ରତିଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵିଯୋଗାର୍ତଃ ଶ୍ରୀକଂଠୋଽହଂ ତ୍ଵଯା କୃତଃ । ଵାସୁଦେଵୋଽପି ମାଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ନ ଜାନାତି ତ୍ଵଯା ପ୍ରିଯେ
'ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଛାଡ଼ି, ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଏବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟେ, ସେ ତୁମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।'
ଯଜ୍ଞେ ଦକ୍ଷସ୍ଯାଗ୍ନିକୁଂଡେ ଶିରୋ ଦେଵି ହୁତଂ ତ୍ଵଯା । ଭୂଯୋ ହି ଭଵତୀ ଲବ୍ଧା କଥଂ ତ୍ଯଜସି ମାଂ ପୁନଃ
'ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ମା, ତୁମେ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡରେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲ। ପୁଣି ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଇଲି— ଏବେ ପୁଣି କିପରି ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ?'
ଉତିଷ୍ଠୋତିଷ୍ଠ ଚାର୍ଵଂଗି ଗିରିଜେ ମାଂ ପ୍ରବୋଧଯ । ଅତ୍ରାଂତରେ ଶିଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯମାଯାଵିମୋହିତମ୍
'ଉଠ, ଉଠ, ଚାରୁଅଙ୍ଗୀ! ଗିରିଜେ, ମୋତେ ଜଗା।' ଏଭଳି ଅନ୍ତରେ, ଶିବ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ସେ ଦାନବମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଦେଵତାଗଣମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ହ୍ଯଂତରିକ୍ଷାଦୁପାଗମତ୍ । ଵିଲପଂତମୁଵାଚେଦମଦୃଶ୍ଯଃ କମଲାସନଃ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେ, ଆକାଶରୁ ନମିଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ଲେଶ ଦେଖି, ଅଦୃଶ୍ୟ କମଳାସନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ- ତ୍ଵଂ ଶୋକମୋହପିତୃମାତୃଵିଵର୍ଜିତୋଽସି ଦୁଃଖଂ ସୁଖଂ ସୁତକଲତ୍ରରିପୁର୍ନ ଚାସ୍ତି । ଜାତୋଽସି ନୈଵ ଜନକେନ ଜନିଷ୍ଯମାଣସ୍ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ଋଷିଗଣୈଶ୍ଚ କୁତୋ ଵିମୋହଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— 'ତୁମେ ଶୋକ, ମୋହ, ପିତା, ମାତାରୁ ଅଲଗା; ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ, ସନ୍ତାନ, ଜନାନୀ, ଶତ୍ରୁ କିଛି ନାହିଁ। କୌଣସି ପିତାରୁ ଜନ୍ମ ନ ହୋଇଛ; ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ। ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି— ତେବେ ତୁମେ କିପରି ମୋହିତ ହେବ?'
ଏକୋଽସି ନାଥ ବହୁଧା କୃତଵିଗ୍ରହୋଽସି ସୂର୍ଯୋ ଯଥା ଜଲଧିଵୀଚିଷୁ ଦୃଶ୍ଯମାନଃ । ଧ୍ଯାନେନ ଯାଂତି ଯମିନସ୍ତଵ ପାଦମୂଲଂ ରୂପଂ ପରଂ ଦୁରଵବୋଧମଵାଚ୍ଯମେଵ
'ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଏକ, କିନ୍ତୁ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କର; ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଏ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତମାନେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଅତି ଦୁର୍ବୋଧ ଓ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ।'
ନୈଷା ପ୍ରିଯା ତଵ ସମାନତଯା ଵିପନ୍ନା ଜାଲଂଧରେଣ ରଚିତାଂ ଜହି ଦେଵ ମାଯାମ୍ । ସା ପାର୍ଵତୀ କମଲକୋଶଗତା ହି ଶଂଭୋ ଯୁଦ୍ଧସ୍ଵ ଵୈରିନିଵହଂ ଜହି ପାହି ଚାସ୍ମାନ୍
'ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ମୃତ ହେଲେ, ସେ ତୁମର ସତ୍ୟ ପ୍ରିୟା ନୁହଁନ୍ତି; ଏହା ଜାଲନ୍ଧର ତିଆରି କରିଥିବା ମାୟା। ଏହି ମାୟାକୁ ଦୂର କର। ପାର୍ବତୀ, ଶମ୍ଭୁ, କମଳର ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ଶତ୍ରୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର, ସେମାନେଠାରେ ବିନାଶ କର, ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵାକ୍ଯମଵବୁଦ୍ଧୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂ ଦାନଵୀମାଯାଂ ମୁମୋଚ ମହତୀ ଶିଲାମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହେଶ୍ୱର ସବୁ ବୁଝିଗଲେ। ସେ ଏହା ଦାନବମାୟା ବୋଲି ଜାଣି, ବଡ଼ ଏକ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଯା ଜଘାନ ସମରେ ଦୈତ୍ଯକୋଟିଶତତ୍ରଯମ୍ । ତତୋ ଵୃଷଭମାରୁହ୍ଯ କ୍ରୋଧେନ ମହତା ନୃପ
ସେହି ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତିନିଶହ କୋଟି ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ। ତାପରେ, ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ରାଜା, ସେ ନନ୍ଦୀରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଧନୁଃ ପିନାକଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଧୂର୍ଜଟିର୍ଜଗୃହେ ଶରାନ୍ । ଅଥ ମାଯାପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ଶର୍ଵମାଲୋକ୍ଯ ସିଂଧୁଜଃ
ଧୂର୍ଜଟି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପିନାକ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଲେ। ତାପରେ, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମୁଦ୍ରପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ନଜର ଦେଲେ।
ସୁରେଶମୋହନଂ ମାଯାଜାଲମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ନୃପ । ଅନ୍ଯଦାଵିଶ୍ଚକାରାଶୁ ଭୃଶଂ ମାଯାମହାବଲମ୍
ରାଜା, ଜାଲନ୍ଧର ତୁରନ୍ତ ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାୟାଜାଲ ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଦେଲା।
ଜାଲଂଧରଃ କୋଟିଭୁଜୋ ବଭୂଵ ଵୃକ୍ଷାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଯୁଯୁଧେ ଵୃଷାଂକମ୍ । ଅଥାଂତରାଲେ ପୃଥିଵୀଂ ଚକାର ସମୁଦ୍ରସୂନୁର୍ଗିରିଧାତୁମଂଡିତାମ୍ 6.18.
ଜାଲନ୍ଧର କୋଟି କୋଟି ବାହୁ ନେଇ, ଗଛ, ଅସ୍ତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବୃଷଭ ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସମୁଦ୍ରପୁତ୍ର ମହାପର୍ବତରେ ଶୋଭିତ ଭୂମି ତିଆରି କଲେ।
ଦେଵତାଯତନୈ ରମ୍ଯୈର୍ନାନାପୁଷ୍ପସମାକୁଲୈଃ । ମଂଡିତାଂ ନୃପ ଭୂମିଂ ଚ ଚକାରୋଦଧିନଂଦନଃ । ନୃତ୍ଯଂତି ଯତ୍ରାପ୍ସରସୋ ମେନକାଦ୍ଯା ମନୋହରା
ସେ ଭୂମିକୁ ଦେବମନ୍ଦିର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେନକା ଓ ଅନ୍ୟ ଆପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଶଂଭୁସ୍ତଦପାସ୍ଯକାର୍ମୁକଂ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରତସ୍ଥେ ଵୃଷଭୋପରି ସ୍ଥିତଃ । ଵାଦିତ୍ରଗୀତୈର୍ଭୁଵି ମୋହିତୋ ଭୃଶଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରମାଯାମଯ ତାଂଡଵେନ ସଃ
ଶମ୍ଭୁ ସେଇ ମାୟାମୟ ତାଣ୍ଡବ ଓ ସଙ୍ଗୀତ-ବାଦ୍ୟରେ ଭୂଲି, ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି, ବୃଷଭ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ଭୂମିରେ ବଡ଼ ମୋହିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିମୋହିତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୃଷସ୍ଥିତଂ ହରଂ ନିତ୍ଯଂ ସମୁଦ୍ରଃ ସହ ତାଂଡଵେନ । ଗୀତେନ ଵାଦ୍ଯେନ ଚ ନୃତ୍ଯଲୀଲଯା ନନାଦ ରୂପୀ ତରସା ଵିମୋହିତୁମ୍
ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିବା ହରଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ ଦେଖି, ସମୁଦ୍ର ତାଣ୍ଡବ, ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟ ରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରି ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ତୀବ୍ର ଗର୍ଜନ କଲା।
ଜଂତୂନ୍କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵୋଦଧୌ ତାଂଶ୍ଚ ସହସ୍ରଂ ସ ତତୋତ୍ସଵଃ । କ୍ଵ ଚ ତା ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାଃ କ୍ଵ ନଂଦିପ୍ରମୁଖା ଗଣାଃ
ସେ ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାଣୀମାନୋକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠି ଥିଲେ? ନନ୍ଦି ଓ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ କେଉଁଠି ଥିଲେ?
ଅପି ତ୍ଵଂ ମାନନୀଯୋଽସି ମୋହିତୋ ଦୈତ୍ଯମାଯଯା । କିମଦ୍ଯ ଶଂଭୋ ଭଗଵନ୍ନୁପେକ୍ଷ୍ଯତେ ଉଦୀର୍ଯଚକ୍ରଂ ଜଠରସ୍ଥିତଂ ଚ
ତୁମେ ମାନ୍ୟ ହେବା ସହ ମଧ୍ୟ, ଦାନବଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଛ; ହେ ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ, ଆଜି କାହିଁକି ତୁମେ ଚକ୍ର ଓ ତୁମ ପେଟରେ ଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଅବହେଳା କରୁଛ?
ଵଧାଯ ଚାସ୍ଯୈଵ କୃତଂ ମହେଶ ଜାଲଂଧରଂ ସଂହରତେ ନ ଚାଜୌ । ଇତି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଵଚନାତ୍ତତ୍ସ୍ମୃତ୍ଵାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ମାତ୍ର ଏହି ସବୁ ହେଉଛି, ହେ ମହେଶ, ଜାଲନ୍ଧର ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ୁନାହାନ୍ତି; କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କଲେ—
ଆରୁହ୍ଯ ଵୃଷଭଂ ଶୀଘ୍ରମାଜଗାମ ମହାରଣମ୍ । ତମାଗତଂ ଶିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵସୈନ୍ଯସମାଵୃତଃ
ସେ ଶୀଘ୍ର ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି—
ରୁରୋଧ ସମରେ ରାଜନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଜାଲଂଧରୋଽସୁରଃ । ହରସ୍ଯ କୁପିତସ୍ଯାସୀତ୍ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରକମ୍
ହେ ରାଜା, କ୍ରୋଧିତ ଜାଲନ୍ଧର ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ; ହରଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶର ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ରୂପଂ ତୃତୀଯନେତ୍ରାଗ୍ନୌ ଦାନଵାଃ ଶଲଭା ଯଥା । ରୁପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵତୋ ରୌଦ୍ରଜ୍ଵାଲାମଯଂ ନୃପ
ତୃତୀୟ ନୟନର ଅଗ୍ନିରେ ଦାନବମାନେ ପୋକାମାନେ ପରି ଜଳିଗଲେ; ଭଗବାନଙ୍କ ରୌଦ୍ର ଅଗ୍ନି ରୂପ ଦେଖି, ହେ ରାଜା—
ଶୁଂଭାଦଯସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯା ରାହୁପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚ ଯେ । ରୁଦ୍ରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସଂତ୍ରସ୍ତାଃ ପାତାଲଂ ଵିଵିଶୁର୍ଭଯାତ୍
ସେତେବେଳେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବ, ରାହୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସେନାଭଟାନନେକାଂଶ୍ଚ ହତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାମୃଧେ । ଶୁଂଭାଦୀନ୍ହତଶେଷାଂସ୍ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତ୍ମାନଂ ପଲାଯିତାନ୍
ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ସେନା ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦଳ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ନିଜେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ତଦା ଜାଲଂଧରଃ ସଂଖ୍ଯେ ଏକୋ ଗିରିରିଵସ୍ଥିତଃ । ପରମାର୍ଥଂ ରୁଦ୍ରରୂପଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିଲୋକଯନ୍
ତାପରେ ଜାଲନ୍ଧର ଏକାକି ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ିଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରମ ରୂପକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଜାଲଂଧରଃ ପ୍ରାହ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଚ । ରୂପଂ ସଂହର ଯେନ ତ୍ଵଂ ଦହସେ ସଚରାଚରମ୍
ତାପରେ ଜାଲନ୍ଧର ହସି ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯେ ରୂପରେ ତୁମେ ସଚରାଚରକୁ ଦହନ କରୁଛ, ସେଇ ରୂପକୁ ତୁମେ ଅପସାରଣ କର।'
ଶସ୍ତ୍ରେଣ କୁରୁ ସଂଗ୍ରାମଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୋଗବଲଂ ନିଜମ୍ । ଇତି ଜାଲଂଧରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଵାଚ ତତଃ ଶିଵଃ
'ତୁମ ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କର।' ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିବ ତାପରେ କହିଲେ—
ଵରଂ ଵରଯ ଦୈତ୍ଯେଶ ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ତଵ କର୍ମଣା । ଈଦୃକ୍ଷମପି ମଦ୍ରୂପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯନ୍ନିର୍ଭଯୋଽଧୁନା
'ହେ ଦାନବନାୟକ, ଏକ ଵର ଚାହିଁ; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ଏପରି ମୋ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ବି, ତୁମେ ଏବେ ଭୟହୀନ ଅଛ।'
ଅପି ବ୍ରହ୍ମାଂଡମଖିଲଂ ମଦ୍ରୂପସ୍ଯାସ୍ଯ ଦାନଵ । ତେଜସୋ ଵୀକ୍ଷଣେନାଲଂ ତତ୍ର ତ୍ଵମସି ନିର୍ଭଯଃ
'ହେ ଦାନବ, ଏହି ମୋ ରୂପକୁ ଦେଖିବାକୁ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଅସମର୍ଥ; ତଥାପି ଏଠାରେ ତୁମେ ଭୟହୀନ ଅଛ।'
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଇତି ଶଂଭୋଃ ପ୍ରସାଦଂ ଚ ମତ୍ଵା ସଂସାରନିସ୍ପୃହଃ । ଜାଲଂଧରୋ ହରାଦ୍ଵଵ୍ରେ ମୁକ୍ତିଂ ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ପରାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ—'ଏପରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କୃପା ବୁଝି, ସଂସାର ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଜାଲନ୍ଧର ହରଙ୍କୁ ପରମ ମୁକ୍ତି, ସାୟୁଜ୍ୟ ଚାହିଲେ।'
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ-। ଦିଵ୍ଯଂ ଦେହମିଦଂ ଦୈତ୍ଯ ଭୋଗସିଦ୍ଧିଯୁତଂ ତଵ । ଵୃଂଦା ମନୋହରଂ ରମ୍ଯମିହସ୍ଥଂ କାଲମଶ୍ନୁତେ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ—'ହେ ଦାନବ, ଏହି ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଭୋଗ ଓ ସିଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଭୃନ୍ଦା ମନୋହର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ, ଏଠାରେ ରହି ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଭୋଗ କରୁଛି।'