ନମୋ ନିର୍ମାଂସଦେହାଯ ଦୀର୍ଘଶ୍ମଶ୍ରୁଜଟାଯ ଚ । ନମୋ ଵିଶାଲନେତ୍ରାଯ ଶୁଷ୍କୋଦରଭଯାକୃତେ
ମାଂସ ନଥିବା ଦେହ, ଦୀର୍ଘ ଦାଢି ଓ ଜଟା ଥିବା, ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଶୁଖିଲା ପେଟ ଦେଖି ଭୟ ଲାଗେ—ସେଠିକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମଃ ପୁଷ୍କଲଗାତ୍ରାଯ ସ୍ଥୂଲରୋମ୍ଣେଽଥ ଵୈ ନମଃ । ନମୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଶୁଷ୍କାଯ କାଲଦଂଷ୍ଟ୍ର ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ମଜବୁତ ଅଙ୍ଗ, ଘନ ଲୋମ ଥିବା, ଦୀର୍ଘ ଦେହ ଓ ଶୁଖିଲା ଯିଏ, କାଳଦଂଷ୍ଟ୍ର ଥିବା ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ କୋଟରାକ୍ଷାଯ ଦୁର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯାଯ ଵୈ ନମଃ । ନମୋ ଘୋରାଯ ରୌଦ୍ରାଯ ଭୀଷଣାଯ କପାଲିନେ
ଗଭୀର ଆଖି, ଦେଖିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ, ଭୟଙ୍କର, ରୌଦ୍ର, ଭୀଷଣ ଓ ଖପର ଧାରଣ କରୁଥିବା—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ସର୍ଵଭକ୍ଷାଯ ଵଲୀମୁଖ ନମୋସ୍ତୁ ତେ । ସୂର୍ଯପୁତ୍ର ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ଭାସ୍କରେ ଭଯଦାଯ ଚ
ସବୁକିଛି ଖାଇଯିବା, ଭାଙ୍ଗି ମୁହଁ ଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଓ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅଧୋଦୃଷ୍ଟେ ନମସ୍ତେସ୍ତୁ ସଂଵର୍ତକ ନମୋସ୍ତୁ ତେ । ନମୋ ମଂଦଗତେ ତୁଭ୍ଯଂ ନିସ୍ତ୍ରିଂଶାଯ ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ନିମ୍ନଦୃଷ୍ଟି, ସଂହାରକ, ଧୀରେ ଚଳିଥିବା, ତ୍ରିଧାର ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ତପସା ଦଗ୍ଧଦେହାଯ ନିତ୍ଯଂ ଯୋଗରତାଯ ଚ । ନମୋ ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷୁଧାର୍ତାଯ ଅତୃପ୍ତାଯ ଚ ଵୈ ନମଃ
ତପସ୍ୟାରେ ଦେହ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ସଦା ଯୋଗରେ ଲିନ, ସଦା ଭୁଖା ଓ କେବେ ତୃପ୍ତି ନହେଉଥିବା—ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁର୍ନମସ୍ତେସ୍ତୁ କଶ୍ଯପାତ୍ମଜସୂନଵେ । ତୁଷ୍ଟୋ ଦଦାସି ଵୈ ରାଜ୍ଯଂ ରୁଷ୍ଟୋ ହରସି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ତୁମର ଚକ୍ଷୁ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପରମ୍ପରାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା; ଖୁସି ହେଲେ ରାଜ୍ୟ ଦେଉଛ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ତୁରନ୍ତ ନେଇଯାଉଛ।
ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରୋରଗାଃ । ତ୍ଵଯା ଵିଲୋକିତାଃ ସର୍ଵେ ନାଶଂ ଯାଂତି ସମୂଲତଃ
ଦେବତା, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ—ତୁମେ ଯାହାକୁ ଦେଖ, ସେମାନେ ମୂଳ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।
ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମେ ଦେଵ ଵରାର୍ହୋଽହମୁପାଗତଃ । ଏଵଂ ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ସୌରିର୍ଗ୍ରହରାଜୋ ମହାବଲଃ
ହେ ଦେବତା, ମୋତେ ଦୟା କର। ମୁଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସମୟରେ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱାମୀ ସୌରି ଖୁସି ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯଂ ହୃଷ୍ଟରୋମା ତୁ ଭାସ୍କରିଃ । ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତଵ ରାଜେଂଦ୍ର ସ୍ତଵେନାନେନ ସୁଵ୍ରତ । ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ରଘୁନଂଦନ
ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ଏଭଳି କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ସ୍ତୁତି କରିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ଖୁସି। ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଦେବି, ହେ ରଘୁବଂଶୀ।'
ଦଶରଥ ଉଵାଚ- ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ସୌରେ ପୀଡା କାର୍ଯା ନ କସ୍ଯଚିତ୍ । ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ପଶୁପକ୍ଷିସରୀସୃପାମ୍
ଦଶରଥ କହିଲେ: 'ଆଜିଠାରୁ, ହେ ସୌରି, ଦେବ, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ସରୀସୃପ—କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କଷ୍ଟ ଦିଅନାହାଁ।'
