ଦତ୍ତଂ ସ୍ଵଧାଂ ପୁରୋଧାଯ ପିତୄନ୍ପ୍ରୀଣାତି ସର୍ଵଦା। ଆଗ୍ନୀଧ୍ରସୋମପାଭ୍ଯାଂ ତୁ କାର୍ଯମାପ୍ଯାଯନଂ ବୁଧୈଃ
ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ସ୍ୱଧା ଦାନ କଲେ ସଦା ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅଗ୍ନୀଧ୍ର ଓ ସୋମପାଙ୍କ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନ୍ଯଭାଵେ ତୁ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପାଣୌ ଵାଥ ଜଲେପି ଵା। ଅଜାକର୍ଣେଶ୍ଵକର୍ଣେ ଵା ଗୋଷ୍ଠେ ଵାଥ ଶିଵାଂତିକେ
ଯଦି ଅଗ୍ନି ନାହିଁ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ହାତରେ, ଜଳରେ, ଛାଗାର କାନ ତଳେ, ଗାଈର କାନ ତଳେ, ଗୋଶାଳାରେ କିମ୍ବା ଶିବ ଗଛ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରିପାରିବେ।
ପିତୄଣାମମଲଂ ସ୍ଥାନଂ ଦକ୍ଷିଣାଦିକ୍ପ୍ରଶସ୍ଯତେ। ପ୍ରାଚୀନାଵୀତମୁଦକଂ ତିଲସଂତ୍ଯାଗମେଵ ଚ
ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସଫା ସ୍ଥାନରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଜଳ ଦେବା ଉଚିତ ଏବଂ ତିଳ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ଖଡ୍ଗିଗନାମାମିଷଂ ଚୈଵମନ୍ନଂ ଶ୍ଯାମାକଶାଲଯଃ। ଯଵନୀଵାରମୁଦ୍ଗେକ୍ଷୁ ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପ ଫଲାନି ଚ
ଖଡ୍ଗି, ମାଂସ, ଚାଉଳ, କଳା ରାଗି, ଯବ, ଯବନୀ, ଗହୁଁ, ଉଖୁ, ସ୍ୱେତ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ—
ଵଲ୍ଲଭାନି ପ୍ରଶସ୍ତାନି ପିତୄଣାମିହ ସର୍ଵଦା। ଦର୍ଭା ମାଷଷ୍ଷଷ୍ଟିକାନ୍ନଂ ଗୋକ୍ଷୀରଂ ମଧୁସର୍ପିଷୀ
—ଏହିସବୁ ସଦା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଓ ଉତ୍ତମ। ଦର୍ଭା, ବୁଟ, ଷଷ୍ଟିକ ଚାଉଳ, ଗାଈର ଦୁଧ, ମଧୁ ଓ ଘିଅ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଵର୍ଜ୍ଯାନି ଯାନି ଚ। ମସୂର ଶଣ ନିଷ୍ପାଵା ରାଜମାଷାଃ କୁଲୁତ୍ଥକାଃ
ଏବେ ମୁଁ କହିବି କେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ବର୍ଜିତ: ମସୁର ଡାଲି, ଶଣ, ନିଷ୍ପାବ, ରାଜମା ଓ କୁଲଥି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ପଦ୍ମ ବିଲ୍ଵାର୍କାଦୁତ୍ତୂର ପାରିଭଦ୍ରାଟରୂଷକାଃ। ନ ଦେଯାଃ ପିତୃକାର୍ଯେଷୁ ପଯଶ୍ଚାଜାଵିକଂ ତଥା
ପଦ୍ମ, ବେଲ, ଅର୍କ, ଧତୁରା, ପାରିଭଦ୍ର, ଅଟରୁଷକ ଏହିସବୁ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଛାଗ ଦୁଧ ମଧ୍ୟ ନ ଦେବା ଉଚିତ।
କୋଦ୍ରଵୋଦାରଵରଟକପିତ୍ଥଂ ମଧୁକାତସୀ। ଏତାନ୍ଯପି ନ ଦେଯାନି ପିତୄଭ୍ଯଃ ଶ୍ରିଯମିଚ୍ଛତା
କୋଦୋ, ଉଦାର, ବରଟକ, କପିଥ, ମଧୁକ ଓ ଆତସୀ ଏହିସବୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ପିତୃନ୍ପ୍ରୀଣାତି ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ପୁନଃ ପ୍ରୀଣଯଂତି ତଂ। ଯଚ୍ଛଂତି ପିତରଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ସ୍ଵାଂଗାରୋଗ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଫଲମ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ସେଠିକୁ ପୁଷ୍ଟି, ଶରୀରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତି।
