ମମ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ମରଣଂ ତ୍ଵଯା ହି ସ୍ମରଦୂତିକେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଯା ପ୍ରାହ ମମ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣରୂପିଣୀ
ମୋ ପାଇଁ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି, ତୁମ ପାଇଁ ହେଲା ଏହି ଦୁଃଖ, ହେ ସ୍ନେହଦୂତୀ; ଏହିପରି କହିଲେ, ସେ ସଖୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ତୁମେ ମୋର ପ୍ରାଣ ସ୍ୱରୂପ।'
ତସ୍ଯାସ୍ତଥୋକ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ଇତିକର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାଂ ତତଃ । ଵନେ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସା ଵୃଂଦା ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହତ୍ସରଃ
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା କଣ କରିବେ ଭାବି, ସଖୀ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଏକ ବଡ଼ ଝିଅଁ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିହାଯ ଦୁଃଖମକରୋଦ୍ଗାତ୍ରକ୍ଷାଲନମଂବୁନା । ତୀରେ ପଦ୍ମାସନଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା କୃତ୍ଵା ନିର୍ଵିଷଯଂ ମନଃ
ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜଳରେ ଦେହ ଧୋଇଲେ, ଝିଅଁ ପାରେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ମନକୁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ହଟାଇଲେ।
ଶୋଷଯାମାସ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସଂଗେନ ଦୂଷିତମ୍ । ତପଶ୍ଚଚାରସାତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନିରାହାରା ସଖୀସମମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ସହ ମିଳନରେ ଦୂଷିତ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଉପବାସରେ, ସଖୀ ସହିତ।
ଗଂଧର୍ଵଲୋକତୋ ଵୃଂଦାମଥାଗତ୍ଯାପ୍ସରୋଗଣଃ । ପ୍ରାହ ଯାହୀତି କଲ୍ଯାଣି ସ୍ଵର୍ଗଂ ମା ତ୍ଯଜ ଵିଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରୁ ଏକ ଦଳ ଅପ୍ସରା ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ହେ ଶୁଭେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ।'
ଗାଂଧର୍ଵଂ ଶସ୍ତ୍ରମେତତ୍ତ୍ରିଭୁଵନଵିଜଯଂ ଶ୍ରୀପତିସ୍ତୋଷମଗ୍ର୍ଯଂ। ନୀତୋ ଯେନେହ ଵୃଂଦେ ତ୍ଯଜସି କଥମିଦଂ ତଦ୍ଵପୁଃ ପ୍ରାପ୍ତକାମମ୍ । କାଂତଂ ତେ ଵିଦ୍ଧି ଶୂଲିପ୍ରଵରଶରହତଂ ପୁଣ୍ଯଲାଭସ୍ଯ ଭୂଷାସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ତ୍ଵଂ। ଭଵାଦ୍ଯ ଦ୍ରୁତମମରଵନଂ ଚଂଡିଭଦ୍ରେ ଭଜ ତ୍ଵମ୍
ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବ ଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଜୟ ଦେଉଛି ଏବଂ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପା ମିଳେ, ଏଠାରେ ଲାଭ ହୋଇଛି, ହେ ବୃନ୍ଦା; ଏହି ଦେହ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି, ତାହାକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ୁଛ? ତୁମର ପ୍ରିୟ ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ତୁମର ପୁଣ୍ୟର ଗରିମା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ। ଏବେ, ହେ ସାହସିନୀ, ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵଧୂନାଂ ଜଲଧିଜଦଯିତା ଵାକ୍ଯମାହ ପ୍ରହସ୍ଯ । ସ୍ଵର୍ଗାଦାହୃତ୍ଯ ମୁକ୍ତାତ୍ରିଦଶପତି ଵଧୂଶ୍ଚାତିଵୀରେଣ ପତ୍ଯା । ଆଦୌ ପାତ୍ରଂ ସୁଖାନାମହମମରଜିତା ପ୍ରେଯସା ତଦ୍ଵିଯୁକ୍ତାନିର୍ଦୁଷ୍ଟା ତଦ୍ଯ। ତିଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯମମୃତଗତଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ଯେନ ଚୈଵ