ଶନିରୁଵାଚ- ଗୃହ୍ଣଂତୀତି ଗ୍ରହାଃ ସର୍ଵେ ଗ୍ରହାଃ ପୀଡାକରାଃ ସ୍ମୃତାଃ । ଅଦେଯଂ ଯାଚିତଂ ରାଜନ୍କିଂଚିଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍
ଶନି କହିଲେ: 'ସମସ୍ତ ଗ୍ରହକୁ 'ଧରିବା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ସେମାନେ କଷ୍ଟ ଦେବାକୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଲ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଇପାରିବିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ଉଚିତ, ମୁଁ କହିବି।'
ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ । ଏକକାଲଂ ଦ୍ଵିକାଲଂ ଵା ପୀଡାମୁକ୍ତୋ ଭଵେତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବ, ଦିନକୁ ଏକଥର କିମ୍ବା ଦୁଇଥର, ସେ ତୁରନ୍ତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
ଦେଵାସୁରମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧ୍ରରକ୍ଷସାମ୍ । ମୃତ୍ଯୁଂ ମୃତ୍ଯୁଗତୋ ଦଦ୍ଯାଂ ଜନ୍ମନ୍ଯଂତେ ଚତୁର୍ଥକେ
ଦେବ, ଅସୁର, ମନୁଷ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଚତୁର୍ଥ ଜନ୍ମର ଶେଷରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ମୁଁ ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇପାରିବି।
ଯଃ ପୁନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯୁକ୍ତଃ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାହିତଃ । ଶମୀପତ୍ରୈଃ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପ୍ରତିମାଂ ଲୋହଜାଂ ମମ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ମୋର କାଉଁସା ପ୍ରତିମାକୁ ଶମୀପତ୍ର ଦେଇ ପୂଜା କରିବେ,
ମାଷୌଦନତିଲୈର୍ମିଶ୍ରଂ ଦଦ୍ଯାଲ୍ଲୋହଂ ଚ ଦକ୍ଷିଣାମ୍ । କୃଷ୍ଣାଂ ଗାଂ ଵୃଷଭଂ ଵାପି ଯୋ ଵୈ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦିଵଜାତଯେ
ଏବଂ ମାଷ ଭାତ, ତିଳ ଓ କାଉଁସା ମିଶାଇ ଦାନ କରିବେ, କିମ୍ବା କଳା ଗାଈ କିମ୍ବା ବୃଷ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଇବେ,
ମଦ୍ଦିନେ ତୁ ଵିଶେଷେଣ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ପୂଜଯେତ୍ । ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜପେତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଭୂତ୍ଵା ଚୈଵ କୃତାଂଜଲି
ମୋର ବିଶେଷ ଦିନରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ପୂଜା ସେଶେ ହାତ ମିଳାଇ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବେ,
ତସ୍ଯ ପୀଡା ନ ଚୈଵାହଂ କରିଷ୍ଯାମି କଦାଚନ । ଗୋଚରେ ଜନ୍ମଲଗ୍ନେ ଵା ଦଶାସ୍ଵଂତର୍ଦଶାସୁ ଚ
ତାଙ୍କୁ ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ ଦେବିନାହିଁ, ମୋର ଗତିବିଧି, ଜନ୍ମ ସମୟ କିମ୍ବା ଦଶା ଓ ଅନ୍ତର୍ଦଶାରେ ମଧ୍ୟ।
ରକ୍ଷାମି ସତତଂ ତସ୍ଯ ପୀଡାଂ ଚାପି ଗ୍ରହସ୍ଯ ଚ । ଅନେନୈଵ ଵିଧାନେନ ପୀଡାମୁକ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଭଵେତ୍
ମୁଁ ସେଉଁଠି ଲୋକଙ୍କୁ ସଦା କଷ୍ଟ ଓ ଗ୍ରହର ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ। ଏହି ପ୍ରକାର ପଦ୍ଧତିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଏଵଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ମଯା ଦତ୍ତୋ ଵରସ୍ତେ ରଘୁନଂଦନ । ଵରତ୍ରଯଂ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜା ଦଶରଥସ୍ତଦା
ଏଭଳି ଉପାୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲି, ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ। ଏହି ତିନିଟି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ତାପରେ ରାଜା ଦଶରଥ
ମେନେ କୃତାର୍ଥମାତ୍ମାନଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଶନୈଶ୍ଚରମ୍ । ଶନିନା ଚାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ରଥମାରୁହ୍ଯ ଵେଗଵାନ୍
ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି, ଶନିକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶନିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଗତଵାନ୍ରାଜା ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶ୍ରେଯୋଽଭଵତ୍ତଦା । ଯ ଇଦଂ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଶନିଵାରେ ସ୍ତଵଂ ପଠେତ୍ 6.33.
ରାଜା ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଶନିବାର ସକାଳେ ଉଠି, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବେ—
ପଠ୍ଯମାନମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯଃ ଶୃଣୋତି ଚ । ନରଃ ସ ମୁଚ୍ଯତେ ପାପାତ୍ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ତ୍ରିସ୍ପୃଶାଖ୍ଯଂ ଵ୍ରତଂ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵେଶ୍ଵର ଵିଶେଷତଃ । ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ଲୋକଃ କର୍ମବଂଧନତଃ କ୍ଷଣାତ୍
ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ତିନିଥର ଛୁଆଁ ବୋଲି ଯେଉଁ ବ୍ରତ, ତାହା ବିସ୍ତାରରେ କହ। ଏହା ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।'
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ- ସର୍ଵପାପୌଘଶମନଂ ମହାଦୁଃଖଵିନାଶନମ୍ । ଶୃଣୁ କୃଷ୍ଣାଵତାରଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ରିସ୍ପୃଶାଖ୍ଯଂ ମହାଵ୍ରତମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ: 'ଏହି ବ୍ରତ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱ କରେ। ତୁମେ ଶୁଣ, କୃଷ୍ଣାବତାର ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ଏହି ତିନିଥର ଛୁଆଁ ବୋଲି ବଡ଼ ବ୍ରତର କଥା।'
କାମଦଂ ସସ୍ପୃହାଣାଂ ତୁ ନିସ୍ପୃହାଣାଂ ତୁ ମୋକ୍ଷଦମ୍ । ତ୍ରିସ୍ପୃଶାଖ୍ଯଂ ଵ୍ରତଂ ଵିପ୍ର ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଗଦତୋ ମମ
ଏହି ବ୍ରତ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଯେଉଁଠି ନିରାଶା, ସେମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ମୁଖରୁ ଏହି ତିନିଥର ଛୁଆଁ ବ୍ରତର କଥା ଶୁଣ।'
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମର୍ଚିତସ୍ତେନ କଲିକାଲେ ଚ କେଶଵଃ । ତ୍ରିସ୍ପୃଶା କୀର୍ତନଂ ନିତ୍ଯଂ ଯଃ କରୋତି ମହାମୁନେ
କଳିଯୁଗରେ, ମହାମୁନି, ଯିଏ କେଶବଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ପୂଜା କରେ ଏବଂ ଦିନେଦିନେ ତିନିଥର ନାମ କୀର୍ତନ କରେ, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ ସ୍ନେହରେ ଲଗିଥାଏ।
ନ ପୁରଶ୍ଚରଣେ ଚୀର୍ଣେ ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍ । ତ୍ରିସ୍ପୃଶା ନାମମାତ୍ରେଣ କ୍ଷୀଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମାତ୍ର ତିନିଥର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରିଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନାଗମୈର୍ନ ପୁରାଣାଦ୍ଯୈର୍ନ ମଖୈସ୍ତୀର୍ଥକୋଟିଭିଃ । ବହୁଭିର୍ଵ୍ରତସଂଘୈଶ୍ଚ ପୂଜିତୈସ୍ତ୍ରିଦଶୈରପି
ନିୟମ, ପୁରାଣ ପାଠ, ଯଜ୍ଞ, ଅନେକ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ, ବହୁ ପ୍ରକାର ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେସବୁ ଦ୍ୱାରା
ମୋକ୍ଷୋ ଭଵତି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିସ୍ପୃଶା ନ କୃତା ଯଦି । ମୋକ୍ଷାର୍ଥେ ଦେଵଦେଵେନ ଦୃଷ୍ଟା ଵୈ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ତିଥିଃ
ଯଦି ତିନିଥର ନାମ କରାଯାଏନାହିଁ, ତେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଦେବଦେବୀ ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ତିଥିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।