ସର୍ଵାପରାଧଶମନଂ ପରଂ ଭକ୍ତିଵିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍ । ଅକ୍ଷଯଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦି ସର୍ଵସ୍ଵର୍ଗୈକସାଧନମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଅପରାଧକୁ ଦୂର କରେ, ଭକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଏ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଏ।
ଵିଷ୍ଣୁଲୋକୈକସୋପାନଂ ସର୍ଵଦୁଃଖଵିନାଶନମ୍ । ସମସ୍ତସୁଖଦଂ ସଦ୍ଯଃ ପରଂ ନିର୍ଵାଣଦାଯକମ୍
ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ପଥ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ସମସ୍ତ ସୁଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ପରମ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
କାମକ୍ରୋଧାଦିନିଃଶେଷମନୋମଲଵିଶୋଧନମ୍ । ଶାଂତିଦଂ ପାଵନଂ ନୄଣାଂ ମହାପାତକିନାମପି
ଏହା କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ସମସ୍ତ ମଳକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର କରେ, ମନକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ମହାପାପୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାମାଶୁ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦମ୍ । ସମସ୍ତଵିଘ୍ନଶମନଂ ସର୍ଵାରିଷ୍ଟଵିନାଶନମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ଘୋରଦୁଃଖପ୍ରଶମନଂ ତୀଵ୍ରଦାରିଦ୍ର୍ଯନାଶନମ୍ । ଋଣତ୍ରଯାପହଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଧନଧାନ୍ଯଯଶସ୍କରମ୍
ଏହା ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ଭୟଙ୍କର ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ତିନି ପ୍ରକାର ଋଣକୁ ଦୂର କରେ, ଗୁପ୍ତ ଓ ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯପ୍ରଦଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦଂ ସର୍ଵଧର୍ମଦମ୍ । ତୀର୍ଥଯଜ୍ଞତପୋଦାନଵ୍ରତକୋଟିଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଦେଇଥାଏ; ଏହା କୋଟି କୋଟି ତୀର୍ଥ, ଯଜ୍ଞ, ତପ, ଦାନ ଓ ବ୍ରତର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଜଗଜ୍ଜାଡ୍ଯପ୍ରଶମନଂ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାପଵର୍ତ୍ତକମ୍ । ରାଜ୍ଯଦଂ ଭ୍ରଷ୍ଟରାଜ୍ଯାନାଂ ରୋଗିଣାଂ ସର୍ଵରୋଗହୃତ୍ 6.71.
ଏହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଢ଼ତାକୁ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିବାମାନେ ରାଜ୍ୟ ପାଆନ୍ତି, ରୋଗୀମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ରୋଗ ନଶ୍ୱ କରେ।
ଵଂଧ୍ଯାନାଂ ସୁତଦଂ ଚାଯୁଃକ୍ଷୀଣାନାଂ ଜୀଵିତପ୍ରଦମ୍ । ଭୂତଗ୍ରହଵିଷଧ୍ଵଂସି ଗ୍ରହପୀଡାଵିନାଶନମ୍
ଏହା ସନ୍ତାନହୀନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ, ଆୟୁ ହ୍ରାସ ହୋଇଥିବାଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ, ଭୂତ, ଗ୍ରହ ଓ ବିଷର କ୍ଷତିକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ଗ୍ରହର କଷ୍ଟ ଦୂର କରେ।
ମାଂଗଲ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯଂ ଶ୍ରଵଣାତ୍ପଠନାଜ୍ଜପାତ୍ । ସକୃଦସ୍ଯାଖିଲାଵେଦାଃ ସାଂଗା ମଂତ୍ରାଶ୍ଚ କୋଟିଶଃ
ଏହି ଶ୍ରବଣ, ପାଠ କିମ୍ବା ଜପ କରିଲେ ମଙ୍ଗଳ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ମିଳେ; ଏହି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବେଦ, ସେମାନଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ଅନେକ ମନ୍ତ୍ର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି।
ପୁରାଣଶାସ୍ତ୍ରସ୍ମୃତଯଃ ଶ୍ରୁତା ସ୍ଯୁଃ ପଠିତାସ୍ତଥା । ଜପ୍ତ୍ଵା ଚୈକାକ୍ଷରଂ ଶ୍ଲୋକଂ ପାଦଂ ଵା ପଠତି ପ୍ରିଯେ
ପୁରାଣ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିବା ଓ ପଢ଼ିବା ହେବା ପରି ଲାଗେ; ପ୍ରିୟେ, ଏହାର ଏକ ଅକ୍ଷର, ଶ୍ଲୋକ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ମିଳେ।
ନିତ୍ଯଂ ସିଧ୍ଯତି ସର୍ଵେଷ୍ଟମଚିରାତ୍କିମୁତାଖିଲମ୍ । ନାନେନ ସଦୃଶଂ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ସର୍ଵକର୍ମସୁ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଶା ପ୍ରତିଦିନ ଶୀଘ୍ର ପୂରଣ ହୁଏ; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏପରି ତୁରନ୍ତ ବିଶ୍ୱାସ ଆଉ କିଛି ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଇଦଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ଗୋପ୍ଯଂ ପାଠ୍ଯଂ ସ୍ଵାର୍ଥୈକସିଦ୍ଧଯେ । ନାଵୈଷ୍ଣଵାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଵିକଲ୍ପୋପହତାତ୍ମନେ
ଭଦ୍ରେ, ଏହି କଥା ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଓ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥର ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ; ଏହାକୁ ଅବୈଷ୍ଣବ କିମ୍ବା ସନ୍ଦେହପୂର୍ଣ୍ଣ ମନବଳିଆ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାଵିହୀନାଯ ଵିଷ୍ଣୁସାମାନ୍ଯଦର୍ଶିନେ । ଦେଯଂ ପୁତ୍ରାଯ ଶିଷ୍ଯାଯ ସୁହୃଦେ ହିତକାମ୍ଯଯା
ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଦେଖେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ପୁଅ, ଶିଷ୍ୟ କିମ୍ବା ମିତ୍ରଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଦେଇପାରିବ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦୃତେନେଦଂ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯଂତ୍ଯଲ୍ପମେଧସଃ । କଲୌ ସଦ୍ଯଃ ଫଲଂ କଲ୍ପଗ୍ରାମଂ ନେଷ୍ଯତି ନାରଦଃ
ମୋର କୃପାରେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବେ; କଳିଯୁଗରେ, ନାରଦ, ଏହା ତୁରନ୍ତ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଲୋକାନାଂ ଭାଗ୍ଯହୀନାନାଂ ଯେନ ଦୁଃଖଂ ଵିନଶ୍ଯତି । ଦ୍ଵିତ୍ରେଷୁ ଵୈଷ୍ଣଵେଷ୍ଵେତଦାର୍ଯାଵର୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏହା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଏହି ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ଦୁଇ-ତିନି ଜଣ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରହିବ।
ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ଧାମ ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ତପଃ । ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରୋ ଧର୍ମୋ ନାସ୍ତି ମଂତ୍ରୋ ହ୍ଯଵୈଷ୍ଣଵଃ
ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଧାମ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ତପସ୍ୟା ନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ, ବୈଷ୍ଣବ ନୁହେଁ ଏମିତି କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ସତ୍ଯଂ ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରୋ ମଖଃ । ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ଧ୍ଯାନଂ ନାସ୍ତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରା ଗତିଃ
ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଯଜ୍ଞ ନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଗତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କିଂ ତସ୍ଯ ବହୁଭିର୍ମଂତ୍ରୈଃ ଶାସ୍ତ୍ରୈର୍ଵା ର୍ବହୁଵିସ୍ତରୈଃ । ଵାଜପେଯସହସ୍ରୈର୍ଵା ଭକ୍ତିର୍ଯସ୍ଯ ଜନାର୍ଦନେ
ଯାହାଙ୍କର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ମନ୍ତ୍ର, ବହୁ ଶାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ହଜାର ହଜାର ବୃହତ୍ ଯଜ୍ଞ କଣ କାମର?
ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରମଯଃ ପ୍ରଭୁଃ । ସର୍ଵକ୍ରତୁମଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ । ଆବ୍ରହ୍ମସାରସର୍ଵସ୍ଵଂ ସର୍ଵମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସାର, ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର; ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସାର—ଏହି ଏକ ଖରା ସତ୍ୟ: ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ କହିଛି।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ- ଧନ୍ଯାସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତାସ୍ମି କୃତାର୍ଥାସ୍ମି ଜଗତ୍ପତେ । ଯନ୍ମଯେଦଂ ଶ୍ରୁତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ଵଦ୍ରହସ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ—ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ, ମୁଁ ସଫଳ, ହେ ଜଗତ୍ପତି, କାରଣ ମୁଁ ଏହି ତୁମର ଗୁପ୍ତ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣିପାରିଛି।
ଅହୋ ବତ ମହତ୍କଷ୍ଟଂ ସମସ୍ତଦୁଃଖହେ ହରୌ । ଵିଦ୍ଯମାନେଽପି ଦେଵେଶେ ମୂଢାଃ କ୍ଲିଶ୍ଯଂତି ସଂସୃତୌ
ହାଁ, କେତେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଯେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରିବାକୁ ଯେଉଁ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ମୁଢ଼ ଲୋକମାନେ ସଂସାରରେ ଦୁଃଖ ପାଉଛନ୍ତି।
ଯମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ସଦା ନାଥଂ ମହେଶୋଽପି ଦିଗଂବରଃ । ଜଟିଲୋ ଭସ୍ମଲିପ୍ତାଂଗୋ ତପସ୍ଵୀ ଵୀକ୍ଷ୍ଯତେ ଜନୈଃ
ଯିଏ ନିତ୍ୟ ନାଥଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି, ମହେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଦିଗମ୍ବର, ଜଟାଧାରୀ, ଭସ୍ମ ଲେପିଥିବା ଦେହ ଓ ତପସ୍ଵୀ ଭାବେ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତତୋଽଧିକୋଽସ୍ତି ଦେଵଃ କୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀକାଂତାନ୍ମଧୁଦ୍ଵିଷଃ । ଯତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଚିଂତ୍ଯତେ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଯୋଗେଶ୍ଵରେଣ ହି
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମଧୁଶତ୍ରୁଠାରୁ ଉପରେ କିଏ ଅଧିକ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି? ଯାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ତୁମେ, ହେ ଯୋଗେଶ୍ୱର, ସଦା ଚିନ୍ତନ କରୁଛ।
ତତଃ ପରଂ କିମଧିକଂ ପଦଂ ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମାତ୍ । ତମଵିଜ୍ଞାଯ କଂ ମୂଢାଃ ଯଜଂତେ ଜ୍ଞାନମାନିନଃ
ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମଠାରୁ ଉପରେ ଆଉ କିଏ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ ଅଛି? ତାଙ୍କୁ ନ ଜାଣି, ମୁଢ଼ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟକୁ ପୂଜି, ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବନ୍ତି।
ମୁଷିତାସ୍ମି ତ୍ଵଯା ନାଥ ଚିରଂ ଯଦଯମୀଶ୍ଵରଃ । ପ୍ରକାଶିତୋ ନ ମେ ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଦାଦ୍ଯା ଦିଵ୍ଯଶକ୍ତଯଃ
ହେ ନାଥ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ମୋତେ ବଞ୍ଚିତ କରିଛ; କାରଣ ତୁମେ ଏହି ଭଗବାନ ଓ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କରିନଥିଲ।
ଅହୋ ସର୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଦେଵୋତ୍ତମୋତ୍ତମଃ । ଭଵଦାଦିଗୁରୁର୍ମୂଢୈଃ ସାମାନ୍ଯ ଇଵ ଵୀକ୍ଷ୍ଯତେ
ହାଁ, ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ତଥାପି, ମୁଢ଼ ଲୋକମାନେ ତୁମ ମୂଳ ଗୁରୁ ରୂପକୁ ସାଧାରଣ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ମହୀଯସାଂ ହି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭଜମାନାନ୍ଭଜଂତି ତେ । ଦ୍ଵିଷତୋଽପି ଵୃଥା ପାପାନୁପେକ୍ଷ୍ଯଂତେ କ୍ଷମାନ୍ଵିତାଃ
ମହାନ୍ ଲୋକଙ୍କର ମହିମାକୁ ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର କୃପା ପାଆନ୍ତି। ଭଲ ଲୋକମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି, କ୍ଷମାର ଗୁଣରେ ଭରିପୁରି ରହନ୍ତି।
ମଯାପି ବାଲ୍ଯେ ସ୍ଵପିତୁଃ ପ୍ରଜା ଦୃଷ୍ଟା ବୁଭୁକ୍ଷିତାଃ । ଦୁଃଖାଦଶକ୍ତଯା ପୋଷ୍ଟୁଂ ଶ୍ରିଯମାରାଧ୍ଯ ଵୈ ଭୃତାଃ
ମୋର ଶିଶୁବେଳେ, ମୁଁ ମୋର ବାପାଙ୍କର ପ୍ରଜାମାନେ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ଦେଖିଥିଲି। ଦୁଃଖ ଓ ଅସମର୍ଥତାରେ ସେମାନେକୁ ପୋଷଣ କରିପାରୁନଥିଲି, ତେଣୁ ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେମାନେକୁ ପାଳନ କରିଥିଲି।
ତଯା ସଂନିହିତାଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରଜାଭ୍ଯୋ ଭଵଦାଦଯଃ । ଵିଲସଂତି ସ ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଃ ସସୁହୃନ୍ମିତ୍ରବାଂଧଵାଃ
ସେଇ ଧନ ଦ୍ୱାରା ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଜାମାନେ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁ-ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବଢ଼ନ୍ତି।
ତଯା ଵିନା କ୍ଵ ଦେଵତ୍ଵଂ କ୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯଂ କ୍ଵ ପରିଗ୍ରହଃ । ସର୍ଵେ ଭଵଂତି ଜୀଵଂତୋ ଯାତନାସ୍ଵେଵ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ଏହି ଧନ ଛାଡ଼ିଲେ, ଦେବତ୍ୱ କେଉଁଠି, ଶାସନ କେଉଁଠି, ସମ୍ପତ୍ତି କେଉଁଠି? ସମସ୍ତେ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଦୁଃଖରେ ରହନ୍ତି।