ଅନଭ୍ଯାହତଚିତ୍ତଶ୍ଚ ଦାଂତଶ୍ଚାହତଧୀସ୍ତଥା। ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ନରୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ତତୋ ଦିଵମ୍
ଯାହାର ମନ ଅଚଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଛି, ବୁଦ୍ଧି ଅକ୍ଷତ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ—ସେଉଁଠି ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।
ଅଭଯଂ ସର୍ଵଭୂତେଭ୍ଯୋ ଭୂତାନାମଭଯଂ ଯତଃ। ତସ୍ଯ ଦେହଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ଭଯଂ ନାସ୍ତି କୁତଶ୍ଚନ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭୟ ମୁକ୍ତ କରେ, ଏବଂ ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟ ନାହିଁ—ସେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ କେଉଁଠୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ନାହିଁ।
ଯଥା ନାଗପଦେଽନ୍ଯାନି ପଦାନି ପଦଗାମିନାମ୍। ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାଵଲୀଯଂତେ ତଥା ଜ୍ଞାନାନି ଚେତସି
ଯେପରି ହାତୀର ପାଦଚିହ୍ନରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପାଦଚିହ୍ନ ଲୁଚିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।
ଏଵଂ ସର୍ଵମହିଂସାଯାଂ ଧର୍ମୋଽର୍ଥଶ୍ଚ ମହୀଯତେ। ମୃତଃ ସ ନିତ୍ଯଂ ଭଵତି ଯୋ ହିଂସାଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଏଭଳି ଅହିଂସାରେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉନ୍ନତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ହିଂସା କରେ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ଭଳି।
ଅହିଂସକସ୍ତତଃ ସମ୍ଯଗ୍ଧୃତିମାନ୍ନିଯତେଂଦ୍ରିଯଃ। ଶରଣ୍ଯସ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଗତିମାପ୍ନୋତ୍ଯନୁତ୍ତମାମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଅହିଂସାପରାୟଣ, ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ତାରେ ଅଟୁଟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହୁଏ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନତୃପ୍ତସ୍ଯ ନିର୍ଭଯସ୍ଯ ମନୀଷିଣଃ। ନ ମୃତ୍ଯୁରଧିକୋଭାଵଃ ସୋମୃତତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବାନ, ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରେନି; ସେ ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵସଂଗେଭ୍ଯୋ ମୁନିରାକାଶଵତ୍ସ୍ଥିତଃ। ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯକରଃ ଶାଂତସ୍ତଂ ଦେଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵିଦୁଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ଆକାଶ ପରି ଅପରିଗ୍ରହୀ ଓ ଶାନ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ଜୀଵିତଂ ଯସ୍ଯ ଧର୍ମାର୍ଥଂ ଧର୍ମୋରତ୍ଯର୍ଥମେଵ ଚ। ଅହୋରାତ୍ରାଦି ପୁଣ୍ଯାର୍ଥଂ ତଂ ଦେଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵିଦୁଃ
ଯାହାଙ୍କର ଜୀବନ ଧର୍ମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଧର୍ମରେ ମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ନେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଦିନ ରାତି ପୁଣ୍ୟ କାମନାରେ ବ୍ୟତୀତ କରନ୍ତି, ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ନିଵାରିତସମାରଂଭଂ ନିର୍ନମସ୍କାରମସ୍ତୁତିମ୍। ଅକ୍ଷୀଣଂ କ୍ଷୀଣକର୍ମାଣଂ ତଂ ଦେଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵିଦୁଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ରୋକିଛନ୍ତି, କାହାକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତିନାହିଁ, କାହାର ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇଛି କିନ୍ତୁ ଦେହ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି, ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ସୁଖଂ ରମଂତେ ସର୍ଵାଣି ଦୁଃଖାନି ଭୃଶଂ ଭଵଂତି। ତେଷାଂ ଭଵୋତ୍ପାଦନଜାତଖେଦଃ କୁର୍ଯାତ୍ତୁ କର୍ମାଣି ଚ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଷ୍ଟ ବୁଝି, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଲୋକେ ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଦାନଂ ହି ଭୂତାଭଯଦକ୍ଷିଣାଯାଃ ସର୍ଵାଣି ଦାନାନ୍ଯଧିତିଷ୍ଠତୀହ। ତୀକ୍ଷ୍ଣେ ତନୁଂ ଯଃ ପ୍ରଥମଂ ଜୁହୋତି ସୋନଂତମାପ୍ନୋତ୍ଯଭଯଂ ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ
ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଭୟହୀନତା ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ନିଜ ଦେହକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅନନ୍ତ ଭୟହୀନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଉତ୍ତାନମାସ୍ଯେନ ହଵିର୍ଜୁହୋତି ଅନଂତମାପ୍ନୋତ୍ଯଭିତଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାମ୍। ତସ୍ଯାଂଗସଂଗାଦଭିନିଷ୍କୃତଂ ଚ ଵୈଶ୍ଵାନରଂ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରପେଦେ
ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ କରି ହବି ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଏହି ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିକୁ ପାଏ।
ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରଂ ହୃଦଭିସ୍ରୁତଂ ଯତ୍ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାଣେନାତ୍ମଯାଜୀ ଜୁହୋତି। ତସ୍ଯାଗ୍ନିହୋତ୍ରେ ହୁତମାତ୍ମସଂସ୍ଥଂ ସର୍ଵେଷୁ ଲୋକେଷୁ ସଦୈଵ ତେଷୁ
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନିଜ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା, ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ, ଆତ୍ମାକୁ ହବି ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରେ, ତାହାଲେ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ଏହି ଅର୍ପଣ ସେଉଁଠି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସଦା ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଦେଵଂ ଵିଧାତୁଂ ତ୍ରିଵୃତଂ ସୁଵର୍ଣଂ ଯେ ଵୈ ଵିଦୁସ୍ତଂ ପରମାର୍ଥଭୂତମ୍। ତେ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ମହୀଯମାନା ଦେଵାଃ ସମର୍ଥା ଅମୃତଂ ଵ୍ରଜଂତି
ଯେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତିନି ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଦେବତା ହୋଇ, ଅମରତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଵେଦାଂଶ୍ଚ ଵେଦ୍ଯଂ ଚ ଵିଧିଂ ଚ କୃତ୍ସ୍ନମଥୋ ନିରୁକ୍ତଂ ପରମାର୍ଥତାଂ ଚ। ସର୍ଵଂ ଶରୀରାତ୍ମନି ଯଃ ପ୍ରଵେଦ ତସ୍ଯାଭିସର୍ଵେ ପ୍ରଚରଂତି ନିତ୍ଯମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ବେଦ, ବେଦ୍ୟ ବସ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ବିଧି, ନିରୁକ୍ତ ଏବଂ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣେ, ଏବଂ ଏହି ସବୁକୁ ଶରୀରସ୍ଥ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସଦା ତାଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଭୂମାଵସକ୍ତଂ ଦିଵି ଚାପ୍ରମେଯଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ତଂ ଚ ସମଂଡଲାଂତେ। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଦକ୍ଷିଣମଂତରିକ୍ଷେ ଯୋ ଵେଦନାପ୍ଯାତ୍ମନି ଦୀପ୍ତରଶ୍ମିଃ
ଯିଏ ଭୂମିରେ ନିଶ୍ଚିତ, ଆକାଶରେ ଅପରିମାପ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଚକ୍ରର ଶେଷରେ, ଦକ୍ଷିଣ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ ଗତିରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କିରଣ ନିଜ ମନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ—ଏହାକୁ ଯିଏ ଜାଣେ—
ଆଵର୍ତମାନଂ ଚ ଵିଵର୍ତମାନଂ ଷଣ୍ନେମି ଯଦ୍ଦ୍ଵାଦଶାରଂ ତ୍ରିପର୍ଵ। ଯସ୍ଯେଦମାସ୍ଯଂ ପରିପାତି ଵିଶ୍ଵଂ ତତ୍କାଲଚକ୍ରଂ ନିହିତଂ ଗୁହାଯାମ୍
ଯାହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ଛଅଟି ନାଭି ଓ ବାରଟି ଧାର ଥିବା, ତିନିଟି ଯୋଗ ଥିବା, ଯାହାର ମୁଖ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେହି କାଳଚକ୍ର ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି।
ଯତଃ ପ୍ରସାଦଂ ଜଗତଃ ଶରୀରଂ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଲୋକାନଧିଗଚ୍ଛତୀହ। ତସ୍ମିନ୍ହି ସଂତର୍ପଯତୀହ ଦେଵାନ୍ସ ଵୈ ଵିମୁକ୍ତୋ ଭଵତୀହ ନିତ୍ଯମ୍
ଯାହାଙ୍କର କୃପାରେ ବିଶ୍ୱର ଶରୀର ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଆନ୍ତି, ସେ ସଦା ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ତେଜୋମଯୋ ନିତ୍ଯମତଃ ପୁରାଣୋ ଲୋକେ ଭଵତ୍ଯର୍ଥଭଯାଦୁପୈତି। ଭୂତାନି ଯସ୍ମାନ୍ନଭଯଂ ଵ୍ରଜଂତି ଭୂତେଭ୍ଯୋ ଯୋ ନୋ ଦ୍ଵିଜତେ କଦାଚିତ୍
ଯିଏ ତେଜସ୍ୱୀ, ନିତ୍ୟ, ପୁରାତନ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭୟରେ ସଂସାର ଅଛି; ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ କେବେ ଭୟ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ ଏବଂ ସେ କେବେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତିନାହିଁ—
