ପ୍ରାତଃସ୍ନାଯୀ ନିଜାଚାରଗ୍ରାହୀ ହିଂସା ଵିଵର୍ଜିତଃ । ଏକାଦଶୀଵ୍ରତରତୋ ଜ୍ଞାତିପୂଜାପରାଯଣଃ
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ, ନିଜ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ଲଗିଥିଲେ, କୌଣସି ପ୍ରକାର ହିଂସାରୁ ଦୂର ରହିଥିଲେ, ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଜଣା ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ସ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ୍ଵପ୍ନେଽପଶ୍ଯଚ୍ଚ କେଶଵମ୍ । ଶ୍ଯାମଂ ଵିରଜପଦ୍ମାକ୍ଷଂ ସ୍ମେରାସ୍ଯଂ ପୀତଵାସସମ୍
ଏକ ଦିନ, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସ୍ଵପ୍ନରେ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଗାଢ଼ ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମ ପରି ଚକ୍ଷୁ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ଏବଂ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସ୍ଵର୍ଣକୁଣ୍ଡଲମଞ୍ଜୀରକିରୀଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵିଗ୍ରହମ୍ । କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିତୋରସ୍କଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହ, ସୁନା ଝୁମକା, ଆଙ୍ଗୁଳି, ମୁକୁଟରେ ଭୂଷିତ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଚେଷ୍ଟରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା।
ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଧରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ସମସ୍ତୈର୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଣଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଚାରି ହାତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଏବଂ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ, ସୁନା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ ଵିପ୍ରୋ ଜଗତୀପତେଃ । କୃତାଞ୍ଜଲିସ୍ତମସ୍ତୌଷୀଦ୍ରୋମାଂଚିତତନୁର୍ମୁଦା
ସ୍ଵପ୍ନରେ ଜଗତର ନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହାତ ଜୋଡି ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଶରୀର ସହ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ଜଗତଃ ସକଲସ୍ଯଭର୍ତ୍ତ୍ରେ ସଲ୍ଲୋକଶୋକଭଯରୋଗଵିନାଶନାଯ । ନାରାଯଣାଯ କମଲାହୃଦଯପ୍ରିଯାଯ ଧର୍ମାର୍ଥକାମପରମାମୃତଦାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ହେ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ, ଭୟ ଏବଂ ରୋଗ ଦୂର କରିଥିବା। ନାରାୟଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ଦେଇଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପାପାନି ଚୈଵ ସକଲାନି ମଯା କୃତାନି ମତ୍ତେନ ମୋହଵଶଗେନ ସଦା ମୁରାରେ । ତସ୍ମାଦ୍ବିଭେମି ଜଗଦଂବୁନିଧେର୍ଗଭୀରାନ୍ମାମୁଦ୍ଧରସ୍ଵ ନିଜଭକ୍ତିତରୀଂ ପ୍ରଦାଯ
ମୁଁ ମୋ ଅନେକ ପାପ କରିଛି, ମୁରାରି, ମୋ ମତ ଏବଂ ମୋହରେ ଏହି ସବୁ ହୋଇଛି। ଏହି ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଦେଖି ଭୟ ଲାଗେ—ତୁମ ଭକ୍ତିର ନୌକା ଦେଇ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଜାନାମି ଯଦ୍ଯପି ହରେ ଦୁରିତଂ ମନୁଷ୍ଯୋ ଵ୍ଯାମୋହମାଶୁଚଲଭେ ଭୁଵି କୈଟଭାରେ । ପାପଂ ତଥାପି ଚ ମୁଦା ସତତଂ କରୋମି ତସ୍ମାନ୍ନ କୋଽପ୍ଯହମିଵାସ୍ତି ଜନୋ ଵିମୂଢଃ
ହେ ହରି, ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଏ ଭୂମିରେ ମୋହରେ ପାପ କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ପାପ କରିଥିଲି। ଏମିତି, ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୂଢ଼ ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯଦ୍ରୁମଃ ସୁଖଫଲଂ ସହସୈଵ ଧତ୍ତେ କିଂ ଵେଦ୍ମି ନେତି ନୃହରେ କୃତପାତକୋଽହମ୍ । ପୁଷ୍ପଦ୍ରୁମାର୍ପଣଵିଧୌ ନ ମମାସ୍ତି ଵିତ୍ତଂ ନାଥ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍କିମହଂ କରୋମି
ପୁଣ୍ୟର ଗଛ ଶୀଘ୍ର ସୁଖର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କଣ ଜାଣିଛି, ହେ ନରକାସୁର ନାଶକ, ମୁଁ ପାପୀ। ଫୁଲ ଗଛ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ଅର୍ଥ ନାହିଁ; ନାଥ, ଦୟା କର—ମୁଁ କଣ କରିବି?
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଯୁଗଲଂ ପରମାମୃତସ୍ଯ ସ୍ଥାନଂ ଵିହାଯ ମମ ଚିତ୍ତମଧୁଵ୍ରତୋଽଯମ୍ । ନାରୀମୁଖଂ ଵ୍ରଜତି ଦେଵମୃତିପ୍ରଦଂ ଯଚ୍ଛ୍ଲେଷ୍ମପ୍ରକୀର୍ଣମନିଶଂ କମଲଭ୍ରମେଣ
ତୁମର ପଦ୍ମପଦ ଦୁଇଟି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ଛାଡ଼ି, ମୋ ମନ ମଧୁମକୁ ଭଳି ସଦା ନାରୀମୁଖକୁ ଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ମିଳେ, ସଦା ଶ୍ଲେଷ୍ମା ଲଗା ରହିଥାଏ, ପଦ୍ମ ଭ୍ରମର ଭଳି ମୋହିତ ହୋଇ।
ପାଣିଃପ୍ରଦାନରହିତୋଽନୃତଭାଷିଵକ୍ତ୍ରଂ କର୍ଣୌ ଚ ପାପଶ୍ରଵଣାଯ ସଦୈଵ ଦକ୍ଷୌ । ଦୋଷାନିମାନ୍ମମ ହରେ ହର ସେଵକସ୍ଯ ଯସ୍ମାନ୍ନୁ ନାଥ ଶରଣାଗତଦୋଷହଂତା
ମୋ ହାତ ଦାନ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ, ମୋ ମୁଁଠି ସଦା ଅସତ୍ୟ କହେ, ମୋ କାନ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେ। ହେ ହରି, ଏହି ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ମୋ ସେବକରୁ ଦୂର କର, କାରଣ ତୁମେ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୋଷ ଦୂର କରିଥିବା।
ସଂସାରଘୋରଜଲଧୌ ନୃହରେ କଦାଚିତ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିନୌରିହ ମଯା ସୁଦୃଢା ଚ ଲବ୍ଧା । ତତ୍ରାପି ଦୈଵଵଶଗୋଽହମହୋ ଦୁରାତ୍ମା ଵର୍ତେତ ଏଵ ସତତଂ ମମଦୁଃଖକାଲଃ
ହେ ନରକାସୁର ନାଶକ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରରେ ମୁଁ ତୁମ ଭକ୍ତିର ଦୃଢ଼ ନୌକା ପାଇଛି, ତଥାପି ମୁଁ ଦୈବ ଅଧୀନ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ରହିଛି, ମୋ ଦୁଃଖର ସମୟ ସଦା ଚାଲିଥାଏ।
ସଂସାରପାରଗମନାଯ ଲସତ୍ପଥୋଽସ୍ତି କିଂ ସର୍ଵଦୁଃଖରହିତଃ ସଦଯଃ ପ୍ରସନ୍ନଃ । ଅଂଧୀକୃତସ୍ଯ ମମ ମୋହମହତ୍ତମିସ୍ରୈର୍ଦୃଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଯୀହ ନ କଦାପି ଚ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୋ
ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥ କି ଅଛି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସିତ? ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମହା ମୋହର ଅନ୍ଧାରରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଛି, ଏଠାରେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ତୁମେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଉପରେ ଯାଏ ନାହିଁ।
ପାପାତ୍ମନୋଽପି ମମ ଚିତ୍ତମିଦଂ ମୁରାରେ ନଷ୍ଟଂ ଵିନଷ୍ଟଜନକଷ୍ଟଵିନଷ୍ଟିକାରି । ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସମସ୍ତସୁରଵଂଦିତପାଦପଦ୍ମ ସ୍ଵପ୍ନେଽପି କେଶିମଥନାଦ୍ଯ ଵିଭୋ ସମୀକ୍ଷେ
ମୁଁ ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଚିତ୍ତ ହରାଇ ଗଲା, ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ନିଜ ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଲା; ତଥାପି, ହେ କେଶି ନାଶକ, ଆଜି ସ୍ଵପ୍ନରେ ମୁଁ ତୁମେ, ଯାହାଙ୍କର ପଦ୍ମପଦ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଦେଖୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଇତି ତେନ ସ୍ତୁତୋ ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍କମଲାପତିଃ । ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞଃ ସଂସାରାର୍ଣଵତାରକଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ସାଥୀ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ତ, ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଶବ୍ଦର ଜ୍ଞାତା, ଏହି ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- ଭକ୍ତିଭିସ୍ତଵ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ନିତ୍ଯମେଵ ଚ । ତସ୍ମାତ୍ତଵାଚିରେଣୈଵ ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଭଲ କଥା ଘଟିବ।
ପାପିନୋଽପି ତଵୋଦ୍ଧାରୋ ମଯା ପୂର୍ଵଂ କୃତୋ ଦ୍ଵିଜ । ଅଧୁନା ମମ ଭକ୍ତୋଽସି ନ ଵିପତ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଭକ୍ତ; କୌଣସି ଦୁଃଖ ତୁମେ ପାଇବେ ନାହିଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ। କୋଽହଂ ତସ୍ଥୌ ପୁରା ଵିଷ୍ଣୋ କିଂ ଵା ପାପଂ ମଯା କୃତମ୍ । ପାପିନୋଽପି ମମୋଦ୍ଧାରଃ କଥଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା କୃତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? କେଉଁ ପାପ କରିଥିଲି? ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ କିପରି ତୁମେ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲା?
ସଂସାରେଽସ୍ମିନ୍କଥଂ ଜାତୋ ଜନିତୋଽହଂ କଥଂ ତ୍ଵଯା । ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଭୋ ବ୍ରୂହି ଯତସ୍ତ୍ଵଂ ସଦଯଃ ସଦା
ଏହି ସଂସାରରେ, ମୁଁ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲି, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିପରି ପ୍ରକଟ ହେଲି? ମହାପ୍ରଭୁ, ଏ ସବୁ କଥା ଦୟାକରି କହିଦିଅ, କାରଣ ଆପଣ ସଦା ଦୟାଳୁ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- ଅପ୍ରକାଶ୍ଯମିଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଯଦ୍ଯପି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତଥାପି ତଵ ଵାତ୍ସଲ୍ଯାନ୍ନିଗଦାମି ନିଶାମଯ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— ଏହି କଥା ଗୁପ୍ତ ଓ ଅପ୍ରକାଶ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତଥାପି ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ମମତା ଦେଖି, ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ।
ପୁରା ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷିଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ । ଭୂତୋଽସି ଭୂମିଭାଗେଷୁ ନିଜକର୍ମଵିପାକତଃ
ପୂର୍ବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପକ୍ଷୀବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା, ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ପୃଥିବୀରେ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଆସିଥିଲା।
କ୍ଷୁଧଯା ତୃଷଯା ଵାପି ସତତଂ ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଭଵାନ୍ । ବଭ୍ରାମ ଭକ୍ଷଯନ୍କୀଟାନ୍ନିର୍ଝରୋଷ୍ଣୋଦକଂ ତଥା
ତୁମେ ସଦା ଖାଇବା ଓ ପିବା ପାଇଁ ଭୋକ ଓ ତିଆରେ ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା, ପ୍ରାୟତଃ କୀଟ ଖାଇଥିଲା ଓ ଜଳପ୍ରବାହର ଗରମ ପାଣି ପିଥିଲା।
ନାନାଦୁଃଖଂ ସଦା ଭୁଂଜନ୍ପକ୍ଷିଯୋନୌ ସମୁଦ୍ଭଵଃ । ଚତୁର୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସ୍ଥିତୋଽସି ତ୍ଵଂ ପୁରା କ୍ଷିତୌ
ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରି, ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ପୃଥିବୀରେ ରହିଥିଲା।
ଏକଦା କୁଲଭଦ୍ରାଖ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସର୍ଵତତ୍ଵଵିତ୍ । ପୂଜଯାମାସ ମାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନୈଵେଦ୍ଯାଦ୍ଯୈର୍ନଦୀତଟେ
ଏକଦିନ, କୁଳଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ, ନଦୀକୂଳରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରୋ ମମ ନୈଵେଦ୍ଯତଂଦୁଲମ୍ । ଯଯୌ ତତ୍ରୈଵ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭୂଯ ଏଵ ନିଜଂ ଗୃହମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ପୂଜା କରି, ନୈବେଦ୍ୟ ତାଣ୍ଡୁଳ ଏଠାରେ ଛାଡି, ପୁନି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତୋ ଵୃକ୍ଷାତ୍ସମାଗତ୍ଯ କ୍ଷୁଧିନା ପକ୍ଷିଣା ତ୍ଵଯା । ମମ ନୈଵେଦ୍ଯସଂବଂଧି ଭକ୍ଷିତଂ ସର୍ଵତଂଦୁଲମ୍
ତାପରେ, ଏକ ଗଛରୁ ଆସି, ଭୋକରେ ତୁମେ ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ମୋର ନୈବେଦ୍ୟ ସଂପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ ତାଣ୍ଡୁଳ ଖାଇ ଦେଲା।
ଭୁକ୍ତ୍ଵୈଵ ସଦ୍ଯୋ ମୁକ୍ତୋଽସି ପାତକୈରତିଦାରୁଣୈଃ । କଦାଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତକାଲସ୍ତ୍ଵଂ କାଲଧର୍ମଗତୋ ଦ୍ଵିଜ
ଏପରି ଖାଇବା ପରେ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଏବଂ ତୁମର ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କାଳଧର୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ତ୍ଵାମାନେତୁଂ ମଯା ଦୂତାଃ ପ୍ରେଷିତାଃ ସର୍ଵଥା ନିଜାଃ । ତତୋ ରଥେ ସମାରୋପ୍ଯ ଭଵଂତଂ ନଷ୍ଟକଲ୍ମଷମ୍
ତୁମକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋର ଦୂତମାନେ ଦିଆ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଅପରାଧମୁକ୍ତ କରି ରଥରେ ବସାଇଲେ।
ସଦ୍ଯୋ ଦୂତଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସମାଯାତାଃ ପରଂ ପଦମ୍ । ଯୁଗକୋଟିସହସ୍ରାଣି ସ୍ଥିତୋଽସି ମମ ସନ୍ନିଧୌ
ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ତୁମକୁ ତୁରନ୍ତ ପରମ ପଦକୁ ଆଣିଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଯୁଗକୋଟି ହଜାର ମୋର ସାନିଧ୍ୟରେ ରହିଲା।
ଭୁଂଜନ୍ସୁଖାନି ସର୍ଵାଣି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭାନି ସୁରୈରପି । ତତୋ ଯାତୋଽସି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଵିଶୁଦ୍ଧେ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵଯେ
ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗ କଲା, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇବାରେ ଅସମ୍ଭବ; ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଧ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଲା।