ଅଥ ସୁସ୍ରାଵ ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଜଲଂ ତତ୍ରାତ୍ରିସଂଭଵମ୍। ଦ୍ଯୋତଯଦ୍ଵିଶ୍ଵମଖିଲଂ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନଯା ସଚରାଚରମ୍
ତାପରେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ଆଖିରୁ ଜଳ ଝରିଲା, ଏହି ଜଳର ଚାଉଁ ଚାଉଁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ପରି ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତକୁ ଉଜାଗର କରିଦେଲା।
ତଦ୍ଦିଶୋ ଜଗୃହୁସ୍ତତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀରୂପେଣାସହୃଚ୍ଛଯାଃ। ଗର୍ଭୋ ଭୂତ୍ଵୋଦରେ ତାସାଂ ସ୍ଥିତଃ ସୋପ୍ଯତ୍ରିସଂଭଵଃ
ସେଠାରେ ଦିଗଗୁଡିକ ମହିଳା ରୂପେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ଜଳକୁ ନେଇଲେ, ଏହି ଅତ୍ରି ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଏକ ଗର୍ଭ ଭାବେ ବସିଗଲା।
ଆଶାଶ୍ଚ ମୁମୁଚୁର୍ଗର୍ଭମଶକ୍ତା ଧାରଣେ ତତଃ। ସମାଦାଯାଥ ତଂ ଗର୍ଭମେକୀକୃତ୍ଯ ଚତୁର୍ମୁଖଃ
ଦିଗଗୁଡିକ ଗର୍ଭକୁ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଗର୍ଭକୁ ଛାଡିଦେଲେ; ତାପରେ ଚାରିମୁହା ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ଗର୍ଭକୁ ଏକାଠି କରିନେଲେ।
ଯୁଵାନମକରୋଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ସର୍ଵାଯୁଧଧରଂ ନରମ୍। ସ୍ଯଂଦନେଥ ସହସ୍ତେନ ଵେଦଶକ୍ତିମଯେ ପ୍ରଭୁଃ
ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ଗର୍ଭକୁ ଏକ ଯୁବକ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ନର ଭାବେ ଗଠନ କଲେ; ପ୍ରଭୁ ନିଜ ହାତରେ ଏକ ବେଦଶକ୍ତିର ରଥରେ ସେକୁ ବସାଇଦେଲେ।
ଆରୋପ୍ଯ ଲୋକମନଯଦାତ୍ମୀଯଂ ସ ପିତାମହଃ। ତତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ହ୍ଯସ୍ମତ୍ସ୍ଵାମୀଭଵତ୍ଵଯମ୍
ପିତାମହ ସେକୁ ନିଜ ଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ; ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ କହିଲେ, 'ଏହି ଅମାନେ ଆମ ପ୍ରଭୁ ହେଉ।'
ଋଷିଭିର୍ଦେଵଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିସ୍ତଥୈଵ ଚ। ସ୍ତୂଯମାନସ୍ଯ ତସ୍ଯାଭୂଦଧିକଂ ମହଦଂତରମ୍
ଋଷି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।
ତେଜୋଵିତାନାଦଭଵଦ୍ଭୁଵି ଦିଵ୍ଯୌଷଧୀଗଣଃ। ତଦ୍ଦୀପ୍ତିରଧିକା ତସ୍ମାଦ୍ରାତ୍ରୌ ଭଵତି ସର୍ଵଦା
ତାଙ୍କର ତେଜର ଛାତାରୁ ପୃଥିବୀରେ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଏହି ତେଜର କାରଣରୁ ରାତିରେ ସେମାନଙ୍କର ଚାଉଁ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ତେନୌଷଧୀଶଃ ସୋମୋଭୂଦ୍ଦ୍ଵିଜେଷ୍ଵପି ହି ଗଣ୍ଯତେ। ଵେଦଧାମା ରସଶ୍ଚାଯଂ ଯଦିଦଂ ମଂଡଲଂ ଶୁଭମ୍
ଏହିପରି ଔଷଧିମାନଙ୍କର ନାଥ ସୋମ ହେଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣନା ହୁଏ; ଏହି ଶୁଭ୍ର ମଣ୍ଡଳ ବେଦର ଆଶ୍ରୟ ଓ ରସର ମୂଳ।
କ୍ଷୀଯତେ ଵର୍ଦ୍ଧତେ ଚୈଵ ଶୁକ୍ଲେ କୃଷ୍ଣେ ଚ ସର୍ଵଦା। ଵିଂଶତିଂ ଚ ତଥା ସପ୍ତ ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରାଚେତସୋ ଦଦୌ
ସେ ସଦା ଶୁକ୍ଳ ଓ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ କମିବା ଓ ବଢିବା କରେ; ଏବଂ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ ସେକୁ ସତେଇଟି ଦେଇଥିଲେ।
ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତସ୍ମୈ କନ୍ଯାଃ ସୁଵର୍ଚସଃ। ତତଃ ଶକ୍ତିସହସ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ଦଶୈଵ ତୁ
ଦକ୍ଷ ସେକୁ ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ଭରିଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ଦେଇଥିଲେ; ତାପରେ ଦଶ ହଜାର ଶକ୍ତିମାନେ ଦେଇଥିଲେ।
ତପଶ୍ଚକାର ଶୀତାଂଶୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନୈକତତ୍ପରଃ। ତତସ୍ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମୈ ନାରାଯଣୋ ହରିଃ
ଶୀତାଂଶୁ ନିଜେ ତପସ୍ୟା କଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରବଳ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ; ତାପରେ ଭଗବାନ ନାରାୟଣ, ହରି, ସେପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଚୋଵାଚ ପରମାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନଃ। ତତୋ ଵଵ୍ରେ ଵରଂ ସୋମଃ ଶକ୍ରଲୋକେ ଯଜାମ୍ଯହମ୍
ପରମାତ୍ମା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କହିଲେ, 'ଏକ ଭଲ ଦାୟିକା ଚୟନ କର'; ତାପରେ ସୋମ ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ, 'ମୁଁ ଶକ୍ର ଲୋକରେ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବି।'
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵ ଭୋକ୍ତାରୋ ଭଵଂତୁ ମମ ମଂଦିରେ। ରାଜସୂଯେ ସୁରଗଣା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଯେ ଚତୁର୍ଵିଧାଃ
'ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ମୋ ଗୃହରେ ଦେବମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଦେବମାନେ ସିଧାସଳଖ ଅତିଥି ହେଉ।'
ରକ୍ଷପାଲଃ ସୁରୋସ୍ମାକମାସ୍ତାଂ ଶୂଲଧରୋ ହରଃ। ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସମାଜହ୍ରେ ରାଜସୂଯଂ ତୁ ଵିଷ୍ଣୁନା
'ଶୂଳଧାରୀ ହରା ଆମ ଦେବମାନେର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ'; ଏହିପରି କହିବା ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଆୟୋଜନ କଲେ।
ହୋତାତ୍ରିର୍ଭୃଗୁରଧ୍ଵର୍ଯୁରୁଦ୍ଗାତା ଚ ଚତୁର୍ମୁଖଃ। ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମଗମତ୍ତସ୍ଯ ଉପଦ୍ରଷ୍ଟା ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଅତ୍ରି ହୋତା, ଭୃଗୁ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଚାରିମୁହା ବ୍ରହ୍ମା ଉଦ୍ଗାତା ହେଲେ; ସେ ବ୍ରହ୍ମା ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ହରି ନିଜେ ଉପଦର୍ଶକ ହେଲେ।
ସଦସ୍ଯାଃ ସର୍ଵଦେଵାସ୍ତୁ ରାଜସୂଯଵିଧିଃ ସ୍ମୃତଃ। ଵସଵୋଧ୍ଵର୍ଯଵସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଵିଶ୍ଵେଦେଵାସ୍ତଥୈଵ ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସଦସ୍ୟ ହେଲେ; ଏହି ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଭାବରେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି; ବସୁମାନେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ହେଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ ବିଶ୍ୱେଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଦକ୍ଷିଣା ତେନ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିପାଦିତା। ସୋମଃ ପ୍ରାପ୍ଯାଥଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ସୃଷ୍ଟିସତ୍କୃତଂ
ସୋମ ତିନି ଜଗତକୁ ରିତ୍ୱିଜମାନେର ଦକ୍ଷିଣା ଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ; ଏହିପରି ସୋମ ଦୁର୍ଲଭ ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ, ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଏଇଶ୍ୱର୍ୟ କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସପ୍ତଲୋକୈକନାଥତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ସ୍ଵତପସା ତଦା। କଦାଚିଦୁଦ୍ଯାନଗତାମପଶ୍ଯଦନେକପୁଷ୍ପାଭରଣୋପଶୋଭାମ୍
