ତଥା ଦ୍ରୁହ୍ଯମଣଂ ପୂରୁଂ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଜନଯତ୍ସୁତାନ୍। ଯଦୁଃ ପୂରୂଶ୍ଚ ଭରତସ୍ତେ ଵୈ ଵଂଶଵିଵର୍ଦ୍ଧନାଃ
ଏଭଳି, ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ପୂରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଲେ। ଯଦୁ ଓ ପୂରୁ, ହେ ଭାରତ, ନିଜ ଗୋତ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ପୂରୋର୍ଵଂଶଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯତ୍ର ଜାତୋସି ପାର୍ଥିଵ। ଯଦୋସ୍ତୁ ଯାଦଵା ଜାତା ଯତ୍ର ତୌ ବଲକେଶଵୌ
ପୂରୁଙ୍କର ବଂଶ ବିଷୟରେ ଏବେ କହିବି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଯଦୁରୁ ଯାଦବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଳରାମ ଓ କେଶବ ଥିଲେ।
ଭାରାଵତାରଣାର୍ଥାଯ ପାଂଡଵାନାଂ ହିତାଯ ଚ। ଯଦୋଃ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵୁଶ୍ଚ ପଂଚ ଦେଵସୁତୋପମାଃ
ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇବା ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଯଦୁଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ପୁଅ ହେଲେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ପରି।
ସହସ୍ରଜିତ୍ତଥା ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ କ୍ରୋଷ୍ଟା ନୀଲୋଞ୍ଜିକୋ ରଘୁଃ। ସହସ୍ରଜିତୋ ଦାଯାଦଃ ଶତଜିନ୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସହସ୍ରଜିତ ଠିଲେ ପ୍ରଥମ, ତାପରେ କ୍ରୋଷ୍ଟା, ନୀଳ, ଅଞ୍ଜିକ ଓ ରଘୁ। ସହସ୍ରଜିତଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ଏକ ରାଜା, ନାମ ଶତଜିତ।
ଶତଜିତଶ୍ଚ ଦାଯାଦାସ୍ତ୍ରଯଃ ପରମଧାର୍ମିକାଃ। ହୈହଯଶ୍ଚ ହଯଶ୍ଚୈଵ ତଥା ତାଲହଯଶ୍ଚ ଯଃ୧୦୦ 1.12.
ଶତଜିତଙ୍କର ତିନି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଧାର୍ମିକ। ହେହୟ, ହୟ ଓ ତାଳହୟ।
ହୈହଯସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ଧର୍ମନେତ୍ରଃ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଃ। ଧର୍ମନେତ୍ରସ୍ଯ କୁଂତିସ୍ତୁ ସଂହତସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ
ହେହୟଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ଧର୍ମନେତ୍ର, ଯେଉଁଥି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଧର୍ମନେତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ କୁଣ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ସଂହତ।
ସଂହତସ୍ଯ ତୁ ଦାଯାଦୋ ମହିଷ୍ମାନ୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ। ଆସୀନ୍ମହିଷ୍ମତଃ ପୁତ୍ରୋ ଭଦ୍ରସେନଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସଂହତଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଥିଲେ ଏକ ରାଜା, ନାମ ମହିଷ୍ମାନ। ମହିଷ୍ମାନଙ୍କର ପୁଅ ଭଦ୍ରସେନ, ଯେଉଁଥି ବିରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵାରାଣସ୍ଯାମଭୂଦ୍ରାଜା କଥିତଃ ପୂର୍ଵମେଵ ହି। ଭଦ୍ରସେନସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଦୁର୍ଦମୋ ନାମ ଧାର୍ମିକଃ
ବାରାଣସୀରେ, ପୂର୍ବରୁ କହାଯାଇଛି, ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ଭଦ୍ରସେନଙ୍କର ପୁଅ ଦୁର୍ଦମ, ଯେଉଁଥି ଧାର୍ମିକ।
ଦୁର୍ଦମସ୍ଯ ସୁତୋ ଭୀମୋ ଧନକୋ ନାମ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଧନକସ୍ଯ ସୁତା ହ୍ଯାସନ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତାଃ
ଦୁର୍ଦମଙ୍କର ପୁଅ ଭୀମ, ନାମ ଧନକ, ଯେଉଁଥି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଧନକଙ୍କର ଚାରିଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କୃତାଗ୍ନିଃ କୃତଵୀର୍ଯଶ୍ଚ କୃତଧର୍ମା ତଥୈଵ ଚ। କୃତୌଜାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଥୋଭୂତ୍କୃତଵୀର୍ଯାଚ୍ଚ ସୋର୍ଜୁନଃ
କୃତାଗ୍ନି, କୃତବୀର୍ୟ, କୃତଧର୍ମା ଓ କୃତଉଜା — ଏହି ଚାରିଟି ପୁଅ। କୃତବୀର୍ୟରୁ ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମିଲେ।
ଜାତୋ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପେଶ୍ଵରୋ ନୃପଃ। ଵର୍ଷାଯୁତଂ ତପସ୍ତେପେ ଦୁଶ୍ଚରଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ସେ ଏକ ହଜାର ହାତ ସହିତ ଜନ୍ମିଲେ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ରାଜା ଥିଲେ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦତ୍ତମାରାଧଯାମାସ କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯୋତ୍ରିସଂଭଵମ୍। ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତୋ ଵରାନ୍ପ୍ରାଦାଚ୍ଚତୁରଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ସେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ବଂଶର ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କୁ ଚାରିଟି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ବାହୁସହସ୍ରଂ ତୁ ସ ଵଵ୍ରେ ରାଜସତ୍ତମଃ। ଅଧର୍ମଂ ଧ୍ଯାଯମାନସ୍ଯ ଭୀତିଶ୍ଚାପି ନିଵାରଣମ୍
ପ୍ରଥମେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଏକ ହଜାର ହାତ ଚାହିଲେ। ଅଧର୍ମ ବିଚାର କରିବାବେଳେ ଭୟ ଦୂର କରିବା ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେନ ପୃଥିଵୀଂ ଜିତ୍ଵା ଧର୍ମେଣାଵାପ୍ଯ ଵୈ ବଲମ୍। ସଂଗ୍ରାମେ ଵର୍ତମାନସ୍ଯ ଵଧଶ୍ଚୈଵାଧିକାଦ୍ଭଵେତ୍
ଯୁଦ୍ଧ କରି ପୃଥିବୀକୁ ଜିତି, ଧର୍ମରେ ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରି, ସଂଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରିବା ଶକ୍ତି ରଖିଥିଲେ।
ଏତେନେଯଂ ଵସୁମତୀ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପତ୍ତନା। ସପ୍ତୋଦଧି ପରିକ୍ଷିପ୍ତା କ୍ଷାତ୍ରେଣ ଵିଧିନା ଜିତା
ଏହି ଦ୍ୱାରା, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ସହର ସହିତ ପୃଥିବୀ, ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘିରା, କ୍ଷତ୍ରିୟ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଜିତା ହେଲା।
ଜଜ୍ଞେ ବାହୁସହସ୍ରଂ ଚ ଇଚ୍ଛତସ୍ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ। ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞା ମହାବାହୋସ୍ତସ୍ଯାସନ୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ
ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ହଜାର ହାତ ଚାହିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏହା ମିଳିଲା। ସେ ମହାବାହୁଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଅଧିକ ଦାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ସର୍ଵେ କାଂଚନଯୂପାସ୍ତେ ସର୍ଵେ କାଂଚନଵେଦିକାଃ। ସର୍ଵେ ଦେଵୈଶ୍ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଵିମାନସ୍ଥୈରଲଂକୃତୈଃ
ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଶ୍ତମ୍ଭ ସୁନାର, ସମସ୍ତ ବେଦି ସୁନାର। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ଭୂଷିତ ହୋଇ ଯଜ୍ଞରେ ଆସିଥିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯମେଵାପି ସେଵିତାଃ। ଯସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଜଗୌ ଗାଥା ଗଂଧଂର୍ଵୋ ନାରଦସ୍ତଥା
ସେ ନିତ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ନାରଦ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଯଜ୍ଞୈର୍ଦାନୈସ୍ତପୋଭିଶ୍ଚ ଵିକ୍ରମେଣ ଶ୍ରୁତେନ ଚ। ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାନନୁଚରନ୍ଵେଗେନ ପଵନୋପମଃ
ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରତାପ ଓ ଶିକ୍ଷାର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମିକୁ ବାୟୁର ଗତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ପଂଚାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ନରାଧିପଃ। ସପ୍ତଦ୍ଵୀପପୃଥିଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଚକ୍ରଵର୍ତୀ ବଭୂଵ ହ
ପଞ୍ଚାଶୀ ହଜାର ବର୍ଷ ଅଧିନେ, ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମିର ଚକ୍ରବର୍ତୀ ରାଜା ହେଇଥିଲେ।
ସ ଏଵ ପଶୁପାଲୋଭୂତ୍କ୍ଷେତ୍ରପାଲଃ ସ ଏଵ ହି। ସ ଏଵ ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଯୋଗିତ୍ଵାଦର୍ଜୁନୋଭଵତ୍
ସେ ଗୋପାଳ ହେଲେ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହେଲେ, ଓ ବର୍ଷାର ସଂଯୋଗରେ ପର୍ଜନ୍ୟ ସମାନ ଅର୍ଜୁନ ହେଲେ।
ଯୋସୌ ବାହୁସହସ୍ରେଣ ଜ୍ଯାଘାତକଠିନତ୍ଵଚା। ଭାତି ରଶ୍ମିସହସ୍ରେଣ ଶାରଦେନେଵ ଭାସ୍କରଃ
ଧନୁର ତାଣିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହଜାର ଭୁଜାରେ, ସେ ଶରତ୍କାଳୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ହଜାର କିରଣରେ ଚମକିଥିଲେ।
ଏଷ ନାମ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଏଷ ଵେଗଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ଭଜେତ ଵୈ
ମାହିଷ୍ମତୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମହାପ୍ରଭା ନର, ବର୍ଷାକାଳର ସମୁଦ୍ରର ଶକ୍ତି ରଖିଥିଲେ।
କ୍ରୀଡତେ ସ୍ଵସୁଖା ଯେ ଵିପ୍ରତିସ୍ରୋତୋ ମହୀପତିଃ। ଲଲନାଃ କ୍ରୀଡତା ତେନ ପ୍ରତିବଦ୍ଧୋର୍ମିମାଲିନୀ
ରାଜା ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରିଥିଲେ, ବିପରୀତ ଧାରାରେ ଖେଳିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଖେଳରେ ଝାଳ ଲଗିଥିବା ତରଙ୍ଗଗୁଡିକ ବନ୍ଧା ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଊର୍ମିଭ୍ରୁକୁଟିମାଲା ସା ଶଂକିତାଭ୍ଯେତି ନର୍ମଦା। ଏଷ ଏଵ ମନୋର୍ଵଂଶେ ତ୍ଵଵଗାହେନ୍ମହାର୍ଣଵମ୍
ତରଙ୍ଗର ଭୃକୁଟି ମାଳାରେ ସଜିଥିବା ନର୍ମଦା ଭୟଭିତ ଭାବରେ ଆସିଥିଲେ; ମନୁବଂଶରେ ଏହି ନର ମହାସାଗରରେ ବିଲୀନ ହେଇଥିଲେ।
କରେଣୋଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଵେଗଂ ତୁ କାମିନୀପ୍ରୀଣନେନ ତୁ। ତସ୍ଯ ବାହୁସହସ୍ରେଣ କ୍ଷୋଭ୍ଯମାଣେ ମହୋଦଧୌ
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶକ୍ତି ଉଠାଇ, ପ୍ରିୟାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କ ହଜାର ଭୁଜାରେ ମହାସାଗର ଉତ୍କଳିତ ହେଇଥିଲା।
ଭଵଂତି ଲୀନା ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାଃ ପାତାଲସ୍ଥା ମହାସୁରାଃ। ତଦୂରୁକ୍ଷୋଭଚକିତା ଅମୃତୋତ୍ପାଦଶଂକିତାଃ
ପାତାଳରେ ଥିବା ମହାଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କ ଉରୁର ଆଗ୍ରହରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ବିଲୀନ ହେଇଯାଇଥିଲେ; ଅମୃତ ଉତ୍ପାଦର ଭୟରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇଥିଲେ।
ନତା ନିଶ୍ଚଲମୂର୍ଦ୍ଧାନୋ ଭଵଂତି ଚ ମହୋରଗାଃ। ଏଷ ଧନ୍ଵୀ ଚ ଚିକ୍ଷେପ ରାଵଣଂ ପ୍ରତି ସାଯକାନ୍
ମହାନାଗମାନେ ନମି ନିଶ୍ଚଳ ମୁଣ୍ଡ ହେଇଯାଇଥିଲେ; ଏହି ଧନୁର୍ଧର ରାବଣଙ୍କୁ ଶର ନିକ୍ଷେପ କରିଥିଲେ।
ଏଷ ଧନ୍ଵୀ ଧନୁର୍ଗୃହ୍ଯ ଉତ୍ସିକ୍ତଂ ପଂଚଭିଃ ଶରୈଃ। ଲଂକେଶଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ତୁ ସବଲଂ ରାଵଣଂ ବଲାତ୍
ଏହି ଧନୁର୍ଧର ଧନୁ ଧରି, ପାଞ୍ଚଟି ଶରରେ ଲଙ୍କାପତିଙ୍କୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଶକ୍ତିରେ ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଅପରାଜିତ କରିଥିଲେ।
ନିର୍ଜିତ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଵାନୀଯ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାମ୍ବବଂଧ ତମ୍। ତତୋ ଗତୋହଂ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଅର୍ଜୁନଂ ସଂପ୍ରସାଦଯନ୍
ଜିତି ଓ ବନ୍ଧି, ସେ ତାଙ୍କୁ ମାହିଷ୍ମତୀକୁ ଆଣି ଅଟକାଇଥିଲେ; ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲି।