ପ୍ରଯାଂତି ତୋଯାନି ଖୁରାଗ୍ରଵିକ୍ଷତେ ରସାତଲେଽଧକୃତଶବ୍ଦସଂତତିଃ। ବଲାହକାନାଂ ଚ ତତି ସ୍ତୁତସ୍ଯ ଶ୍ଵାସାନିଲାସ୍ତା ପରିତଃ ପ୍ରଯାତି
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖୁରରେ ଜଳ ଉତ୍ପାତ ହୋଇ ଗଭୀର ଭୂମିକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ଏହାର ଅବିରତ ଶବ୍ଦ ହେଉଛି। ପ୍ରଶଂସିତ ମେଘମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସର ବାତାସ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିକିରଣ ହେଉଛି।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ଜଲାର୍ଦ୍ରକୁକ୍ଷେର୍ମହାଵରାହସ୍ଯ ମହୀଂ ଵିଦାର୍ଯ। ଵିଧୂନ୍ଵତୋ ଵେଦମଯଂ ଶ(ଶି?)ରୀରଂ ରୋମାଂତରସ୍ଥା ମୁନଯୋ ଜୁଷଂତି
ବଡ଼ ବରାହ ଜଳରେ ଭିଜା ପେଟ ସହିତ ଉଠିବାବେଳେ, ଭୂମିକୁ ଫାଟିଦେଉଛି। ତାଙ୍କର ବେଦମୟ ଦେହର ଲୋମରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ, ସେ ଦେହ କମ୍ପିତ ହେବା ସମୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି।
ଜନେଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମେଶ କେଶଵ ପ୍ରଭୁର୍ଗଦା ଶଂଖଦରାସିଚକ୍ରଧୃକ୍। ପ୍ରଭୂତି ନାଶ ସ୍ଥିତି ହେତୁରୀଶ୍ଵରସ୍ତ୍ଵମେଵ ନାନ୍ଯତ୍ପରମଂ ଚ ଯତ୍ପଦମ୍
ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ହେ କେଶବ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ଗଦା, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ, ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନର କାରଣ ଆପଣେ ହିଁ, ଆପଣେ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରମ ନିବାସ ନାହିଁ।
ପାଦେଷୁ ଵେଦାସ୍ତଵ ଯୂପଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଦଂତେଷୁ ଯଜ୍ଞାଃ ଶ୍ରୁତଯଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରେ। ହୁତାଶ ଜିହ୍ଵୋସି ତନୂରୁହାଣି ଦର୍ଭାଃ ପ୍ରଭୋ ଯଜ୍ଞପୁମାଂସ୍ତ୍ଵମେଵ
ଆପଣଙ୍କର ପାଦରେ ବେଦ, ଦାଂତରେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ, ଦାଂତ ଓ ମୁହଁରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଶ୍ରୁତି, ଜିଭାରେ ଅଗ୍ନି, ଦେହର ଲୋମରେ କୁଶ ଘାସ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣେ ହିଁ ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵ୍ଯୋରତୁଲପ୍ରଭାଵ ଯଦଂତରଂ ତଦ୍ଵପୁଷା ତଵୈଵ। ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଵାପି ସମସ୍ତମେତଦ୍ଧିତାଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଭୋ ଭଵତ୍ଵମ୍
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ଦେହ ଭରିଛି। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣେ ଭରିଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ।
ପରମାତ୍ମା ତ୍ଵମେଵୈକୋ ନାନ୍ଯୋସ୍ତି ଜଗତଃ ପତେ
ଆପଣେ ହିଁ ପରମାତ୍ମା, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାହିଁ, ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ।
ତଵୈଷ ମହିମା ଯେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମେତଚ୍ଚରାଚରଂ। ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପମଖିଲଂ ଜଗଦେତଦବୁଦ୍ଧଯଃ
ଏହି ଆପଣଙ୍କର ମହିମା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁ ଭରିଯାଇଛି। ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଜ୍ଞାନର ରୂପ, କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅର୍ଥସ୍ଵରୂପଂ ପଶ୍ଯଂତୋ ଭ୍ରାମ୍ଯଂତେ ତମସଃ ପ୍ଲଵେ। ଯେ ତୁ ଜ୍ଞାନଵିଦଶ୍ଶୁଦ୍ଧଚେତସସ୍ତେଽଖିଲଂ ଜଗତ୍ ୫୦ 1.3.
ଯେମାନେ କେବଳ ପଦାର୍ଥର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ତରିରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଂ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ତ୍ଵଦ୍ରୂପଂ ପରମେଶ୍ଵର। ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମନ୍ଭଵାଯ ଜଗତସ୍ତ୍ଵିମାମ୍
ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦେହକୁ ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଭଲ ପାଇଁ।
ଉଦ୍ଧରୋର୍ଵୀମମେଯାତ୍ମନ୍ନିମଗ୍ନାମବ୍ଜଲୋଚନ। ସତ୍ଵୋଦ୍ରିକ୍ତୋସି ଭଗଵନ୍ଗୋଵିଂଦ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍
ଅପରିମିତ ହେଉଥିବା ଅମ୍ବୁଜନୟନ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। ହେ ଭଗବାନ ଗୋବିନ୍ଦ, ଆପଣେ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାନ୍ତୁ।
ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାଯେଶ କୁରୁ ସର୍ଵଜଗଦ୍ଧିତଂ। ଏଵଂ ସଂସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ପରମାତ୍ମା ମହୀଧରଃ
ହେ ଭବାନୀଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଭଲ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ, ପରମାତ୍ମା, ଭୂଧର ଭଗବାନ—
ଉଜ୍ଜହାର କ୍ଷିତିଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନ୍ଯସ୍ତଵାନ୍ସ ମହାର୍ଣଵେ। ତସ୍ଯୋପରି ଜଲୌଘେସ୍ଯ ମହତୀ ନୌରିଵସ୍ଥିତା
ସେ ତୁରନ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ରଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଜଳରାଶି ବଡ଼ ନୌକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତଃ କ୍ଷିତିଂ ସମାଂ କୃତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାମଚିନୋଦ୍ଗିରୀନ୍। ଯଥାଵିଭାଗଂ ଭଗଵାନନାଦିଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ସମତଳ କରି, ଆଦିପୁରୁଷ, ପରମ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଅନୁଯାୟୀ ବିନ୍ୟାସ କଲେ।
ଭୂଵିଭାଗଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାନ୍ଯଥାତଥଂ। ଭୂତାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚତୁରୋଲୋକାନ୍ପୂର୍ଵଵତ୍ସମକଲ୍ପଯତ୍
ଏପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ବିଭାଜନ କରି ସାତଟି ଦ୍ୱୀପକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଏବଂ ଭୂତାଦି ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ପୂର୍ବପରି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣେ ଵିଷ୍ଣୁନା ପୂର୍ଵମେତଦେଵ ପ୍ରଦର୍ଶିତଂ। ତୁଷ୍ଟେନ ଦେଵଦେଵେନ ତ୍ଵଂ ଦେଵଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଏହି ସବୁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖାଇଥିଲେ, ତୃପ୍ତ ଦେବଦେବଙ୍କର ଦ୍ୱାରା। ଆପଣେ ହିଁ ପରମ ଦେବତା।
ତ୍ଵଯା ମଯା ଜଗଚ୍ଚେଦଂ ଧାର୍ଯଂ ପାଲ୍ଯଂ ଚ ଯତ୍ନତଃ। ଯେଷାଂ ତ୍ଵସୁରମୁଖ୍ଯାନାଂ ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ମଯାଧୁନା
ଆପଣ ଓ ମୁଁ, ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଯତ୍ନରେ ଧାରଣ କରିବା ଓ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଦେଇଛି।
ଦେଵାନାଂ ହିତକାମେନ ହଂତଵ୍ଯାସ୍ତେ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। ଅହଂ ସୃଷ୍ଟିଂ କରିଷ୍ଯାମି ସା ଚ ପାଲ୍ଯା ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
ଦେବମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଆପଣେ ସେମାନେକୁ ବିନାଶ କରିବା ଦରକାର, ହେ ପ୍ରଭୁ। ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରିବି, ଏବଂ ଆପଣେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଗତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦେଵାଦୀନସୃଜଦ୍ଵିଭୁଃ। ଅବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତମୋମଯଃ
ଏଭଳି କହି, ବିଷ୍ଣୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅଜ୍ଞାନରୁ ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତମୋ ମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞକଃ। ପଂଚଧାଵସ୍ଥିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତସ୍ତୁ ମହାତ୍ମନଃ
ଅନ୍ଧକାର, ଭ୍ରମ, ଭୟଙ୍କର ମୋହ, ତାମିସ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ଧସଞ୍ଜ୍ଞା — ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ସୃଷ୍ଟି, ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ବହିରଂତଶ୍ଚାପ୍ରକାଶଃ ସଂଵୃତାତ୍ମା ନଗାତ୍ମକଃ। ମୁଖ୍ଯାନାଗାଯତଶ୍ଚୋକ୍ତା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗସ୍ତତସ୍ତ୍ଵଯଂ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ବାହାର ଓ ଭିତରେ ଅନ୍ଧାର, ଆତ୍ମା ଢାକାଯାଇଛି, ଗଛର ଗୁଣରେ ଅଛି। ଏହାକୁ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରଧାନ ସୃଷ୍ଟି।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଧକଂ ସର୍ଗମମନ୍ଯଦପରଂ ପ୍ରଭୁଃ। ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ସର୍ଗସ୍ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତୋଭ୍ଯଵର୍ତତ
ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅସଫଳ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭିନ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ବିଚାରିଲେ; ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରୁ ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତସ୍ ନାମକ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଯସ୍ମାତ୍ତିର୍ଯକ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଃ ସ୍ଯାତ୍ତିର୍ଯକ୍ସ୍ରୋତସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ। ପଶ୍ଵାଦଯସ୍ତେ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତମଃ ପ୍ରାଯା ହ୍ଯଵେଦିନଃ
ଯେହেতୁ ସେମାନେ ଆଡ଼େ ଚଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତସ୍ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ। ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଏହି ଶ୍ରେଣୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନରେ ରହନ୍ତି।
ଉତ୍ପଥଗ୍ରାହିଣଶ୍ଚୈଵ ତେ ଜ୍ଞାନେ ଜ୍ଞାନମାନିନଃ। ଅହଂକୃତାସ୍ତ୍ଵହଂମାନା ଅଷ୍ଟାଵିଂଶଦ୍ଵିଧାତ୍ମକାଃ। ଅଂତଃପ୍ରକାଶାସ୍ତେ ସର୍ଵ ଆଵୃତାସ୍ତେ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ଠିକ୍ ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ, ଅଜ୍ଞା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବନ୍ତି; ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ସମସ୍ତେ ଅଠାଇଶ ପ୍ରକାରର, ଭିତରେ ଆଲୋକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପରେ ଆବୃତ।
ତମପ୍ଯସାଧକଂ ମତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯତୋନ୍ଯସ୍ତତୋଭଵତ୍। ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ସାତ୍ଵିକୋର୍ଧ୍ଵମଵର୍ତତ
ସେଇ ସୃଷ୍ଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଅସଫଳ ଭାବି, ସେ ଆଉ ଏକଥର ଧ୍ୟାନ କଲେ; ଏହାରୁ ତୃତୀୟ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ସୃଷ୍ଟି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଲା।
ତେ ସୁଖପ୍ରୀତିବହୁଲା ବହିରଂତରନାଵୃତାଃ। ପ୍ରକାଶା ବହିରଂତଶ୍ଚ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵସ୍ରୋତାସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତାଃ
ସେମାନେ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବାହାର ଭିତର ଦୁହିଁଠାରେ ଅନାବୃତ; ଭିତରେ ବାହାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ରୋତସ୍ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟାତ୍ମନସ୍ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଦେଵସର୍ଗସ୍ତୁ ସଂସ୍ମୃତଃ। ତସ୍ମିନ୍ସର୍ଗେ ଭଵତ୍ପ୍ରୀତିର୍ନିଷ୍ପନ୍ନେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଦା
ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବର, ଏହାକୁ ଦେବତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ସେଇ ସୃଷ୍ଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହେଲା।
ତତୋନ୍ଯଂ ସ ତଦା ଦଧ୍ଯୌ ସାଧକଂ ସର୍ଗମୁତ୍ତମମ୍। ଅସାଧକାଂସ୍ତୁତାନ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗାଦିସଂଭଵାନ୍
ତାପରେ ସେ ଆଉ ଏକ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ବିଚାରିଲେ; ପ୍ରଥମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅସଫଳ ସୃଷ୍ଟିମାନେ ଜାଣି।
ତଥାଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ସତ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯିନସ୍ତତଃ। ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତଦାଵ୍ଯକ୍ତାଦର୍ଵାକ୍ସ୍ରୋତସ୍ତୁ ସାଧକଃ
ଏଭଳି ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ସଫଳ ସୃଷ୍ଟି ଅବାକ୍ସ୍ରୋତସ୍ ନାମରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଯସ୍ମାଦର୍ଵାକ୍ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ତତୋଽଵାକ୍ସ୍ରୋତସସ୍ତୁ ତେ। ତେ ଚ ପ୍ରକାଶବହୁଲାସ୍ତମୋଦ୍ରିକ୍ତା ରଜୋଧିକାଃ
ଯେହେତୁ ସେମାନେ ତଳକୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅବାକ୍ସ୍ରୋତସ୍ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଏବଂ ରଜୋଗୁଣରେ ପ୍ରବଳ।
ତସ୍ମାତ୍ତେ ଦୁଃଖବହୁଲା ଭୂଯୋଭୂଯଶ୍ଚ କାରିଣଃ। ପ୍ରକାଶା ବହିରଂତଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯାଃ ସାଧକାଶ୍ଚ ତେ
ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ପୁନିପୁନି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ବାହାର ଓ ଭିତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହିମାନେ ମଣିଷ ଏବଂ ସଫଳ।