ଅଗର୍ହଣୀଯୋ ନ ଚ ଗର୍ହତେନ୍ଯାନ୍ସ ଵୈ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରଵରଂ ସ୍ଵାତ୍ମନୀକ୍ଷେତ୍। ଵିନୀତମୋହୋପ୍ଯପନୀତକଲ୍ମଷୋ ନ ଚେହ ନାମୁତ୍ର ଚ ଯୋର୍ଥମୃଚ୍ଛତି
ଯିଏ ନିନ୍ଦା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଚତମ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ମୋହ ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କୌଣସି ଲାଭ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ।
ଅରୋଷମୋହଃ ସମଲୋଷ୍ଟକାଂଚନଃ ପ୍ରହୀଣଶୋକୋ ଗତସଂଧିଵିଗ୍ରହଃ। ଅପେତନିଂଦାସ୍ତୁତିରପ୍ରିଯାପ୍ରିଯଶ୍ଚରନ୍ନୁଦାସୀନଵଦେଵ ଭିକ୍ଷୁଃ
ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ, ମାଟି ଓ ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଶୋକ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସମ୍ପର୍କ ଓ ବିରୋଧ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ନିନ୍ଦା ପ୍ରଶଂସାରୁ ଦୂରେ, ପ୍ରିୟ ଅପ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରେ ଅସଙ୍ଗ, ସେଉଁଠି ଭିକ୍ଷୁ ଦର୍ଶକ ପରି ଉଦାସୀନ ଭାବେ ଚଳନ୍ତି।
ଭୀଷ୍ମ ଉଵାଚ। ଯଦେତତ୍କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍। କମଲସ୍ଯାଭିପାତେନ ତୀର୍ଥଂ ଜାତଂ ଧରାତଲେ
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କଥା କହିଲେ, ଯାହା କମଳ ପଡିବା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା—
ତତ୍ରସ୍ଥେନ ଭଗଵତା ଵିଷ୍ଣୁନା ଶଂକରେଣ ଚ। ଯତ୍କୃତଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ତତ୍ସର୍ଵଂ ପରିକୀର୍ତ୍ତଯ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଏଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶଙ୍କର ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମେ ଏଠି ଭଲଭାବେ କହ।
କଥଂ ଯଜ୍ଞୋ ହି ଦେଵେନ ଵିଭୁନା ତତ୍ର କାରିତଃ। କେ ସଦସ୍ଯା ଋତ୍ଵିଜଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କେ ସମାଗତାଃ
ଏଠାରେ ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ କିପରି ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ? କେଉଁ ଓଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଜ୍ଞସଭ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ?
କେ ଭାଗାସ୍ତସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କିଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ କା ଚଦକ୍ଷିଣା। କା ଵେଦୀ କିଂ ପ୍ରମାଣଂ ଚ କୃତଂ ତତ୍ର ଵିରଂଚିନା
ସେଠି ଯଜ୍ଞର କେଉଁ ଭାଗ କିଏ ପାଇଥିଲେ, କେଉଁ ଜିନିଷ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥିଲା, ଦକ୍ଷିଣା କେତେ ଦିଆଯାଇଥିଲା? ବେଦୀ କେମିତି ଥିଲା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା କେଉଁ ମାପ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ?
ଯୋ ଯାଜ୍ଯଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵେଦୈଃ ସର୍ଵତ୍ର ପଠ୍ଯତେ। କଂ ଚ କାମମଭିଧ୍ଯାଯନ୍ଵେଧା ଯଜ୍ଞଂ ଚକାର ହ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜ୍ୟ ଯେଉଁଠି ବେଦରେ ସବୁଠାରେ ଗୀତିତ, ସେଠି କିଏ ଯଜ୍ଞର ଉପାସ୍ୟ ଥିଲେ? ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବି ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ?
ଯଥାସୌ ଦେଵଦେଵେଶୋ ହ୍ଯଜରଶ୍ଚାମରଶ୍ଚ ହ। ତଥା ଚୈଵାକ୍ଷଯଃ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଅଜର ଓ ଅମର, ସେପରି ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ଦତ୍ତଃ ସ୍ଵର୍ଗୋ ମହାତ୍ମନା। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାର୍ଥମୁତ୍ପନ୍ନା ଵେଦା ଓଷଧଯସ୍ତଥା
ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେ ମହାତ୍ମା ସ୍ୱର୍ଗ ଦାନ କରିଥିଲେ; ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପାଇଁ ବେଦ ଓ ଔଷଧିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।
ଯେ ଚାନ୍ଯେ ପଶଵୋ ଭୂମୌ ସର୍ଵେ ତେ ଯଜ୍ଞକାରଣାତ୍। ସୃଷ୍ଟା ଭଗଵତାନେନ ଇତ୍ଯେଷା ଵୈଦିକୀ ଶ୍ରୁତିଃ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ; ଏହା ବେଦର ଶ୍ରୁତି।
ତଦତ୍ର କୌତୁକଂ ମହ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵେଦଂ ତଵ ଭାଷିତମ୍। ଯଂ କାମମଧିକୃତ୍ଯୈକଂ ଯତ୍ଫଲଂ ଯାଂ ଚ ଭାଵନାଂ
ତୁମେ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋତେ ଜଣାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି — କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଧ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିଲା, କେଉଁ ଫଳ ଓ କେଉଁ ଭାବନା ଥିଲା?