ଯଦ୍ଯେଷ ତେ ସ୍ଥିରୋ ଭାଵସ୍ତିଷ୍ଠ ଦେଵ ନମୋସ୍ତୁତେ। ଅହଂକଥଂସଖୀନାଂତୁ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଵୈମୁଖମ୍
ଯଦି ଏହି ତୁମର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ତେବେ ରୁହ, ହେ ଦେବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିପରି ମୋ ସଖୀମାନଙ୍କ ଆଗରେ ମୁହଁ ଦେଖେଇବି?
ଭର୍ତ୍ରା ମେ ଵିଧୃତା ପତ୍ନୀ କଥମେତଦହଂ ଵଦେ। "ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ। ଋତ୍ଵିଗ୍ଭିସ୍ତ୍ଵରିତଶ୍ଚାହଂ ଦୀକ୍ଷାକାଲାଦନଂତରମ୍
ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ଘରଣୀ ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି—ମୁଁ କିପରି ଏହି କଥା କହିପାରିବି?
ପତ୍ନୀଂ ଵିନା ନ ହୋମୋତ୍ର ଶୀଘ୍ରଂ ପତ୍ନୀମିହାନଯ। ଶକ୍ରେଣୈଷା ସମାନୀତା ଦତ୍ତେଯଂ ମମ ଵିଷ୍ଣୁନା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଋତ୍ବିଜମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ, ଦୀକ୍ଷା ପରେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି। ଏଠାରେ ଘରଣୀ ବିନା ଯଜ୍ଞ କରାଯିବ ନାହିଁ—ଏହିଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଘରଣୀକୁ ଆଣ। ଶକ୍ର ତାକୁ ଆଣିଥିଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ।
ଗୃହୀତା ଚ ମଯା ସୁଭ୍ରୁ କ୍ଷମସ୍ଵୈତଂ ମଯା କୃତମ୍। ନ ଚାପରାଧଂ ଭୂଯୋନ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯେ ତଵ ସୁଵ୍ରତେ
ମୁଁ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରଭ୍ରୁ! ମୋର କରାଯାଇଥିବା କାମକୁ ମାଫ କର। ମୁଁ ଆଉ କେବେ ତୁମ ପ୍ରତି ଅପରାଧ କରିବି ନାହିଁ, ହେ ସତୀ।
ପାଦଯୋଃ ପତିତସ୍ତେହଂ କ୍ଷମସ୍ଵେହ ନମୋସ୍ତୁତେ। "ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଏଵମୁକ୍ତା ତଦା କ୍ରୁଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶପ୍ତୁମୁଦ୍ଯତା
ମୁଁ ତୁମ ପାଦ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛି—ଦୟାକରି ମୋତେ ମାଫ କର, ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଦି ମେସ୍ତି ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଗୁରଵୋ ଯଦି ତୋଷିତାଃ। ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମସମୂହେଷୁ ସ୍ଥାନେଷୁ ଵିଵିଧେଷୁ ଚ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ସେ ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ନୈଵ ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପୂଜାଂ କରିଷ୍ଯଂତି କଦାଚନ। ୠତେ ତୁ କାର୍ତିକୀମେକାଂ ପୂଜାଂ ସାଂଵତ୍ସରୀଂ ତଵ
ଯଦି ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ଯଦି ମୋ ଗୁରୁମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସଭାରେ, ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ,
କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଦ୍ଵିଜାଃ ସର୍ଵେ ମର୍ତ୍ଯା ନାନ୍ଯତ୍ର ଭୂତଲେ। ଏତଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣମୁକ୍ତ୍ଵାହ ଶତକ୍ରତୁମୁପସ୍ଥିତମ୍
ତୁମ ପୂଜା କେବେ କରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଏକବାର ବାର୍ଷିକ ପୂଜା ଛଡ଼ି।
ଭୋଭୋଃ! ଶକ୍ର ତ୍ଵଯାନୀତା ଆଭୀରୀ ବ୍ରହ୍ମଣୋନ୍ତିକମ୍। ଯସ୍ମାତ୍ତେ କ୍ଷୁଦ୍ରକଂକର୍ମତସ୍ମାତ୍ଵଂ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଫଲମ୍
ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ କେବଳ ସେଇ ପୂଜା କରିବେ, ତା'ଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୂଜା ହେବ ନାହିଁ। ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହି ସେ ଉପସ୍ଥିତ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦା ସଂଗ୍ରାମମଧ୍ଯେ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାତା ଶକ୍ର ଭଵିଷ୍ଯସି। ତଦା ତ୍ଵଂ ଶତ୍ରୁଭିର୍ବଦ୍ଧୋ ନୀତଃ ପରମିକାଂ ଦଶାମ୍