ବଧୂମାନେ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହସି କହିଲେ: 'ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣି, ଦେବତାଙ୍କର ବଧୂମାନେ ତାଙ୍କର ସାହସିକ ପତିମାନେ ସହିତ ସଉଖ୍ୟର ଭାଣ୍ଡାର; ମୁଁ ମୋର ନିର୍ମଳ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହରାଇ, ଏବେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଅମୃତରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠିକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସଖୀ ଵୃଂଦା ଵିସସର୍ଜାପ୍ସରୋଗଣାନ୍ । ତତ୍ପ୍ରୀତିପାଶବଦ୍ଧାସ୍ତା ନିତ୍ଯମାଯାଂତି ଯାଂତି ଚ
ଏପରି କହି, ବୃନ୍ଦା ସଖୀ ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧା, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି।
ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ଵୃଂଦାଥ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଗୁଣାନ୍ । ଵିଷଯେଭ୍ଯଃ ସମାହୃତ୍ଯ ମନଃ ପ୍ରାପ ତତଃ ପରମ୍
ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ବୃନ୍ଦା ଜ୍ଞାନ ଅଗ୍ନିରେ ଗୁଣମାନେକୁ ଦାହ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ମନକୁ ହଟାଇ, ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଂଦାରିକାଂ ତତ୍ର ମହାଂତଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନଭସସ୍ତୁଷ୍ଟା ଵଵୃଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେଠାରେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଅପ୍ସରା ଦଳ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଖୁସି ହୋଇ, ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।
ଶୁଷ୍କକାଷ୍ଠଚଯଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୃଂଦାକଲେଵରମ୍ । ନିଧାଯାଗ୍ନିଂ ଚ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ସ୍ମରଦୂତୀ ଵିଵେଶ ତମ୍
ସେଠାରେ ଶୁଖିଲା କାଠ ଜମା କରି, ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହକୁ ତାହାରେ ରଖିଲେ; ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ସ୍ନେହଦୂତୀ ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଗ୍ଧଂ ଵୃଂଦାଂଗରଜସାଂ ବିଂବଂ ତଦ୍ଗୋଲକାତ୍ମକମ୍ । କୃତ୍ଵା ତଦ୍ଭସ୍ମନଃ ଶେଷଂ ମଂଦାକିନ୍ଯାଂ ଵିଚିକ୍ଷିପୁଃ
ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହ ଦାହ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିରୁ ଗୋଲାକାର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଅଗ୍ନିର ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଯତ୍ର ଵୃଂଦା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦେହଂ ବ୍ରହ୍ମପଥଂ ଗତା । ଆସୀଦ୍ଵୃଂଦାଵନଂ ତତ୍ର ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନସମୀପତଃ
ଯେଉଁଠି ବୃନ୍ଦା ଦେହ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠି, ଗୋବର୍ଧନ ପାଖରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଥିଲା।
ଦେଵ୍ଯୋଽଥ ସ୍ଵର୍ଗମେତ୍ଯ ତ୍ରିଦଶପତିଵଧୂସତ୍ତ୍ଵସଂପତ୍ତିମାହୁର୍ଦେଵୀଭ୍ଯସ୍ତନ୍ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରମୁଦିତମନସୋ ନିର୍ଜରାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ । ଶତ୍ରୋର୍ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହିତ୍ଵା ପ୍ରବଲତରଭଯଂ ଭୀମଭେର୍ଯୋ ନିଜଘ୍ନୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ରାସନସ୍ଥଃ । ପରିଜନନିଵହୋଵାପଶୋଭାଂ ଶୁଭସ୍ଯ
ତାପରେ ଦେବୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଦେବତାଙ୍କର ବଧୂମାନେର ଗୁଣ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ବିଷୟରେ କହିଲେ; ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭୟକୁ ଦୂର କଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ବସି, ତାଙ୍କର ପରିଚାରକମାନେ ଶୁଭ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ। କଥଂ ଜାଲଂଧରୋ ଗୌରୀଂ ହରରୂପଧରୋ ମୁନେ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକାର କିଂ ତତ୍ର ତନ୍ମେ କଥଯ ଵିସ୍ତରାତ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ମୁନି, ଜାଲନ୍ଧର କିପରି ହରଙ୍କ ରୂପ ଧରି ଗୌରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ? ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କଣ କଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ସବୁ ମୋତେ ଖୁବ୍ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଯଦା ମାଯାଶିଵସ୍ତତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥଯଦ୍ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତି । ତତଃ ସା ଚୁକ୍ଷୁଭେ ରାଜନ୍କିଂଚିନ୍ନୋଵାଚ ତଂ ପ୍ରତି
ନାରଦ କହିଲେ: ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମାୟାଶିବ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା ଏବଂ ସେ କିଛି କଥା କହିଲେ।
ଅନାତୁରସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯ ତପସା ମଯା । ନ ଯୁକ୍ତମିତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ପାର୍ଵତୀ ନାହ ତଂ ନୃପ
ଏହି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, 'ଯିଏ ମୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳିଛନ୍ତି ଏବଂ ଯିଏ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ନାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ', ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ, ରାଜା।
ସା ନ ତତ୍ର ପ୍ରତୀକାରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ଚ ପଶ୍ଯତଃ । ନିର୍ଗତା ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଦଦର୍ଶାକାଶଵାହିନୀମ୍
ସେଠାରେ କୌଣସି ଉପାୟ ନ ଦେଖି, ଓ ସେ ଲୋକଟିଏ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଜଣେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗଂଗାଂ ଵାସୋଚିତାଂ ମତ୍ଵା ଭଵାନୀ ତପସେ ଯଯୌ । ପୁରାପି ତପସା ଲବ୍ଧୋ ମଯେଶଃ ସାଂପ୍ରତଂ ତଥା
ଭବାନୀ ଭାବିଲେ ଯେ, ଏହିଏ ଗଙ୍ଗା ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ତେଣୁ ସେ ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପାଇଥିଲେ, ସେଭଳି ଏବେ ମଧ୍ୟ।
ଇତ୍ଯଵ୍ରଜଚ୍ଚିଂତଯତୀ ସଖୀଭିଃ ସହିତା ତତଃ । ପୁରଃ କ୍ଷୀରନିଭାଂ ରାଜନ୍ପାର୍ଵତୀ ଗଗନାତ୍ପରମ୍
ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପାର୍ବତୀ ଦୁଧ ପରି ଧଳା ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲିଗଲେ, ରାଜା।
ମଂଦାକିନୀଂ ଦଦର୍ଶାଥ ପତଂତୀଂ ମାନସୋତ୍ତରେ । ହାରମାଲାମିଵାଯାଂତୀଂ ଵିଵିକ୍ତାଂ ଗଗନସ୍ରଜଃ
ତାପରେ ସେ ମାନସ ସରୋବରର ଉତ୍ତରେ ପଡ଼ୁଥିବା ମନ୍ଦାକିନୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମଣିମାଳା ପରି ତଳକୁ ଝରୁଥିଲା, ଆକାଶର ମାଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଂଦାକିନ୍ଯାଃ ପଯଃପୂରୋ ହ୍ଯାକୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵର୍ଗତୋ ଯଥା । ଶ୍ରୁତୀନାଂ ପୂରଧାରେଵ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଦନଚ୍ଯୁତା
ମନ୍ଦାକିନୀର ଜଳଧାରା ଏମିତି ଝରୁଥିଲା, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣାଯାଇଛି, ଏବଂ ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶ୍ରୁତିର ଧାରା ପଡ଼େ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁମୋଦ ତାଂ ଗଂଗାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚାଲିସମନ୍ଵିତା । ସଂପୂଜ୍ଯ ସ୍ଵତନୁଂ ପଶ୍ଚାନ୍ନିଵିଷ୍ଟା ସ୍ଵର୍ଣଦୀତଟେ
ସେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ, ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ନିଜ ଦେହକୁ ପୂଜିଲେ, ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଦୀର କୂଳରେ ବସିଲେ।
ପରସ୍ପରମଥାଲୋକ୍ଯ ଗୌରୀ ପ୍ରାହ ସଖୀଂ ଜଯାମ୍ । ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ମଦ୍ଵପୁଃ କୃତ୍ଵା ତତ୍ସମୀପଂ ସଖୀ ତ୍ଵରା
ତାପରେ ଗୌରୀ ତାଙ୍କ ସଖୀ ଜୟାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: 'ସଖୀ, ତୁମେ ମୋର ରୂପ ଧରି ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ।'
ଜାନୀହି ତତ୍ଵଂ କିଂ ଶଂଭୁର୍ଯଦି ଵାନ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯଦ୍ଯସୌ ତ୍ଵାଂ ସମାଲିଂଗ୍ଯ କୁରୁତେ ଚୁଂବନାଦିକମ୍
'ଏହା ଠିକ୍ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର—ସେ ଶମ୍ଭୁ କି ଅନ୍ୟ କେହି। ଯଦି ସେ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା କିମ୍ବା ଚୁମ୍ବନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ,'
ତଦା ମାଯାଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଜାନୀହ୍ଯସୁରମାଗତମ୍ । ଯଦି ଚେତ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରତିବ୍ରୂଯାନ୍ମନ୍ନିମିତ୍ତଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍
'ତେବେ ମାୟା ରୂପ ଧରି ଜାଣିବା ଯେ, ଏହା ଅସୁର ଆସିଛି। ଏବଂ ଯଦି ସେ ମୋ ସମ୍ପର୍କରେ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କିଛି କହିଥାଏ,'
ଅସଂଶଯଂ ପିନାକୀ ସ୍ଯାଦତ୍ରାଗତ୍ଯ ବ୍ରଵୀହି ମାମ୍ । ଇତ୍ଯାଦିଷ୍ଟା ଜଯା ଦେଵ୍ଯା ଗତା ଗଂଗାଧରାଂତିକମ୍
'ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହା ପିନାକୀ। ତୁମେ ଯାଇ ମୋତେ ଏହା କୁହ।' ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ ଜୟା ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତାମାଯାଂତୀଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଭୃଶଂ ମନ୍ମଥପୀଡିତଃ । ଚକାରାଲିଂଗନଂ ତସ୍ଯା ଗୌରୀରୂପେଣ ଭାଵଯନ୍
ସେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ମନେ ଅତି ଅନୁରାଗ ଜନିତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପିଡ଼ିତ ଜାଲନ୍ଧର, ତାଙ୍କୁ ଗୌରୀ ଭାବି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତତୋ ଜାଲଂଧରଃ ସଦ୍ଯୋ ଵୀର୍ଯଂ ସ୍ଵଂ ପ୍ରମୁମୋଚହ । ଅଲ୍ପେଂଦ୍ରିଯଶ୍ଚ ସଂଜାତୋ ଵେଗତଃ କୁରୁନଂଦନ
ତାପରେ ଜାଲନ୍ଧର ସହସା ନିଜ ବୀର୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଏବଂ ଆସକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶକ୍ତି କମିଗଲା।
ତଯା ସପ୍ରୋଦିତୋ ଦୈତ୍ଯ ନ ତ୍ଵଂ ରୁଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି । ଅଲ୍ପଵୀର୍ଯୋଽଧମାଚାରୋ ନାହଂ ଗୌରୀ ହି ତତ୍ସଖୀ
ତାଙ୍କୁ ତାଡ଼ନା ଦେଇ ସେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ରୁଦ୍ର ନୁହଁ, ତୁମେ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଖରାପ ଆଚରଣର। ମୁଁ ଗୌରୀ ନୁହଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସଖୀ।'