ସେ ନିଜ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ହେଲେ; ଏକ ଦିନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିବା ମହିଳାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ବୃହନ୍ନିତଂବସ୍ତନଭାରଖେଦାଂ ପୁଷ୍ପାଵଭଂଗେପ୍ଯତିଦୁର୍ବଲାଂଗୀଂ। ଭାର୍ଯାଂ ଚ ତାଂ ଦେଵଗୁରୋରନଂଗବାଣାଭିରାମାଯତ ଚାରୁନେତ୍ରାଂ
ବିଶାଳ କମର ଓ ଭାରି ଅସ୍ତନର ଭାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଫୁଲ ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ, ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଚମକୁଥିବା ଓ ବିଶାଳ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଅନଙ୍ଗର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଇଥିଲେ।
ତାରାଂ ସ ତାରାଧିପତିଃ ସ୍ମରାର୍ତଃ କେଶେଷୁ ଜଗ୍ରାହ ଵିଵିକ୍ତଭୂମୌ। ସାପି ସ୍ମରାର୍ତା ସହତେ ନ ରେମେ ତଦ୍ରୂପକାଂତ୍ଯାହୃତମାନସୈଵ
ତାରାପତି, କାମର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାରାଙ୍କର କେଶକୁ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଧରିଥିଲେ; ତାରା ମଧ୍ୟ କାମର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି, ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଚମକରେ ମନ ହରାଇ, ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଚିରଂ ଵିହୃତ୍ଯାଥ ଜଗାମ ତାରାଂ ଵିଧୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ତତୋପି। ନ ତୃପ୍ତିରାସୀତ୍ସ୍ଵଗୃହେପି ତସ୍ଯ ତାରାନୁରକ୍ତସ୍ଯ ସୁଖାଗମେଷୁ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାରା ସହିତ କାଟି, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ; ତଥାପି ନିଜ ଘରରେ ମଧ୍ୟ, ତାରାପ୍ରତି ଅତି ଆସକ୍ତିରେ, ସେ ସୁଖ ଉପଭୋଗରେ କୌଣସି ସନ୍ତୋଷ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ବୃହସ୍ପତିସ୍ତଦ୍ଵିରହାଗ୍ନିଦଗ୍ଧସ୍ତଦ୍ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠୈକମନା ବଭୂଵ। ଶଶାକ ଶାପଂ ନ ଚ ଦାତୁମସ୍ମୈ ନ ମଂତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଗ୍ନିଵିଷୈରନେକୈଃ
ବୃହସ୍ପତି, ବିରହର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ, ତାରା ଚିନ୍ତାରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖିଥିଲେ; ତଥାପି ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବକୁ ଶାପ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ମନ୍ତ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବିଷ ଓ ଅନେକ ଉପାୟରେ କ୍ଷତି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯାପକର୍ତୁଂ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈର୍ନୈଵାଭିଚାରୈରପି ଵାଗଧୀଶଃ। ସ ଯାଚଯାମାସ ତତସ୍ତୁ ଦେଵଂ ସୋମଂ ସ୍ଵଭାର୍ଯାର୍ଥମନଂଗତପ୍ତଃ
ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି ଅନେକ ଉପାୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମନ୍ତ୍ର ତନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ, ଭାର୍ଯ୍ୟାପ୍ରତି ଅଗ୍ନିରେ ଜଳି, ସେ ଦେବତା ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ ଯାଚ୍ଯମାନୋପି ଦଦୌ ନ ଭାର୍ଯାଂ ବୃହସ୍ପତେଃ କାମଵଶେନ ମୋହିତଃ। ମହେଶ୍ଵରେଣାଥ ଚତୁର୍ମୁଖେନ ସାଧ୍ଯୈର୍ମରୁଦ୍ଭିଃ ସହ ଲୋକପାଲୈଃ
