ଜାଲଂଧରୋଽଥ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵିଧ୍ଯନ୍ବାଣୈଃ ସହସ୍ରଶଃ । ଧନୁଃ ଶରାନ୍ରଥଂ ଛତ୍ରଂ ସାରଥିଂ ତିଲଶଃ ଶରୈଃ
ଏହିପରେ ଜାଲନ୍ଧର ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବିରଭଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ, ବାଣ, ରଥ, ଛତା ଓ ସାରଥିକୁ ହଜାର ହଜାର ବାଣରେ ଭେଦି, ଛିଣ୍ଡି ଦେଲେ।
ଚକାର ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ସିଂଧୁସୂନୁଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଵୀରଭଦ୍ରୋଽଥ ଵିରଥୋ ହତଵାନ୍ଗଦଯାବ୍ଧିଜମ୍
ସମୁଦ୍ରପୁତ୍ର ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରଭଦ୍ର ରଥହୀନ ହୋଇ, ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତଥୈଵ ଗଦଯା ସୋଽପି ତଂ ହତ୍ଵାପାତଯଦ୍ଭୁଵି । ଗଦାପ୍ରହାରପତିତମାଲୋକ୍ଯାତିଵିମୂର୍ଚ୍ଛିତମ୍
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ଗଦାର ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ବହୁତ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ।
ମଣିଭଦ୍ରୋଽଥ ସମରେ ଜାଲଂଧରମଧାଵତ । ଅତିକ୍ରୁଦ୍ଧଂ ତମାଯାଂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯୋ ମହାରଣେ
ତାପରେ ମଣିଭଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ଧାଇଗଲେ। ସେମାନେ ବହୁତ କ୍ରୋଧରେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଶରୈର୍ଵ୍ଯସ୍ତୋପକରଣଂ ସ ଚକାର ନଦୀସୁତଃ । ଅଥ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ସିଂହଵନ୍ନଦନ୍
ନଦୀପୁତ୍ର ବାଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜାକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ। ତାପରେ ସେ ମୂର୍ଛା ଛାଡ଼ି, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି ଉଠିଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ତତଃ କୋପାନ୍ମଣିଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଜଘ୍ନତୁଃ ପର୍ଵତାଭ୍ଯାଂ ତୌ ଵ୍ଯୋମସ୍ଥଂ ତଟିନୀସୁତମ୍
ଏହିପରେ କ୍ରୋଧରେ ବିରଭଦ୍ର ଓ ମଣିଭଦ୍ର, ଆକାଶରେ ଥିବା ନଦୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ତଦଂଗେ ପତିତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପର୍ଵତୌ ଵିନିନଦ୍ଯ ଚ । ଜଘାନ ମୁଷ୍ଟିପାତେନ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ନଦୀସୁତମ୍
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିବା ଓ ତାହାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବିରଭଦ୍ର ନଦୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ମଣିଭଦ୍ରଶ୍ଚରଣଯୋର୍ଧୃତ୍ଵା ସାଗରନଂଦନମ୍ । ସ୍ଯଂଦନାଦ୍ଭ୍ରାମଯାମାସ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ମଣିଭଦ୍ର ସାଗରନନ୍ଦନଙ୍କୁ ପାଦ ଧରି, ରଥରୁ ଘୁରାଇଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ମନେ ହେଲା ଯେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଛି।
ମଣିଭଦ୍ର ଗୃହୀତୋଽପି ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ସ ମହାବଲଃ । ହତ୍ଵା ଚରଣଘାତେନ ମଣିଭଦ୍ରମପାତଯତ୍
ମଣିଭଦ୍ର ଧରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବରାଜ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି, ମଣିଭଦ୍ରଙ୍କୁ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।
ଜାଲଂଧରୋ ମହାବାହୁର୍ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଚ ମୁଷ୍ଟିନା । ଅଥାଗତଃ ପରିଵୃତୋ ଗଣୈର୍ଵୈ ନଂଦିକେଶ୍ଵରଃ
ମହାବାହୁ ଜାଲନ୍ଧର ବିରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଶୁଂଭସ୍ତମାଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁରୋଧ ସହ ସୈନିକୈଃ । ଦ୍ଵଂଦ୍ଵଯୁଦ୍ଧୈରଥାଜଗ୍ମୁର୍ଗଣା ଦୈତ୍ଯୈଃ ପରସ୍ପରମ୍
ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶୁମ୍ଭ ସେମାନଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ରୋକିଲେ। ତାପରେ ଗଣମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ଦୁଇଝଣି ଦୁଇଝଣି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଶୁଂଭଃ ଶିଲାଦଜଂ ରାହୁର୍ମହାକାଲଂ ରଣେ ଯଯୌ । କୋଲାହଲଂ ନିଶୁଂଭୋଽଥ କେତୁଃ କାଲମଧାଵତ
ଶୁମ୍ଭ ଶିଳାଦଜଙ୍କ ସହିତ, ରାହୁ ମହାକାଳଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ ନିଶୁମ୍ଭ କୋଳାହଳଙ୍କ ସହିତ, କେତୁ କାଳଙ୍କୁ ଧାଇଗଲେ।
ଶୈଲୋଦରୋ ଗୁହଂ ଜଂଭୋ ମାଲ୍ଯଵଂତଂ ମହାବଲଃ । ମହାପାର୍ଶ୍ଵୋ ଯଯୌ ଚଂଡଂ ଚଂଡୀଶୋ ରୋମକଂଟକମ୍
ଶୈଳୋଦର ଗୁହାଙ୍କ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜମ୍ଭ ମାଲ୍ୟବନ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଚଣ୍ଡଙ୍କ ସହିତ, ଚଣ୍ଡୀଶ ରୋମକଣ୍ଟକଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଵିକଟାସ୍ଯୋଽଥ ଵୈ ଭୃଂଗିମୁରୁନେତ୍ରୋ ଵିନାଯକମ୍ । ଏଵଂ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଣାନାମଧିପା ଯଯୁଃ
ତାପରେ ବିକଟାସ୍ୟ ଭୃଙ୍ଗିଙ୍କ ସହିତ, ମୁରୁନେତ୍ର ବିନାୟକଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଗଣମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଅଥ ଶୁଂଭାଯୁଧୈର୍ବାଣୈଃ ପ୍ରହତଶ୍ଚ ଶିଲାଦଜଃ । ଚୂର୍ଣୀଚକାରାଦ୍ରିଶୃଂଗୈଃ କପିତୁଂଡୋ ମହତ୍ତରୈଃ
ଏହିପରେ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଶିଳାଦଜ ଏକ ବଡ଼ ପକ୍ଷୀର ଠୁଣ୍ଡ ଭଳି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଶୁଂଭସ୍ତେନାର୍ଦିତଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ଶିଲାଦଂ ଚ ଜଘାନ ତମ୍ । ମହାକାଲୋ ଜଘାନାଥ ତଂ ରାହୁଂ ରଣମୂର୍ଦ୍ଧନି
ଶୁମ୍ଭ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇ, ଶିଳାଦଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରେ ମହାକାଳ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ରାହୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯାଥ ତସ୍ଯ ହତଵାନ୍ସ୍ଯଂଦନଂ ସ ମହାଦ୍ରିଣା । କୋଲାହଲୋ ହତଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ନିଶୁଂଭେନ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ତାପରେ କୋଳାହଳ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ରଥକୁ ବିନାଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ କୋଳାହଳ ହତ ହେଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ହ୍ଯହନଦ୍ରଥଂ ସାରଥିନା ସହ । ଵିରଥେନାଥ ଦୈତ୍ଯେନ ଭୃଶଂ କ୍ରୁଦ୍ଧେନ ସଂଯୁଗେ
ସେ ଏକ ଶକ୍ତି ନେଇ ରଥ ଓ ସାରଥିକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରଥ ହାରାଇ ଦେଉତା ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ରେଷରେ ଲଢ଼ିଲେ।
କୋଲାହଲୋ ସୁରେଂଦ୍ରେଣ ସହସ୍ରଫଣିନା ହତଃ । ତଂ ହତ୍ଵା ଚାତିଵେଗେନ ରଥଂ ଚାନ୍ଯମୁପାଗତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ହଜାରମୁଣ୍ଡି ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା କୋଳାହଳଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ହତ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟ ରଥ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଫଣିଚକ୍ରହତଃ ସଂଖ୍ଯେ କ୍ଷଣାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଵିହାଯ ଚ । ସ୍ଵରଥାତ୍ଶୀଘ୍ରମୁତ୍ତୀର୍ଯ ଗୃହୀତ୍ଵା ଖଡ୍ଗଚର୍ମଣୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ପ ଚକ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଫେରିଲା। ନିଜ ରଥରୁ ଦ୍ରୁତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରିଲେ।
ସର୍ଵଂ ଚକ୍ରେ ନିଶୁଂଭସ୍ଯ ସ ରଥାଦ୍ଯସିନା ପୃଥକ୍ । ପୁନଃ ସ୍ଵରଥମାରୁହ୍ଯ ଦୈତ୍ଯଂ ବାଣୈରତାଡଯତ୍
