ଅକିଞ୍ଚନୋ ନଷ୍ଟସତ୍ଵଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ନଗରେ ସ୍ଥିତଃ। ପରାଭଵଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଚିରାଦେଵ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦଢ଼ି ରହିବ, ସେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେବେ।
ଶକ୍ରଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵାକ୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍। ଭୃଗୁଵାକ୍ଯେନ ତେ ଜନ୍ମ ଯଦା ମର୍ତ୍ଯେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଅସହାୟ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହେବ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହରରେ ରହିବ, ବଡ଼ ଅପମାନ ଭୋଗିବ, କିନ୍ତୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳିବ।
ଭାର୍ଯାଵିଯୋଗଜଂ ଦୁଃଖଂ ତଦା ତ୍ଵଂ ତତ୍ର ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ। ହୃତାତେଶତ୍ରୁଣା ପତ୍ନୀ ପରେ ପାରୋ ମହୋଦଧେଃ
ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଦେବୀ ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: ଭୃଗୁଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ,
ନ ଚ ତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସେ ନୀତାଂ ଶୋକୋପହତଚେତନଃ। ଭ୍ରାତ୍ରା ସହ ପରଂ କଷ୍ଟାମାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଃଖିତଃ
ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଘରଣୀ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବ। ତୁମର ଘରଣୀକୁ ଶତ୍ରୁ ନେଇ ମହାସାଗର ପାରକୁ ଯିବ।
ଯଦା ଯଦୁକୁଲେ ଜାତଃ•★କୃଷ୍ଣସଂଜ୍ଞୋ ଭଵିଷ୍ଯସି। ପଶୂନାଂ ଦାସତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚିରକାଲଂ ଭ୍ରମିଷ୍ଯସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ କୃଷ୍ଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନିବେ। ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାସ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବାକୁ ପଡିବ।
ତଦାହ ରୁଦ୍ରଂ କୁପିତା ଯଦା ଦାରୁଵନେ ସ୍ଥିତଃ। ତଦା ତ ୠଷଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃଶାପଂ ଦାସ୍ଯନ୍ତିଵୈ ହର
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦାରୁବନରେ ରୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଭୋଭୋଃ !କାପାଲିକ କ୍ଷୁଦ୍ର ସ୍ତ୍ରୀରସ୍ମାକଂ ଜିହୀର୍ଷସି। ତଦେତଦ୍ଦର୍ପିତଂ ତେଦ୍ଯ ଭୂମୌ ଲିଙ୍ଗଂପତିଷ୍ଯତି
‘ହେ କାପାଳିକ, ନିଚ ମଣିଷ! ତୁମେ ଆମର ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହି ଅହଂକାର ଦିନରେ ତୁମର ଲିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡିଯିବ।’
ଵିହୀନଃ ପୌରୁଷେଣ ତ୍ଵଂ ମୁନିଶାପାଚ୍ଚ ପୀଡିତଃ। ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେସ୍ଥିତା ପତ୍ନୀ ସା ତ୍ଵାମାଶ୍ଵାସଯିଷ୍ଯତି
ମୁନିମାନଙ୍କ ଶାପରେ ତୁମେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ହେବ। ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ ଦାଉଡ଼ିଥିବା ତୁମର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ତୁମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଭକ୍ଷୋସି ପୂର୍ଵଂ ପୁତ୍ରେଣ ମେ କୃତଃ। ଭୃଗୁଣା ଧର୍ମନିତ୍ଯେନ କଥଂ ଦଗ୍ଧଂ ଦହାମ୍ଯହମ୍
‘ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଖାଉଛ! ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପୁଅ ଭୃଗୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ସେ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଜଳିଥିଲି, ସେ କିପରି ଏବେ ଅନ୍ୟକୁ ଜଳାଇପାରିବି?’
ଜାତଵେଦସ୍ସ ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ଵାଂ ରେତସା ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି। ଅମେଧ୍ଯେଷୁ ଚ ତେଜିହ୍ଵା ଅଧିକଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିଷ୍ଯତି
‘ହେ ଜାତବେଦସ, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟରେ ତୁମକୁ ବିପ୍ଲବିତ କରିବେ। ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷରେ ତୁମର ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଅଧିକ ତୀବ୍ର ହେବ।’
ବ୍ରାହ୍ମଣାନୃତ୍ଵିଜଃ ସର୍ଵାନ୍ସାଵିତ୍ରୀଵୈଶଶାପ ହ। ପ୍ରତିଗ୍ରହାର୍ଥାଗ୍ନିହୋତ୍ରୋଵୃଥାଟଵ୍ଯାଶ୍ରଯାସ୍ତଥା
ସାବିତ୍ରୀ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋତ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ— ଦାନ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପାଇଁ ବେଫଳରେ ଅଟବାରେ ଘୁରିବେ।
ସଦା ତୀର୍ଥାନି କ୍ଷେତ୍ରାଣି ଲୋଭାଦେଵ ଭଜିଷ୍ଯଥ। ପରାନ୍ନେଷୁ ସଦାତୃପ୍ତା ଅତୃପ୍ତାସ୍ସ୍ଵଗୃହେଷୁ ଚ
ଲୋଭରେ ସଦା ତୀର୍ଥ ଓ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବେ, ପରର ଖାଦ୍ୟରେ ସଦା ତୃପ୍ତ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଘରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଅଯାଜ୍ଯଯାଜନଂ କୃତ୍ଵା କୁତ୍ସିତସ୍ଯ ପ୍ରତିଗ୍ରହମ୍। ଵୃଥାଧନାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ଵ୍ଯଯଂ ଚୈଵ ତଥା ଵୃଥା
ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି, ନିଚ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ବେଫଳ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବେ, ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟୟ ମଧ୍ୟ ବେଫଳ ହେବ।
ପ୍ରେତାନାଂ ତେନ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ। ଏଵଂ ଶକ୍ରଂ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁଂ ରୁଦ୍ରଂ ଵୈ ପାଵକଂ ତଥା
ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପିତୃ ଭଳି ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନାଶପଦ୍ରୁଷା। ଶାପଂ ଦତ୍ଵା ତଥାତେଷାଂ ନିଷ୍କ୍ରାଂତା ସଦସସ୍ତଥା
ସେ କ୍ରୋଧରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ ସେ ସଭାରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ପୁଷ୍କରମାସାଦ୍ଯ ତଦାସା ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା। ଲକ୍ଷ୍ମୀଂପ୍ରାହ ସତୀଂ ତାଂ ଚଶକ୍ରଭାର୍ଯାଂ ଵରାନନାମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ରହିଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଚାରୁମୁଖୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସେ ସତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଵତୀସ୍ତାସ୍ତଥୋଵାଚ ନାତ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ସନ୍ସଦି। ତତ୍ରଚାହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରଶ୍ରୋଷ୍ଯେ ନ ଚ ଧ୍ଵନିମ୍
ସେ ଯୁବତୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ରହିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବି ନାହିଁ।’
ତତସ୍ତାଃ ପ୍ରମଦାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯାତାଃ ସ୍ଵନିକେତନମ୍। ସାଵିତ୍ରୀ କୁପିତା ତାସାମପି ଶାପାଯ ଚୋଦ୍ଯତା
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସାବିତ୍ରୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମାଂ ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତାସ୍ତା ଦେଵଯୋଷିତଃ। ତାସାମପି ତଥା ଶାପଂପ୍ରଦାସ୍ଯେକୁପିତା ଭୃଶମ୍
ଯେହେତୁ ସେଇ ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବି।