ହେ ଶକ୍ର! ତୁମେ ଏହି ଗୋପାଳିକାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଥିଲ। ଏହି ଛୋଟ କାମର ଫଳ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଭୋଗିବ।
ଅକିଞ୍ଚନୋ ନଷ୍ଟସତ୍ଵଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ନଗରେ ସ୍ଥିତଃ। ପରାଭଵଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଚିରାଦେଵ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦଢ଼ି ରହିବ, ସେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଦେବେ।
ଶକ୍ରଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵାକ୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍। ଭୃଗୁଵାକ୍ଯେନ ତେ ଜନ୍ମ ଯଦା ମର୍ତ୍ଯେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଅସହାୟ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ହେବ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହରରେ ରହିବ, ବଡ଼ ଅପମାନ ଭୋଗିବ, କିନ୍ତୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳିବ।
ଭାର୍ଯାଵିଯୋଗଜଂ ଦୁଃଖଂ ତଦା ତ୍ଵଂ ତତ୍ର ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ। ହୃତାତେଶତ୍ରୁଣା ପତ୍ନୀ ପରେ ପାରୋ ମହୋଦଧେଃ
ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଦେବୀ ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: ଭୃଗୁଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ,
ନ ଚ ତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯସେ ନୀତାଂ ଶୋକୋପହତଚେତନଃ। ଭ୍ରାତ୍ରା ସହ ପରଂ କଷ୍ଟାମାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଃଖିତଃ
ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଘରଣୀ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବ। ତୁମର ଘରଣୀକୁ ଶତ୍ରୁ ନେଇ ମହାସାଗର ପାରକୁ ଯିବ।
ଯଦା ଯଦୁକୁଲେ ଜାତଃ•★କୃଷ୍ଣସଂଜ୍ଞୋ ଭଵିଷ୍ଯସି। ପଶୂନାଂ ଦାସତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚିରକାଲଂ ଭ୍ରମିଷ୍ଯସି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ କୃଷ୍ଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନିବେ। ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାସ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବାକୁ ପଡିବ।
ତଦାହ ରୁଦ୍ରଂ କୁପିତା ଯଦା ଦାରୁଵନେ ସ୍ଥିତଃ। ତଦା ତ ୠଷଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃଶାପଂ ଦାସ୍ଯନ୍ତିଵୈ ହର
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ଦାରୁବନରେ ରୁଦ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ କ୍ରୋଧିତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ଭୋଭୋଃ !କାପାଲିକ କ୍ଷୁଦ୍ର ସ୍ତ୍ରୀରସ୍ମାକଂ ଜିହୀର୍ଷସି। ତଦେତଦ୍ଦର୍ପିତଂ ତେଦ୍ଯ ଭୂମୌ ଲିଙ୍ଗଂପତିଷ୍ଯତି
‘ହେ କାପାଳିକ, ନିଚ ମଣିଷ! ତୁମେ ଆମର ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହି ଅହଂକାର ଦିନରେ ତୁମର ଲିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡିଯିବ।’
ଵିହୀନଃ ପୌରୁଷେଣ ତ୍ଵଂ ମୁନିଶାପାଚ୍ଚ ପୀଡିତଃ। ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେସ୍ଥିତା ପତ୍ନୀ ସା ତ୍ଵାମାଶ୍ଵାସଯିଷ୍ଯତି
ମୁନିମାନଙ୍କ ଶାପରେ ତୁମେ ପୁରୁଷତ୍ୱ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ହେବ। ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ ଦାଉଡ଼ିଥିବା ତୁମର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ତୁମକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଭକ୍ଷୋସି ପୂର୍ଵଂ ପୁତ୍ରେଣ ମେ କୃତଃ। ଭୃଗୁଣା ଧର୍ମନିତ୍ଯେନ କଥଂ ଦଗ୍ଧଂ ଦହାମ୍ଯହମ୍
‘ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଖାଉଛ! ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପୁଅ ଭୃଗୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ସେ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଜଳିଥିଲି, ସେ କିପରି ଏବେ ଅନ୍ୟକୁ ଜଳାଇପାରିବି?’
