ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସମାଯାତା ଭଯଭୀତାଶ୍ଚ ଦାନଵାତ୍ । ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ଜଗନ୍ନାଥ ତ୍ରାହି ମାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ଦାନବଙ୍କ ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ— ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ରାହି ନୋ ଦେଵଦେଵେଶ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ଜନାର୍ଦନ । ତ୍ରାହି ଵୈ ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ଦାନଵାନାଂ ଵିନାଶକ
ହେ ଦେବଦେବେଶ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର; ପଦ୍ମନୟନ, ଦାନବମାନଙ୍କ ନାଶକ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ତ୍ଵତ୍ସମୀପଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵମେଵ ଶରଣଂ ପ୍ରଭୋ । ଚଶରଣାଗତାନାଂ ଦେଵାନାଂ ସହାଯଂ କୁରୁ ଵୈ ପ୍ରଭୋ
ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ହିଁ ଆମର ଆଶ୍ରୟ। ଶରଣ ନେଇଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସହାଯ୍ୟ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ତ୍ଵଂ ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ମତିର୍ଦେଵ ତ୍ଵଂ କର୍ତା ତ୍ଵଂ ଚ କାରଣମ୍ । ତ୍ଵଂ ମାତା ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ତ୍ଵମେଵ ଜଗତଃ ପିତା
ତୁମେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଆମର ମନ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ହିଁ ସବୁ କାରଣ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ ତୁମେ, ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ପିତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଭଗଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ । ଶରଣଂ ତଵ ଚାଯାତା ଭଯଭୀତାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ
ହେ ଭଗବାନ, ଦେବଦେବେଶ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା, ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଦେଵତା ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଵର୍ଗଭ୍ରଷ୍ଟାଃ କୃତାଃ ପ୍ରଭୋ । ଅତ୍ଯୁଗ୍ରେଣ ହି ଦୈତ୍ଯେନ ମୁରନାମ୍ନା ମହୌଜସା । ଇଂଦ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାରିଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସିପଡ଼ିଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁରା ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ଆଣିଛି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- କୀଦୃଶୋ ଦାନଵଃ ଶକ୍ର କିଂ ରୂପଂ କୀଦୃଶଂ ବଲମ୍ । କ୍ଵ ସ୍ଥାନଂ ତସ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ କିଂ ଵୀର୍ଯଂ କଃ ପରାକ୍ରମଃ । କିଂ ଵରଂ ତସ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ମମାଖ୍ଯାହି ମହାମତେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— ଶକ୍ର, ସେ ଦାନବ କେମିତି? ତାଙ୍କର ଆକୃତି କେମିତି, ଶକ୍ତି କେତେ? ସେ ଦୁଷ୍ଟର ନିବାସ କେଉଁଠି? ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ, ପ୍ରାକ୍ରମ କେତେ? ସେ ଦୁଷ୍ଟ କୌଣସି ବର ପାଇଛି କି? ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋତେ କୁହ।
ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ପୂର୍ଵଂ ବଭୂଵ ଦେଵେଶ ବ୍ରହ୍ମଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ । ତାଲଜଂଘସ୍ତୁ ନାମ୍ନା ଚ ଅତ୍ଯୁଗ୍ରୋଽପି ମହାସୁରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ— ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବେଶ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ତାଳଜଂଘ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ହି ଵିଖ୍ଯାତୋ ମୁରନାମେତି ଦାନଵଃ । ଅତ୍ଯୁତ୍କଟୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଦେଵତାନାଂ ଭଯଂକରଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମୁରା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ଦୈତ୍ୟ, ସେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟର କାରଣ।
ପୁରୀ ଚଂଦ୍ରାଵତୀ ନାମ୍ନା ତତ୍ର ସ୍ଥାନେ ଵସତ୍ଯସୌ । ନିର୍ଜିତା ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ତେନ ଵିଵାସିତାଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ ନାମକ ଏକ ସହରରେ ବସିଥାଏ; ସେଠି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ହରାଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତାଡ଼ିଦେଇଛି।
ଇଂଦ୍ରୋଽନ୍ଯୋ ରୋପିତସ୍ତେନ ଵାତଶ୍ଚୈଵ ହୁତାଶନଃ । ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୋ କୃତୌ ଚାନ୍ଯୌ ଵାଯୁର୍ଵରୁଣ ଏଵ ଚ
ସେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାତାବରଣ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛି; ଅନ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ ଓ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ସର୍ଵମାତ୍ମକୃତଂ ତେନ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନ । ଦେଵଲୋକଃ କୃତସ୍ତେନ ସର୍ଵସ୍ଥାନଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏହା ସବୁ ସେ ଏକା ହାତେ କରିଛି, ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବଲୋକ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରୁ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୋପମାନୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ହନିଷ୍ଯେ ଦାନଵଂ ଦୁଷ୍ଟଂ ଦେଵତାନାଂ ଭଯଂକରମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ— ମୁଁ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭୟର କାରଣ, ତାକୁ ମାରିଦେବି।
ତ୍ରିଦଶୈଃ ସହିତୋ ଦେଵୋ ଗତଶ୍ଚଂଦ୍ରାଵତୀଂ ପୁରୀମ୍ । ଦୃଷ୍ଟୋ ଦେଵୈସ୍ତୁ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ଗର୍ଜମାନଃ ପୁନଃ ପୁନଃ
ତିନିଦିଗର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭୁ ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ ସହରକୁ ଗଲେ; ସେଠି ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତେନ ସର୍ଵେ ଜିତା ଦେଵ ଗତାଶ୍ଚୈଵ ଦିଶୋ ଦଶ । ହରିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଦାନଵଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦଶଦିଗରେ ଭଗାଇଦେଲେ; ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୈତ୍ୟ କହିଲା— 'ଥା, ଥା!'
ଭଗଵାନବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ଚ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ । ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- ରେ ଦାନଵ ଦୁରାଚାର ମମ ବାହୁଂ ନିରୀକ୍ଷଯ
ଭଗବାନ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ ସେଠି କହିଲେ— ଦୈତ୍ୟ, ତୁମେ ମୋର ବାହୁକୁ ଦେଖ।
ତତସ୍ତେ ସମ୍ମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁନା ଦୁଷ୍ଟଦାନଵାଃ । ହତା ବାଣୈଃ ପୁନର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଜାତାଶ୍ଚ ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଚକ୍ରଂ ମୁକ୍ତଂ ଚ କୃଷ୍ଣେନ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯେଷୁ ପାଂଡଵ । ତେନଚ୍ଛିନ୍ନାସ୍ତୁ ଶତଶୋ ବହଵୋ ନିଧନଂ ଗତାଃ
ହେ ପାଣ୍ଡବ, କୃଷ୍ଣ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଉପରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ଦୈତ୍ୟ ନିହତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ ହେଲା।
ଏକୋପି ଦାନଵସ୍ତତ୍ର ଯୁଧ୍ଯମାନୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ନଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ସୁରାସ୍ତେନ ନିର୍ଜିତୋ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଦାନବ ବାରମ୍ବାର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ସେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାରିଗଲେ ଏବଂ ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ନିର୍ଜିତଂ ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ବାହୁଯୁଦ୍ଧମଜାଯତ । ବାହୁଯୁଦ୍ଧଂ କୃତଂ ତେନ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁ ପରାଜିତ ହେଲେ ଏବଂ ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଏହି ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା।
ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚିଂତାଂ ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ଚ ନଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ଦେଵତାଃ । ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ନିର୍ଜିତସ୍ତେନ ଗତୋ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାରିଗଲେ; ସେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ଗୁହା ସିଂହାଵତୀ ନାମ ତତ୍ର ସୁପ୍ତୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ଯୋଜନଦ୍ଵାଦଶଵତୀ ଏକଦ୍ଵାରା ଚ ପାଂଡଵ
ସେଠାରେ ସିଂହାବତୀ ନାମକ ଗୁହା ଅଛି, ସେଠି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶୁଇଁଥିଲେ; ଏହି ଗୁହା ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାର ଥିଲା, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ତସ୍ଯାଂ ଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରସୁପ୍ତଶ୍ଚ ଦାନଵୋ ହଂତୁମୁଦ୍ଯତଃ । ମହାଯୁଦ୍ଧେନ ତେନୈଵ ଶ୍ରାଂତୋଽସୌ ଯୋଗମାଯଯା
ସେ ଗୁହାଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶୁଇଁଥିବାବେଳେ, ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା; ସେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହେଲା।
ଦାନଵଃ ପୃଷ୍ଠତୋ ଲଗ୍ନୋ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସ ତଦା ଗୁହାମ୍ । ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ତତ୍ର ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵୋ ହର୍ଷମାଗତଃ
ଦାନବ ପଛଦିଆଁ ଚୁପଚାପ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ସେଠି ମୋତେ ଶୁଇଁଥିବା ଦେଖି ଦାନବ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଇତ୍ଥଂ ମାଂ ନିର୍ଜିତଂ ମତ୍ଵା ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ ଶଂକଯା ହରିମ୍ । ନିଃସଂଦେହଂ ହନିଷ୍ଯାମି ଦାନଵାନାଂ ଭଯଂକରମ୍
ମୋତେ ପରାଜିତ ଭାବି ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ଗୁହାଭିତରେ ଦେଖି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭାବିଲା—'ମୁଁ ଏହି ଦାନବମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିଦେବି।'
ନିର୍ଗତା କନ୍ଯକା ତତ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଦେହାଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିର । ରୂପଵତୀ ସୁସୌଭାଗ୍ଯା ଦିଵ୍ଯପ୍ରହରଣାଯୁଧା
ତାପରେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହରୁ ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଅତି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ତେଜୋଂଽଶସଂଭୂତା ମହାବଲପରାକ୍ରମା । ଦୃଷ୍ଟା ସା ଦାନଵେଂଦ୍ରେଣ ମୁରନାମ୍ନା ଧନଂଜଯ
ତାଙ୍କ ତେଜର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସେ ଅତି ବଳଶାଳି ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳି; ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁର ନାମକ ଦାନବପତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ସମାହିତଂ ତେନ ସ୍ତ୍ରିଯା ଚୈଵ ପ୍ରଯାଚିତମ୍ । କନ୍ଯକା ଯୁଧ୍ଯତେ ତତ୍ର ସର୍ଵଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦା
ସେ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ସେଇ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ସେଠି ସେ କନ୍ୟା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ହୁଂକାରୈର୍ଭସ୍ମସାଜ୍ଜାତୋ ମୁର ନାମା ମହାସୁରଃ । ନିହତେ ଦାନଵେ ତସ୍ମିଂସ୍ତତ୍ର ଦେଵସ୍ତ୍ଵବୁଧ୍ଯତ
ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ, ମୁର ନାମକ ବଡ଼ ଅସୁର ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲେ; ସେ ଦାନବ ନିହତ ହେବା ପରେ, ସେଠି ଦେବତା ସଚେତନ ହେଲେ।
ପତିତଂ ଦାନଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତୋ ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ । କେନାଯଂ ଚ ହତୋ ରୌଦ୍ରୋ ହ୍ଯତ୍ଯୁଗ୍ରୋ ମମ ଶାତ୍ରଵଃ
ପଡ଼ିଥିବା ଦାନବକୁ ଦେଖି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ—'ମୋର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଶତ୍ରୁ କିଏ ମାରିଦେଲେ?'