ତୃପ୍ତା ଯାଂତ୍ଯନ୍ନଦାତାରଃ କ୍ଷୁଧିତା ଯାଂତ୍ଯନନ୍ନଦାଃ । କାଂକ୍ଷଂତି ପିତରଃ ସର୍ଵେ ନରକାଦ୍ଭଯଭୀରଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ସହିତ ଯାଆନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଖାଲି ପେଟରେ ଯାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ, ନରକ ଭୟରେ, ଏହି ଦାନକୁ ଆଶା କରନ୍ତି।
ଗଯାଂ ଯାସ୍ଯତି ଯଃ ପୁତ୍ରଃ ସ ନସ୍ତ୍ରାତା ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏଷ୍ଟଵ୍ଯା ବହଵଃ ପୁତ୍ରା ଯଦ୍ଯେକୋଽପି ଗଯାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେ ପୁଅ ଗୟାକୁ ଯିବ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାରକ ହେବ। ଏକ ଯଦି ଗୟାକୁ ଯିବ, ତେଣୁ ଅନେକ ପୁଅ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ।
ଯଜେତ ଵାଶ୍ଵମେଧେନ ନୀଲଂ ଵା ଵୃଷମୁତ୍ସୃଜେତ୍ । ଲୋହିତୋ ଯସ୍ତୁ ଵର୍ଣେନ ପୁଚ୍ଛାଗ୍ରେ ଯସ୍ତୁ ପାଂଡୁରଃ
ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିବା, କିମ୍ବା ନୀଳ ବଳଦକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିବା; ଲାଲ ରଙ୍ଗର ବା ପୁଛର ଶିରା ଧଳା ଥିବା ବଳଦକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବା।
ଶ୍ଵେତଃ ଖୁରଵିଷାଣାଭ୍ଯାଂ ସ ନୀଲୋ ଵୃଷ ଉଚ୍ଯତେ । ନୀଲଃ ପାଂଡୁରଲାଂଗୂଲସ୍ତୋଯମୁଦ୍ଧରତେ ତୁ ଯଃ
ଯେ ବଳଦର ଖୁର ଓ ସିଂଗ ଧଳା, ସେହି ବଳଦକୁ ନୀଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ନୀଳ ବଳଦ ଯଦି ପୁଛ ଧଳା ଓ ପାଣି ଟାଣେ, ସେ ବଳଦ ବଡ଼ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଷଷ୍ଟିଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ପିତରସ୍ତେନ ତର୍ପିତାଃ । ଯଚ୍ଚ ଶୃଂଗଗତଂ ପଂକଂ କୁଲଂ ତିଷ୍ଠତି ଚୋଦ୍ଧୃତମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି। ବଳଦର ସିଂଗରେ ଯେ ପାଙ୍କ ଲାଗିଥାଏ, ସେହି ପାଙ୍କ ଉଠିଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।
ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଚାଶ୍ନଂତି ସୋମଲୋକଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍ । ଆସୀଦ୍ରାଜ୍ଞୋ ଦିଲୀପସ୍ଯ ନୃଗସ୍ଯ ନହୁଷସ୍ଯ ଚ
ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୋମ ଲୋକର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଦିଲୀପ, ନୃଗ ଓ ନହୁଷ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ତୁ ନରେଂଦ୍ରାଣାଂ ପୁନରନ୍ଯୋ ନ ଗଚ୍ଛତି । ବହୁଭିର୍ଵସୁଧା ଦତ୍ତା ରାଜଭିଃ ସଗରାଦିଭିଃ
ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଏହି ଫଳ ପାଇନଥିଲେ; ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜା ମାଟି ଦାନ କରିଥିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ଯଦା ଭୂମିସ୍ତସ୍ଯତସ୍ଯ ତଦା ଫଲମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନୋ ଵାଥ ସ୍ତ୍ରୀହଂତା ବାଲଘ୍ନଃ ପତିତୋଽଥଵା
ଯେତେବେଳେ ମାଟି ଯାହାର ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତାହାର ଫଳ ତାଙ୍କୁ ମିଳେ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଜନନୀ ହନ୍ତା, ଶିଶୁ ହନ୍ତା କିମ୍ବା ପତିତ ଯେ କିଏ ନହେଉ।
ଗଵାଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ହଂତା ତତ୍ତସ୍ଯଦୁଃଷ୍କୃତମ୍ । ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ଯୋ ହରେତ୍ତୁ ଵସୁଂଧରାମ୍
ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଁ ମାରିଥିବା ଯେଉଁଠାରେ ଯେତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୁଏ, ସେତେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୁଏ ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ଦିଆ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଦିଆ ମାଟି ହରାଯାଏ।
ସ ଚ ଵିଷ୍ଠାକୃମିର୍ଭୂତ୍ଵା ପିତୃଭିଃ ସହ ପଚ୍ଯତେ । ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଵର୍ଗେ ତିଷ୍ଠତି ଭୂମିଦଃ
ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ମଳ କୀଟ ହୋଇ, ପିତୃମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରେ; କିନ୍ତୁ ମାଟି ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସାଠି ହଜାର ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହେ।
ପ୍ରହର୍ତା ଚାନୁମଂତା ଚ ତାଵଦ୍ଵୈ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ଭୂମିଦାଦ୍ଭୂମିହର୍ତୁଶ୍ଚ ନାପରଃ ପୁଣ୍ଯପାପଵାନ୍
ଯିଏ ମାରେ କିମ୍ବା ଅନୁମତି ଦେଉଛି, ସେମାନେ ସେତେ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ମାଟି ଦାନ କରୁଥିବା ଓ ହରୁଥିବା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପର ଫଳ ଭୋଗ କରେନାହିଁ।
ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵାଧସ୍ତୌ ଚ ତିଷ୍ଠେତେ ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପରେ ଓ ତଳେ ରହନ୍ତି।
ଅଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ପ୍ରଥମଂ ସୁଵର୍ଣଂ ଭୂର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ସୂର୍ଯସୁତାସ୍ତୁ ଗାଵଃ । ତେଷାଂମନଂତଂ ଫଲମଶ୍ନୁଵୀତ ଯଃ କାଂଚନଂ ଗାଂ ଚ ମହୀଂ ଚ ଦଦ୍ଯାତ୍
ସୁନା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ, ମାଟି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର, ଗାଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା। ଯିଏ ସୁନା, ଗାଁ ଓ ମାଟି ଦାନ କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ଭୂମିଂ ଯଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତି ଯଶ୍ଚ ଭୂମିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି । ଉଭୌ ତୌ ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣୌ ନିଯତୌ ସ୍ଵର୍ଗଗାମିନୌ
ଯିଏ ମାଟି ଗ୍ରହଣ କରେ ଓ ଯିଏ ମାଟି ଦେଇଥାଏ, ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ।
ଅନ୍ଯାଯେନ ହୃତା ଭୂମିର୍ଯୈର୍ନରୈରପହାରିତା । ହରଂତୋ ହାରଯଂତଶ୍ଚ ହନ୍ଯୁସ୍ତେ ସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ମାଟି ନେଇଥାନ୍ତି କିମ୍ବା ନେଇବାକୁ ଲାଗାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀମାନେ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ହରେଦ୍ଧାରଯତେ ଯସ୍ତୁ ମଂଦବୁଦ୍ଧିସ୍ତମୋଵୃତଃ । ସ ବଦ୍ଧୋ ଵାରୁଣୈଃ ପାଶୈସ୍ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଷୁ ଜାଯତେ
ଯିଏ ମାଟି ହରେ କିମ୍ବା ଧରି ରଖେ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ମନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବାରୁଣୀ ପାଶରେ ବନ୍ଧାଯାଇ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଅଶ୍ରୁଭିଃ ପତିତୈସ୍ତେଷାଂ ଦାନାନାମଵକୀର୍ତ୍ତନମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ହୃତେ କ୍ଷେତ୍ରେ ହତଂ ତ୍ରିପୁରୁଷଂ କୁଲମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ନେଇଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପଡ଼େ, କିମ୍ବା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜମି ହରାଯାଏ, ସେଠାରେ ତିନି ପିଢ଼ିର ବଂଶ ନାଶ ହୁଏ।
ଵାପୀକୂପସହସ୍ରେଣ ଅଶ୍ଵମେଧଶତେନ ଚ । ଗଵାଂକୋଟିପ୍ରଦାନେନ ଭୂମିହର୍ତା ନ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି
ହଜାରଟି ଖାଲି, କୁଆଁ କିମ୍ବା ଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ, କିମ୍ବା କୋଟି ଗାଈ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଜମି ହରାଇଥିବା ଲୋକ ପବିତ୍ର ହେବେ ନାହିଁ।
କୃତଂ ଦତ୍ତଂ ତପୋଽଧୀତଂ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଧର୍ମସଂସ୍ଥିତମ୍ । ଅର୍ଦ୍ଧାଂଗୁଲସ୍ଯ ସୀମାଯା ହରଣେନ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପାଠ କିମ୍ବା ଧର୍ମ କାମ କରାଯାଇଥାଏ, ଯଦି ଅର୍ଧ ଆଂଗୁଠି ପରିମାଣ ଜମି ମଧ୍ୟ ଚୋରି ହୁଏ, ସେସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଗୋତୀର୍ଥଂ ଗ୍ରାମରଥ୍ଯାଂ ଚ ଶ୍ମଶାନଗ୍ରାମମେଵ ଚ । ସଂପୀଡ୍ଯ ନରକଂ ଯାତି ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଗାଈ ଚାଲିବା ପଥ, ଗାଁର ରାସ୍ତା କିମ୍ବା ଶ୍ମଶାନ ଜମି ଦଖଳ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଲୋକ ତିନି ଲୋକ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକକୁ ଯାଏ।
ପଂଚକନ୍ଯାନୃତେ ହଂତି ଦଶ ହଂତି ଗଵାନୃତେ । ଶତମଶ୍ଵାନୃତେ ହଂତି ସହସ୍ରଂ ପୁରୁଷାନୃତେ
