ତାଵଦ୍ ଭ୍ରମଂତି ଭୁଵନେ ମନୁଜା ଭଵୋତ୍ଥ ଦାରିଦ୍ଯ୍ର ରୋଗ ମରଣ ଵ୍ଯସନାଭିଭୂତାଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଜନ୍ମରୁ ଆସିଥିବା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବିପଦରେ ପୀଡିତ।
ଯତ୍ସଂସ୍ମୃତିଃ ସପଦି କୃଂତତି ଦୁଷ୍କୃତୌଘଂ ପାପାଵଲୀଂ ଜଯତି ଯୋଜନ ଲକ୍ଷତୋଽପି
ଯାହାର ସ୍ମରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ତୁରନ୍ତ କଟିଯାଏ, ପାପର ଶ୍ରେଣୀ ଜୟ ହୁଏ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ।
ଆଲୋକୋତ୍କଂଠିତେନ ପ୍ରମୁଦିତ ମନସା ଵର୍ତ୍ମ ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଯାତଂ ସଦ୍ଯସ୍ମିନ୍କୃତ୍ଯମେତାମଥ ପ୍ରଥମ କୃତୀ ଜଜ୍ଞିଵାନ୍ସ୍ଵର୍ଗସିଂଧୁମ୍
ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପଥରେ ଯାଏ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥାଏ; ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତା ସ୍ବର୍ଗ ସାଗରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଦେଵୀଭୂତ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମାନଂଦଦାଯିନୀ
ସେ ଦେବୀ ହେଲେ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଧର୍ମ ଦ୍ରଵୌଘଂ ମୁରରିପୁ ଚରଣାଂଭୋଜ ପୀଯୂଷସାରଂ।। ଦୁଃଖସ୍ଯାବ୍ଧେସ୍ତରିତ୍ରଂ ସୁରମନୁଜନୁତଂ ସ୍ଵର୍ଗସୋପାନ ମାର୍ଗମ୍। । ସର୍ଵାଂହୋହାରି ଵାରି ପ୍ରଵର ଗୁଣଗଣଂଭାସି ଯା ସଂଵହଂତୀ
ସେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଧର୍ମର ଧାରା, ମୁର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ; ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ବୋତ, ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି, ସ୍ବର୍ଗର ପଥ; ତାଙ୍କ ଜଳ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣର ଚମକ, ସେ ଏହାକୁ ବହିଯାଏ।
ସ୍ଵଃସିଂଧୋ ଦୁରିତାବ୍ଧିମଗ୍ନ ଜନତା ସଂତାରଣି ପ୍ରୋଲ୍ଲସତ୍କଲ୍ଲୋଲା। । ମଲକାଂତିନାଶିତତମସ୍ତୋମେ ଜଗତ୍ପାଵନି
ସ୍ବର୍ଗ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଦୁରିତର ସାଗରରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଚାହାଣି ଅନ୍ଧାର ଦଳକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ହଂ ହୋ ମାନସ କଂପସେ କିମୁ ସଖେ ତ୍ରସ୍ତୋଭଯାନ୍ନାରକାତ୍କିଂ ତେ। ଭୀତିରିତି ଶ୍ରୁତିର୍ଦୁରିତକୃତ୍ସଂଜାଯତେ ନାରକୀ ।। ମାଭୈଷୀଃ ଶୃଣୁ ମେ ଗତିଂ ଯଦି ମଯା ପାପାଚଲ। ସ୍ପର୍ଦ୍ଧିନୀ ପ୍ରାପ୍ତା ତେ ନିରଯଂ କଥଃ କିମପରଂ କିଂ ମେ ନ ଧର୍ମଂ ଧନମ୍
ହଁ ହଁ ମନ, ତୁମେ କାହିଁକି କମ୍ପିଉଛ; ବନ୍ଧୁ, ଦୁଇଟି ନରକକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ? ଶୁଣିଲେ ଭୟ ଆସେ, ପାପ କରିଲେ ନରକ ମିଳେ। ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋର ପଥ ଶୁଣ: ମୋ ଦ୍ୱାରା ପାପ ପାହାଡ଼ ଜୟ ହେଲେ, ନରକକୁ ଯାଇଲେ ମଧ୍ୟ କଣ ଅନ୍ୟ ଅଛି? ମୋ ପାଇଁ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଧନର କଣ ଅଭାବ?
ସର୍ଵେଶାଦି ପ୍ରଶଂସା ମୁଦମନୁଭଵନଂ ମଜ୍ଜନଂ ଯତ୍ର ଚୋକ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ନାର୍ଯୋଵୀକ୍ଷ୍ଯହୃଷ୍ଟା। ଵିବୁଧ ସୁରପତିଃ ପ୍ରାପ୍ତିସଂଭାଵନେନ ଦେଵତ୍ଵଂ ତେ ଲଭଂତେ ସ୍ଫୁଟମ୍ ଅଶୁଭକୃତୋପ୍ଯତ୍ର ଵେଦାଃ ପ୍ରମାଣମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସର୍ବେଶ୍ୱରଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି, ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ ଓ ସ୍ନାନର କଥା ହୋଇଥାଏ, ସେଠା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଦୀକୁ ଦେଖି ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ; ଦେବମାନେ ଆଶାରେ ଦେବତ୍ୱ ପାଇଥାନ୍ତି; ଏଠି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବା ମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତ୍ୱ ଲଭନ୍ତି, ଏହିପାଇଁ ବେଦ ଏହାର ପ୍ରମାଣ।
ବୁଦ୍ଧେ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧିରେଵଂ ଭଵତୁ ତଵ ସଖେ ମାନସ ସ୍ଵସ୍ତିତେ ଽସ୍ତୁ ଵାଣି ପ୍ରାଣପ୍ରିଯେଧି ପ୍ରକଟ ଗୁଣ ଵପୁଃ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ପ୍ରାଣି ପୁଷ୍ଟିଂ ଯସ୍ମାତ୍ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିଃ
ବୁଦ୍ଧିରେ ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧି ଆସୁ, ବନ୍ଧୁ, ମନ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତୁମର କଥା ଜୀବନକୁ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଦୃଶ୍ୟ ଗୁଣ ଓ ଶରୀର ଶକ୍ତି ଲଭ, ଯାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ—
ଶ୍ରୀଜାହ୍ନଵୀ ରଵିସୁତା ପରମେଷ୍ଠିପୁତ୍ରୀ ସିଂଧୁତ୍ରଯାଭରଣତୀର୍ଥଵର ପ୍ରଯାଗ। । ସର୍ଵେଶ ମାମନୁଗୃହାଣ ନଯସ୍ଵ ଚୋର୍ଧ୍ଵମଂତସ୍ତମୋ ଦଶଵିଧଂ ଦଲଯ ସ୍ଵଧାମ୍ନା
ହେ ପବିତ୍ର ଜାହ୍ନବୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କନ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମାର ନନ୍ଦନୀ, ତିନି ନଦୀର ଭୂଷଣ, ପ୍ରୟାଗ ତୀର୍ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ହେ ସର୍ବେଶ୍ୱର, ମୋତେ କୃପା କର, ଉପରକୁ ନେ, ତୁମ ନିଜ ଧାମରେ ମୋର ମନର ଦଶପ୍ରକାର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦଳନ କର।
ଵାଗୀଶ ଵିଷ୍ଣ୍ଵୀଶ ପୁରଂଦରାଦ୍ଯାଃ ପାପପ୍ରଣାଶାଯ ଵିଦାଂଵିଦୋଽପି। । ଭଜଂତି ଯତ୍ତୀରମନୀଲନୀଲଂ ସତୀର୍ଥରାଜୋ ଜଯତି ପ୍ରଯାଗଃ
ବାଣୀର ଦେବତା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ନୀଳ ତୀରକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରାଜା ପ୍ରୟାଗ ଜୟ ହେଉ।
କଲିଂଦଜା ସଂଗମ ଵାପ୍ଯଯତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ଗତା ସ୍ଵର୍ଗଧୁନୀଧୁନୋତି। । ଅଧ୍ଯାତ୍ମ ତାପତ୍ରିତଯଂ ଜନସ୍ଯ ସ ତୀର୍ଥରାଜୋ ଜଯତି ପ୍ରଯାଗଃ
ଯେଉଁଠି କଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ମିଶିଯାଏ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗଙ୍ଗା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହିଥାଏ, ଏହା ଲୋକଙ୍କର ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୁଃଖକୁ ଧୋଇ ଦେଇଥାଏ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରାଜା ପ୍ରୟାଗ ଜୟ ହେଉ।