ନୈକତ୍ରଵାସୋ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯତିକଦାଚନ। କ୍ଷୁଦ୍ରା ସା ଚଲଚିତ୍ତା ଚମୂର୍ଖେଷୁ ଚଵସିଷ୍ଯତି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ଏକଠି ରହିବେ ନାହିଁ; ସେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଅସ୍ଥିର ମନର ହେବେ, ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଯିବେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛେଷୁ ପାର୍ଵତୀଯେଷୁ କୁତ୍ସିତେ କୁତ୍ସିତେ ତଥା। ମୂର୍ଖେଷୁ ଚାଵଲିପ୍ତେଷୁ ଅଭିଶପ୍ତେ ଦୁରାତ୍ମନି
ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ, ନିଚ ଓ ଅପବିତ୍ର, ମୂର୍ଖ ଓ ଅଭିମାନୀ, ଶାପିତ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି—
ଏଵଂଵିଧେ ନରେ ସ୍ଯାତ୍ତେ ଵସତିଃଶାପକାରିତା। ଶାପଂ ଦତ୍ଵାତତସ୍ତସ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀମଶପତ୍ତତଦା
ଏଭଳି ପୁରୁଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାପର ପ୍ରଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବାସ କରିବେ। ଏହି ଶାପ ଦେଇ ସେ ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଗୃହୀତେଂଦ୍ରେ ପତ୍ଯୌ ତେଦୁଃଖଭାଗିନି। ନହୁଷାପହୃତେ ରାଜ୍ଯେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂଯାଚଯିଷ୍ଯତି
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ଲାଗିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରି ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିବେ। ଯେତେବେଳେ ନହୁଷ ରାଜ୍ୟ ଦଳି ନେବେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ତୁମକୁ ଦେଖି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବେ।
ଅହମିନ୍ଦ୍ରଃ କଥଂ ଚୈଷା ନୋପସ୍ଥାସ୍ଯତି ବାଲିଶା। ସର୍ଵାନ୍ଦେଵାନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ନ ଲପ୍ସ୍ଯେହଂ ଶଚୀଂ ଯଦି
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ମୂଢ଼ ସ୍ତ୍ରୀ କିପରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ? ମୁଁ ଯଦି ଶଚୀକୁ ପାଇବି ନାହିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।
ନଷ୍ଟା ତ୍ଵଂ ଚ ତଦା ତ୍ରସ୍ତା ଵାକ୍ପତେର୍ଦୁଃଖିତା ଗୃହେ। ଵସିଷ୍ଯସେ ଦୁରାଚାରେ ମମ ଶାପେନ ଗର୍ଵିତେ
ତୁମେ ସେ ସମୟରେ ଭୟଭୀତ ଓ ହତାଶ ହେଇ, ବାକ୍ପତିଙ୍କ ଘରେ ଦୁଃଖରେ ରହିବ। ମୋର ଶାପରେ, ଅଭିମାନିନୀ, ତୁମେ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରରେ ଆବଦ୍ଧ ହେବ।
ଦେଵଭାର୍ଯାସୁ ସର୍ଵାସୁ ତଦା ଶାପମଯଚ୍ଛତ। ନ ଚାପତ୍ଯକୃତାଂ ପ୍ରୀତିମେତାଃ ସର୍ଵା ଲଭିଷ୍ଯଥ
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦହ୍ଯମାନା ଦିଵାରାତ୍ରୌ ଵଂଧ୍ଯାଶବ୍ଦେନ ଦୂଷିତାଃ। ଗୌର୍ଯ୍ଯପ୍ଯେଵଂ ତଦା ଶପ୍ତା ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ଦିନ ଓ ରାତି ଜଳିବା ଦୁଃଖରେ, 'ବନ୍ଧ୍ୟା' ଭାବେ ଅପମାନିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଗୌରୀ ମଧ୍ୟ ସେ ସମୟରେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହେଲେ।
ରୁଦମାନା ତୁ ସା ଦୃଷ୍ଟା ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ପ୍ରସାଦିତା। ମା ରୋଦୀସ୍ତ୍ଵଂଵିଶାଲାକ୍ଷି ଏହ୍ଯାଗଚ୍ଛ ସଦାଶୁଭେ
ସେ ଯେତେବେଳେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି କହିଲେ, 'ବିସାଳ ନୟନି, ତୁମେ କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସଦା ଶୁଭେ, ଏଠାକୁ ଆସ।'
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ସଭାଂ ଦେହି ମେଖଲାଂ କ୍ଷୌମଵାସସୀ। ଗୃହାଣ ଦୀକ୍ଷାଂ ବ୍ରହ୍ମାଣିପାଦୌ ଚ ପ୍ରଣମାମି ତେ
ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ମେଖଳା ଓ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଏଵମୁକ୍ତାଽବ୍ରଵୀଦେନଂ ନ କରୋମି ଵଚସ୍ତଵ। ତତ୍ରଚାହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରଶ୍ରୋଷ୍ଯେ ନ ଵୈ ଧ୍ଵନିମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ କଥା ମାନିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବି ନାହିଁ।'