ଅନୁରୋଧ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ କାମର ମୋହରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଫେରାଇଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର, ଚତୁର୍ମୁଖ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦଦୌ ଯଦା ତାଂ ନ କଥଂଚିଦିଂଦୁସ୍ତଦା ଶିଵଃ କ୍ରୋଧପରୋ ବଭୂଵ। ଯୋ ଵାମଦେଵପ୍ରଥିତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମନେକରୁଦ୍ରାର୍ଚିତପାଦପଦ୍ମଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ କୌଣସି ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ଭୂମିରେ ବାମଦେବ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିବ, ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଅନେକ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ପୂଜିତ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ।
ତତଃ ସଶିଷ୍ଯୋ ଗିରିଶଃ ପିନାକୀ ବୃହସ୍ପତେଃ ସ୍ନେହଵଶାନୁବଦ୍ଧଃ। ଧନୁର୍ଗୃହୀତ୍ଵାଜଗଵଂ ପୁରାରିର୍ଜଗାମ ଭୂତେଶ୍ଵରସିଦ୍ଧଜୁଷ୍ଟଃ
ତାପରେ, ଶିବ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ପିନାକ ଧାରଣ କରି, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବାରେ ବନ୍ଧି, ଧନୁ ଉଠାଇ, ଭୂତ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ନଗରଶତ୍ରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ସୋମେନ ଵିଶେଷଦୀପ୍ତସ୍ତୃତୀଯନେତ୍ରାନଲଭୀମଵକ୍ତ୍ରଃ। ସହୈଵ ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରାଣାଂ ଵିଂଶାଧିକା ଷଷ୍ଟିରଥୋଗ୍ରମୂର୍ତିଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ସହିତ ଶିବ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ନେଇ, ଗଣପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଷଷ୍ଟି ଛଅ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ସେଙ୍କୁ ସହିତ ଯାଇଥିଲେ।
ଯକ୍ଷେଶ୍ଵରାଣାଂ ସଗଣୈରନେକୈର୍ଯୁତୋନ୍ଵଗାତ୍ସ୍ଯଂଦନସଂସ୍ଥିତାନାଂ। ଵେତାଲଯକ୍ଷୋରଗକିନ୍ନରାଣାଂ ପଦ୍ମେନ ଚୈକେନ ତଥାର୍ବୁଦାନାମ୍
ଯକ୍ଷପତିମାନେ ତାଙ୍କର ଗଣ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚାଲିଗଲେ; ଭୂତ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, କିନ୍ନର ଓ ଏକ ପଦ୍ମ ଗଣ ସହିତ ଅର୍ବୁଦ ଲକ୍ଷ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲେ।
ଲକ୍ଷୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଦ୍ଵା ଦଶଭୀ ରଥାନାଂ ସୋମୋପ୍ଯଗାତ୍ତତ୍ର ଵିଵୃଦ୍ଧମନ୍ଯୁଃ। ଶନୈଶ୍ଚରାଂଗାରକଵୃଦ୍ଧତେଜା ନକ୍ଷତ୍ରଦୈତ୍ଯାସୁରସୈନ୍ଯଯୁକ୍ତଃ
ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଲକ୍ଷ ରଥ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଶନି, ମଙ୍ଗଳ, ତେଜସ୍ୱୀ ତାରାମାନେ, ଦେମନ୍, ଅସୁର ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଜଗ୍ମୁର୍ଭଯଂ ସପ୍ତ ତଥୈଵ ଲୋକା ଧରାଵନଦ୍ଵୀପସମୁଦ୍ରଗର୍ଭାଃ। ସସୋମମେଵାଭ୍ଯଗମତ୍ପିନାକୀ ଗୃହୀତଦୀପ୍ତାସ୍ତ୍ରଵିଶାଲଵହ୍ନିଃ
ତାପରେ ସାତ ଲୋକ, ଭୂମି, ଅରଣ୍ୟ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ; ପିନାକଧାରୀ ଶିବ, ଦୀପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବିଶାଳ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳି, ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।