ଜାତଵେଦସ୍ସ ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ଵାଂ ରେତସା ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି। ଅମେଧ୍ଯେଷୁ ଚ ତେଜିହ୍ଵା ଅଧିକଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିଷ୍ଯତି
‘ହେ ଜାତବେଦସ, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟରେ ତୁମକୁ ବିପ୍ଲବିତ କରିବେ। ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷରେ ତୁମର ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଅଧିକ ତୀବ୍ର ହେବ।’
ବ୍ରାହ୍ମଣାନୃତ୍ଵିଜଃ ସର୍ଵାନ୍ସାଵିତ୍ରୀଵୈଶଶାପ ହ। ପ୍ରତିଗ୍ରହାର୍ଥାଗ୍ନିହୋତ୍ରୋଵୃଥାଟଵ୍ଯାଶ୍ରଯାସ୍ତଥା
ସାବିତ୍ରୀ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଋତ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ— ଦାନ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପାଇଁ ବେଫଳରେ ଅଟବାରେ ଘୁରିବେ।
ସଦା ତୀର୍ଥାନି କ୍ଷେତ୍ରାଣି ଲୋଭାଦେଵ ଭଜିଷ୍ଯଥ। ପରାନ୍ନେଷୁ ସଦାତୃପ୍ତା ଅତୃପ୍ତାସ୍ସ୍ଵଗୃହେଷୁ ଚ
ଲୋଭରେ ସଦା ତୀର୍ଥ ଓ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବେ, ପରର ଖାଦ୍ୟରେ ସଦା ତୃପ୍ତ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଘରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଅଯାଜ୍ଯଯାଜନଂ କୃତ୍ଵା କୁତ୍ସିତସ୍ଯ ପ୍ରତିଗ୍ରହମ୍। ଵୃଥାଧନାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ଵ୍ଯଯଂ ଚୈଵ ତଥା ଵୃଥା
ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରି, ନିଚ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ବେଫଳ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବେ, ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟୟ ମଧ୍ୟ ବେଫଳ ହେବ।
ପ୍ରେତାନାଂ ତେନ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ। ଏଵଂ ଶକ୍ରଂ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁଂ ରୁଦ୍ରଂ ଵୈ ପାଵକଂ ତଥା
ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପିତୃ ଭଳି ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନାଶପଦ୍ରୁଷା। ଶାପଂ ଦତ୍ଵା ତଥାତେଷାଂ ନିଷ୍କ୍ରାଂତା ସଦସସ୍ତଥା
ସେ କ୍ରୋଧରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ ସେ ସଭାରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ପୁଷ୍କରମାସାଦ୍ଯ ତଦାସା ଚ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା। ଲକ୍ଷ୍ମୀଂପ୍ରାହ ସତୀଂ ତାଂ ଚଶକ୍ରଭାର୍ଯାଂ ଵରାନନାମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ରହିଲେ। ଶକ୍ରଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଚାରୁମୁଖୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସେ ସତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୁଵତୀସ୍ତାସ୍ତଥୋଵାଚ ନାତ୍ର ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ସନ୍ସଦି। ତତ୍ରଚାହଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରଶ୍ରୋଷ୍ଯେ ନ ଚ ଧ୍ଵନିମ୍
ସେ ଯୁବତୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ରହିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବି ନାହିଁ।’
ତତସ୍ତାଃ ପ୍ରମଦାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯାତାଃ ସ୍ଵନିକେତନମ୍। ସାଵିତ୍ରୀ କୁପିତା ତାସାମପି ଶାପାଯ ଚୋଦ୍ଯତା
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସାବିତ୍ରୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମାଂ ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗତାସ୍ତା ଦେଵଯୋଷିତଃ। ତାସାମପି ତଥା ଶାପଂପ୍ରଦାସ୍ଯେକୁପିତା ଭୃଶମ୍
ଯେହେତୁ ସେଇ ଦେବୀମାନେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବି।
ନୈକତ୍ରଵାସୋ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯତିକଦାଚନ। କ୍ଷୁଦ୍ରା ସା ଚଲଚିତ୍ତା ଚମୂର୍ଖେଷୁ ଚଵସିଷ୍ଯତି
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ଏକଠି ରହିବେ ନାହିଁ; ସେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଅସ୍ଥିର ମନର ହେବେ, ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଯିବେ।