ତାନେଵାଗ୍ନୀନ୍ପରିଚରେଦ୍ଯଜମାନୋ ଦିଵୌକସଃ। ନିଯତୋ ନିଯତାହାରୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିପ୍ରସକ୍ତିମାନ୍
ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସେଠି ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ନିୟମିତ ଓ ମାପି ଖାଇ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ରହିବା ଉଚିତ।
ତଦାଗ୍ନିହୋତ୍ରମାତ୍ରାଣି ଯଜ୍ଞାଂଗାନି ଚ ସର୍ଵଶଃ। ଅକୃଷ୍ଟଂ ଵୈ ଵ୍ରୀହିଯଵଂ ନୀଵାରଂ ଵିଘସାନି ଚ
ସେତେବେଳେ କେବଳ ଅଗ୍ନିକୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ହବିଷ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ; ଅଜୋତ ଧାନ, ଯବ, ଜଙ୍ଗଲ ଧାନ ଓ ଚିନିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା।
ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ହଵିଷ୍ଯଂ ପ୍ରାଯଚ୍ଛେତ୍ସ ମାଘେଷ୍ଵପି ପଂଚସୁ। ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମେପ୍ଯେତାଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵୃତ୍ତଯଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ହବିଷ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶୀତ ଋତୁର ପାଞ୍ଚ ମାସରେ ମଧ୍ୟ। ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଆଶ୍ରମରେ ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ଜୀବନ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଭକ୍ଷକାଃ କେଚିତ୍କେଚିନ୍ମାସିକସଂଚଯାନ୍। ଵାର୍ଷିକାନ୍ସଂଚଯାନ୍କେଚିତ୍କେଚିଦ୍ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକାନ୍
କେହି ଯାହା ମିଳେ ତାହା ସତ୍ସତେ ଖାନ୍ତି, କେହି ମାସ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଜମା କରନ୍ତି, କେହି ବର୍ଷ ପାଇଁ ଏବଂ କେହି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜମା କରନ୍ତି।
କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯତିଥିପୂଜାର୍ଥଂ ଯଜ୍ଞତନ୍ତ୍ରାର୍ଥମେଵ ଚ। ଅଭ୍ରାଵକାଶା ଵର୍ଷାସୁ ହେମଂତେ ଜଲସଂଶ୍ରଯାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଓ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ କରାଯାଏ; ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ରହନ୍ତି, ଶୀତ ଋତୁରେ ଜଳ ନିକଟରେ ବସନ୍ତି।
ଗ୍ରୀଷ୍ମେ ପଂଚାଗ୍ନିତପସଃ ଶରଦ୍ଯମୃତଭୋଜନାଃ। ଭୂମୌ ଵିପରିଵର୍ତଂତେ ତିଷ୍ଠଂତି ପ୍ରପଦୈରପି
ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଶରତରେ ଅମୃତ ସଦୃଶ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି; ଭୂମିରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ପାଦ ଟିକେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହନ୍ତି।
ସ୍ଥାନାସନେ ଚ ଵର୍ତନ୍ତେ ଵସନେଷ୍ଵପି ସଂସ୍ଥିତେ। ଦଂତୋଲୂଖଲିନଃ କେଚିଦଶ୍ମକୁଟ୍ଟାସ୍ତଥା ପରେ
ସେମାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କିମ୍ବା ବସିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି, ଅବସର ନେଲେ ମଧ୍ୟ। କେହି ଦାନ୍ତ ଓ ମୁସଳ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, କେହି ପଥରରେ ଚଟାଇ ଖାଦ୍ୟ ପିସନ୍ତି।
ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ପିବନ୍ତ୍ଯେକେ ଯଵାଗୂଂ କ୍ଵଥିତାଂ କ୍ଵଚିତ୍। କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ପିବଂତ୍ଯେକେ ଭୁଂଜତେ ଚ ଯଥାଗମମ୍
କେହି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଉବା ଯବ ଖିରୁ ଖାନ୍ତି, କେହି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ଆଉ କେହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।
ମୂଲୈରେକେ ଫଲୈରେକେ ଜଲୈରେକେ ଦୃଢଵ୍ରତାଃ। ଵର୍ତ୍ତଯଂତି ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଵୈଖାନସ ଧୃତଵ୍ରତାଃ
କେହି ମୂଳ ଖାଇ, କେହି ଫଳ ଖାଇ, କେହି କେବଳ ପାଣି ପିଇ ନିଜ ନିୟମକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପାଳନ କରନ୍ତି; ଏଭଳି ଭାବେ ବୈଖାନସ ବ୍ରତୀମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ଏତାଶ୍ଚାନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଵିଧା ଦୀକ୍ଷାସ୍ତେଷାଂ ମନସ୍ଵିନାଂ। ଚତୁର୍ଥଶ୍ଚୌପନିଷଦୋ ଧର୍ମଃ ସାଧାରଣୋ ମତଃ
ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦୀକ୍ଷା ଏହି ଦୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଅଟେ; ଚତୁର୍ଥ, ଯାହାକୁ ଉପନିଷଦୀୟ ଧର୍ମ କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ମନ୍ତ୍ରଣା ଅଟେ।
ଵାନପ୍ରସ୍ଥୋ ଗୃହସ୍ଥଶ୍ଚ ସତତୋନ୍ଯଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ। ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଯୁଗେ ତାତ ଵିପ୍ରୈଃ ସର୍ଵାର୍ଥଦର୍ଶିଭିଃ
ବନବାସୀ ଓ ଗୃହସ୍ଥ, ଦୁହେଁ ସେଇ ଯୁଗରେ ସଦା ଚାଲିଥାନ୍ତି, ହେ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ କାମର ଅର୍ଥ ବୁଝିପାରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମଧୁଚ୍ଛଂଦୋ ଗଵେଷଣଃ। ସାଂକୃତିଃ ସଦିଵୋ ଭାଂଡିର୍ଯଵପ୍ରୋଥୋ ହ୍ଯଥର୍ଵଣଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ସପ୍ତ ଋଷି, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦସ, ଗବେଷଣ, ସାଙ୍କୃତି, ସଦିବ, ଭାଣ୍ଡିର୍ୟବପ୍ର, ଏବଂ ଅଥର୍ବଣ—
ଅହୋଵୀର୍ଯସ୍ତଥା କାମ୍ଯଃ ସ୍ଥାଣୁର୍ମେଧାତିଥିର୍ବୁଧଃ। ମନୋଵାକଃ ଶିନୀଵାକଃ ଶୂନ୍ଯପାଲୋ କୃତଵ୍ରଣଃ
ଅହୋବୀର୍ୟ, କାମ୍ୟ, ସ୍ଥାଣୁ, ମେଧାତିଥି, ବୁଧ, ମନୋବାକ, ଶିନୀବାକ, ଶୂନ୍ୟପାଳ, ଏବଂ କୃତବ୍ରଣ—
ଏତେ କର୍ମସୁ ଵିଦ୍ଵାଂସସ୍ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗମୁପାଗମନ୍। ଏତେ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଧର୍ମାଣସ୍ତଥା ଯାଯାଵରାଗଣାଃ
ଏହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ କର୍ମରେ ଲାଗି ଥିବାବେଳେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ଏମିତି ସିଧାସଳଖ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଏହିମାନେ ଓ ଯାତ୍ରାକରୁଥିବା ଦଳମାନେ।
ଋଷୀଣାମୁଗ୍ରତପସାଂ ଧର୍ମନୈପୁଣ୍ଯଦର୍ଶିନାମ୍। ସୁରେଶ୍ଵରଂ ସମାରାଧ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵନମାଶ୍ରିତାଃ
ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା, ଧର୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ବୁଝିପାରୁଥିବା, ବନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଅପାସ୍ଯୋପରତା ମାଯାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵନମାଶ୍ରିତାଃ। ଅନକ୍ଷତ୍ରାସ୍ତଥା ଧୃଷ୍ଯା ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରୋଷିତା ଗଣାଃ
ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ି ଏବଂ ତାହାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତାରା ବିନା ଓ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ, ଦଳ ଦଳ ଭାବେ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ଜରଯା ତୁ ପରିଦ୍ଯୂନା ଵ୍ଯାଧିନା ପରିପୀଡିତାଃ। ଚତୁର୍ଥଂ ତ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଶେଷଂ ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମାଦ୍ଯଯୁଃ
ବୟସରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଆଶ୍ରମକୁ ଛାଡ଼ି, ଶେଷ ଚତୁର୍ଥ ଆଶ୍ରମ, ବନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ସଦ୍ଯସ୍କାରୀ ସୁନିର୍ଵାପ୍ଯ ସର୍ଵଵେଦସଦକ୍ଷିଣାମ୍। ଆତ୍ମଯାଜୀ ସୌମ୍ଯମତିରାତ୍ମକ୍ରୀଡାତ୍ମସଂଶ୍ରଯଃ
ଯିଏ ସଦ୍ୟସ୍କାରୀ କରେ, ସମସ୍ତ ବେଦ ସହିତ ଉଚିତ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ଆତ୍ମାକୁ ଉପାସନା କରେ, ମୃଦୁ ମନ ଥାଏ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ।
ଆତ୍ମନ୍ଯଗ୍ନିଂ ସମାଧାଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାସର୍ଵପରିଗ୍ରହମ୍। ସଦ୍ଯସ୍କଶ୍ଚ ଯଜେଦ୍ଯଜ୍ଞାନିଷ୍ଟିଂ ଚୈଵେହ ସର୍ଵଦା
ନିଜ ଭିତରେ ଅଗ୍ନିକୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି, ସମସ୍ତ ସଂପତ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଦ୍ୟସ୍କାରୀ ସଦା ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଦୈଵ ଯାଜିନାଂ ଯଜ୍ଞାନାତ୍ମନୀଜ୍ଯା ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ। ତ୍ରୀନେଵାଗ୍ନୀଂସ୍ତ୍ଯଜେତ୍ସମ୍ଯଗାତ୍ମନ୍ଯେଵାତ୍ମନା କ୍ଷଣାତ୍୩୫୦ 1.15.
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆତ୍ମାର ଉପାସନା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ତିନି ଅଗ୍ନିକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏକକ୍ଷଣରେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଏକତ୍ର କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଯେନ ଵା ଯଚ୍ଚ ତତ୍ପ୍ରାଶ୍ନୀଯାଦକୁତ୍ସଯନ୍। କେଶଲୋମନଖାନ୍ନ୍ଯସ୍ଯେଦ୍ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମେ ରତଃ
ଯେଉଁଠି ଯାହା ମିଳେ କିମ୍ବା ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହାକୁ ଅବମାନ କରିବା ଛାଡ଼ି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ; ବନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ଲାଗିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଚୁଲ, ଲୋମ ଓ ନଖ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ଆଶ୍ରମାଦାଶ୍ରମଂ ସଦ୍ଯଃ ପୂତୋ ଗଚ୍ଛତି କର୍ମଭିଃ। ଅଭଯଂ ସର୍ଵଭୂତେଭ୍ଯୋ ଯୋ ଦତ୍ଵା ପ୍ରଵ୍ରଜେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ଏକ ଆଶ୍ରମରୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ସତ୍ବରେ ଗଲେ, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରି ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଲୋକାସ୍ତେଜୋମଯାସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରେତ୍ଯ ଚାନଂତ୍ଯମଶ୍ନୁତେ। ସୁଶୀଲଵୃତ୍ତୋ ଵ୍ଯପନୀତକଲ୍ମଷୋ ନ ଚେହ ନାମୁତ୍ର ଚରନ୍ତୁମୀହତେ
ତାଙ୍କର ଲୋକ ଆଲୋକମୟ ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଅନନ୍ତକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଭଲ ଚରିତ୍ର ଓ ଦୋଷ ମୁକ୍ତ ଥିବା ସେ, ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କିଛି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅରୋଷମୋହୋ ଗତସଂଧିଵିଗ୍ରହଃ ସ ଚେଦୁଦାସୀନଵଦାତ୍ମଚିଂତଯା। ଯମେଷୁ ଚୈଵାନ୍ଯଗତେଷୁ ନ ଵ୍ଯଥଃ ସ୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଶୂନ୍ଯୋ ହୃଦିନାତ୍ମଵିଭ୍ରମଃ
କ୍ରୋଧ ଓ ମୋହ ରହିତ, ସମସ୍ତ ବିବାଦ ଛାଡ଼ି, ଯଦି ସେ ଉଦାସୀନ ଭାବେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ, ତେବେ ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ନିଜ ହୃଦୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଭଵେଦ୍ଯଥେଷ୍ଟାଗତିରାତ୍ମଯାଜିନୀ ନିସ୍ସଂଶଯେ ଧର୍ମପରେ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯେ। ଅତଃପରଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମତୀଵସଦ୍ଗୁଣୈରଧିଷ୍ଠିତଂ ତ୍ରୀନତିଵର୍ତ୍ଯ ଚାଶ୍ରମାନ୍
ଆତ୍ମାର ଉପାସକ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହାନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଧର୍ମରେ ଲାଗିଥିବା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା, ପରେ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେ ତିନି ଆଶ୍ରମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଥମୁକ୍ତଂ ପରମାଶ୍ରମଂ ଶୃଣୁ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯମାନଂ ପରମଂ ପରାଯଣମ୍। ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂସ୍କାରମେତାଭ୍ଯାମାଶ୍ରମାଭ୍ଯାଂ ତତଃ ପରମ୍
ଚତୁର୍ଥ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରମ ବିଷୟରେ କୁହାଯାଉଛି; ଏହାକୁ ଶୁଣ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ପରମ ଆଶ୍ରୟ। ପୂର୍ବ ଦୁଇ ଆଶ୍ରମର ସଂସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପରେ ସେ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଯତ୍କାର୍ଯଂ ପରମାତ୍ମାର୍ଥଂ ତତ୍ତ୍ଵମେକମନାଃ ଶୃଣୁ। କାଷାଯଂ ଧାରଯିତ୍ଵା ତୁ ଶ୍ରେଣୀସ୍ଥାନେଷୁ ଚ ତ୍ରିଷୁ
ଏବେ ତୁମେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ। କାଷାୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତିନି ପ୍ରକାର ତ୍ୟାଗର ମାର୍ଗରେ ରହିବା ଦରକାର।
ଯୋ ଵ୍ରଜେଚ୍ଚ ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ପାରିଵ୍ରାଜ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍। ତଦ୍ଭାଵନେନ ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ତନଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ତଥା
ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ, ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବ୍ରାଜକ ମାର୍ଗକୁ ଯାଏ, ସେ ଭାବନାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଚରଣ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ—ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶୃଣ।
ଏକ ଏଵ ଚରେଦ୍ଧର୍ମଂ ସିଧ୍ଯର୍ଥମସହାଯଵାନ୍। ଏକଶ୍ଚରତି ଯଃ ପଶ୍ଯନ୍ନ ଜହାତି ନ ହୀଯତେ
ଏକାକୀ, ସହାୟ ବିନା, ସେ ନିଜ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଏକାକି ଚାଲେ ଏବଂ ସଠିକ୍ ଦେଖେ, ସେ କେବେ ଧର୍ମ ଛାଡ଼େନି, କେବେ ଅବନତି ହୁଏନି।
ଅନଗ୍ନିରନିକେତସ୍ତୁ ଗ୍ରାମଂ ଭିକ୍ଷାର୍ଥମାଶ୍ରଯେତ୍। ଅଶ୍ଵସ୍ତନଵିଧାନଃ ସ୍ଯାନ୍ମୁନିର୍ଭାଵସମନ୍ଵିତଃ
ଅଗ୍ନି ଓ ନିଜ ଘର ବିନା, ମୁନି ଗ୍ରାମକୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେ ଶୋଇବା ପାଇଁ ବିଶେଷ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ମୁନିର ଭାବରେ ରହିବା ଦରକାର।