ଅଗ୍ନିଃ କୋପଃ ପ୍ରସାଦସ୍ତେ ଶେଷଃ ଶ୍ରୀମାଂଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ । ତ୍ଵଯା ଲୋକାସ୍ତ୍ରଯଃ କ୍ରାଂତାଃ ପୁରାଣୈର୍ଵିକ୍ରମୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଅଗ୍ନି ତୁମର କ୍ରୋଧ, କୃପା ତୁମର, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶେଷ ଏବଂ ଶ୍ରୀମୟ; ତୁମେ ତିନି ପୁରାତନ ପଦକ୍ଷେପରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଯେଂଦ୍ରଶ୍ଚ କୃତୋ ରାଜା ବଲିର୍ବଦ୍ଧୋ ମହାସୁରଃ । ଲୋକାନ୍ସଂହୃତ୍ଯ କାଲସ୍ତ୍ଵଂ ନିଵେଶ୍ଯାତ୍ମନି କେଵଲମ୍
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ରାଜା କରିଥିଲେ, ବଳି ମହା ଦାନବକୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ; ତୁମେ ଲୋକମାନେକୁ ଅପସାରଣ କରି, କେବଳ ନିଜେ ନିଜେ ସମୟ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
କରୋଷ୍ଯେକାର୍ଣଵଂ ଘୋରଂ ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯେ ଚ ନାନ୍ଯଥା । ତ୍ଵଯା ସିଂହଵପୁଃ କୃତ୍ଵା ପରମଂ ଦିଵ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏବଂ ଦେଖାଯାଉନଥିବା ଭୟଙ୍କର ଏକ ମହା ସାଗର ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି; ତୁମେ ସିଂହ ରୂପ ନେଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ଭଯଦଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ହତଃ । ତ୍ଵମଶ୍ଵଵଦନୋ ଭୂତ୍ଵା ପାତାଲତଲମାଶ୍ରିତଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁକୁ ବଧ କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଅଶ୍ୱ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ, ପାତାଳର ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ସଂହୃତଂ ପରମଂ ହଵ୍ଯଂ ରହସ୍ଯଂ ଵୈ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଯତ୍ପରଂ ଶ୍ରୂଯତେ ଜ୍ଯୋତିର୍ଯତ୍ପରଂ ଶ୍ରୂଯତେ ପରଃ
ପରମ ହବି, ଗୁପ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପୁନଃପୁନଃ ତୁମେ ଅପସାରଣ କରୁଛନ୍ତି; ଯାହାକୁ ପରମ ଜ୍ୟୋତି ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ପରମ ପର ଭାବରେ କୁହାଯାଏ।
ଯତ୍ପରଂ ପରତଶ୍ଚୈ ଵପରମାତ୍ମେତି କଥ୍ଯତେ । ପରୋ ମଂତ୍ରଃ ପରଂ ତେଜସ୍ତମେଵ ହି ନିଗଦ୍ଯସେ
ଯାହା ପରମ ଏବଂ ତାହାରୁ ଅଧିକ, ସେହି ପରମ ଆତ୍ମା ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ପରମ ମନ୍ତ୍ର, ପରମ ତେଜ, ସେହି ତୁମେ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ।
ହଵ୍ଯଂ କଵ୍ଯଂ ପଵିତ୍ରଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ତିଃ ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋଃ । ସ୍ଥିତ୍ଯୁତ୍ପତ୍ତିଵିନାଶାଂସ୍ତେ ତ୍ଵାମାହୁଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍
ହବି, କବି, ପବିତ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ଲାଭ; ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଏବଂ ବିନାଶ—ତୁମେ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଜ୍ଞଶ୍ଚ ଯଜମାନଶ୍ଚ ହୋତା ଚାଧ୍ଵର୍ଯୁରେଵ ଚ । ଭୋକ୍ତା ଯଜ୍ଞଫଲାନାଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଵେଦୈଶ୍ଚ ଗୀଯସେ
ତୁମେ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ମାନ, ହୋତା ଏବଂ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ; ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିବା ତୁମେ, ବେଦମାନେ ତୁମକୁ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ସୀତାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଭଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦେଵଃ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଵଧାର୍ଥଂ ରାଵଣସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ମାନୁଷୀଂ ତନୁମ୍
ତୁମେ ସୀତା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି; ରାବଣଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ତୁମେ ମାନବ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ତଦିଦଂ ଚ ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଂ କୃତଂ ଧର୍ମଭୃତାଂ ଵର । ନିହତୋ ରାଵଣୋ ରାମ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଦେଵତାଃ କୃତାଃ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ କରିଛନ୍ତି, ଧର୍ମବାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ରାମ, ରାବଣ ବଧ ହୋଇଛି ଏବଂ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅମୋଘଂ ଦେଵଵୀର୍ଯଂ ତେ ନ ତେ ମୋଘଃ ପରାକ୍ରମଃ । ଅମୋଘଦର୍ଶନଂ ରାମ ନ ଚ ମୋଘସ୍ତଵ ସ୍ତଵଃ
ତୁମର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଅପରାଜିତ, ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ; ରାମ, ତୁମର ଦର୍ଶନ ଅପରାଜିତ, ତୁମର ସ୍ତୁତି କେବେ ବିଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ଅମୋଘାସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଭକ୍ତିମଂତୋ ନରା ଭୁଵି । ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ଦେଵ ସଂଭକ୍ତାଃପୁରାଣଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ହେ ଦେବ, ପୁରାତନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ସେମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି କେବେ ବିଫଳ ହେବନାହିଁ।
ଇମମାର୍ଷସ୍ତଵଂ ପୁଣ୍ଯମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ଯେ ନରାଃ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯଂତି ନାସ୍ତି ତେଷାଂ ପରାଭଵଃ
ଏହି ପୁନ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କ୍ଷମାସ୍ତୁତି ଏବଂ ଉପାଖ୍ୟାନକୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବି ପରାଭବ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ।
କଥମିହ ହି ପରାଭଵଂ ଵ୍ରଜେଯୁଃ ପୁରୁଷଵରାଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ ହି ଭକ୍ତାଃ । ନହି ଜଗତି ଚତୁର୍ଭୁଜପ୍ରିଯାଣାଂ ତ୍ରିଦଶ ଇହାସ୍ତି ଵରପ୍ରଦୋ ଵିଶିଷ୍ଟଃ
ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ପରାଭବ ହେବେ? ଏହି ଜଗତରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ପ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ଦାତା ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଵରଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଘଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ତ୍ରିକାଲେ ଯଃ ପଠେନ୍ନିତ୍ଯଂ ମହାପାତକଵାନପି
ଏହି ସ୍ତୁତି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମହାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କର। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ...
ସଂଧ୍ଯାକାଲେ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୈଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ଵିଶେଷତଃ । ପଠନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଚେତସା
ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ବିଶେଷ କରି ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପ୍ରୟାସ କରି ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ଇଦଂ ଗୋପ୍ଯଂ ହି ପରମଂ ନାଖ୍ଯେଯଂ କର୍ହିଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍ । ପଠନାନ୍ମୁକ୍ତିମାପ୍ନୋତି ସାତ୍ତ୍ଵତଃ ସ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ, କେବେ କୌଣସିଠି ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱିକ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ।
ପ୍ରଥମଂ ପିଂଡପୂଜାଂତେ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମୈଃ । ପଠିତଵ୍ଯମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧମକ୍ଷଯମାପ୍ନୁଯାତ୍
ପିଣ୍ଡ ପୂଜା ପରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହା କରିଲେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଇଦଂ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ଜନାନାଂ ମୁକ୍ତିଦାଯକମ୍ । ଲିଖିତ୍ଵା ଵୈ ଗୃହେ ଯସ୍ତୁ ଧାରଯେତ୍ସୁସମାଧିନା
ଏହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହାକୁ ଲେଖି ଘରେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ରଖନ୍ତି...
ଆଯୁଃ ଶ୍ରୀଶ୍ଚ ବଲଂ ତସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଯାତି ଦିନେଦିନେ । ଲିଖିତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧୀମାନ୍ଯୋ ଵୈ କଦାଚନ
ସେ ଲୋକଙ୍କର ଆୟୁ, ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଶକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଲେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଵିମୁକ୍ତାଃ ପୂର୍ଵଜାସ୍ତସ୍ଯ ଯାଂତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍ । ଚତୁର୍ଣାଂ ଚୈଵ ଵେଦାନାଂ ପାଠେ ଚୈଵ ତୁ ଯତ୍ଫଲମ୍
ସେ ଲୋକଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ଯାନ୍ତି। ଚାରିଟି ବେଦ ପଠନର ଫଳ ଯେତେ...
ସମଵାପ୍ନୋତି ଜାପେନ ନରଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠନ୍ଜପନ୍ । ଧୃତ୍ଵା ଵୈ ଶଂଖଚକ୍ରାଦି ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଵେଦତତ୍ପରୈଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ି ଏବଂ ଜପ କରି ଲୋକ ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇପାରନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଆଦି ଧରିଥିଲେ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ମହାଦେଵି ଅକ୍ଷଯଂ ତଦ୍ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । କଂଠେ ପଦ୍ମାକ୍ଷମାଲାଂ ଚ ଶଂଖଚକ୍ରାଦିଧାରଣମ୍
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ, ମହାଦେବୀ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ। କଣ୍ଠରେ ପଦ୍ମାକ୍ଷ ମାଳା ଧରି ଏବଂ ଶଂଖ ଚକ୍ର ଆଦି ଧରିଥିଲେ...
ତତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠନ୍ଜପନ୍ । ଵିଧିନା ଭକ୍ତିଭାଵେନ ପୂର୍ଣଂ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା
ତାପରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ି ଏବଂ ଜପ କରି, ନିୟମ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ। ଏହିପରି ନ କଲେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅତୋ ଭକ୍ତିମତା ପୁଂସା ପଠନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ପଠନାତ୍ସର୍ଵମାପ୍ନୋତି ସ ନରଃ ସୁଖମେଧତେ
ଏହିପରି, ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରୟାସ ସହିତ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ। ପଢ଼ିଲେ ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଏବଂ ଶ୍ରୀ ପାଇଥାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଆଭ୍ଯୁଦଯିକମୂର୍ଧ୍ଵଦୈହିକସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମ ଷଟ୍ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶ ହଜାର ଶ୍ଳୋକର ସଂହିତାର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ଉମା ମହେଶ୍ୱର ସଂବାଦରେ ଆଭ୍ୟୁଦୟିକ ମୂର୍ଧ୍ୱ ଦୈହିକ ସ୍ତୁତି ନାମକ ଷଷ୍ଟି ସପ୍ତତି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ପପ୍ରଚ୍ଛାହଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଵ୍ରତାନାମୁତ୍ତମଂ ଵ୍ରତମ୍ । ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵିଵୃଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ସୁଖସୌଭାଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ—ମୁଁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି, ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ କଣ, ଯାହା ପୁତ୍ର ପୌତ୍ର ବୃଦ୍ଧି, ସୁଖ ଏବଂ ଶୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ତଵାଗ୍ରେ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁ ସୁଂଦରି ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଇଦଂ କଥାନକଂ ଦିଵ୍ଯମୃଷୀଣାଂ ଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍
ତୁମ ଆଗରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି, ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ।
ରଜସ୍ଵଲା ତୁ ଯା ନାରୀ ସହସା ପାପରୂପିଣୀ । କୃତେନ ଚ ଵ୍ରତେନୈଵ ମହାପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ । ପିତୄଣାମକ୍ଷଯଂ ଦେଯଂ ଧର୍ମକାମାର୍ଥସାଧନମ୍
ଯେଉଁ ନାରୀ ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ ଅପବିତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ବ୍ରତ କରିଲେ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଅକ୍ଷୟ ଦାନ ହେଉଛି, ଧର୍ମ, କାମ ଏବଂ ଅର୍ଥ ପୂରଣ କରେ।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ପୂର୍ଵମାସୀନ୍ମହାବାହୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦପାରଗଃ । ସଦାଧ୍ଯଯନଶୀଲସ୍ତୁ ଦେଵଶର୍ମା ଇତି ଦ୍ଵିଜଃ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସଦା ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଦେବଶର୍ମା।