ଚିରଂ ଵିହୃତ୍ଯାଥ ଜଗାମ ତାରାଂ ଵିଧୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ତତୋପି। ନ ତୃପ୍ତିରାସୀତ୍ସ୍ଵଗୃହେପି ତସ୍ଯ ତାରାନୁରକ୍ତସ୍ଯ ସୁଖାଗମେଷୁ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାରା ସହିତ କାଟି, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ; ତଥାପି ନିଜ ଘରରେ ମଧ୍ୟ, ତାରାପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତିରେ, ସେ ସୁଖ ଉପଭୋଗରେ କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ବୃହସ୍ପତିସ୍ତଦ୍ଵିରହାଗ୍ନିଦଗ୍ଧସ୍ତଦ୍ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠୈକମନା ବଭୂଵ। ଶଶାକ ଶାପଂ ନ ଚ ଦାତୁମସ୍ମୈ ନ ମଂତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵିଷୈରନେକୈଃ
ବୃହସ୍ପତି, ବିରହର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ, ତାରା ଚିନ୍ତାରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖିଥିଲେ; ତଥାପି ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବକୁ ଶାପ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ମନ୍ତ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବିଷ ଓ ଅନେକ ଉପାୟରେ କ୍ଷତି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାପକର୍ତୁଂ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈର୍ନୈଵାଭିଚାରୈରପି ଵାଗଧୀଶଃ। ସ ଯାଚଯାମାସ ତତସ୍ତୁ ଦେଵଂ ସୋମଂ ସ୍ଵଭାର୍ଯାର୍ଥମନଂଗତପ୍ତଃ
ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି ଅନେକ ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମନ୍ତ୍ର ତନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ, ଭାର୍ଯ୍ୟାପ୍ରତି ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି, ସେ ଦେବତା ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ ଯାଚ୍ଯମାନୋପି ଦଦୌ ନ ଭାର୍ଯାଂ ବୃହସ୍ପତେଃ କାମଵଶେନ ମୋହିତଃ। ମହେଶ୍ଵରେଣାଥ ଚତୁର୍ମୁଖେନ ସାଧ୍ଯୈର୍ମରୁଦ୍ଭିଃ ସହ ଲୋକପାଲୈଃ
ଅନୁରୋଧ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ କାମର ମୋହରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଫେରାଇଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର, ଚତୁର୍ମୁଖ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦଦୌ ଯଦା ତାଂ ନ କଥଂଚିଦିଂଦୁସ୍ତଦା ଶିଵଃ କ୍ରୋଧପରୋ ବଭୂଵ। ଯୋ ଵାମଦେଵପ୍ରଥିତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମନେକରୁଦ୍ରାର୍ଚିତପାଦପଦ୍ମଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ କୌଣସି ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ଭୂମିରେ ବାମଦେବ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିବ, ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଅନେକ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ପୂଜିତ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ତତଃ ସଶିଷ୍ଯୋ ଗିରିଶଃ ପିନାକୀ ବୃହସ୍ପତେଃ ସ୍ନେହଵଶାନୁବଦ୍ଧଃ। ଧନୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵାଜଗଵଂ ପୁରାରିର୍ଜଗାମ ଭୂତେଶ୍ଵରସିଦ୍ଧଜୁଷ୍ଟଃ
ତାପରେ, ଶିବ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ପିନାକ ଧାରଣ କରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାରେ ବନ୍ଧି, ଧନୁ ଉଠାଇ, ଭୂତ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ନଗରଶତ୍ରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ସୋମେନ ଵିଶେଷଦୀପ୍ତସ୍ତୃତୀଯନେତ୍ରାନଲଭୀମଵକ୍ତ୍ରଃ। ସହୈଵ ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଣାଂ ଵିଂଶାଧିକା ଷଷ୍ଟିରଥୋଗ୍ରମୂର୍ତିଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ସହିତ ଶିବ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ନେଇ, ଗଣପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଷଷ୍ଟି ଛଅ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ସେଙ୍କୁ ସହିତ ଯାଇଥିଲେ।
ଯକ୍ଷେଶ୍ଵରାଣାଂ ସଗଣୈରନେକୈର୍ଯୁତୋନ୍ଵଗାତ୍ସ୍ଯଂଦନସଂସ୍ଥିତାନାଂ। ଵେତାଲଯକ୍ଷୋରଗକିନ୍ନରାଣାଂ ପଦ୍ମେନ ଚୈକେନ ତଥାର୍ବୁଦାନାମ୍
ଯକ୍ଷପତିମାନେ ତାଙ୍କର ଗଣ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚାଲିଗଲେ; ଭୂତ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, କିନ୍ନର ଓ ଏକ ପଦ୍ମ ଗଣ ସହିତ ଅର୍ବୁଦ ଲକ୍ଷ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ଲକ୍ଷୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଦ୍ଵା ଦଶଭୀ ରଥାନାଂ ସୋମୋପ୍ଯଗାତ୍ତତ୍ର ଵିଵୃଦ୍ଧମନ୍ଯୁଃ। ଶନୈଶ୍ଚରାଂଗାରକଵୃଦ୍ଧତେଜା ନକ୍ଷତ୍ରଦୈତ୍ଯାସୁରସୈନ୍ଯଯୁକ୍ତଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଲକ୍ଷ ରଥ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଶନି, ମଙ୍ଗଳ, ତେଜସ୍ୱୀ ତାରାମାନେ, ଦେମନ୍, ଅସୁର ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଜଗ୍ମୁର୍ଭଯଂ ସପ୍ତ ତଥୈଵ ଲୋକା ଧରାଵନଦ୍ଵୀପସମୁଦ୍ରଗର୍ଭାଃ। ସସୋମମେଵାଭ୍ଯଗମତ୍ପିନାକୀ ଗୃହୀତଦୀପ୍ତାସ୍ତ୍ରଵିଶାଲଵହ୍ନିଃ
ତାପରେ ସାତ ଲୋକ, ଭୂମି, ଅରଣ୍ୟ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ; ପିନାକଧାରୀ ଶିବ, ଦୀପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଶାଳ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳି, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ଅଥାଭଵଦ୍ଭୀଷଣ ଭୀମ ସୋମ ସୈନ୍ଯଦ୍ଵଯସ୍ଯାଥ ମହାହଵୋସୌ। ଅଶେଷସତ୍ଵକ୍ଷଯକୃତ୍ପ୍ରଵୃଦ୍ଧସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣପ୍ରଧାନୋ ଜ୍ଵଲନୈକରୂପଃ
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଶିବଙ୍କର ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏକ ମହାଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଜ୍ୱଳନଶୀଳ ଏକ ଅଗ୍ନିର ରୂପ ନେଇଥିଲା।
ଶସ୍ତ୍ରୈରଥାନ୍ଯୋନ୍ଯମଶେଷସୈନ୍ଯଂ ଦ୍ଵଯୋର୍ଜଗାମକ୍ଷଯମୁଗ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ। ପତଂତି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ତଥୋଜ୍ଵଲାନି ସ୍ଵର୍ଭୂମିପାତାଲମଲଂ ଦହଂତି
ଉଗ୍ର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ, ଦୁଇପକ୍ଷ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ; ଜ୍ୱଳନଶୀଳ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଖସି, ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂମି ଓ ପାତାଳକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜଳାଇଦେଲେ।
ରୁଦ୍ରଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ମୁମୋଚ ସୋମୋପି ସୋମାସ୍ତ୍ରମମୋଘଵୀର୍ଯଂ। ତଯୋର୍ନିପାତେନ ସମୁଦ୍ରଭୂମ୍ଯୋରଥାଂତରିକ୍ଷସ୍ଯ ଚ ଭୀତିରାସୀତ୍
କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଶିର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ମଧ୍ୟ ଅମୋଘ ଶକ୍ତିର ସୋମାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଆକାଶରେ ଭୟ ଆଣିଦେଲେ।
ତଦା ସୁଯୁଦ୍ଧଂ ଜଗତାଂ କ୍ଷଯାଯ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମାଲୋକ୍ଯ ପିତାମହୋପି। ତତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ କଥଂଚିଦେଵ ନିଵାରଯାମାସ ସୁରୈଃ ସହୈଵ
ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଜଗତର ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଚାଲିଥିବା ଦେଖି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେ ସହିତ ଯାଇ, କିପରି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଅକାରଣଂ କିଂ କ୍ଷଯକୃଜ୍ଜନାନାଂ ସୋମ ତ୍ଵଯାପୀଦମକାର୍ଯକାର୍ଯଂ। ଯସ୍ମାତ୍ପରସ୍ତ୍ରୀହରଣାଯ ସୋମ ତ୍ଵଯା କୃତଂ ଯୁଦ୍ଧମତୀଵ ଭୀମମ୍
ହେ ସୋମ, କାରଣ ବିନା ଲୋକଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କାହିଁକି କଲେ? ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚୁରାଇବାରେ ତୁମେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିଛ।
ପାପଗ୍ରହସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିତା ଜନେଷୁ ପାପୋସ୍ଯଲଂ ଵହ୍ନିମୁଖାଶିନାଂ ତ୍ଵଂ। ଭାର୍ଯାମିମାମର୍ପଯ ଵାକ୍ପତେସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରମାଣଯନ୍ନେଵ ମଦୀଯ ଵାଚମ୍
ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକ ପାପ ଗ୍ରହ ହେବ; ଅଗ୍ନିମୁଖ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପାପୀ ହେବ; ଏହି ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଭାଷାପତିଙ୍କୁ ଫେରାଇଦିଅ, ମୋର ଆଜ୍ଞାକୁ ସ୍ୱୀକାର କର।
ତଥେତି ଚୋଵାଚ ହିମାଂଶୁମାଲୀ ଯୁଦ୍ଧାଦପାକ୍ରାମଦତଃ ପ୍ରଶାଂତଃ। ବୃହସ୍ପତିସ୍ତାମଥ ଗୃହ୍ଯ ତାରାଂ ହୃଷ୍ଟୋ ଜଗାମ ସ୍ଵଗୃହଂ ଚ ରୁଦ୍ରଃ
ତାହାପରେ ହିମାଂଶୁମାଳୀ ‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ ବୃହସ୍ପତି ଖୁସି ହୋଇ ତାରାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯସନ୍ନିଭଃ। ଦିଵ୍ଯପୀତାମ୍ବରଧରୋ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏହାପରେ ଏକ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିବ୍ୟ ପୀତବସ୍ତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତାରୋଦରଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତଃ କୁମାରସ୍ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭଃ। ସର୍ଵାର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ହସ୍ତିଶାସ୍ତ୍ରପ୍ରଵର୍ତ୍ତକଃ
ତାରାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏକ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ହସ୍ତିବିଦ୍ୟାର ଆରମ୍ଭକାରୀ ଥିଲେ।
ନାମଯଦ୍ରାଜପୁତ୍ରୋଯଂ ଵିଶ୍ରୁତୋ ରାଜଵୈଦ୍ଯକଃ। ରାଜ୍ଞଃ ସୋମସ୍ଯ ପୁତ୍ରତ୍ଵାଦ୍ରାଜପୁତ୍ରୋ ବୁଧଃ ସ୍ମୃତଃ
ତାଙ୍କୁ ରାଜପୁତ୍ର ନାମ ଦିଆଗଲା, ରାଜବୈଦ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ରାଜା ସୋମଙ୍କ ପୁଅ ହେବାରୁ ତାଙ୍କୁ ବୁଧ ରାଜପୁତ୍ର ଭାବେ ଜଣାଗଲା।
ଜନାନାଂ ତୁ ସ ତେଜାଂସି ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାକ୍ଷିପଦ୍ବଲୀ। ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାସ୍ତତ୍ର ଚାଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵା ଦେଵର୍ଷିଭିଃ ସହ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଚେହେରାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଦେବଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଗୃହେ ସର୍ଵେ ଜାତକର୍ମୋତ୍ସଵେ ତଦା। ପପ୍ରଚ୍ଛୁସ୍ତେ ସୁରାସ୍ତାରାଂ କେନ ଜାତଃ କୁମାରକଃ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଉତ୍ସବରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାରାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ‘ଏହି ପୁଅ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଛି?’
ତତଃ ସା ଲଜ୍ଜିତା ତେଷାଂ ନ କିଂଚିଦଵଦତ୍ତଦା। ପୁନଃ ପୁନସ୍ତଦା ପୃଷ୍ଟା ଲଜ୍ଜଯଂତୀ ଵରାଂଗନା
ତାପରେ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ଏକାଠି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ଚୁପ ରହିଲେ।
ସୋମସ୍ଯେତି ଚିରାଦାହ ତତୋ ଗୃହ୍ଣାଦ୍ଵିଧୁଃ ସୁତଂ। ବୁଧ ଇତ୍ଯକରୋନ୍ନାମ ପ୍ରାଦାଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଭୂତଲେ
ଶେଷରେ, ସେ ‘ସୋମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା’ ବୋଲି କହିଲେ; ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ନିଜ ପୁଅକୁ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୁଧ ନାମ ଦେଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ।
ଅଭିଷେକଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦାନମକରୋଦ୍ଵିଭୁଃ। ଗ୍ରହମଧ୍ଯଂ ପ୍ରଦାଯାଥ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିର୍ଯୁତଃ୫୦ 1.12.
ତାପରେ ଅଭିଷେକ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନ କଲେ; ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହମାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଦେଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ। ଇଲୋଦରେ ଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠଂ ବୁଧଃ ପୁତ୍ରମଜୀଜନତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ସେଠିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏବଂ ବୁଧ ନ୍ୟାୟପରାୟଣ ହୋଇ ଇଲାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପୁଅ ଜନ୍ମ କରାଇଲେ।
ଅଶ୍ଵମେଧଶତଂସାଗ୍ରମକରୋଦ୍ଯସ୍ସ୍ଵତେଜସା। ପୁରୂରଵା ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତଃ
ନିଜ ତେଜରେ, ସେ ଏକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ; ସେ ପୁରୁରବା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ହିମଵଚ୍ଛିଖରେ ରମ୍ଯେ ସମାରାଧ୍ଯ ପିତାମହଂ। ଲୋକୈଶ୍ଵର୍ଯମଗାଦ୍ରାଜନ୍ସପ୍ତଦ୍ଵୀପପତିସ୍ତଦା
ହିମାଳୟର ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ ପିତାମହଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରାଜା ଲୋକମାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଅର୍ଜନ କଲେ ଏବଂ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଅଧିପତି ହେଲେ।
କେଶିପ୍ରଭୃତଯୋ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଭୃତ୍ଯତ୍ଵଂ ସମାଗତାଃ। ଉର୍ଵଶୀ ଯସ୍ଯ ପତ୍ନୀତ୍ଵମଗମଦ୍ରୂପମୋହିତା
କେଶି ଓ ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦାସ ହେଲେ; ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇ ପତ୍ନୀ ହେଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଵସୁମତୀ ସଶୈଲଵନକାନନା। ଧର୍ମେଣ ପାଲିତା ତେନ ସର୍ଵଲୋକହିତୈଷିଣା
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମି, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ କାନନ ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲ ଚାହିଁ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କଲେ।