୍ରାଧାନ୍ଯଂ ମମ ଜାପ୍ଯେନ ସର୍ଵେଷାଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଫଳତା ପାଇବେ; ମୋର ଜପ ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦର ଓ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଲଭିବେ।
ଗାଯତ୍ରୀସାରମାତ୍ରୋପି ଵରଂ ଵିପ୍ରଃ ସୁସଂଯତଃ। ନାଯଂତ୍ରିତଶ୍ଚତୁର୍ଵେଦୀ ସର୍ଵାଶୀ ସର୍ଵଵିକ୍ରଯୀ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଗାୟତ୍ରୀର ସାର ମାତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଅସଂଯମୀ ଚାରି ବେଦ ଜାଣିଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଖାଇଥିବା ଓ ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରେଷୁ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଶାପୋ ଦତ୍ତଃସଦସ୍ଯଥ। ଅତ୍ର ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଚାପି ସର୍ଵମକ୍ଷଯକାରକମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାବିତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଶାପ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ କିମ୍ବା ହୋମ କରାଯାଏ, ସେସବୁର ଫଳ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ଦତ୍ତୋ ଵରୋ ମଯା ତେନ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରପରା ଵିପ୍ରାସ୍ତ୍ରିକାଲଂ ହୋମଦାଯିନଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଇଛି; ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି ଓ ତିନିବେଳେ ହୋମ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ତେ ତୁ ଗମିଷ୍ଯଂତି ସୈକଵିଂଶତିଭିଃ କୁଲୈଃ। ଏଵଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପାଵକସ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ଏକୋଇଶି ପିଢି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପରି।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ଗାଯତ୍ରୀଵରମୁତ୍ତମମ୍। ତସ୍ମିନ୍ଵୈ ପୁଷ୍କରେ ଦତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃପାର୍ଶ୍ଵଗାଽଭଵତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଗାୟତ୍ରୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଦିଆଯାଇଥିଲା; ସେହି ପୁଷ୍କରରେ ଏହା ଦେଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ।
ଚାରଣୈସ୍ତୁ ତଦାଽଽଖ୍ଯାତଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵୈ ଶାପକାରଣମ୍। ଯୁଵତୀନାଞ୍ଚ ସର୍ଵାସାଂ ଶାପାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେ ସମୟରେ ଚାରଣମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଶାପର କାରଣ କହିଥିଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୁବତୀଙ୍କ ଶାପ ଅଲଗା ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା।
ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଗାଯତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରିଯା। ଅକୁତ୍ସିତାନ୍ସଦା ସର୍ଵାନ୍କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଧନଶୋଭନା
ଗାୟତ୍ରୀ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ: ଯେମାନେ ଅପମାନିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଶୋଭାବାନ୍ ଓ ଧନୀ ହେବେ।
ଶୋଭିଷ୍ଯସେ ନ ସଂଦେହଃ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରୀତିଦାଯିନୀ। ଯେ ତ୍ଵଯା ଵୀକ୍ଷିତାଃପୁତ୍ରି ସର୍ଵେତେ ପୁଣ୍ଯଭୋଜନାଃ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୋଭା ପାଇବ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାରିନି; ମୁଁଝିଏ ଯାହାକୁ ଦେଖିବୁ, ସେମାନେ ସବୁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗିବେ।
ପରିତ୍ଯକ୍ତାସ୍ତ୍ଵଯା ଯେ ତୁ ସର୍ଵେ ତେ ଦୁଃଖଭାଗିନଃ। ତେଷାଂ ଜାତିଃ କୁଲଂ ଶୀଲଂ ଧର୍ମଶ୍ଚୈଵ ଵରାନନେ
କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କରିବ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ; ସେମାନଙ୍କ ଜାତି, କୁଳ, ଚରିତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ସବୁ—
ସଭାଯାଂ ତେ ଚ ଶୋଭଂତେ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଚୈଵ ପାର୍ଥିଵୈଃ। ଅର୍ଥିତ୍ଵଂ ଚୈଵ ତେଷାଂ ତୁ କରିଷ୍ଯଂତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସଭାରେ ସେମାନେ ଶୋଭା ପାଇବେ ଓ ରାଜାମାନେ ଦେଖିବେ; ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।
ସୌଜନ୍ଯଂ ତେଷୁ କୁର୍ଵଂତି ତ୍ଵଂ ନୋ ଭ୍ରାତା ପିତା ଗୁରୁଃ। ବାଂଧଵୋପି ନ ସଂଦେହୋ ନ ଜୀଵେଯଂ ତ୍ଵଯା ଵିନା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଦେଖାଯିବ; ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଭାଇ, ବାପା, ଗୁରୁ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବାନ୍ଧବ ସମାନ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯି ଦୃଷ୍ଟେ ପ୍ରସନ୍ନା ମେ ଦୃଷ୍ଟିର୍ଭଵତି ଶୋଭନା। ମନଃ ପ୍ରସୀଦତେତ୍ଯର୍ଥଂ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମି ତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଶୁଭ ହୁଏ ଓ ମନ ଖୁସି ହୁଏ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଏଵଂଵିଧାନି ଵାକ୍ଯାନି ତ୍ଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଯେ ନିରୀକ୍ଷିତାଃ। ସଜ୍ଜନାସ୍ତେ ତୁ ଶ୍ରୋଷ୍ଯଂତି ଜନାନାଂ ପ୍ରୀତିଦାଯକାଃ
ଏପରି କଥାରେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସଜ୍ଜନ ହେବେ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣିବେ।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ନହୁଷଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଯାଚଯିଷ୍ଯତି। ତ୍ଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତୁ ହତଃପାପୋ ହ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯଵଚନାଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ନହୁଷ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ପାଇ ତୁମକୁ ଦେଖି ଅନୁରୋଧ କରିବ; କିନ୍ତୁ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।
ସର୍ପତ୍ଵଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରାର୍ଥଯିଷ୍ଯତି ତଂ ତୁ ସଃ। ଦର୍ପେଣାହଂ ଵିନଷ୍ଟୋସ୍ମି ଶରଣଂ ମେ ମୁନେ ଭଵ
ସେ ସର୍ପ ରୂପ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବ; 'ଅହଂକାରରେ ମୁଁ ନଶିଗଲି—ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ମୁନି।'
ଵାକ୍ଯେନ ତେନ ତସ୍ଯାସୌ ନୃପସ୍ଯ ଭଗଵାନୃଷିଃ। କୃତ୍ଵା ମନସି କାରୁଣ୍ଯମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵଦିଷ୍ଯତି
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ ଦୟା ଭାବି ମନରେ ଏହି କଥା କହିବେ।
ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତେ କୁଲେ ରାଜା ତ୍ଵଦୀଯେ କୁଲନନ୍ଦନଃ। ସର୍ପରୂପଧରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ତେ ଶାପଂ ହି ଭେତ୍ସ୍ଯତି
ତୁମ କୁଳରେ ଏକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେବେ, ସେ କୁଳର ଗର୍ବ ହେବେ; ସର୍ପ ରୂପ ଦେଖି ସେ ତୁମ ଶାପ ଭାଙ୍ଗିଦେବେ।
ତଦା ତ୍ଵଂ ସର୍ପତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗମିଷ୍ଯସି। ଅଶ୍ଵମେଧକୃତେନ ତ୍ଵଂ ଭର୍ତ୍ରା ସହ ପୁନର୍ଦିଵମ୍
ସେବେଳେ ତୁମେ ସର୍ପ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ। ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଯିବ।
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଵରଦାନେନ ମଦୀଯେନ ସୁଲୋଚନେ। "ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଦେଵପତ୍ନ୍ଯସ୍ତଦା ସର୍ଵାସ୍ତୁଷ୍ଟଯା ପରିଭାଷିତାଃ
ମୋର ଦିଆ ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ହେ ସୁନୟନୀ, ତୁମେ ଏହା ପାଇପାରିବ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ସେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କଥା ହେଲେ।
ଅପତ୍ଯୈରପି ହୀନାନାଂ ନୈଵ ଦୁଃଖଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଗୌରୀ ଚୈଵ ତୁ ଗାଯତ୍ର୍ଯା ତଦା ସାପି ଵିବୋଧିତା
ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେନାହିଁ। ଗୌରୀଙ୍କୁ ଗାୟତ୍ରୀ ସେଇ ସମୟରେ ଜାଗ୍ରତ କଲେ।
ବୃଂହିତା ପରିତୋଷେଣ ଵରାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନୀ। ସମାପ୍ତିଂତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କାଞ୍କ୍ଷନ୍ତୀବ୍ରହ୍ମଣଃପ୍ରିଯା
ସେ ମହିଳା ମନରେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ସେ ଯଜ୍ଞର ସମାପ୍ତି ଆଶା କରୁଥିଲେ।
ଵରଦାଂ ତାଂ ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗାଯତ୍ରୀଂ ଵେଦମାତରମ୍। ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ତଦା ରୁଦ୍ରଃ ସ୍ତୁତିମେତାଂ ଚକାର ହ
ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା ଭାବରେ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ, ବେଦମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର ସେତେବେଳେ ଶିର ନମାଇ ଏହି ସ୍ତୁତି କଲେ।
"ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ। ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଵେଦମାତରଷ୍ଟାକ୍ଷରଵିଶୋଧିତେ। ଗାଯତ୍ରୀ ଦୁର୍ଗତରଣୀ ଵାଣୀ ସପ୍ତଵିଧା ତଥା
ରୁଦ୍ର କହିଲେ—ହେ ବେଦମାତା, ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଗାୟତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ ଦୂର କରୁଥିବା, ବାଣୀ ଏବଂ ସପ୍ତ ରୂପରେ ଥିବା।
ସର୍ଵାଣି ସ୍ତୁତିଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଗାଥାଶ୍ଚ ନିଖିଲାସ୍ତଥା। ଅକ୍ଷରାଣି ଚ ସର୍ଵାଣି ଲକ୍ଷଣାନି ତଥୈଵ ଚ
ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି, ଗୀତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷର ଓ ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ, ସବୁ ତୁମେ।
ଭାଷ୍ଯାଦି ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯେ ଚାନ୍ଯେ ନିଯମାସ୍ତଥା। ଅକ୍ଷରାଣି ଚ ସର୍ଵାଣି ତ୍ଵଂ ତୁ ଦେଵି ନମୋସ୍ତୁତେ
ସମସ୍ତ ଭାଷ୍ୟ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିୟମମାନେ, ସମସ୍ତ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶ୍ଵେତା ତ୍ଵଂ ଶ୍ଵେତରୂପାସି ଶଶାଂକେନ ସମାନନା। ବିଭ୍ରତୀ ଵିପୁଲୌ ବାହୂ କଦଲୀଗର୍ଭକୋମଲୌ
ତୁମେ ଧଳା, ଧଳା ରୂପରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ। ତୁମର ଦୁଇଟି ବାହୁ କଦଳୀ ଗଛର ମନ୍ଦ ଭାଗ ପରି ମୃଦୁ ଓ ଚଉଡ଼ା।
ଏଣଶ୍ରୃଁଗଂ କରେ ଗୃହ୍ଯ ପଂକଜଂ ଚ ସୁନିର୍ମଲମ୍। ଵସାନା ଵସନେ କ୍ଷୌମେ ରକ୍ତେନୋତ୍ତରଵାସସା
ତୁମେ ହାତରେ ହରିଣ ଶିଂଗା ଓ ଏକ ପବିତ୍ର ପଦ୍ମ ଧରିଛ, ଶୁଭ୍ର କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛ, ଉପରେ ଲାଲ ଉତ୍ତରୀୟ।
ଶଶିରଶ୍ମିପ୍ରକାଶେନ ହାରେଣୋରସି ରାଜିତା। ଦିଵ୍ଯକୁଂଡଲପୂର୍ଣାଭ୍ଯାଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ସୁଵିଭୂଷିତା
ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ଚମକୁଥିବା ହାର ଗଳାରେ ରହିଛି, ଦୁଇ କାନରେ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ରହି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭିତ।
ଚଂଦ୍ରସାପତ୍ନ୍ଯଭୂତେନ ମୁଖେନ ତ୍ଵଂ ଵିରାଜସେ। ମକୁଟେନାତିଶୁଦ୍ଧେନ କେଶବଂଧେନ ଶୋଭିତା
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅତି ପବିତ୍ର ମୁକୁଟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କେଶବନ୍ଧନ ରେ ତୁମେ ଶୋଭିତ।