ସେ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ରଥରୁ ଅଲଗା କଲେ। ପୁଣି ନିଜ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ଦାନବକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିଶୁଂଭୋଽପ୍ଯତିରୋଷାଚ୍ଚ ତତ୍ପରାକ୍ରମଵିସ୍ମିତଃ । ଶକ୍ତ୍ଯା ମହାବଲସ୍ତସ୍ଯ ରଥଂ ସାଶ୍ଵଂ ନ୍ଯଷୂଦଯତ୍
ନିଶୁମ୍ଭ ତାହାର ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
କୋଲାହଲୋ ରଣେ ଧାଵନ୍ନିଶୁଂଭଂ ଵିରଥୋ ବଲୀ । ଗତଃ ସ ସରଥଂ ଚକ୍ରେ ଵିରଥଂ ଭୁଜବଂଧନାତ୍
କୋଳାହଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ରଥହୀନ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଧାଇଁଗଲେ। ସେ ରଥ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି, ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କର ହାତ ବାନ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ରଥହୀନ କଲେ।
କେତୁପୁଚ୍ଛଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଭ୍ରାମଯାମାସ ଚାଂବରେ । କାଲଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସୋଽପ୍ଯଦ୍ରିଂ ସ ଚିଚ୍ଛେଦ ଗିରିଂ ଜଵାତ୍
ଝଣ୍ଡାର ପୁଛ ଧରି ଆକାଶରେ ଘୁମାଇଲେ। କାଳ ଏକ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ କାଟିଦେଲେ।
ତଂ ନଗଂ ଚୂର୍ଣିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଡଯାମାସ ମୁଷ୍ଟିନା । କାଲଶ୍ଚୂର୍ଣିତସର୍ଵାଂଗଃ କେତୁନା ପ୍ରାଦ୍ରଵଦ୍ଭଯାତ୍
ପାହାଡ଼ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ଦେଖି ସେ କାଳଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟିରେ ଆଘାତ କଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଭାଙ୍ଗିଯିବାରୁ କାଳ ଝଣ୍ଡାରୁ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଶୈଲୋଦରସ୍ତଥା ସ୍କଂଦଂ ଜଘାନ ଗଦଯୋରସି । ଷଡାନନୋଽପି ତଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ହତ୍ଵା ଭୂମାଵପାତଯତ୍
ଶୈଳୋଦର ଗଦାରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ। ଷଡ଼ାନନ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ହତ କରି ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଶକ୍ତିପ୍ରହାରେଣ ମୃତଂ ଦାନଵଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଷଣ୍ମୁଖଃ । ଜଗର୍ଜ ତତ୍ର ଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ଯଥା କ୍ରୌଂଚେ ଵିଦାରିତେ
ଶକ୍ତିର ଆଘାତରେ ଦାନବ ମୃତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଷଣ୍ମୁଖ ସେଠାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କଉଁଚ ଆଘାତ ପାଇ ଚିରିଯାଏ।
ମାଲ୍ଯଵାନଥ ବାଣୌଘୈର୍ଜଂଭମଭ୍ଯର୍ଦଯଦ୍ରଣେ । ଜଂଭୋଽପି ସାଯକୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଭିତ୍ତ୍ଵା ତଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଜହୌ
ମାଲ୍ୟବାନ୍ ତାପରେ ବାଣର ଝଡ଼ରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜମ୍ଭକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଅଚେତନ କରି ଛାଡ଼ିଲେ।
ମହାପାର୍ଶ୍ଵୋ ରଥଂ ଧୃତ୍ଵା ବାଣୌଘୈର୍ଵାଜିଵର୍ଜିତମ୍ । ଲୀଲଯୈଵ ଚ ଖେ ନୀତ୍ଵା ଵ୍ଯଶ୍ଵଂ ଚଂଡମପାତଯତ୍
ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଏକ ରଥ ଧରି, ବାଣର ଝଡ଼ରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ବିନାଶ କଲେ। ପରେ ସହଜରେ ଏହାକୁ ଆକାଶରେ ନେଇ, ଚଣ୍ଡକୁ ତାହାରୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଵ୍ଯଶ୍ଵଂ ରଥଂ ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ତତଶ୍ଚଂଡୋଽଗ୍ରହୀଦ୍ଗଜମ୍ । ଆପତଂତଂ ମହାପାର୍ଶ୍ଵଂ ଚଂଡସ୍ତଂ ଗଦଯାହନତ୍
ଘୋଡ଼ା ବିନା ରଥ ଦେଖି, ଚଣ୍ଡ ପରେ ଏକ ହାତୀକୁ ଧରିଲେ। ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଆସିବାବେଳେ, ଚଣ୍ଡ ତାଙ୍କୁ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ।