ଅରୁଣୋଦଯକାଲେ ତୁ ଯେ ପଠଂତି ଜପଂତି ଚ । ଆଯୁର୍ବଲଂ ଚ ତେଷାଂ ଶ୍ରୀର୍ଵର୍ଦ୍ଧତେ ଚ ଦିନେଦିନେ
ଯେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବେଳେ ଏହା ପଢନ୍ତି ଓ ଜପନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଆୟୁ, ବଳ ଓ ଧନ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣେ ପ୍ରାପ୍ତେ କଲୌ ଭାଗଵତୋ ନରଃ । ପଠନାନ୍ମୁକ୍ତିମାପ୍ନୋତି ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
କଳିଯୁଗରେ ରାତିରେ ଜାଗି ଯେ ଭକ୍ତ ଏହା ପଢନ୍ତି, ସେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଏକୈକେନ ତୁ ନାମ୍ନା ଵୈ ହରୌ ତୁଲସିକାରଣାତ୍ । ପୂଜା ସା ଚୈଵ ଵିଜ୍ଞେଯା କୋଟିଯଜ୍ଞଫଲାଧିକା
ହରିଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାମକୁ ତୁଳସୀ ସହିତ ପୂଜା କଲେ, ଏହି ପୂଜା କୋଟି ଯଜ୍ଞରୁ ଅଧିକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ମାର୍ଗେ ଚ ଗଚ୍ଛମାନାସ୍ତୁ ଯେ ପଠଂତି ଦ୍ଵିଜାତଯଃ । ନ ଦୋଷା ମାର୍ଗଜାସ୍ତେଷାଂ ଭଵଂତି କିଲ ପାର୍ଵତି
ମାର୍ଗରେ ଯିବା ସମୟରେ ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହା ପଢନ୍ତି, ତେବେ ପାର୍ବତୀ, ମାର୍ଗର ଦୋଷ ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗେ ନାହିଁ।
ଶୃଣୁ ଦେଵି ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କେଶଵସ୍ଯ ତୁ । ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେ ପୁଣ୍ଯାଃ ପୁଣ୍ଯରୂପିଣଃ
ଦେବୀ, ମୁଁ ଏବେ କେଶବଙ୍କର ମହିମା କହିବି; ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ ଓ ପୁଣ୍ୟର ଆକାର ହୁଅନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଉମାପତିନାରଦସଂଵାଦେ ସହସ୍ରନାମମହିମାନାମ ଦ୍ଵିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ, ଉମାପତି ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ସହସ୍ରନାମ ମହିମା ନାମକ ବୃହତ ଡ଼ିଏଁ ସତ୍ତରିତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ଓଁରାମରକ୍ଷାସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ଶ୍ରୀମହର୍ଷିର୍ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଋଷିଃ । ଶ୍ରୀରାମୋ ଦେଵତା ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍ଛଂଦଃ । ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥେ ଜପେ ଵିନିଯୋଗଃ
ମହାଦେବ କହିଲେ— ଓଁ, ଏହି ରାମରକ୍ଷା ସ୍ତୋତ୍ରର ଋଷି ହେଲେ ଶ୍ରୀମହର୍ଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଦେବତା ହେଲେ ଶ୍ରୀରାମ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍, ଏହି ଜପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ।
ଅତସୀପୁଷ୍ପସଂକାଶଂ ପୀତଵାସସମଚ୍ଯୁତମ୍ । ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵୈ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷଂ ଶ୍ରୀରାମଂ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯଯମ୍
ଅତସୀ ଫୁଲ ରଙ୍ଗର, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଅଚ୍ୟୁତ, ପଦ୍ମନୟନ, ଅବିନାଶୀ ଶ୍ରୀରାମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
ପାତୁ ଵୋ ହୃଦଯଂ ରାମଃ ଶ୍ରୀକଂଠଃ କଂଠମେଵ ଚ । ନାଭିଂ ପାତୁ ମଖତ୍ରାତା କଟିଂ ମେ ଵିଶ୍ଵରକ୍ଷକଃ
ରାମ ମୋ ହୃଦୟକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ ମୋ କଣ୍ଠକୁ, ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷକ ମୋ ନାଭିକୁ, ବିଶ୍ୱରକ୍ଷକ ମୋ କଟିକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
କରୌ ପାତୁ ଦାଶରଥିଃ ପାଦୌ ମେ ଵିଶ୍ଵରୂପଧୃକ୍ । ଚକ୍ଷୁଷୀ ପାତୁ ଵୈ ଦେଵ ସୀତାପତିରନୁତ୍ତମଃ
ଦଶରଥପୁତ୍ର ମୋ ହାତକୁ, ବିଶ୍ୱରୂପଧାରୀ ମୋ ପାଦକୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ, ସୀତାପତି ମୋ ଚକ୍ଷୁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଶିଖାଂ ମେ ପାତୁ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା କର୍ଣୌ ମେ ପାତୁ କାମଦଃ । ପାର୍ଶ୍ଵଯୋସ୍ତୁ ସୁରତ୍ରାତା କାଲକୋଟିଦୁରାସଦଃ
ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ମୋ ଶିଖାକୁ, କାମଦ ମୋ କାନକୁ, ସୁରରକ୍ଷକ ଓ କାଳକୋଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଯେ, ସେ ମୋ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଅନଂତଃ ସର୍ଵଦା ପାତୁ ଶରୀରଂ ଵିଶ୍ଵନାଯକଃ । ଜିହ୍ଵାଂ ମେ ପାତୁ ପାପଘ୍ନୋ ଲୋକଶିକ୍ଷାପ୍ରଵର୍ତ୍ତକଃ
ଅନନ୍ତ ବିଶ୍ୱନାୟକ ସଦା ମୋ ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ପାପନାଶକ, ଲୋକଶିକ୍ଷାର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ମୋ ଜିହ୍ବାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ରାଘଵଃ ପାତୁ ମେ ଦଂତାନ୍କେଶାନ୍ରକ୍ଷତୁ କେଶଵଃ । ସକ୍ଥିନୀ ପାତୁ ମେ ଦତ୍ତ ଵିଜଯୋ ନାମ ଵିଶ୍ଵସୃକ୍
ରାଘବ ମୋ ଦାନ୍ତକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, କେଶବ ମୋ କେଶକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦତ୍ତ ମୋ ଜଂଘାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଜୟ ନାମକ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଏତାଂ ରାମବଲୋପେତାଂ ରକ୍ଷାଂ ଯୋ ଵୈ ପୁମାନ୍ପଠେତ୍ । ସ ଚିରାଯୁଃ ସୁଖୀ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଲଭତେ ଦିଵ୍ଯସଂପଦମ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଏହି ରାମବଳରେ ଭରସା ଥିବା ରକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେ ଦୀର୍ଘଆୟୁ, ସୁଖ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଦିବ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ରକ୍ଷାଂ କରୋତି ଭୂତେଭ୍ଯଃ ସଦା ରକ୍ଷା ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵୀ । ରାମେତି ରାମଭଦ୍ରେତି ରାମଚଂଦ୍ରେତି ଯଃ ସ୍ମରେତ୍
ଏହି ରକ୍ଷା ନିତ୍ୟ ଭୂତପ୍ରେତ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଜୀବକୁ ଦୂରେଇ ରଖେ; ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବେ ବୈଷ୍ଣବ ରକ୍ଷା। ଯିଏ ‘ରାମ’, ‘ରାମଭଦ୍ର’ କିମ୍ବା ‘ରାମଚନ୍ଦ୍ର’ ନାମ ସ୍ମରଣ କରେ,
ଵିମୁକ୍ତଃ ସ ନରଃ ପାପାନ୍ମୁକ୍ତିଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶାଶ୍ଵତୀମ୍ । ଵସିଷ୍ଠେନ ଇଦଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଗୁରଵେ ଵିଷ୍ଣୁରୂପିଣେ
ସେ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଚିରକାଳର ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ। ଏହି ଉପଦେଶ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁର ରୂପ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ମେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯୋକ୍ତଂ ନାରଦଂ ପ୍ରତି । ନାରଦେନ ତୁ ଭୂର୍ଲୋକେ ପ୍ରାପିତଂ ସୁଜନେଷ୍ଵିହ
ତାପରେ ମୁଁ ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିଲି, ଏବଂ ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଥିଲି। ନାରଦ ଏହି ଉପଦେଶକୁ ପୃଥିବୀରେ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି।
ସୁପ୍ତ୍ଵାଵାଥ ଗୃହେ ଵାପି ମାର୍ଗେ ଗଚ୍ଛଂତ ଏଵ ଵା । ଯେ ପଠଂତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେ ନରାଃ ପୁଣ୍ଯଭାଗିନଃ
ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଘରେ, ଶୋଇବାବେଳେ କିମ୍ବା ପଥରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ ଉମାପତିନାରଦସଂଵାଦେ ରାମକ୍ଷାସ୍ତୋତ୍ରଂନାମ ତ୍ରିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଏହି ସଂହିତାରେ, ଉମାପତି ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ ‘ରାମରକ୍ଷାସ୍ତୋତ୍ର’ ନାମକ ତ୍ରିସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ଶୃଣୁ ଦେଵି ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଧର୍ମମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ । ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଜାଯତେ ଭୁଵି କର୍ହିଚିତ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ— ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏବେ ଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମହିମା କହିବି; ଏହା ଶୁଣିଲେ ପୁନିଥରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ।
ଧର୍ମାଦର୍ଥଂ ଚ କାମଂ ଚ ମୋକ୍ଷଂ ଚୈତତ୍ତ୍ରଯଂ ଲଭେତ୍ । ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମଂ ସମୀହେତ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଯଃ ସ ବୁଧଃ ସ୍ମୃତଃ
ଧର୍ମରୁ ଧନ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏଇ ତିନିଟି ଲାଭ ହୁଏ। ତେଣୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଲୋକକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁହାଯାଏ।
ତପସା ଚୈଵ ଦାନେନ ଵ୍ରତେନ ନିଯମେନ ଚ । ତପସା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସାତ୍ଵିକେନ ତଥୈଵ ଚ
ତପ, ଦାନ, ବ୍ରତ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା—ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ତପ କରିଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ଏବଂ ସାତ୍ୱିକ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।
ଇହାଯାତୋ ଲଭେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ କ୍ରୋଧଲୋଭଵିଵର୍ଜିତଃ । ଜନ୍ମାଂତରେଣ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଯାତ୍ପଦଂ ଵିଂଦତି ଵୈଷ୍ଣଵମ୍
ଯିଏ କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସେ, ସେ ଏଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ; ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ମୋକ୍ଷ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ ମିଳେ।
ତପସା ରାଜସେନେହ ରାଜସଶ୍ଚୈଵ ଜାଯତେ । ତପ୍ତ୍ଵା ତାମସଭାଵେନ କ୍ରୂରକର୍ମା ହି ନିଷ୍ଠୁରଃ
ଏଠାରେ ରାଜସ ତପ କଲେ ରାଜସ ଜନ୍ମ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ତାମସିକ ଭାବରେ ତପ କଲେ କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ନିଷ୍ଠୁର ଲୋକ ହୁଏ।
ତପସ୍ତଦ୍ରକ୍ଷସାଂ ଚୋକ୍ତଂ ଭୁକ୍ତିଦଂ ତାମସାତ୍ମନାମ୍ । ଯତ୍ତପ୍ତଂ ସାତ୍ଵିକଂ ଚୈଵ ତତ୍ତପୋ ଭଵତି ଧ୍ରୁଵମ୍
ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ତପ କୁହାଯାଇଛି, ତାହା ତାମସିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଯାହା ସାତ୍ୱିକ ଭାବରେ ତପ କରାଯାଏ, ସେହି ତପ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ରଜସ୍ତମୋଭ୍ଯାଂ ନିଯତଂ ତପସ୍ଯାଂ ଵନେ ସତାଂ ଵାଯୁଭୁଜାଂ ସୁନିର୍ଜନେ । ତପସ୍ଵିନାଂ ଚୈଵ ଧନାଦିଵାଂଚ୍ଛତାଂ ଵନେଽପି ଦୋଷାଃ ପ୍ରଭଵଂତି ରାଗିଣାମ୍
ରଜ ଓ ତମ ଦ୍ୱାରା, ଅତି ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟରେ ବା ନିରାହାରୀ ସାଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ଦୋଷ ଉପସ୍ଥିତି ହୁଏ, ଏହା ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଗୃହେଽପି ପଂଚେଂଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହସ୍ତପସ୍ତ୍ଵକୁତ୍ସିତେ କର୍ମଣି ଯଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ । ନିଵୃତ୍ତରାଗସ୍ଯ ତପୋଵନଂ ଗୃହଂ ଗୃହାଶ୍ରମୋଽତୋ ଗଦିତଃ ସ୍ଵଧର୍ମଃ
ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାଞ୍ଚେଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ହେଉଛି ତପ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ତାଙ୍କର ରାଗ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଘର ମଧ୍ୟ ତପୋବନ ସମାନ, ଏହିପରି ଘରସ୍ଥ ଜୀବନକୁ ନିଜ ଧର୍ମ କୁହାଯାଏ।
ସୁଦୁସ୍ତରଃ ସତ୍ଵଜିତେଂଦ୍ରିଯାଣାଂ ସଂହନ୍ଯତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମଃ ଶୁଭାଶ୍ରମଃ । ଗୃହସ୍ତୁ ଧର୍ମଃ ପ୍ରଵରୋ ମନୀଷିଣାଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଶ୍ଚାଭିହିତୋ ନଗାତ୍ମଜେ
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘରସ୍ଥ ଧର୍ମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୁହିଛନ୍ତି, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ତପ୍ତ୍ଵା ତପସ୍ଵୀ ଵିପିନେ କ୍ଷୁଧାର୍ତୋ ଗୃହଂ ସମାଯାତି ସଦାନ୍ନଦାତୁଃ । ଭକ୍ତ୍ଯା ସ ଚାନ୍ନଂ ପ୍ରଦଦାତି ତସ୍ମୈ ତପୋଵିଭାଗଂ ଭଜତେ ହି ତସ୍ଯ
ଯେତେବେଳେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଅରଣ୍ୟରୁ ଭୁକ୍ତି ଅଭାବରେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ଏବଂ ଘରମାଳିକ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ତପର ଫଳରେ ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଗୃହାଶ୍ରମଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମିହାଶ୍ରମାଣାଂ ସମ୍ଯକ୍ଚ ଯଃ ପାଲଯତେ ମନୁଷ୍ଯଃ । ଇହୈଵ ଭୁଂଜନ୍ସମନୁଷ୍ଯଭୋଗାନ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯାତୀତି ନ ସଂଶଯୋଽତ୍ର । ଗୃହଂ ସଦା ପାଲଯତାଂ ନରାଣାଂ ପାପଂ ସମାଯାତି କଥଂ ହି ଦେଵି
ଏହି ଚାରି ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଯିଏ ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ଚାଲାନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଘରସ୍ଥ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ପାପ କେମିତି ଛୁଇଁପାରିବ, ହେ ଦେବୀ?