ଦେଵକାର୍ଯାଦପି ପୁନଃ ପିତୃକାର୍ଯଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ। ଦେଵତାଭ୍ଯଃ ପିତୄଣାଂ ତୁ ପୂର୍ଵମାପ୍ଯାଯନଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାଠାରୁ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପ୍ରଥମେ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ଶୀଘ୍ରପ୍ରସାଦାସ୍ତ୍ଵକ୍ରୋଧା ନିସ୍ସଂଗାଃ ସ୍ଥିର ସୌହୃଦାଃ। ଶାଂତାତ୍ମାନଃ ଶୌଚପରାଃ ସତତଂ ପ୍ରିଯଵାଦିନଃ
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ମିତ୍ରତାରେ ଦୃଢ, ମନେ ଶାନ୍ତ, ପବିତ୍ରତାରେ ଲିନ, ସଦା ଭଲ କଥା କହନ୍ତି।
ଭକ୍ତାନୁରକ୍ତାଃ ସୁଖଦାଃ ପିତରଃ ପର୍ଵଦେଵତାଃ। ହଵିଷ୍ମତାମାଧିପତ୍ଯେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦେଵଃ ସ୍ମୃତୋ ରଵିଃ
ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ପିତୃମାନେ ଆସକ୍ତ ଓ ସୁଖଦାୟକ। ସେମାନେ ପର୍ବଦେବତାଙ୍କ ପରି। ହବି ଦେଇଥିବାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଦେବତା ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଗଣାଯାଏ।
ଏତଦ୍ଧି ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ପିତୃଵଂଶାନୁକୀର୍ତ୍ତନମ୍। ପୁଣ୍ଯଂ ପଵିତ୍ରମାରୋଗ୍ଯଂ କୀର୍ତ୍ତନୀଯଂ ନୃଭିଃ ସଦା
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପିତୃବଂଶର ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି। ଏହା ପୁଣ୍ୟମୟ, ପବିତ୍ର, ଆରୋଗ୍ୟଦାୟକ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଭୀଷ୍ମ ଉଵାଚ। ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଦଖିଲଂ ଭୂଯଃ ପରାଭକ୍ତିରୁପସ୍ଥିତା। ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲଂ ଵିଧିଂ ଚୈଵ ଶ୍ରାଦ୍ଧମେଵ ତଥୈଵ ଚ
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ମୋର ଭକ୍ତି ଆଉ ବଢିଗଲା। ଏବେ ମତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ସମୟ, ବିଧି ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଷୟରେ କୁହ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧେଷୁ ଭୋଜନୀଯା ଯେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଵର୍ଜ୍ଯା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ। କସ୍ମିନ୍ଵାସରଭାଗେ ତୁ ପିତୃଭ୍ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧମାରଭେତ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ କେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭୋଜନ କରିବେ ଏବଂ କେଉଁମାନେ ବର୍ଜିତ? କେଉଁ ସମୟରେ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ?
ଅନ୍ନଂ ଦତ୍ତଂ କଥଂ ଯାତି ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମ। ଵିଧିନା କେନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ କଥଂ ପ୍ରୀଣାତି ତାନ୍ପିତୄନ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ କିପରି ପିତୃମାନେ ପହଞ୍ଚେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ? କେଉଁ ବିଧିରେ ଏହା କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ କିପରି ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି?
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। କୁର୍ଯାଦହରହଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧମନ୍ନାଦ୍ଯେନୋଦକେନ ଚ। ପଯୋମୂଲଫଲୈର୍ଵାପି ପିତୃଭ୍ଯଃ ପ୍ରୀତିମାଵହନ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ନିତ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ କିମ୍ବା ଦୁଧ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ପ୍ରତିଦିନ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ କାମ୍ଯଂ ତ୍ରିଵିଧଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧମୁଚ୍ଯତେ। ନିତ୍ଯଂ ତାଵତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଅର୍ଘ୍ଯାଵାହନଵର୍ଜିତମ୍
ନିତ୍ୟ, ନିମିତ୍ତିକ ଓ କାମ୍ୟ—ଶ୍ରାଦ୍ଧ ତିନି ପ୍ରକାରର। ଏବେ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯେଉଁଥିରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆବାହନ ନାହିଁ।
ଅଦୈଵତଂ ଵିଜାନୀଯାତ୍ପାର୍ଵଣଂ ପର୍ଵ ସୁସ୍ମୃତମ୍। ପାର୍ଵଣଂ ତ୍ରିଵିଧଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଯତ୍ନାନ୍ମହୀପତେ
ଯେ ପର୍ବ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ 'ଅଦୈବତ' ବୋଲି ଜଣାଯାଉଛି । ପର୍ବକୁ ଭଲଭାବେ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ । ପର୍ବର ତିନି ପ୍ରକାର କଥା କହାଯାଇଛି—ହେ ରାଜା, ସେଗୁଡିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ ।
ପାର୍ଵଣେଯ ନିଯୋଜ୍ଯାସ୍ତୁ ତାନ୍ଶୃଣୁଷ୍ଵ ନରାଧିପ। ପଂଚାଗ୍ନିଃ ସ୍ନାତକଶ୍ଚୈଵ ତ୍ରିସୌପର୍ଣଃ ଷଡଂଗଵିତ୍
ପର୍ବର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କେଉଁମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେବେ, ସେଥିରେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ନରପତି—ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିର ଉପାସକ, ସ୍ନାତକ, ତିନିଟି ସୌପର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରୁଥିବା, ଓ ଷଡଂଗ ଜ୍ଞାନୀ ।
ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଃ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସୁତୋ ଵିଧିଵାକ୍ଯଵିଶାରଦଃ। ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଵେଦଵାନ୍ମଂତ୍ରୀ ଜ୍ଞାନଵଂଶକୁଲାନ୍ଵିତଃ
ଏକ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଶ୍ରୋତ୍ରିୟଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବିଧିର କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣା, ବେଦଜ୍ଞ, ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜ୍ଞାନ ପରମ୍ପରାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ।
ତ୍ରିଣାଚିକେତସ୍ତ୍ରିମଧୁଃ ଶ୍ରୁତେଷ୍ଵନ୍ଯେଷୁ ସଂସ୍ଥିତଃ। ପୁରାଣଵେତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯୀ ଜପତତ୍ପରଃ
ତିନିଟି ନାଚିକେତ ଅଗ୍ନି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ତିନିଟି ମଧୁ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା, ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୁତି କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟରେ ଲିନ ଓ ଜପରେ ଏକାଗ୍ର ।
ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତଃ ପିତୃପରଃ ସୂର୍ଯଭକ୍ତୋଥ ଵୈଷ୍ଣଵଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯୋଗନିଷ୍ଠାତ୍ମା ଵିଜିତାତ୍ମା ସୁଶୀଲଵାନ୍
ବ୍ରହ୍ମଭକ୍ତ, ପିତୃପରାୟଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତ ବା ବୈଷ୍ଣବ, ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଆତ୍ମସଂଯମୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।
ଏତେ ତୋଷ୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵର୍ଜନୀଯାନିମାନ୍ଶୃଣୁ। ପତିତସ୍ତତ୍ସୁତଃ କ୍ଲୀବଃ ପିଶୁନୋ ଵ୍ଯଂଗରୋଗିତଃ
ଏମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ; ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଜନୀୟ, ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣ—ପତିତ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ନପୁଂସକ, ଅପବାଦକ ଓ ଦେହରେ ଦୃଶ୍ୟ ରୋଗ ଥିବା ।
ସର୍ଵେ ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ତୁ ତ୍ଯାଜ୍ଯା ଵୈ ଧର୍ମଦର୍ଶିଭିଃ। ପୂର୍ଵେଦ୍ଯୁରପରେଦ୍ଯୁର୍ଵା ଵିନୀତାଂଶ୍ଚ ନିମଂତ୍ରଯେତ୍
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଜିତ ହେବା ଉଚିତ; ପୂର୍ବ ଦିନ କିମ୍ବା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ନମ୍ର ଲୋକମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ ।
ନିମଂତ୍ରିତାଂଶ୍ଚ ପିତର ଉପତିଷ୍ଠଂତି ତାନ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍। ଵାଯୁଭୂତାନି ଗଚ୍ଛଂତି ତଥାସୀନାନୁପାସତେ
ଯେବେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ କରାଯାନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେମାନେ ବାୟୁ ସଦୃଶ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସନ୍ତି, ଏବଂ ବସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସେମାନେ ସେବନ୍ତି ।
ଦକ୍ଷିଣଂ ଜାନୁଚାଲଭ୍ଯ ଵାମଂ ପାତ୍ଯନିମଂତ୍ରଯେତ୍। ଅକ୍ରୋଧନୈଃ ଶୌଚପରୈଃ ସୁସ୍ନାତୈର୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ଡାହାଣ ଘୁଁଡିକୁ ଛୁଇଁ, ବାମ ହାତରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ; କ୍ରୋଧ ନଥିବା, ପବିତ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀମାନେ ସହିତ ।
ଭଵିତଵ୍ଯଂ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ମଯା ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ମଣି। ପିତୃଯଜ୍ଞଂ ଵିନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ତର୍ପଣାଖ୍ଯଂ ତୁ ଯୋଗ୍ନିମାନ୍
ଏହିପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଓ ମୁଁ, ଦୁହେଁ କରିବା ଉଚିତ; ପିତୃଯଜ୍ଞ, ଯାହାକୁ ତର୍ପଣ ବୋଲାଯାଏ, ଅଗ୍ନି ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ ।
ପିଂଡାନ୍ଵାହାର୍ଯକଂ କୁର୍ଯାଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧମିଂଦୁକ୍ଷଯେ ତଥା। ଗୋମଯେନାନୁଲିପ୍ତେ ତୁ ଦକ୍ଷିଣାପ୍ଲଵନସ୍ଥଲେ
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅଷ୍ଟମୀରେ, ଗୋମୟ ଲେପିଥିବା ଦକ୍ଷିଣ ସ୍ନାନସ୍ଥଳରେ, ପିଣ୍ଡ ଓ ଭୋଜନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସମାରଭେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୋଷ୍ଠେ ଵା ଜଲସନ୍ନିଧୌ। ଅଗ୍ନିମାନ୍ନିର୍ଵପେତ୍ପିତ୍ର୍ଯଂ ଚରୁଂ ଵା ସକ୍ତୁମୁଷ୍ଟିଭିଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୋଶାଳାରେ କିମ୍ବା ପାଣି ନିକଟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ; ଅଗ୍ନି ସହିତ ପିତୃ ଚରୁ ଅର୍ପଣ କିମ୍ବା ଚିନିହାତ ଚିଉଡ଼ା ଦେଇ କରିବା ଉଚିତ ।