ପାଞ୍ଚଟି କନ୍ୟା ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ଦଶଜଣ ମରନ୍ତି, ଗାଈ ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ଶତଜଣ, ଘୋଡ଼ା ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ହଜାର ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ହଂତି ଜାତାନଜାତାଂଶ୍ଚ ହିରଣ୍ଯାର୍ଥେଽନୃତଂ ଵଦନ୍ । ସର୍ଵଂ ଭୂମ୍ଯନୃତେ ହଂତି ମାସ୍ମ ଭୂମ୍ଯନୃତଂ ଵଦ
ସୁନା ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ଜନ୍ମ ଓ ଅଜନ୍ମ ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଜମି ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିଲେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ—କେବେ ଜମି ବିଷୟରେ ମିଥ୍ୟା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵେ ନୋ ରତିଂ କୁର୍ଯାତ୍ପ୍ରାଣୈଃ କଂଠଗତୈରପି । ଅଗ୍ନିଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରରୋହଂତି ବ୍ରହ୍ମଦଗ୍ଧୋ ନ ରୋହତି
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ଆସକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଜୀବନ ଆପଣିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମଧ୍ୟ। ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ିଥିବା ଜିନିଷ ପୁଣି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ପୋଡ଼ିଲେ କେବେ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନିଦଗ୍ଧାଃ ପ୍ରରୋହଂତି ସୂର୍ଯଦଗ୍ଧାସ୍ତଥୈଵ ଚ । ରାଜଦଂଡହତାଶ୍ଚୈଵ ବ୍ରହ୍ମଶାପହତା ହତାଃ
ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପୋଡ଼ିଥିବା ଜିନିଷ ପୁଣି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ରାଜାଙ୍କ ଦଣ୍ଡରେ ମରିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ନଷ୍ଟ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵେନ ଚ ପୁଷ୍ଟାନି ଅଂଗାନି ଚ ମୁହୁର୍ମହୁଃ । କାର୍ଯକାଲେଵିଶୀର୍ଯଂତେ ସିକତାଭି ତପୋ ଯଥା
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିରେ ପୋଷିତ ଶରୀର ଅନେକଥର ସମୟ ଆସିଲେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଯେପରି ତପସ୍ୟାକୁ ବାଳି ଭାଙ୍ଗିଦିଏ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵହରଣଂ କୁର୍ଵନ୍ନରୋ ଯାତୀହ ରୌରଵମ୍ । ନ ଵିଷଂ ଵିଷମିତ୍ଯାହୁର୍ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ଵିଷମୁଚ୍ଯତେ
ଯେ ଲୋକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ହରଣ କରେ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ। ବିଷକୁ ଲୋକ ବିଷ କହନ୍ତି ନାହିଁ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ବିଷ କୁହାଯାଏ।
ଵିଷମେକାକିନଂ ହଂତି ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରିକମ୍ । ଲୋହଚୂର୍ଣଂ ଚାଶ୍ମଚୂର୍ଣଂ ଵିଷଂ ସଂଜରଯେନ୍ନରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଏକମାତ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ନାତିକୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରେ। ଲୋହା କିମ୍ବା ପାଥର ର ବିଷକୁ ଲୋକ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କଃ ପୁମାନ୍ଜରଯିଷ୍ଯତି । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵେନ ତୁ ଯତ୍ସୌଖ୍ଯଂ ଦେଵସ୍ଵେନ ତୁ ଯା ରତିଃ
ତିନି ଲୋକରେ କିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିପାରିବ? ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ମିଳୁଥିବା ସୁଖ କିମ୍ବା ଦେବତା ସମ୍ପତ୍ତିର ଆନନ୍ଦ—
ତଦ୍ଧନଂ କୁଲନାଶାଯ ଭଵତ୍ଯାତ୍ମଵିନାଶନମ୍ । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଚ ଦରିଦ୍ରସ୍ଯ ତୁ ଯଦ୍ଧନମ୍
ଏପରି ଧନ ବଂଶ ଓ ଆତ୍ମାର ନାଶକୁ ନେଇଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଧନ—
ଗୁରୁମିତ୍ରହିରଣ୍ଯଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଥମପି ପୀଡଯେତ୍ । ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ କୁଲୀନାଯ ଦରିଦ୍ରାଯ ଚ ଵାସଵ
ଗୁରୁ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ସୁନା ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ଉଚ୍ଚ ବଂଶୀ କିମ୍ବା ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ—