ଏକାଦଶସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ପୁନର୍ଦିଵଂ। ଖ୍ଯାତିସ୍ତେ ଵିପୁଲା ଲୋକେ ଅନୁରାଗଂ ଜନୈସ୍ସହ
ଏଗାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବ; ତୁମର ଖ୍ୟାତି ଏହି ଜଗତରେ ବିଶାଳ ହେବ, ଲୋକମାନଙ୍କର ଆସକ୍ତି ସହିତ।
ସାନ୍ତାନିକାନାମ ତେଷାଂ ଲୋକା ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ଭାଵିତାଃ। ତ୍ଵଯା ତେ ତାରିତା ଦେଵ ରାମରୂପେଣ ମାନଵାଃ
ସାନ୍ତାନିକ ନାମକ ତାଙ୍କର ଲୋକଗୁଡିକ ସ୍ଥିର ରହିବ; ଦେବ, ତୁମେ ରାମ ରୂପରେ ମାନବମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରିବ।
ଗାଯତ୍ରୀ ତୁ ତଦା ରୁଦ୍ରଂଵରଦା ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ। ପତିତେପିଚ ତେ ଲିଂଗେ ପୂଜାଂ କୁର୍ଵଂତି ଯେ ନରାଃ
ତେବେ ଗାୟତ୍ରୀ ଦୟାଲୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମର ଲିଙ୍ଗ ପଡ଼ି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେ ଲୋକେ ଏହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ତେ ପୂତାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକସ୍ଯ ଭାଗିନଃ। ନ ତାଂ ଗତିଂ ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରେ ନ କ୍ରତୌ ହୁତପାଵକେ
ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସଦା ଉତ୍ତମ କାମ କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଏହି ଫଳ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିଲେ ମିଳେନାହିଁ।
ଯାଂ ଗତିଂ ମନୁଜା ଯାଂତି ତଵ ଲିଂଗସ୍ଯ ପୂଜନାତ୍। ଗଂଗାତୀରେ ସଦା ଲିଂଗଂ ବିଲ୍ବପତ୍ରେଣ ଯେ ତଵ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରି ଯେ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେହି ଦିଗ୍ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମିଳେନାହିଁ; ଯେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ସଦା ବିଲ୍ବପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ସୁପ୍ରାତା ରୁଦ୍ରଲୋକସ୍ଯ ଭାଗିନଃ। ପ୍ରାପ୍ଯାପି ଶର୍ଵଭକ୍ତତ୍ଵମଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ପାଵନଃ
ସେମାନେ ସୁପ୍ରଭାତରେ ପୂଜା କରି ରୁଦ୍ରର ଲୋକର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି; ଶର୍ବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇ, ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେବା।
ତ୍ଵଯି ପ୍ରୀତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରୀତା ଵୈ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ତ୍ଵନ୍ମୁଖେନ ହଵିର୍ଦେଵୈଃ ପ୍ରୀତାଃ ପ୍ରୀତେ ତ୍ଵଯିଧ୍ରୁଵମ୍
ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ହବିର ଦାନରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମେ ପ୍ରୀତି ହେଲେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରୀତି ହୁଅନ୍ତି।
ଭୁଞ୍ଜତେ ନାତ୍ର ସନ୍ଦେହୋ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଵଚନଂ ଯଥା। ଗାଯତ୍ରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚୈଵାବ୍ରଵୀଦିଦଂ
ସେମାନେ ହବିର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଯେପରି ବେଦର ବାକ୍ୟ କହିଛି; ଗାୟତ୍ରୀ ଏହି କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ପ୍ରୀଣନଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ମାନଵାଃ। ପଦଂ ସର୍ଵେ ଗମିଷ୍ଯଂତି ଵୈରାଜାଖ୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତୁମେ ପ୍ରୀତି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେ ବୈରାଜ ନାମକ ଦିଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅନ୍ନପ୍ରକାରାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ଦତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯନେକଶଃ। ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ପ୍ରୀଣନଂ କୃତ୍ଵା ଦେଵଦେଵା ଭଵନ୍ତି ତେ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ, ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତୁମେ ପ୍ରୀତି ହେଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତା ଭଳି ହୁଅନ୍ତି।
ଯେ ଚ ଵୈ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେଷାମାସ୍ଯେ ଦିଵୌକସଃ। ଭୁଞ୍ଜତେ ଚ ହଵିଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ କଵ୍ଯଂ ଚୈଵପିତାମହାଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତମ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଶୀଘ୍ର ହବିର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ କବ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଯୂଯଂ ହି ଧାରଣେ ଶକ୍ତାସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ। ପ୍ରାଣାଯାମେନ ଚୈକେନ ସର୍ଵେ ପୂତା ଭଵିଷ୍ଯଥ
ତୁମେ ତ୍ରିଲୋକକୁ ଧାରଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏକ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିଲେ ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହେବେ।
ଵିଶେଷାତ୍ପୁଷ୍କରେ ସ୍ନାତ୍ଵା ମାଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ଵେଦମାତରଂ। ପ୍ରତିଗ୍ରହକୃତାନ୍ଦୋଷାନ୍ନ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଦ୍ଵିଜୋତମାଃ
ବିଶେଷ କରି ପୁଷ୍କରରେ ସ୍ନାନ କରି, ବେଦମାତା ମୋତେ ଜପ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଦାନ ଗ୍ରହଣର ଦୋଷ ତୁମେ ପାଇବେନାହିଁ।
ପୁଷ୍କରେ ଚାନ୍ନଦାନେନ ପ୍ରୀତାଃ ସ୍ଯୁଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ। ଏକସ୍ମିନ୍ଭୋଜିତେ ଵିପ୍ରେକୋଟ୍ଯାଃ ଫଲମଵାପ୍ସ୍ଯତେ
ପୁଷ୍କରରେ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ପ୍ରୀତି ହୁଅନ୍ତି; ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ କରାଇବାର ଫଳ ମିଳେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିପାପାନି ଦୁଷ୍କୃତାନି କୃତାନି ଚ। କରିଷ୍ଯଂତି ନରାସ୍ସର୍ଵେ ଦତ୍ଵା ଯୁଷ୍ମତ୍କରେ ଧନମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକେ ତୁମର ହାତରେ ଧନ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍କୃତି ଦୂର କରିପାରିବେ।
ମଦୀଯେନ ତୁ ଜାପ୍ଯେନ ପୂଜନୀଯସ୍ତ୍ରିଭିଃ କୃତୈଃ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମଂ ପାପଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନଶ୍ଯତି
ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ତିନି ପ୍ରକାରର ପୂଜା କରି, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହେଇଯାଏ।
ଦଶଭିର୍ଜନ୍ମଭିର୍ଜାତଂ ଶତେନ ଚ ପୁରା କୃତଂ। ତ୍ରିଯୁଗେନ ସହସ୍ରେଣ ଗାଯତ୍ରୀ ହନ୍ତି କିଲ୍ବିଷଂ
ଦଶ ଜନ୍ମରେ ଜମା ହୋଇଥିବା, ଶତବାର କରାଯାଇଥିବା, ତିନି ଯୁଗ ଓ ହଜାର ବର୍ଷର ଦୁଷ୍କୃତି ମଧ୍ୟ ଗାୟତ୍ରୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସଦା ପୂତା ଜାପ୍ଯେ ତୁ ମମ ଵୈ କୃତେ। ଭଵିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ନ ସଂଦେହୋ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ଏପରି ଜାଣି, ସଦା ମୋ ଜପ କରି ପବିତ୍ର ହେବେ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଚିନ୍ତା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ପ୍ରଣଵେନ ତ୍ରିମାତ୍ରେଣ ସାର୍ଦ୍ଧଂଜପ୍ତ୍ଵା ଵିଶେଷତଃ। ପୂତାଃ ସର୍ଵେ ନ ସଂଦେହୋ ଜପ୍ତ୍ଵାମାଂ ଶିରସା ସହ
ପ୍ରଣବ ତିନି ମାତ୍ରା ସହିତ ବିଶେଷ ଭାବରେ ମୋତେ ଜପ କରିଲେ, ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ମୋତେ ଶିର ସହିତ ଜପ କରିଲେ।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରା ସ୍ଥିତା ଚାହଂ ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ମଯା ତ୍ତ୍ଵିଦଂ। ମାତାହଂ ସର୍ଵଵେଦାନାଂ ପଦୈଃ ସର୍ଵେରଲଂକୃତା
ଆଠ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରରେ ମୁଁ ବସିଛି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ବେଦର ମାତା, ସମସ୍ତ ପଦରେ ଶୋଭିତ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ମାଂ ଭକ୍ତିତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଯାସ୍ଯଂତି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ପ୍ରାଧାନ୍ଯଂ ମମ ଜାପ୍ଯେନ ସର୍ଵେଷାଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଫଳତା ପାଇବେ; ମୋର ଜପ ଦ୍ୱାରା ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦର ଓ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଲଭିବେ।
ଗାଯତ୍ରୀସାରମାତ୍ରୋପି ଵରଂ ଵିପ୍ରଃ ସୁସଂଯତଃ। ନାଯଂତ୍ରିତଶ୍ଚତୁର୍ଵେଦୀ ସର୍ଵାଶୀ ସର୍ଵଵିକ୍ରଯୀ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଗାୟତ୍ରୀର ସାର ମାତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଅସଂଯମୀ ଚାରି ବେଦ ଜାଣିଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଖାଇଥିବା ଓ ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରେଷୁ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଶାପୋ ଦତ୍ତଃସଦସ୍ଯଥ। ଅତ୍ର ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଚାପି ସର୍ଵମକ୍ଷଯକାରକମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାବିତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଶାପ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ କିମ୍ବା ହୋମ କରାଯାଏ, ସେସବୁର ଫଳ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ଦତ୍ତୋ ଵରୋ ମଯା ତେନ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରପରା ଵିପ୍ରାସ୍ତ୍ରିକାଲଂ ହୋମଦାଯିନଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଇଛି; ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି ଓ ତିନିବେଳେ ହୋମ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ତେ ତୁ ଗମିଷ୍ଯଂତି ସୈକଵିଂଶତିଭିଃ କୁଲୈଃ। ଏଵଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପାଵକସ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ଏକୋଇଶି ପିଢି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ; ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପରି।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ଗାଯତ୍ରୀଵରମୁତ୍ତମମ୍। ତସ୍ମିନ୍ଵୈ ପୁଷ୍କରେ ଦତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଃପାର୍ଶ୍ଵଗାଽଭଵତ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଗାୟତ୍ରୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଦିଆଯାଇଥିଲା; ସେହି ପୁଷ୍କରରେ ଏହା ଦେଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ।
ଚାରଣୈସ୍ତୁ ତଦାଽଽଖ୍ଯାତଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵୈ ଶାପକାରଣମ୍। ଯୁଵତୀନାଞ୍ଚ ସର୍ଵାସାଂ ଶାପାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵାପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ସେ ସମୟରେ ଚାରଣମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଶାପର କାରଣ କହିଥିଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୁବତୀଙ୍କ ଶାପ ଅଲଗା ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା।
ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଗାଯତ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରିଯା। ଅକୁତ୍ସିତାନ୍ସଦା ସର୍ଵାନ୍କୁର୍ଵନ୍ତୀ ଧନଶୋଭନା
ଗାୟତ୍ରୀ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ: ଯେମାନେ ଅପମାନିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଶୋଭାବାନ୍ ଓ ଧନୀ ହେବେ।
ଶୋଭିଷ୍ଯସେ ନ ସଂଦେହଃ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରୀତିଦାଯିନୀ। ଯେ ତ୍ଵଯା ଵୀକ୍ଷିତାଃପୁତ୍ରି ସର୍ଵେତେ ପୁଣ୍ଯଭୋଜନାଃ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୋଭା ପାଇବ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାରିନି; ମୁଁଝିଏ ଯାହାକୁ ଦେଖିବୁ, ସେମାନେ ସବୁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗିବେ।
ପରିତ୍ଯକ୍ତାସ୍ତ୍ଵଯା ଯେ ତୁ ସର୍ଵେ ତେ ଦୁଃଖଭାଗିନଃ। ତେଷାଂ ଜାତିଃ କୁଲଂ ଶୀଲଂ ଧର୍ମଶ୍ଚୈଵ ଵରାନନେ
କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କରିବ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ; ସେମାନଙ୍କ ଜାତି, କୁଳ, ଚରିତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ସବୁ—