ଶ୍ଯାମୋ ଵଟଃ ଶ୍ଯାମଗୁଣୋଵୃଣୋତି ସ୍ଵଚ୍ଛାଯଯା ଶ୍ଯାମଲ ଯାଜନାନାମ୍। । ଶ୍ଯାମଶ୍ରମଂ କୃଂତତି ଯତ୍ରଦୃଷ୍ଟଃ ସ ତୀର୍ଥରାଜୋ ଜଯତି ପ୍ରଯାଗଃ
ଏଠି ଶ୍ୟାମ ବଟବୃକ୍ଷ, ଶ୍ୟାମ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ପୂଜାର୍ଥୀମାନେ ଏହାର ସ୍ୱଚ୍ଛ ଛାୟାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରାଜା ପ୍ରୟାଗ ଜୟ ହେଉ।
ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋପ୍ଯାତ୍ମକୃତିଂ ଵିହାଯ ଭଜଂତି ପୁଣ୍ଯାତ୍ମକ ଭାଗଧେଯମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଛାଡି, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାର ଭାଗ୍ୟକୁ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ସେଵଯା ଦେଵ ନୃଦେଵତାଦି ଦେଵର୍ଷଯଃ ପ୍ରତ୍ଯହମାମନଂତି। । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ସର୍ଵୋତ୍ତମ ଭୂମିରାଜ୍ଯଂ ସ ତୀର୍ଥରାଜୋ ଜଯତି ପ୍ରଯାଗଃ
ଏହାର ସେବା କରିଲେ, ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଏହାକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂମି ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରାଜା ପ୍ରୟାଗ ଜୟ ହେଉ।
ଏନାଂସି ହଂତୀତି ପ୍ରସିଦ୍ଧଵାର୍ତା ନାମ ପ୍ରତାପେନ ଦୃଶୋ ଭଵଂତି। । ଯସ୍ଯ ତ୍ରିଲୋକୀଂ ପ୍ରତତାପ ଗୋଭିଃ ସ ତୀର୍ଥରାଜୋ ଜଯତି ପ୍ରଯାଗଃ
ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଏହି କଥା ସବୁଠି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହାର ଯଶ ଦେଖାଯାଏ, ଏହାର ଗୋମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଭା ଫେଳାଇଥାନ୍ତି। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରାଜା ପ୍ରୟାଗ ଜୟ ହେଉ।
ଧତ୍ତେ ଽଭିତଶ୍ଚାମର ଚାରୁକାଂତିଂ ସିତାସିତେ ଯତ୍ରସରିଦ୍ଵରେଣ୍ଯେ
ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ଧଳା ଓ କଳାର ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ନଦୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମିଶିଯାନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମୀନପୁତ୍ରୀ ତ୍ରିପଥାସ୍ତ୍ରିଵେଣୀ ସମାଗମେ ସାକ୍ଷତଯାଗମାତ୍ରାତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କନ୍ୟା, ତିନି ମାଡ଼ି ନଦୀ, ତ୍ରିବେଣୀ ଏଠି ମିଶିଯାଏ, ଏହାକୁ ପୂଜା କରିଲେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଲାଭ ହୋଇଯାଏ।
କେଷାଂଚିଜ୍ଜନ୍ମକୋଟିର୍ଵ୍ରଜତି ସୁଵଚସାଂ ଯାମିଯାମୀତି ଯସ୍ମିନ୍କେଷାଂ।। ଚିତ୍ପ୍ରେପ୍ସତାଂ ଯଂ ନିଯତମତିଯତେଦ୍ ଵର୍ଷଵୃଂଦଂ ଵରିଷ୍ଠମ୍। । ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭାଗ୍ଯଲକ୍ଷୈର୍ଭଵତି ଭଵତି ନୋ ଵାସ ଵାଚାମଵାଚ୍ଯୋ। । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵେଣୀ ଵିଶିଷ୍ଟୋ ଭଵତି ଦୃଗତିଥିଃ କଂ ପ୍ରଯାଗ ପ୍ରଯାଗଃ
କିଛି ଲୋକ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, 'ଯିବା, ଯିବା' ବୋଲି କହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚାହୁଁଥିବାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଲକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ, ସେ କି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ କି ନାହିଁ। ଭାଗ୍ୟରେ, ତ୍ରିବେଣୀ ବିଶିଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ପ୍ରୟାଗ ଦେଖିବା ଦୁର୍ଲଭ।
ଲୋକାନାମକ୍ଷମାଣାଂ ମଖକୃତିଷୁ କଲୌ ସ୍ଵର୍ଗକାମୈର୍ଜଯ ସ୍ତୁତ୍ଯାଦି ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ଵଚୋଭିଃ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଶ୍ଵମେଧ ପ୍ରମୁଖ ମଖଫଲଂ ସମ୍ଯଗାଲୋଚ୍ଯସାଂଗଂ
କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଚାହୁଁନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯଜ୍ଞ କରିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ତୁତି ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି। ଏଠି ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇଯାଏ।
ମଯା ପ୍ରମାଦାତୁରତାଦି ଦୋଷତଃ ସଂଧ୍ଯା ଵିଧିର୍ନୋ ସମୁପାସିତୋଽଭୂତ୍। । ଚେଦତ୍ର ସଂଧ୍ଯାଂ ଚରତେ ପ୍ରସାଦତଃ ସଂଧ୍ଯାସ୍ତୁ ପୂର୍ଣା ଽଖିଲଜନ୍ମନୋଽପି ମେ
ମୋର ଅସାବଧାନତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦୋଷରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା ବିଧି ଠିକ ଭାବେ କରିପାରିନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏଠି ଯଦି ଭକ୍ତି ସହିତ ସନ୍ଧ୍ୟା କରାଯାଏ, ତେବେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ଅନ୍ଯତ୍ରାପି ପ୍ରଗର୍ଜନ୍ମହିମନି ତପସି ପ୍ରେମଭିର୍ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟୈର୍ଧ୍ଯାତଃ ଶ୍ରୀମତ୍ପାଂଶୁଂ ତ୍ରିଵେଣୀପରିଵୃଢମ୍ ଅତୁଲଂ ତୀର୍ଥରାଜଂ ପ୍ରଯାଗଂ ଗୋଲଂକାରପ୍ରକାଶଂ ସ୍ଵଯମମରଵରଂ ଚେତନଂ ତଂ ନମାମି
ଅନ୍ୟଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ତ୍ରିବେଣୀର ପବିତ୍ର ଧୂଳିକୁ ଦୂରରୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ। ମୁଁ ଏହି ତୁଳନାହୀନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ରାଜା ପ୍ରୟାଗକୁ, ଗୋଳାକାର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଚେତନା ଓ ଦିବ୍ୟତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନମସ୍କାର କରେ।
ଅସ୍ମାଭିଃ ସୁତପୋନ୍ଵତପ୍ତ କିମହୋ ଏଜ୍ଯଂତ କିଂଵାଧ୍ଵରାଃ। ପାତ୍ରେ ଦାନମଦାଯି କିଂ ବହୁଵିଧଂ କିଂ ଵା ସୁରାଶ୍ଚାର୍ଚିତାଃ । କିଂ ସତ୍ତୀର୍ଥମସେଵି କିଂ ଦ୍ଵିଜକୁଲଂ ପୂଜାଦିଭିଃ ସତ୍କୃତଂ ଯେନ ପ୍ରାପି ସଦା। ଶିଵସ୍ଯ ଶିଵଦା ସା ରାଜଧାନୀ ସ୍ଵଯମ୍
ଆମେ କେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିଛୁ, କେଉଁ ଯଜ୍ଞ କରିଛୁ, କେଉଁ ପାତ୍ରକୁ ଦାନ ଦେଇଛୁ, କେଉଁ ଅନେକ ପୂଜା କରିଛୁ, କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରିଛୁ, କେଉଁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସେବନ କରିଛୁ, କେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରକୁ ପୂଜା କରି ଆଦର କରିଛୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କର ଶିବଦାୟିନୀ ରାଜଧାନୀ ସଦା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ?
ଭାଗ୍ଯୈର୍ମେଽଧିଗତା ହ୍ଯନେକଜନୁଷାଂ ସର୍ଵାଘଵିଧ୍ଵଂସିନୀ। ସର୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯମଯୀ ଶିଵପୁରୀ ସଂସାରସିଂଧୋସ୍ତରୀ । ଲବ୍ଧଂ ସଜ୍ଜନୁଷଃ ଫଲଂ କୁଲମଲଂ ଚକ୍ରେ ପଵିତ୍ରୀକୃତଃ। ସ୍ଵାତ୍ମା ଚାପ୍ଯଖିଲଂ କୃତଂ କିମପରଂ ସର୍ଵୋପରିଷ୍ଟାତ୍ସ୍ଥିତମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ, ମୁଁ ଅନେକ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ଶିବପୁରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏହା ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ଜାହାଜ। ସଜ୍ଜନଙ୍କର ଫଳ ମିଳିଛି, ପରିବାର ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ଆତ୍ମା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଏହା ଉପରେ ଆଉ କିଛି ଅଛି କି?
ଜୀଵନ୍ନରଃ ପଶ୍ଯତି ଭଦ୍ର ଲକ୍ଷମେଵଂ ଵଦଂତୀତି ମୃଷା ନ ଯସ୍ମାତ୍ । ତସ୍ମାନ୍ମଯା ଵୈ ଵପୁଷେ ଦୃଶେ ନ ପ୍ରାପ୍ତାପି କାଶୀ କ୍ଷଣଭଂଗୁରେଣ
ଜୀବନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଶତ ହଜାର ଭଲ କଥା ଦେଖିଥାଏ, ଏହା ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ମୋର ଦେହ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ, କାଶୀରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହୋଇନାହିଁ।
କାଶ୍ଯାଂ ଵିଧାତୁମମରୈରପି ଦିଵ୍ଯଭୂମୌ ସତ୍ତୀର୍ଥ ଲିଂଗଗଣନାର୍ଚନତା ନ ଶକ୍ଯା । ଯାନୀହ ଗୁପ୍ତ ଵିଵୃତାନି ପୁରାତନାନି ସିଦ୍ଧାନି ଯୋଜିତକରଃ ପ୍ରଣମାମି ତେଭ୍ଯଃ
ଦିବ୍ୟ କାଶୀରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ଗଣନା କରିପାରିନାହାନ୍ତି। ଏଠି ପ୍ରାଚୀନ, ଗୁପ୍ତ ଓ ପ୍ରକାଶିତ, ସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥଗୁଡିକୁ ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରେ।
କିଂ ଭୀତ୍ଯା ଦୁରିତଵ୍ରଜାତ୍କିମୁ ମୁଦା ପୁଣ୍ଯୈରଗଣ୍ଯୈଃ କୃତୈଃ। କିଂ ଵିଦ୍ଯାଭ୍ଯସନାନ୍ମଦେନ ଜଡତାଦୋଷାଦ୍ଵିଷାଦେନ କିମ୍ । କିଂ ଗର୍ଵେଣ ଧନୋଦଯାଦଧନତାତାପେନ କିଂ ଭୋଜନାଃ । ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରୀମଣିକର୍ଣିକାପଯସି ଚେଦ୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଦୃଶ୍ଯତେ
ପାପର ଭୟ କି ଲାଭ, ଅଗଣିତ ପୁଣ୍ୟର ଆନନ୍ଦ କି ଲାଭ, ପଢ଼ିବାର ଗର୍ବ କି ଲାଭ, ଅବୁଦ୍ଧିର ଦୁଃଖ କି ଲାଭ, ଧନର ଗର୍ବ କି ଲାଭ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଦୁଃଖ କି ଲାଭ, ଖାଦ୍ୟ କି ଲାଭ; ଯଦି ଶ୍ରୀ ମଣିକର୍ଣିକା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ପରେ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା।
ଅଲ୍ପସ୍ଫୀତି ନିରାମଯାପି ତନୁତା ପ୍ରଵ୍ଯକ୍ତଶକ୍ଯାତ୍ମତା ପ୍ରୋତ୍ସାହାଢ୍ଯ ବଲେନ କେଵଲମନୋରାଗଦ୍ଵିତୀଯେନ ଯତ୍ । ଅପ୍ରାପ୍ଯାପି ମନୋରଥୈରଵିଷଯାସ୍ଵପ୍ନପ୍ରଵୃତ୍ତେରପି ପ୍ରାପ୍ତା ସା। ପି ଗଦାଧରସ୍ଯ ନଗରୀ ସଦ୍ଯୋପଵର୍ଗପ୍ରଦା
ଅଳ୍ପ, ସ୍ୱସ୍ଥ, କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରକାଶିତ ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, କିମ୍ବା କେବଳ ଆକାଂକ୍ଷାରେ; ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଲାଭ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଦାଧରଙ୍କର ନଗରୀ ସତ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ମନ୍ଯେନାତ୍ମକୃତିର୍ନପୂର୍ଵପୁରୁଷପ୍ରାପ୍ତେର୍ବଲଂ ଚାତ୍ର ଯନ୍ନାପୀଦଂ ସ୍ଵଜନ। ପ୍ରମାଣମଚଲଂ କିଂସ୍ଵାପତାପାଦିକମ୍। ଯାଦୁଷ୍ପ୍ରାପ ଗଯାପ୍ରଯାଗଯମୁନା କାଶୀସୁପର୍ଵାଗମାତ୍ପ୍ରାପ୍ତିସ୍ତତ୍ର। ମହାଫଲୋ ଵିଜଯତେ ଶ୍ରୀଶାରଦାନୁଗ୍ରହଃ
ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧସମଯେ ଦୂରାତ୍ସ୍ମୃତୋଽପି ପିତୃମୁକ୍ତିଦଃ । ତଂ ଗଯାଯାଂ ସ୍ଥିତଂ ସାକ୍ଷାନ୍ନମାମି ଶ୍ରୀଗଦାଧରମ୍
ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କଲେ ପିତୃମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ସେଠି ଗୟାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଶ୍ରୀଗଦାଧରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମୋ ମନରେ ଭାବୁଛି, ଏହି କାମ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ କେବେ କରିପାରିନଥିଲେ, ଏଠାରେ କିଛି ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ନିଜ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ପ୍ରମାଣ ନୁହେଁ, ଦୁଃଖ ଆଦି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଏହା ଅଚଳ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ। ଗୟା, ପ୍ରୟାଗ, ଯମୁନା କିମ୍ବା କାଶୀ ପହଞ୍ଚିବା କେତେ କଷ୍ଟକର, ସେଠାରେ ବଡ଼ ପର୍ବ ଦେଖିବା ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ଶାରଦାଙ୍କ ଦୟାରେ ବଡ଼ ଫଳ ମିଳେ।