ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵଵକ୍ତ୍ର ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ସତ୍ଵାତ୍ମକଧରାତ୍ମକ। ଜଲଶାଯିନ୍ଜଲୋତ୍ପନ୍ନ ଜଲାଲଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ଉପରକୁ ଦେଖୁଥିବା ମୁଖ, ସତ୍ତ୍ୱର ଆତ୍ମା ଓ ପୃଥିବୀର ଧାରକ, ଜଳରେ ଶୟନ କରୁଥିବା, ଜଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଜଳରେ ବସୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଜଲଜୋତ୍ଫୁଲ୍ଲପତ୍ରାକ୍ଷ ଜଯ ଦେଵ ପିତାମହ। ତ୍ଵଯା ହ୍ଯୁତ୍ପାଦିତଃ ପୂର୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମହମୀଶ୍ଵର
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି, ବିଜୟ ହେଉ, ଦେବ, ପିତାମହ; ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ମୋତେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ମହାଈଶ୍ୱର।
ଯଜ୍ଞାହୁତିସଦାହାର ଯଜ୍ଞାଂଗେଶ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ। ସ୍ଵର୍ଣଗର୍ଭ ପଦ୍ମଗର୍ଭ ଦେଵଗର୍ଭ ପ୍ରଜାପତେ
ଯଜ୍ଞର ଅଂଶର ନିତ୍ୟ ହୋମ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା, ଯଜ୍ଞର ଅଂଗର ନାୟକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସୁଉନ୍ନତ ସୁନାର ଗର୍ଭ, ପଦ୍ମର ଗର୍ଭ, ଦେବତାର ଗର୍ଭ, ପ୍ରଜାପତି।
ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରଃ ସ୍ଵଧା ତ୍ଵଂ ପଦ୍ମସଂଭଵ। ଵଚନେନ ତୁ ଦେଵାନାଂ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ମଯା ପ୍ରଭୋ
ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, ତୁମେ ବଷଟ୍ ଶବ୍ଦ, ତୁମେ ସ୍ୱଧା, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା; ଦେବତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଛି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଭିଭୂତୋସ୍ମି ମାଂ ତ୍ଵଂ ପାହି ଜଗତ୍ପତେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ବ୍ରହ୍ମା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଜଗତ୍ର ନାଥ! ଏପରି ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା କହିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ। ସଖା ନାରାଣୋ ଦେଵଃ ସ ତ୍ଵାଂ ପୂତଂ କରିଷ୍ଯତି। କୀର୍ତନୀଯସ୍ତ୍ଵଯା ଧନ୍ଯଃ ସ ମେ ପୂଜ୍ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ଵିଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— 'ମୋ ସଖା ନାରାୟଣ ଦେବ ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରିବେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି କର, ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବି, ସ୍ୱୟଂ ବିଭୁ।'
ଅନୁଧ୍ଯାତୋଽସି ଵୈ ନୂନଂ ତେନ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା। ଯେନ ତେ ଭକ୍ତିରୁତ୍ପନ୍ନା ସ୍ତୋତୁଂ ମାଂ ମତିରୁତ୍ଥିତା
ସେ ଦେବ ଵିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଛି।
ଶିରଶ୍ଛେଦାତ୍କପାଲୀ ତ୍ଵଂ ସୋମସିଦ୍ଧାଂତକାରକଃ। କୋଟୀଃ ଶତଂ ଚ ଵିପ୍ରାଣାମୁଦ୍ଧର୍ତାସି ମହାଦ୍ଯୁତେ
ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାରୁ ତୁମେ କପାଳୀ, ସୋମ ଯଜ୍ଞର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା; ତୁମେ ଶତ କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ, ବଡ଼ ତେଜସ୍ବୀ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵ୍ରତଂ କୁର୍ଯା ନାନ୍ଯତ୍କିଂଚନ ଵିଦ୍ଯତେ। ଅଭାଷ୍ଯାଃ ପାପିନଃ କ୍ରୂରା ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନାଃ ପାପକାରିଣଃ
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଦୁଷ୍ଟ, କ୍ରୂର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଵୈତାନିକା ଵିକର୍ମସ୍ଥା ନ ତେ ଭାଷ୍ଯାଃ କଥଂଚନ। ତୈସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟୈସ୍ତଥା କାର୍ଯଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯାଵଲୋକନମ୍
ଯେମାନେ ବୈତାନିକ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହ କେବେ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍।
ଅଂଗସ୍ପର୍ଶେ କୃତେ ରୁଦ୍ର ସଚୈଲୋ ଜଲମାଵିଶେତ୍। ଏଵଂ ଶୁଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୋତି ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟାଂ ମନୀଷିଭିଃ
ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ରୁଦ୍ର, ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ, ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦେଖିଥିଲେ।
ସ ଭଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମହନ୍ତାସି ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଵ୍ରତମାଚର। ଚୀର୍ଣେ ଵ୍ରତେ ପୁନର୍ଭୂଯଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ଵରାନ୍ବହୂନ୍
ଏହିପରି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ହେବାରୁ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର; ବ୍ରତ ଶେଷ ହେଲେ, ତୁମେ ପୁନି ଅନେକ ଵର ପାଇବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରସ୍ତନ୍ନାଭିଜଜ୍ଞିଵାନ୍। ଅଚିଂତଯତ୍ତଦାଵିଷ୍ଣୁଂ ଧ୍ଯାନଗତ୍ଯା ତତଃ ସ୍ଵଯଂ
ଏଭଳି କହି ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲିଗଲେ; ରୁଦ୍ର ତାହା ଜାଣିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସହାଯଂ ଵରଦଂ ଦେଵଦେଵଂ ସନାତନମ୍। ଅଷ୍ଟାଂଗପ୍ରଣିପାତେନ ଦେଵଦେଵସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ, ଵର ଦେଇଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ସନାତନ; ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତିନି ଆଖି ଦେବତା ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍। ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ। ପରଂ ପରାଣାମମୃତଂ ପୁରାଣଂ ପରାତ୍ପରଂ ଵିଷ୍ଣୁମନଂତଵୀର୍ଯଂ
ମୁଁ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶଂସା କରିଲି। ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ, ଅମୃତ, ପୁରାତନ, ସବୁଠୁ ଉପର, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବି।
ସ୍ମରାମି ନିତ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ନାରାଯଣଂ ନିଷ୍ପ୍ରତିମଂ ପୁରାଣମ୍। ପରାତ୍ପରଂ ପୂର୍ଵଜମୁଗ୍ରଵେଗଂ ଗଂଭୀରଗଂଭୀରଧିଯାଂ ପ୍ରଧାନମ୍
ମୁଁ ସଦା ବିଶିଷ୍ଟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ପୁରାତନ, ସବୁଠୁ ଉପର, ପ୍ରଥମ, ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତାଧାରା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ।
ନତୋସ୍ମି ଦେଵଂ ହରିମୀଶିତାରଂ ପରାତ୍ପରଂ ଧାମପରଂ ଚ ଧାମ। ପରାପରଂ ତତ୍ପରମଂ ଚ ଧାମ ପରାପରେଶଂ ପୁରୁଷଂ ଵିଶାଲମ୍
ମୁଁ ଦେବ ହରିଙ୍କୁ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସବୁଠୁ ଉପର ଏବଂ ସବୁଠୁ ଉପର ଠାରୁ ଉପର ଥିବା ଆଶ୍ରୟ, ସବୁଠୁ ଉପର ଏବଂ ତଳ ଦେବତାଙ୍କ ଶାସକ, ବିଶାଳ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନାରାଯଣଂ ସ୍ତୌମି ଵିଶୁଦ୍ଧଭାଵଂ ପରାପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମମିଦଂ ସସର୍ଜ। ସଦାସ୍ଥିତତ୍ଵାତ୍ପୁରୁଷପ୍ରଧାନଂ ଶାଂତଂ ପ୍ରଧାନଂ ଶରଣଂ ମମାସ୍ତୁ
ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସବୁଠୁ ଉପର ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଯିଏ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି; ସଦା ଅବିଚଳିତ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରୟ, ସେ ମୋର ଶରଣ ହେଉ।
ନାରାଯଣଂ ଵୀତମଲଂ ପୁରାଣଂ ପରାତ୍ପରଂ ଵିଷ୍ଣୁମପାରପାରମ୍। ପୁରାତନଂ ନୀତିମତାଂ ପ୍ରଧାନଂ ଧୃତିକ୍ଷମାଶାଂତିପରଂ କ୍ଷିତୀଶମ୍
ମୁଁ ମଳମୁକ୍ତ, ପୁରାତନ, ସବୁଠୁ ଉପର, ସୀମାହୀନ ବିଷ୍ଣୁ, ନୀତିବାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଧୃତି, କ୍ଷମା ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମିର ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଶୁଭଂ ସଦା ସ୍ତୌମି ମହାନୁଭାଵଂ ସହସ୍ରମୂର୍ଦ୍ଧାନମନେକପାଦମ୍। ଅନଂତବାହୁଂ ଶଶିସୂର୍ଯନେତ୍ରଂ କ୍ଷରାକ୍ଷରଂ କ୍ଷୀରସମୁଦ୍ରନିଦ୍ରମ୍
ମୁଁ ସଦା ଶୁଭ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ଅନେକ ପାଦ, ଅନନ୍ତ ବାହୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନୟନ, ନଶ୍ୱର ଓ ଅନଶ୍ୱର, କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ନାରାଯଣଂ ସ୍ତୌମି ପରଂ ପରେଶଂ ପରାତ୍ପରଂ ଯତ୍ତ୍ରିଦଶୈରଗମ୍ଯମ୍। ତ୍ରିସର୍ଗସଂସ୍ଥଂ ତ୍ରିହୁତାଶନେତ୍ରଂ ତ୍ରିତତ୍ଵଲକ୍ଷ୍ଯଂ ତ୍ରିଲଯଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍
ମୁଁ ସବୁଠୁ ଉପର, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଅପହେଁଚିବା, ତିନି ପ୍ରକାର ସୃଷ୍ଟିରେ ବସିଥିବା, ତିନି ଅଗ୍ନି ନୟନ, ତିନି ତତ୍ତ୍ୱ ଚିହ୍ନିତ, ତିନି ବିଳୟ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ନମାମି ନାରାଯଣମପ୍ରମେଯଂ କୃତେ ସିତଂ ଦ୍ଵାପରତଶ୍ଚ ରକ୍ତମ୍। କଲୌ ଚ କୃଷ୍ଣଂ ତମଥୋ ନମାମି ସସର୍ଜ ଯୋ ଵକ୍ତ୍ରତ ଏଵ ଵିପ୍ରାନ୍
ମୁଁ ଅପରିମାପ୍ତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, କୃତ ଯୁଗରେ ଧଳା, ଦ୍ୱାପରରେ ଲାଲ, କଳିରେ କଳା; ଯିଏ ନିଜର ମୁଖରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଭୁଜାଂତରାତ୍କ୍ଷତ୍ରମଥୋରୁଯୁଗ୍ମାଦ୍ଵିଶଃ ପଦାଗ୍ରାଚ୍ଚ ତଥୈଵ ଶୂଦ୍ରାନ୍। ନମାମି ତଂ ଵିଶ୍ଵତନୁଂ ପୁରାଣଂ ପରାତ୍ପରଂ ପାରଗମପ୍ରମେଯମ୍
ତାଙ୍କର ବାହୁଠାରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଉରୁଠାରୁ ବୈଶ୍ୟ, ପାଦ ଅଙ୍ଗୁଳିଠାରୁ ଶୂଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ସେ ବିଶ୍ୱରୂପ, ପୁରାତନ, ସବୁଠୁ ଉପର, ସୀମା ଉପରେ ଯିଏ ଯାଆନ୍ତି, ଅପରିମାପ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ସୂକ୍ଷ୍ମମୂର୍ତ୍ତିଂ ମହାମୂର୍ତ୍ତିଂ ଵିଦ୍ଯାମୂର୍ତ୍ତିମମୂର୍ତିକମ୍। କଵଚଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ନମସ୍ଯେ ଵାରିଜେକ୍ଷଣମ୍
ମୁଁ ପଦ୍ମନୟନ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ, ବଡ ରୂପ, ଜ୍ଞାନ ରୂପ, ନିର୍ରୂପ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର କବଚ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷଂ ଦେଵେଶଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ମହାଭୁଜମ୍। ଜଗତ୍ସଂଵ୍ଯାପ୍ଯ ତିଷ୍ଠଂତଂ ନମସ୍ଯେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ସନାତନମ୍। ନୀଲମେଘପ୍ରତୀକାଶଂ ନମସ୍ଯେ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣିନମ୍
ମୁଁ ଶରଣ, ଆଶ୍ରୟ, ଦେବ ଭିଷ୍ଣୁ, ବିଜୟୀ, ଚିରଅବିନାଶୀ, ନୀଳ ମେଘ ସଦୃଶ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଶୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଗତଂ ନିତ୍ଯଂ ଵ୍ଯୋମରୂପଂ ସନାତନମ୍। ଭାଵାଭାଵଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ନମସ୍ଯେ ସର୍ଵଗଂ ହରିମ୍୧୫୦ 1.14.
ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଚିରଅବିନାଶୀ, ଆକାଶ ରୂପୀ, ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନ ଚାତ୍ର କିଂଚିତ୍ପଶ୍ଯାମି ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ତଵାଚ୍ଯୁତ। ତ୍ଵନ୍ମଯଂ ଚ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ସର୍ଵମେତଚ୍ଚରାଚରମ୍
ଏଠାରେ ମୁଁ କିଛି ତୁମଠାରୁ ଅଲଗା ଦେଖି ନାହିଁ, ଅଚ୍ୟୁତ; ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ତୁମରେ ବ୍ୟାପିତ ଦେଖୁଛି।
ଏଵଂ ତୁ ଵଦତସ୍ତସ୍ଯ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ଇତୀରିତେସ୍ତେନ ସନାତନ ସ୍ଵଯଂ ପରାତ୍ପରସ୍ତସ୍ଯ ବଭୂଵ ଦର୍ଶନେ
ଏଭଳି ରୁଦ୍ର, ପରମେଶ୍ୱର କହିଥିବା ବେଳେ, ଚିରଅବିନାଶୀ, ସବୁଠୁ ଉପର ଭଗବାନ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ରଥାଂଗପାଣିର୍ଗରୁଡାସନୋ ଗିରିଂ ଵିଦୀପଯନ୍ଭାସ୍କରଵତ୍ସମୁତ୍ଥିତଃ। ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ସନାତନୋବ୍ରଵୀଦ୍ଵରସ୍ତଵାହଂ ଵରଦଃ ସମାଗତଃ
ରଥଚକ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଗରୁଡଉପରେ ବସି, ପାହାଡ଼କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆଲୋକିତ କରି, ଚିରଅବିନାଶୀ କହିଲେ: 'ବର ଚୟନ କର; ମୁଁ ବରଦାନ କରିବାକୁ ଆସିଛି, ମୁଁ ତୁମର ବରଦାତା।'