ଦେଵକୀ ଶ୍ରୁତଦେଵା ଚ ଯଶୋଦା ଚ ଶ୍ରୁତିଶ୍ରଵା। ଶ୍ରୀଦେଵା ଚୋପଦେଵା ଚ ସୁରୂପା ଚେତି ସପ୍ତମୀ
ଦେବକୀ, ଶ୍ରୁତଦେବା, ଯଶୋଦା, ଶ୍ରୁତିଶ୍ରବା, ଶ୍ରୀଦେବା, ଉପଦେବା ଓ ସୁରୂପା — ଏହି ସାତ ଭଉଣୀ ।
ନଵୋଗ୍ରସେନସ୍ଯ ସୁତାଃ କଂସସ୍ତେଷାଂ ଚ ପୂର୍ଵଜଃ। ନ୍ଯଗ୍ରୋଧସ୍ତୁ ସୁନାମା ଚ କଂକଃ ଶଂକୁଃ ସୁଭୂଶ୍ଚ ଯଃ
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ନଅ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଂସ ପ୍ରଥମ । ତାପରେ ନ୍ୟଗ୍ରୋଧ, ସୁନାମା, କଂକ, ଶଂକୁ ଓ ସୁଭୁ ।
ଅନ୍ଯସ୍ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲଶ୍ଚ ବଦ୍ଧମୁଷ୍ଟିଃ ସମୁଷ୍ଟିକଃ। ତେଷାଂ ସ୍ଵସାରଃ ପଂଚାସନ୍କଂସା କଂସଵତୀ ତଥା
ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ — ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳ, ବଦ୍ଧମୁଷ୍ଟି ଓ ସମୁଷ୍ଟିକ । ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପାଞ୍ଚ ଭଉଣୀ ଥିଲେ — କଂସା, କଂସବତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ।
ସୁରଭୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲୀ ଚ କଂକା ଚେତି ଵରାଂଗନାଃ। ଉଗ୍ରସେନଃ ସହାପତ୍ଯୋ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତଃ କୁକୁରୋଦ୍ଭଵଃ
ସୁରଭୀ, ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳୀ ଓ କଂକା — ଏମାନେ ସବୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ । ଉଗ୍ରସେନ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ କୁକୁର ବଂଶର ବର୍ଣ୍ଣନା ।
ଭଜମାନସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋଭୂଦ୍ରଥିମୁଖ୍ଯୋ ଵିଦୂରଥଃ। ରାଜାଧିଦେଵଃ ଶୂରଶ୍ଚ ଵିଦୂରଥସୁତୋଭଵତ୍
ଭଜମାନଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ରଥପତି ବିଦୂରଥ । ବିଦୂରଥଙ୍କୁ ରାଜାଧିଦେବ ଓ ଶୂର — ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ପୁଅ ହେଲେ ।
ରାଜାଧିଦେଵସ୍ଯ ସୁତୌ ଜଜ୍ଞାତେ ଵୀରସଂମତୌ। କ୍ଷତ୍ରଵ୍ରତେତିନିରତୌ ଶୋଣାଶ୍ଵଃ ଶ୍ଵେତଵାହନଃ
ରାଜାଧିଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଥିଲେ — ଶୋଣାଶ୍ୱ ଓ ଶ୍ୱେତବାହନ, ଏମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ବୀର ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ।
ଶୋଣାଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁତାଃ ପଂଚ ଶୂରା ରଣଵିଶାରଦାଃ। ଶମୀ ଚ ରାଜଶର୍ମା ଚ ନିମୂର୍ତ୍ତଃ ଶତ୍ରୁଜିଚ୍ଛୁଚିଃ
ଶୋଣାଶ୍ୱଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ — ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ; ସେମାନେ ହେଲେ — ଶମୀ, ରାଜଶର୍ମା, ନିମୂର୍ତ୍ତ, ଶତ୍ରୁଜିତ ଓ ଶୁଚି ।
ଶମୀପୁତ୍ରଃ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରଃ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ। ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରସୁତୋ ଭୋଜୋ ହୃଦୀକସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ। ହୃଦୀକସ୍ଯାଭଵନ୍ପୁତ୍ରା ଦଶ ଭୀମପରାକ୍ରମାଃ
ଶମୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ର, ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଭୋଜ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ହୃଦୀକ । ହୃଦୀକଙ୍କ ଦଶ ପୁଅ ଥିଲେ — ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ।
କୃତଵର୍ମାଗ୍ରଜସ୍ତେଷାଂ ଶତଧନ୍ଵା ଚ ସତ୍ତମଃ। ଦେଵାର୍ହଶ୍ଚ ସୁଭାନୁଶ୍ଚ ଭୀଷଣଶ୍ଚ ମହାବଲଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃତବର୍ମା ସବୁଠୁ ବଡ଼, ଶତଧନ୍ୱା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ। ଦେବାର୍ହ, ସୁଭାନୁ ଓ ଭୀଷଣ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଅଜାତଶ୍ଚ ଵିଜାତଶ୍ଚ କରକଶ୍ଚ କରଂଧମଃ। ଦେଵାର୍ହସ୍ଯ ସୁତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଜଜ୍ଞେ କଂବଲବର୍ହିଷଃ
ଅଜାତ, ବିଜାତ, କରକ ଓ କରଂଧମ। ଦେବାର୍ହଙ୍କ ପଣ୍ଡିତ ପୁଅ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅସମୌଜାସ୍ତତସ୍ତସ୍ଯ ସମୌଜାଶ୍ଚ ସୁତାଵୁଭୌ। ଅଜାତପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୁତୌ ପ୍ରଜାଯେତେ ସମୌଜସୌ
ତାପରେ ଅସମୌଜା ଓ ସମୌଜା ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ। ଅଜାତଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦୁଇ ଜଣ ସମୌଜା ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ସମୌଜଃ ପୁତ୍ରା ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତ୍ରଯଃ ପରମଧାର୍ମିକାଃ। ସୁଦଂଶଶ୍ଚ ସୁଵଂଶଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣ ଇତ୍ଯନୁନାମତଃ
ସମୌଜାଙ୍କର ତିନି ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଧାର୍ମିକ। ସୁଦଂଶ, ସୁବଂଶ ଓ କୃଷ୍ଣ।
ଅଂଧକାନାମିମଂ ଵଂଶଂ ଯଃ କୀର୍ତଯତି ନିତ୍ଯଶଃ। ଆତ୍ମନୋ ଵିପୁଲଂ ଵଂଶଂ ପ୍ରଜାମାପ୍ନୋତ୍ଯଯଂ ତତଃ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କର ଏହି ବଂଶ କଥା ସଦା ପଢିବେ, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ବଂଶ ଓ ସନ୍ତାନ ପାଇବେ।
ଗାଂଧାରୀ ଚୈଵ ମାଦ୍ରୀ ଚ କ୍ରୋଷ୍ଟୋର୍ଭାର୍ଯେ ବଭୂଵତୁଃ। ଗାଂଧାରୀ ଜନଯାମାସ ସୁନିତ୍ରଂ ମିତ୍ରଵତ୍ସଲମ୍
ଗାଂଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କର ଜୀବନୀ ସହଧର୍ମିଣୀ ହେଲେ। ଗାଂଧାରୀ ସୁନିତ୍ରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମିତ୍ରମୟ।
ମାଦ୍ରୀ ଯୁଧାଜିତଂ ପୁତ୍ରଂ ତତୋ ଵୈ ଦେଵମୀଢୁଷଂ। ଅନମିତ୍ରଂ ଶିନିଂ ଚୈଵ ପଂଚାତ୍ର କୃତଲକ୍ଷଣାଃ
ମାଦ୍ରୀ ଯୁଧାଜିତ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ପରେ ଦେବମୀଢୁଷ। ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି, ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଅନମିତ୍ରସୁତୋ ନିଘ୍ନୋ ନିଘ୍ନସ୍ଯାପି ଚ ଦ୍ଵୌ ସୁତୌ। ପ୍ରସେନଶ୍ଚ ମହାଵୀର୍ଯଃ ଶକ୍ତିସେନଶ୍ଚ ତାଵୁଭୌ
ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ନିଘ୍ନ। ନିଘ୍ନଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ: ପ୍ରସେନ, ଯିଏ ମହାବୀର, ଓ ଶକ୍ତିସେନ।
ସ୍ଯମଂତକଂ ପ୍ରସେନସ୍ଯ ମଣିରତ୍ନମନୁତ୍ତମଂ। ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ମଣିରତ୍ନାନାଂ ରାଜେତି ସମୁଦାହୃତମ୍
ପ୍ରସେନଙ୍କର ସ୍ୟାମନ୍ତକ ନାମକ ମଣି ଅତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ହୃଦି କୃତ୍ଵା ସୁବହୁଶୋ ମଣିଂ ତଂ ସ ଵ୍ଯରାଜତ। ମଣିରତ୍ନଂ ଯଯାଚେଥ ରାଜାର୍ଥଂ ଶୌରିରୁତ୍ତମମ୍
ସେ ମଣିକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ବହୁବାରି ପିନ୍ଧି ଜଗମଗ କରୁଥିଲେ। ଶୌରି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣି ଚାହିଲେ।
ଗୋଵିଂଦଶ୍ଚ ନ ତଂ ଲେଭେ ଶକ୍ତୋପି ନ ଜହାର ସଃ। କଦାଚିନ୍ମୃଗଯାଂ ଯାତଃ ପ୍ରସେନସ୍ତେନ ଭୂଷିତଃ
ଗୋବିନ୍ଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମଣି ପାଇଲେ ନାହିଁ, ନିଜେ ନେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକଦିନ ପ୍ରସେନ ଏହି ମଣି ପିନ୍ଧି ଶିକାରକୁ ଗଲେ।
ବିଲେ ଶବ୍ଦଂ ସ ଶୁଶ୍ରାଵ କୃତଂ ସତ୍ତ୍ଵେନ କେନଚିତ୍। ତତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସ ବିଲଂ ପ୍ରସେନୋ ହ୍ଯୃକ୍ଷମାସଦତ୍
ଏକ ଗୁହାରେ ସେ କିଛି ପ୍ରାଣୀର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ତାପରେ ପ୍ରସେନ ଗୁହାକୁ ଯାଇ ଏକ ଭାଲୁକୁ ସାକ୍ଷାତ କଲେ।
ଋକ୍ଷଃ ପ୍ରସେନଂ ଚ ତଥା ଋକ୍ଷଂ ଚାପି ପ୍ରସେନଜିତ୍। ଆସାଦ୍ଯ ଯୁଯୁଧାତେ ତୌ ପରସ୍ପରଜଯେଚ୍ଛଯା
ଭାଲୁ ଓ ପ୍ରସେନ, ଏବଂ ପ୍ରସେନଜିତ ଭାଲୁ ସହିତ, ଏକାଉଁଠି ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ପ୍ରତିଏକ ଜଣ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ହତ୍ଵା ଋକ୍ଷଃ ପ୍ରସେନଂ ଚ ତତସ୍ତଂ ମଣିମାଦଦାତ୍। ପ୍ରସେନଂ ତୁ ହତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୋଵିଂଦଃ ପରିଶଂକିତଃ
ଭାଲୁ ପ୍ରସେନକୁ ମାରି ଏହି ମଣି ନେଇଗଲା। ପ୍ରସେନ ମୃତ ହେବା ଖବର ଶୁଣି ଗୋବିନ୍ଦ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ସତ୍ରାଜିତ୍ରା ତୁ ତଦ୍ଭ୍ରାତ୍ରା ଯାଦଵୈଶ୍ଚ ତଥାପରୈଃ। ଗୋଵିଂଦେନ ହତୋ ନୂନଂ ପ୍ରସେନୋ ମଣିକାରଣାତ୍
ସତ୍ରାଜିତ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଓ ଯାଦବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ: 'ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗୋବିନ୍ଦ ମଣି ପାଇଁ ପ୍ରସେନକୁ ମାରିଛନ୍ତି।'
ପ୍ରସେନସ୍ତୁ ଗତୋରଣ୍ଯଂ ମଣିରତ୍ନେନ ଭୂଷିତଃ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଜଘାନାଥ ନ ତ୍ଯଜନ୍ତଂ ସ୍ଯମଂତକମ୍
ପ୍ରସେନ ମଣି ପିନ୍ଧି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମାରାଗଲେ।
ଜଘାନୈଵାପ୍ରଦାନେନ ଶତ୍ରୁଭୂତଂ ଚ କେଶଵଃ। ଇତି ପ୍ରଵାଦସ୍ସର୍ଵତ୍ର ଖ୍ଯାତସ୍ସତ୍ରାଜିତା କୃତଃ
ମଣି ଦେଇନଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ମାରାଗଲା, ଏବଂ କେଶବ ଶତ୍ରୁ ହେଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଏହି ଖବର ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ମୃଗଯାଂ ନିର୍ଗତଃ ପୁନଃ। ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଚ ଗୋଵିଂଦୋ ବିଲାଭ୍ଯାଶମଥାଗମତ୍
ଏହା ପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ, ଗୋବିନ୍ଦ ପୁନି ଶିକାରକୁ ଯାଇଲେ, ସଯୋଗରେ ଗୁହା ଦ୍ୱାର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଶ୍ଶବ୍ଦଂ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ସ ଚକ୍ରେ ଋକ୍ଷରାଡ୍ବଲୀ। ଶବ୍ଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଗୋଵିଂଦଃ ଖଙ୍ଗପାଣିଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ପୂର୍ବର ପରି ଭଲୁଆ ରାଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବାନ୍ ଏକ ଶବ୍ଦ କଲେ । ସେଇ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗୋବିନ୍ଦ ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ଅପଶ୍ଯଜ୍ଜାଂବଵଂତଂ ଚ ଋକ୍ଷରାଜଂ ମହାବଲଂ। ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ହୃଷୀକେଶସ୍ତମୃକ୍ଷମତିରଂହସା
ସେ ଜାମ୍ବବାନ୍, ଭଲୁଆ ରାଜା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଦେଖିଲେ । ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସେଇ ଭଲୁଆଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ ।
ଜାଂବଵଂତଂ ସ ଜଗ୍ରାହ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈନଂ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁଂ କର୍ମଭିର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ତନୁଂ
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ଜାମ୍ବବାନ୍ କୁ ଧରିଲେ । ଏଭଳି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି,
ତୁଷ୍ଟାଵ ଋକ୍ଷରାଜୋପି ଵିଷ୍ଣୁସୂକ୍ତେନ ସତ୍ଵରଂ। ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଵରେଣ ସମରୋଚଯତ୍
ଭଲୁଆ ରାଜା ଶୀଘ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ତୁତି କରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ ।