ତୁଲାପୁରୁଷଦାନାଦ୍ଯୈରଶ୍ଵମେଧାଦିଭିର୍ମଖୈଃ । ଵାରାଣସୀପ୍ରଯାଗାଦି ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦିଭିଃ ପ୍ରିଯେ
ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଓ ବାରାଣସୀ, ପ୍ରୟାଗ ଇତ୍ୟାଦି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ପ୍ରିୟେ,
ଗଯାଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିଭିଃ ପିତ୍ର୍ଯୈର୍ଵେଦପାଠାଦିଭିର୍ଜପୈଃ । ତପୋଭିରୁଗ୍ରୈର୍ନିଯମୈର୍ଯମୈର୍ଭୂତଦଯାଦିଭିଃ
ଗୟାରେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ, ବେଦ ପାଠ, କଠିନ ତପସ୍ୟା, ନିୟମ, ଯମ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା ଦ୍ୱାରା,
ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣୈଃ ସେଵ୍ଯୈର୍ଧର୍ମୈର୍ଵର୍ଣାଶ୍ରମାନ୍ଵିତୈଃ । ଜ୍ଞାନଧ୍ଯାନାଦିଭିଃ ସମ୍ଯକ୍ଚରିତୈର୍ଜନ୍ମକୋଟିଭିଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି,
ନ ଯାଂତି ତତ୍ପରଂ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍ । ସର୍ଵଭାଵୈଃ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପୁରାଣପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ସେହି ପରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା—ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ—ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦି ସମସ୍ତ ଭାବରେ ପୁରୁଣା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଶରଣ ନ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଅନନ୍ଯଗତଯୋ ମର୍ତ୍ଯା ଭୋଗିନୋଽପି ପରଂତପେ । ଜ୍ଞାନଵୈରାଗ୍ଯରହିତା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯାଦିଵର୍ଜିତାଃ
ଯେମିତି ମଣିଷମାନେ ଅନ୍ୟ କାହାରେ ମନ ନ ଦେଇ, କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଗୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦିଓ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ନିୟମ ରହିତ,
ସର୍ଵଧର୍ମୋଜ୍ଝିତା ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାମମାତ୍ରୈକଜଲ୍ପିନଃ । ସୁଖେନ ଯାଂ ଗତିଂ ଯାଂତି ନ ତାଂ ସର୍ଵେଽପି ଧାର୍ମିକାଃ
ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି, କେବଳ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେମାନେ ସହଜରେ ଯେଉଁ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେହି ପଦକୁ ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ମର୍ତ୍ତଵ୍ଯଃ ସତତଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିସ୍ମର୍ତଵ୍ଯୋ ନ ଜାତୁଚିତ୍ । ସର୍ଵେ ଵିଧିନିଷେଧାଃ ସ୍ଯୁରେତସ୍ଯୈଵ ଵିଧିଂ କରାଃ 6.71.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସଦା ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ନିୟମ ଓ ନିଷେଧ ଏହି ଏକ ନିୟମକୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଅଟୁଟ ରହିବା ଉଚିତ।
କିଂତୁ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵା ଋଷଯଶ୍ଚ ନିରଂହସଃ । ନିର୍ଭଯଂ ଵିଷ୍ଣୁନାମ୍ନୈଵ ଯଥେଷ୍ଟଂ ପଦମାଗତାଃ
କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ନିର୍ମଳ ଋଷିମାନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ମାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭୟ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଲବ୍ଧ୍ଵା ଚାତ୍ମନଃ ପୂଜାଂ ସମ୍ଯଗାରାଧିତୋ ହରିଃ । ମଯାସ୍ମାଦପି ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵାଂଚ୍ଛତାହଂ କୃତାତ୍ମନା
ନିଜ ପୂଜା ଠିକ୍ ଭାବେ ନ ପାଇ, ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜା କଲି ମଧ୍ୟ, ହରି ନିଜ ଆତ୍ମସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ଆଶା କରିଥିଲେ।
ତତଃ ସାକ୍ଷାଜ୍ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଅଂଶାଂଶେନାତ୍ମନୈଵୈତାନ୍ପୂଜଯାମାସ କେଶଵଃ
ତାପରେ, ଜଗନ୍ନାଥ ନିଜେ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ନିଜ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଦେଵାନ୍ପିତୄନ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାଦ୍ଯୈଃ କରୁଣାମଯଃ । ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ପୂଜ୍ଯଂତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସଚରାଚରେ
ଦେବତା, ପିତୃଗଣ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଯିଏ କରୁଣାମୟ, ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନଃ । ମାଂ ଚୋଵାଚ ଯଥା ମତ୍ତଃ ପୂଜ୍ଯଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀଙ୍କର କୃପାରେ, ମୋତେ କହିଲେ— 'ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବେ।'
ତ୍ଵାମାରାଧ୍ଯ ତଥା ଶଂଭୋ ଗୃହୀଷ୍ଯାମି ଵରଂ ସଦା । ଦ୍ଵାପରାଦୌ ଯୁଗେ ଭୂତ୍ଵା କଲଯା ମାନୁଷାଦିଷୁ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେପରି ଭକ୍ତି କରିଛି, ସେପରି ମୁଁ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବି; ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ମୁଁ ମୋର ଅଂଶରେ ମାନବ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେବି।
ସ୍ଵାଗମୈଃ କଲ୍ପିତୈସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଜନାନ୍ମଦ୍ଵିମୁଖାନ୍କୁରୁ । ମାଂ ଚ ଗୋପଯ ଯେନ ସ୍ଯାତ୍ସୃଷ୍ଟିରେଷୋତ୍ତରୋତ୍ତରା
ତୁମେ ତୁମର ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରି ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମୋଠାରୁ ଦୂରେଇଦିଅ; ମୋତେ ଲୁଚାଇଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଚାଲିପାରିବ।
ଏଷ ମୋହଂ ସୃଜାମ୍ଯାଶୁ ଯୋଜନାନ୍ମୋହଯିଷ୍ଯତି । ତ୍ଵଂ ଚ ରୁଦ୍ର ମହାବାହୋ ମୋହଶାସ୍ତ୍ରାଣି କାରଯ
ମୁଁ ଏହି ମୋହ ତୁରନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିବି, ଯାହା ଜନମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେବ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ରୁଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋହ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କର।
ଅତଥ୍ଯାନି ଵିତଥ୍ଯାନି ଦର୍ଶଯସ୍ଵ ମହାଭୁଜ । ପ୍ରକାଶଂ କୁରୁ ଚାତ୍ମାନମପ୍ରକାଶଂ ଚ ମାଂ କୁରୁ
ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଅସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦେଖାଅ; ନିଜକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କର, ମୋତେ ଲୁଚାଇଦିଅ।
ତତସ୍ତଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହମଵୋଚଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ସହସ୍ରସ୍ଯ ପାପଂ ଶାମ୍ଯେତ୍କଥଂଚନ
ତାପରେ, ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପଚାରିଲି: 'ହଜାର ଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ କିପରି ଶାନ୍ତ ହେବ?'
ନ ପୁନସ୍ତ୍ଵଦଵିଜ୍ଞାନଂ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି । ତସ୍ମାନ୍ମଯା କୃତା ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା ପଵିତ୍ରଃ ସ୍ଯାଂ କଥଂ ହରେ
ତୁମ ପ୍ରତି ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ମଧ୍ୟ, ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ଯାଏଁ ଆସିବ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମ ସହ ସ୍ପର୍ଧା କରିଥିଲି, ଏବେ କିପରି ପବିତ୍ର ହେବି, ହେ ହରି?
ତନ୍ମେ କଥଯ ଗୋଵିଂଦ ପାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଯଦିଚ୍ଛସି । ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନଵୋଚତ୍ତତ୍ତ୍ଵମାତ୍ମନଃ
ମୋତେ କୁହ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ତୁମେ ଚାହୁଁଛ; ତାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଯେନାହମଧିକସ୍ତସ୍ମାଦଭଵଂ ନଗନଂଦିନି । ତମେଵ ତପସା ନିତ୍ଯଂ ଭଜାମି ସ୍ତୌମି ଚିଂତଯେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସର୍ବୋପରି ହେଇଥିଲି, ହେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସେଇକୁ ମୁଁ ସଦା ତପସ୍ୟା କରି, ପୂଜା କରେ, ସ୍ତୁତି କରେ, ଚିନ୍ତା କରେ।
ପରମୋ ଵିଷ୍ଣୁରେଵୈକସ୍ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ମୁକ୍ତିସାଧନମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରାଣାଂ ନିର୍ଣଯସ୍ତ୍ଵେଷସ୍ତଦନ୍ଯନ୍ମୋହନାଯ ଚ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଷ୍ଣୁ ଏକମାତ୍ର ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା; ଏହି ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ନିଷ୍କର୍ଷ, ଅନ୍ୟ ସବୁ ମୋହ ପାଇଁ।
ଦାନଂ ଵିନା ଚ ଯା ମୁକ୍ତିଃ ସାମ୍ଯଂ ଚ ମମ ଵିଷ୍ଣୁନା । ତୀର୍ଥାଦିମାତ୍ରତୋ ଜ୍ଞାନଂ ମମାଧିକ୍ଯଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁତଃ
ଦାନ ବିନା ଯେ ମୁକ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ସହ ସମତା, ତୀର୍ଥ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରୁ ଯେ ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ମୋର ଅଧିକତା—
ଅଭେଦଶ୍ଚାସ୍ମଦାଦୀନାଂ ମୁକ୍ତାନାଂ ହରିଣା ତଥା । ଇତ୍ଯାଦି ସର୍ଵମୋହାଯ କଥ୍ଯତେ ସତି ନାନ୍ଯଥା । ତେନାଦ୍ଵିତୀଯ ମହିମୋ ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯୋଽସ୍ମି ପାର୍ଵତି
ମୋ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁକ୍ତଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଭେଦ, ହରି ସହ ମଧ୍ୟ— ଏହା ସବୁ ମୋହ ପାଇଁ କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ମୁଁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମାଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜ୍ୟ, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ - ତନ୍ମେ କଥଯ ଦେଵେଶ ଯଥାହମପି ଶଂକର । ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀ ନିରୁପମା ତଵ ସ୍ଯାଂ ସଦୃଶୀ ପ୍ରଭୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ— 'ମୋତେ କୁହ, ହେ ଦେବେଶ, କିପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶଙ୍କର, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସିନୀ ଓ ତୁମ ସମାନ ହେଇପାରିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ?'
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ସାଧୁସାଧୁ ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭଗଵତଃ ପ୍ରିଯେ । ନାମ୍ନାଂ ସହସ୍ରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମୁଖ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମୁକ୍ତିଦମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ— 'ଭଲ ପଚାରିଛ, ଭଲ ପଚାରିଛ, ହେ ପ୍ରିୟେ, ବିଷ୍ଣୁ ଭଗବାନ ବିଷୟରେ; ମୁଁ ଏବେ ମୁଖ୍ୟ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ହଜାର ନାମ କହିବି।'
ଅସ୍ଯ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋର୍ନାମସହସ୍ରସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଋଷିରନୁଷ୍ଟୁପଚ୍ଛଂଦଃ । ହ୍ରୀଂ ବୀଜଂ ଶ୍ରୀଂ ଶକ୍ତିଃ କ୍ଲୀଂ କୀଲକଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଗଧର୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷାର୍ଥେ ଜପେ ଵିନିଯୋଗଃ । ଓଁଵାସୁଦେଵାଯ ଵିଦ୍ମହେ ମହାହଂସାଯ ଧୀମହି । ତନ୍ନୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ ଅଂଗନ୍ଯାସକରନ୍ଯାସୌ ଵିଧିପୂର୍ଵଂ ଯଦା ପଠେତ୍ । ତତ୍ଫଲଂ କୋଟିଗୁଣିତଂ ଭଵତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଓଁଵାସୁଦେଵଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମାତ୍ମା ପରାତ୍ପରଃ । ପରଂଧାମ ପରଂଜ୍ଯୋତିଃ ପରଂତତ୍ଵଂ ପରଂ ପଦମ୍
ଓଁ ବାସୁଦେବ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉଚ୍ଚ; ପରମ ଧାମ, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ପରମ ସତ୍ୟ, ପରମ ପଦ।
ପରଃ ଶିଵଃ ପରୋଧ୍ଯେଯଃ ପରଂ ଜ୍ଞାନଂ ପରାଗତିଃ । ପରମାର୍ଥଃ ପରଂଶ୍ରେଯଃ ପରାନଂଦଃ ପରୋଦଯଃ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ; ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅର୍ଥ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦୟ।
ପରୋ ଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ପରଂ ଵ୍ଯୋମ ପରମର୍ଦ୍ଧିଃ ପରେଶ୍ଵରଃ । ନିରାମଯୋ ନିର୍ଵିକାରୋ ନିର୍ଵିକଲ୍ପୋ ନିରାଶ୍ରଯଃ
ସେ ପ୍ରକଟ ଜଗତ୍ରୁ ପରେ, ଆକାଶ ଠାରୁ ଉପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରୀମାନ୍, ସର୍ବଶ୍ୱର; ରୋଗ ରହିତ, ଅଚଳ, ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ଏହି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାମସହସ୍ରସ୍ତୋତ୍ରର ଋଷି ଶ୍ରୀମହାଦେବ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍; ହ୍ରୀଂ ବୀଜ, ଶ୍ରୀଂ ଶକ୍ତି, କ୍ଲୀଂ କୀଳକ; ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏହା ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍; ଓଁ, ଆମେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁ, ମହାହଂସଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ; ବିଷ୍ଣୁ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ଯିଏ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଶରୀର ଓ ହସ୍ତ ନ୍ୟାସ ସହିତ ପଢ଼େ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୋଟିଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।
ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵଃ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ଇତି ହୃଦଯେ । ମୂଲପ୍ରକୃତିରିତି ଶିରଃ । ମହାଵରାହ ଇତି ଶିଖା । ସୂର୍ଯଵଂଶଧ୍ଵଜ ଇତି କଵଚମ୍ । ବ୍ରହ୍ମାଦିକାମ୍ଯଲଲିତ ଜଗଦାଶ୍ଚର୍ଯ ଶୈଶଵ ଇତି ନେତ୍ରମ୍ । ଯଥାର୍ଥଖଂଡିତାଶେଷ ଇତ୍ଯସ୍ତ୍ରମ୍ । ନମୋନାରାଯଣାଯେତି ନ୍ଯାସଂ ସର୍ଵତ୍ର କାରଯେତ୍ । ଓଁନମୋନାରାଯଣାଯ ପୁରୁଷାଯ ମହାତ୍ମନେ । ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ଵଧିଷ୍ଣ୍ଯାଯ ମହାହଂସାଯ ଧୀମହି । ଓଁହ୍ରାଂ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ ହ୍ରୈଂ ହ୍ରୌଂ ହ୍ରଃ । କ୍ଲୀଂ କୃଷ୍ଣାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ହ୍ରୀଂ ରାମାଯ ଧୀମହି ତନ୍ନୋ ଦେଵଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ । କ୍ଷ୍ରୌଂ ନୃସିଂହାଯ ଵିଦ୍ମହେ ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀକଂଠାଯ ଧୀମହି ତନ୍ନୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ । ଓଁଵାସୁଦେଵାଯ ଵିଦ୍ମହେ ଦେଵକୀସୁତାଯ ଧୀମହି ତନ୍ନଃ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍ । ଓଁ ହ୍ରାଂ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ ହ୍ରୈଂ ହ୍ରୌଂ ହ୍ରଃ। କ୍ଲୀଂ କୃଷ୍ଣାଯ ଗୋଵିଂଦାଯ ଗୋପୀଜନଵଲ୍ଲଭାଯ ସ୍ଵାହା । ଇତି ମଂତ୍ରମ୍ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଜପେଦ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯଯମ୍ । ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ତସ୍ଯ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠେତ୍ସୁଧୀଃ
ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ପରମବ୍ରହ୍ମ ହୃଦୟରେ; ମୂଳପ୍ରକୃତି ମୁଣ୍ଡରେ; ମହାବରାହ ଶିରୋପରେ; ସୂର୍ୟବଂଶୀ ଧ୍ୱଜ କବଚରେ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୈଶବ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ, ଯାହା ନୟନରେ; ଯଥାଯଥିକ, ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ନାଶ କରେ; 'ନମୋ ନାରାୟଣାୟ' ଭଳି ନ୍ୟାସ ସବୁଠାରେ କରିବା ଉଚିତ୍; ଓଁ, ନମୋ ନାରାୟଣାୟ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ; ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱରେ ବସି, ଆମେ ମହାହଂସଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ। ଓଁ ହ୍ରାଂ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ ହ୍ରୈଂ ହ୍ରୌଂ ହ୍ରଃ; କ୍ଲୀଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ହ୍ରୀଂ ରାମଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଇ ଦେବତା ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। କ୍ଷ୍ରୌଂ ନୃସିଂହଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁ, ଶ୍ରୀଂ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ, ବିଷ୍ଣୁ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ଓଁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁ, ଦେବକୀସୁତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ, କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ଓଁ ହ୍ରାଂ ହ୍ରୀଂ ହ୍ରୂଂ ହ୍ରୈଂ ହ୍ରୌଂ ହ୍ରଃ; କ୍ଲୀଂ କୃଷ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋପୀଜନବଲ୍ଲଭଙ୍କୁ ସ୍ୱାହା। ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍; ଶ୍ରୀନିବାସ, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ଷ୍ଟୋତ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍।