ସର୍ଵଦାନଫଲଂ ଚୈଵ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ନ ଚାପି ନରକଂ ପଶ୍ଯେତ୍ପଦ୍ମପତ୍ରେଷୁ ଭୋଜନାତ୍
ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ଭୋଜନ କଲେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ କେବେ ନରକ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତି ଵୈକୁଂଠେଽନ୍ଯୋ ଜନଃ ସ୍ଵର୍ଗମାପ୍ନୁଯାତ୍ । ଏଷ ବ୍ରହ୍ମ ମହାଵୃକ୍ଷଃ ପାପହା ସର୍ଵକାମଦଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଲେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଲୋକେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି । ଏହା ହେଉଛି ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷ, ପାପ ନାଶକ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ ।
ମଧ୍ଯମଂ ଵର୍ଜିତଂ ପତ୍ରଂ ଶୂଦ୍ରଜାତେର୍ନୃପୋତ୍ତମ । ଭୁଂଜନ୍ନରକମାପ୍ନୋତି ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ହେ ରାଜା, ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମର ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟମ ପତ୍ର ବର୍ଜିତ । ଯଦି ଏହି ପତ୍ର ଭୋଜନ କରିବେ, ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେ ବର୍ଷ ଅଛନ୍ତି, ସେତେ ବର୍ଷ ନରକ ଭୋଗିବେ ।
ଵର୍ଜଯେନ୍ମଧ୍ଯମଂ ପତ୍ରଂ ଶେଷପତ୍ରେଷୁ ଭୋଜନମ୍ । ମଧ୍ଯପତ୍ରେ ଚ ଯଃ ଶୂଦ୍ରୋ ଭୋଜନଂ କୁରୁତେ ଦ୍ଵିଜ
ମଧ୍ୟମ ପତ୍ର ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ କରିପାରିବେ । ଯଦି ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟମ ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ କରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ପାପୀ ହୁଏ ।
କପିଲାଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧିର୍ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା । କପିଲାଂ ଦୋହଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରୋ ଭୁଂକ୍ତେ ନିଜେ ଗୃହେ
କପିଳା ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ । ଯଦି ଶୂଦ୍ର କପିଳା ଦୁଧ ଦୋହନ କରି ନିଜ ଘରେ ଭୋଜନ କରେ,
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଵିଷ୍ଠାଯାଂ ଜାଯତେ କୃମିଃ । କୃମିଯୋନିଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପଶୁଯୋନିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଳରେ କୀଟ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ । କୀଟ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ପଶୁ ଯୋନି ଲଭେ ।
କପିଲଂ ଯୋହ୍ଯନଡ୍ଵାହଂ ଶୂଦ୍ରୋ ଭୂତ୍ଵାତ୍ର ଵାହଯେତ୍ । ଯାଵଂତି ତସ୍ଯ ରୋମାଣି ତାଵଦ୍ଵର୍ଷାଣି ନାରଦ 6.64.
ଯଦି ଶୂଦ୍ର କପିଳା ଗାଈକୁ ଭାର ବହାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ, ହେ ନାରଦ, ଗାଈର ଯେତେ ଲୋମ ଅଛି, ସେତେ ବର୍ଷ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ ।
କୁଂଭୀପାକେଷୁ ପଚ୍ଯେତ ସ ନରୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଅଜା ଚୈଵ ଗୃହେ ତସ୍ଯ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ସେ ଲୋକ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାଏ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଯଦି ଶୂଦ୍ର ଘରେ ଛାଗ ରଖାଯାଏ ।
ତସ୍ଯା ଵୈ ଦୁଗ୍ଧପାନେନ ଶୂଦ୍ରୋ ଯାତୀହ ରୌରଵମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ ଵ୍ଯାପାରୋ ଯସ୍ଯ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଏହାର ଦୁଧ ପିଲେ ଶୂଦ୍ର ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ । ଯଦି ଶୂଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ କାମ କରୁଛନ୍ତି,
ସ ଵିପ୍ରୋ ଵେଦବାହ୍ଯଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛୂଦ୍ରଃ କୌଲିକ ଉଚ୍ଯତେ । ଵ୍ଯାପାରେ ପ୍ରେରିତୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୂଦ୍ରାଜ୍ଞାଂ ଚ କରୋତି ଯଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ବାହ୍ୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ର କୌଳିକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନିଲେ,
ଯାଵତ୍ପଦାନି ଚଲତେ ତାଵଦ୍ଭଵତି ନାରକୀ । ଉଦକାର୍ଥଂ ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୂଦ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତୋ ଗୃହେ
ସେ ଯେତେ ପଦ ଚାଲିବେ, ସେତେ ଦିନ ନରକରେ ରହିବେ । ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଘରେ ପାଣି ଆଣିବାକୁ ପଠାଯାନ୍ତି,
ତଦୁଦକଂ ମଦ୍ଯତୁଲ୍ଯଂ ପୀତ୍ଵା ଵୈ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଶୂଦ୍ରେଣ ସର୍ଵଦା ନିତ୍ଯଂ ଦାନଂ ଦେଯଂ ଦ୍ଵିଜନ୍ମନେ
ସେଇ ପାଣି ମଦ ସମାନ, ତାହା ପିଲେ ନରକକୁ ଯାଏ । ଶୂଦ୍ର ସଦା ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ।
ତେଷାଂ ଚୈଵ ତୁ ଵୈ ଭକ୍ତିଃ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯା ଚ ଵିଶେଷତଃ । ଇହଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପରଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଭକ୍ତି କରିବା ଉଚିତ । ଏଠାରେ ସୁଖ ଭୋଗି, ପରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ।
ପାଂଚଭୌତିକମେତଦ୍ଧି ଅନର୍ଥକମୁଦାହୃତମ୍ । ଅତୋ ଦେଯଂ ହି ଗୁରଵେ ଯତୋଽନଂତଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଏହା ପାଞ୍ଚଭୌତିକ ଏବଂ ଅନର୍ଥକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହିକାରଣରୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହାରୁ ଅନେକ ଫଳ ମିଳେ ।
ଅସ୍ମିନ୍କଲିଯୁଗେ ଘୋରେ ପାପାଚାରେ ଦୁରାତ୍ମନଃ । ନିଂଦାଂ କୁର୍ଵଂତି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଜନାନାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ ଦୁଷ୍ଟମନା ଲୋକମାନେ ପାପ କର୍ମ କରନ୍ତି, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି ।
ନିଂଦଯା ଲଭତେ ଦୁଃଖଂ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ । ନାନାଧର୍ମାଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତଂତେ କଲୌ ଚୈଵ ମହାମତେ
ନିନ୍ଦା କରିଲେ ସେ ଲୋକ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ବିନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ । କଳିଯୁଗରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଧର୍ମ ଚଳିଥାଏ, ହେ ମହାମତି ।
ଧର୍ମୋଽଯଂ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭୋ ଲୋକେ ଧର୍ମକାମାର୍ଥମୋକ୍ଷଦଃ । ଭୂମିଶାଯୀ ଭଵେଦ୍ଯସ୍ତୁ ନରଃ କୋଽପି ମହୀତଲେ
ଏହି ଧର୍ମଟି ଏ ଜଗତରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ, ଏହା ନିତି, ଇଚ୍ଛା, ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଭୂମିରେ ଶୋଇଥାଏ, ସେମାନେ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନ ରୋଗୈଃ ପରିପୀଡ୍ଯତେ । ବହୁପୁତ୍ରୋ ଧନୈର୍ଯୁକ୍ତୋ ହ୍ଯକୁଷ୍ଠୀ ଜାଯତେ ନରଃ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏନାହିଁ। ସେ ବହୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଏ, କୁଷ୍ଠ ରୋଗ ଥାଏନାହିଁ।
ନକ୍ତଭୋଜୀ ନରୋ ଯସ୍ତୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ଅଯାଚିତେନ ଚାପ୍ନୋତି ଵାପୀକୂପକ୍ରିଂଯା ଫଲମ୍
ଯିଏ ରାତିରେ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କରେ, ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଫଳ ପାଏ। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ ନକରି ଏହି ପ୍ରକାର ଉପବାସ କଲେ, ପୋକରା ଓ କୂଆଁ ତିଆରି କରିବାର ଫଳ ମିଳେ।
ଵର୍ଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଵୈ ଦ୍ରୋହଂ ପ୍ରାଣହିଂସାପରାଙ୍ମୁଖଃ । ଅହିଂସା ପରମୋ ଧର୍ମ ଇତି ଵେଦେଷୁ ଗୀଯତେ
ଯିଏ ଦ୍ରୋହକୁ ଛାଡ଼ି ଜୀବମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରୁ ଦୂରେ ରହେ, ତାହାକୁ ଅହିଂସା ବୋଲି ବେଦରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ରୂପେ କହାଯାଇଛି।
ଦାନଂ ଦଯା ଦମ ଇତି ସର୍ଵତ୍ର ହି ଶ୍ରୁତଂ ମଯା । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ କାର୍ଯଂ ଵୈ ମହତାମପି
ଦାନ, ଦୟା ଓ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା—ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ସବୁଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଶୁଣିଛି। ତେଣୁ ସମସ୍ତେ, ମହାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏହାକୁ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୁରଵେ ଯେ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ଶରୀରଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରକମ୍ । ତତ୍ର ଦାନପ୍ରଭାଵେନ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଲ୍ଲଭତାମିଯାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିଜ ଶରୀର, ପୁଅ ଓ ନାତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଦାନର ଶକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଶୂଦ୍ରେଣ ଦୀକ୍ଷିତୋ ଯସ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଃ ଶୂଦ୍ରେଣ ଦୀକ୍ଷିତଃ । ଉଭୌ ତୌ ପାପିନୌ ପ୍ରୋକ୍ତୌ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଯଦି ଏକ ଶୂଦ୍ର ଅନ୍ୟ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୁଏ, ତେବେ ଦୁହେଁ ଏ ଶୂଦ୍ର ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ହିଂସାମତିଂ ଯଦାଦତ୍ତେ ଶୂଦ୍ରୋ ଵୈ ପାପସତ୍ତମଃ । ଏକଵିଂଶତିକୁଲଂ ତେନ ନରକଂ ପ୍ରତିପାତ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶୂଦ୍ର ହିଂସା ପ୍ରବୃତ୍ତି ଧାରଣ କରେ, ସେ ସବୁଠାରୁ ପାପୀ ହୋଇ, ଏହି କାରଣରୁ ଏକୋଇଶି ପିଢ଼ିକୁ ନରକକୁ ପଠାଏ।
କଲୌ ପାଖଂଡିନଃ ଶୂଦ୍ରା ଦୃଶ୍ଯଂତେ ବହଵୋ ଭୁଵି । ତେଷାଂ ସଂଭାଷଣାଦେଵ ନରକୋ ଭଵତି ଦ୍ଵିଜ
କଳିଯୁଗରେ ବହୁତ ପାଖଣ୍ଡୀ ଶୂଦ୍ରମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାହେବା ମାତ୍ରରେ ନରକ ଲାଗିଯାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରତା ଯେ ଚ ଗାଯତ୍ରୀଜାପିନୋ ଦ୍ଵିଜ । ତେଷାଂ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଦିନେ ଦିନେ
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଲିନ ଓ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଦିନକୁ ଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗେ।
ଶଂଖଚକ୍ରଧରା ଵିପ୍ରା ଵିଷ୍ଣୁଧର୍ମେଷୁ ସଂମତାଃ । ଵେଦଧର୍ମରତା ନିତ୍ଯଂ ପଂକ୍ତିପାଵନପାଵନାଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ଧର୍ମରେ ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନେ ସଦା ବେଦ ଧର୍ମରେ ଲିନ ଓ ପଙ୍କ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯମିଦଂ କର୍ମ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ତୈଃ ସଦା ନରୈଃ । କିମନ୍ଯଦ୍ବହୁନୋକ୍ତେନ ଭୂଯୋଭୂଯଶ୍ଚ ଵାଡଵ
ଏହି ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସେମାନେ ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ପୁନିପୁନି କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ବାଡ଼ବ।
ତେ ଧନ୍ଯାଃ ପୃଥିଵୀ ମଧ୍ଯେ ନରା ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵା ଭୁଵି । ତେଷାଂ କୁଲଂ ଧନ୍ଯତମଂ ଜାତିର୍ଧନ୍ଯତମା ସ୍ମୃତା
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ବୈଷ୍ଣବ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ଧନ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମଧୁ ଭକ୍ଷଯତେ ଯସ୍ତୁ ସୁପ୍ତେ ଦେଵେ ଜନାର୍ଦନେ । ମହତ୍ପାପଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ଜନେ ଯଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍
ଯିଏ ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶୁଏଇଥିବାବେଳେ ମଧୁ ଖାଏ, ସେ ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ। ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ କଣ ଫଳ ମିଳେ, ଏବେ ଶୁଣ।