ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ ସାଂତ୍ଵଯନ୍ପ୍ରାହ ତାଂ ହରିଃ । ଶୃଣୁ ଵୃଂଦାରିକେ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ଲକ୍ଷ୍ମୀମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହରି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ, "ବୃନ୍ଦାରିକା, ଶୁଣ, ମୁଁ ହେଉଛି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିବା।"
ତଵ ଭର୍ତା ହରଂ ଜେତୁଂ ଗୌରୀମାନଯିତୁଂ ଗତଃ । ଅହଂ ଶିଵଃ ଶିଵଶ୍ଚାହଂ ପୃଥକ୍ତ୍ଵେ ନ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ 6.15.
"ତୋର ସ୍୵ାମୀ ହରଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଓ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ; ମୁଁ ଶିବ ଓ ଶିବ ମୁଁ—ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।"
ଜାଲଂଧରୋ ହତଃ ସଂଖ୍ଯେ ଭଜ ମାମଧୁନାନଘେ । ନାରଦ ଉଵାଚ- ଇତି ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାଭଵତ୍ । ତତୋ ଵୃଂଦାରିକା ରାଜନ୍କୁପିତା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ
"ଜାଲନ୍ଧର ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଛି; ଏବେ, ନିର୍ମଳେ, ମୋର ଶରଣ ନିଅ।" ନାରଦ କହିଲେ—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦାରିକାଙ୍କ ମୁହଁ ମନ୍ଦ ହେଲା; ତାପରେ ବୃନ୍ଦାରିକା, ରାଜା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରଣେ ବଦ୍ଧୋଽସି ଯେନ ତ୍ଵଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଃ ପିତୁର୍ଗିରା । ଵିଵିଧୈଃ ସତ୍କୃତୋ ରତ୍ନୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯ ହୃତା ଵଧୂଃ
"ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବନ୍ଧି ଥିଲ, ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଜୀବନ୍ତ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲ; ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ବଧୂକୁ ଛିନି ନେଉଛ।"
ପତିର୍ଧର୍ମସ୍ଯ ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ପରଦାରରତଃ କଥମ୍ । ଈଶ୍ଵରୋଽପି କୃତଂ ଭୁଂକ୍ତେ କର୍ମେତ୍ଯାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
"ଯିଏ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ କିପରି ଅନ୍ୟର ଜନାନୀରେ ଆସକ୍ତ ହେବ? ଭଳି ଦେବତା ମଧ୍ୟ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି।"
ଅହଂ ମୋହଂ ଯଥାନୀତା ତ୍ଵଯା ମାଯା ତପସ୍ଵିନା । ତଥା ତଵ ଵଧୂଂ ମାଯା ତପସ୍ଵୀକୋଽପି ନେଷ୍ଯତି
"ମୁଁ ଯେପରି ତୁମର ମାୟା ତପସ୍ବୀ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲି, ସେପରି ତୁମର ବଧୂକୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ମାୟାବୀ ତପସ୍ବୀ ନେଇଯିବ।"
ଇତି ଶପ୍ତସ୍ତଥା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଗାମାଦୃଶ୍ଯତାଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ସା ଚିତ୍ରଶାଲାପର୍ଯଂକଃ ସ ଚ ତେଽଥପ୍ଲଵଂଗମାଃ
ଏଭଳି ଶାପ ପାଇବା ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ କ୍ଷଣରେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ସେ ଚିତ୍ରଶାଳା, ତାହାର ଶୟନାସନ ଏବଂ ସେଇ ପକ୍ଷୀମାନେ ସମେତ ସବୁଠିଏ ହେଲା।
ନଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଂ ହରୌ ଯାତେ ଵନଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସା । ଵୃଂଦା ପ୍ରାହ ସଖୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜିହ୍ମଂ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୁନା କୃତମ୍
ହରି ଚାଲିଯିବା ପରେ ସବୁ କିଛି ହରାଇଗଲା; ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କର ସଖୀକୁ ମିଳି କହିଲେ, 'ଏହି ସବୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଚତୁରତାରେ ହେଲା।'
ତ୍ଯକ୍ତଂ ପୁରଂ ଗତଂ ରାଜ୍ଯଂ କାଂତଃ ସଂଦେହତାଂ ଗତଃ । ଅହଂ ଵନେ ଵିଦିତ୍ଵୈତତ୍କ୍ଵ ଯାମି ଵିଧିନିର୍ମିତା
ନଗର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ରାଜ୍ୟ ମିଶିଗଲା, ମୋ ପ୍ରିୟ ଅନିଶ୍ଚିତ; ଏହି ସବୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜାଣି, ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି, ଭାଗ୍ୟ ଯେପରି ଗଢ଼ିଛି?
ମନୋରଥାନାଂ ଵିଷଯମଭୂନ୍ମେ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନମ୍ । ପ୍ରାହ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚୈଵୋଷ୍ଣଂ ରାଜ୍ଞୀ ଵୃଂଦାତିଦୁଃଖିତା
ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଏବେ କେବଳ ଆଶାର ବିଷୟ ହୋଇଯାଇଛି; ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ରାଣୀ ବୃନ୍ଦା ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ।
ମମ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ମରଣଂ ତ୍ଵଯା ହି ସ୍ମରଦୂତିକେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଯା ପ୍ରାହ ମମ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣରୂପିଣୀ
ମୋ ପାଇଁ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି, ତୁମ ପାଇଁ ହେଲା ଏହି ଦୁଃଖ, ହେ ସ୍ନେହଦୂତୀ; ଏହିପରି କହିଲେ, ସେ ସଖୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ତୁମେ ମୋର ପ୍ରାଣ ସ୍ୱରୂପ।'
ତସ୍ଯାସ୍ତଥୋକ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ଇତିକର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାଂ ତତଃ । ଵନେ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସା ଵୃଂଦା ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହତ୍ସରଃ
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା କଣ କରିବେ ଭାବି, ସଖୀ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଏକ ବଡ଼ ଝିଅଁ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିହାଯ ଦୁଃଖମକରୋଦ୍ଗାତ୍ରକ୍ଷାଲନମଂବୁନା । ତୀରେ ପଦ୍ମାସନଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା କୃତ୍ଵା ନିର୍ଵିଷଯଂ ମନଃ
ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜଳରେ ଦେହ ଧୋଇଲେ, ଝିଅଁ ପାରେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ମନକୁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ହଟାଇଲେ।
ଶୋଷଯାମାସ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସଂଗେନ ଦୂଷିତମ୍ । ତପଶ୍ଚଚାରସାତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନିରାହାରା ସଖୀସମମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ସହ ମିଳନରେ ଦୂଷିତ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଉପବାସରେ, ସଖୀ ସହିତ।
ଗଂଧର୍ଵଲୋକତୋ ଵୃଂଦାମଥାଗତ୍ଯାପ୍ସରୋଗଣଃ । ପ୍ରାହ ଯାହୀତି କଲ୍ଯାଣି ସ୍ଵର୍ଗଂ ମା ତ୍ଯଜ ଵିଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରୁ ଏକ ଦଳ ଅପ୍ସରା ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ହେ ଶୁଭେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ।'
ଗାଂଧର୍ଵଂ ଶସ୍ତ୍ରମେତତ୍ତ୍ରିଭୁଵନଵିଜଯଂ ଶ୍ରୀପତିସ୍ତୋଷମଗ୍ର୍ଯଂ। ନୀତୋ ଯେନେହ ଵୃଂଦେ ତ୍ଯଜସି କଥମିଦଂ ତଦ୍ଵପୁଃ ପ୍ରାପ୍ତକାମମ୍ । କାଂତଂ ତେ ଵିଦ୍ଧି ଶୂଲିପ୍ରଵରଶରହତଂ ପୁଣ୍ଯଲାଭସ୍ଯ ଭୂଷାସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ତ୍ଵଂ। ଭଵାଦ୍ଯ ଦ୍ରୁତମମରଵନଂ ଚଂଡିଭଦ୍ରେ ଭଜ ତ୍ଵମ୍
ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବ ଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଜୟ ଦେଉଛି ଏବଂ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପା ମିଳେ, ଏଠାରେ ଲାଭ ହୋଇଛି, ହେ ବୃନ୍ଦା; ଏହି ଦେହ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି, ତାହାକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ୁଛ? ତୁମର ପ୍ରିୟ ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ତୁମର ପୁଣ୍ୟର ଗରିମା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ। ଏବେ, ହେ ସାହସିନୀ, ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵଧୂନାଂ ଜଲଧିଜଦଯିତା ଵାକ୍ଯମାହ ପ୍ରହସ୍ଯ । ସ୍ଵର୍ଗାଦାହୃତ୍ଯ ମୁକ୍ତାତ୍ରିଦଶପତି ଵଧୂଶ୍ଚାତିଵୀରେଣ ପତ୍ଯା । ଆଦୌ ପାତ୍ରଂ ସୁଖାନାମହମମରଜିତା ପ୍ରେଯସା ତଦ୍ଵିଯୁକ୍ତାନିର୍ଦୁଷ୍ଟା ତଦ୍ଯ। ତିଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯମମୃତଗତଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ଯେନ ଚୈଵ
ବଧୂମାନେ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହସି କହିଲେ: 'ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣି, ଦେବତାଙ୍କର ବଧୂମାନେ ତାଙ୍କର ସାହସିକ ପତିମାନେ ସହିତ ସଉଖ୍ୟର ଭାଣ୍ଡାର; ମୁଁ ମୋର ନିର୍ମଳ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହରାଇ, ଏବେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଅମୃତରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠିକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସଖୀ ଵୃଂଦା ଵିସସର୍ଜାପ୍ସରୋଗଣାନ୍ । ତତ୍ପ୍ରୀତିପାଶବଦ୍ଧାସ୍ତା ନିତ୍ଯମାଯାଂତି ଯାଂତି ଚ
ଏପରି କହି, ବୃନ୍ଦା ସଖୀ ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧା, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି।
ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ଵୃଂଦାଥ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଗୁଣାନ୍ । ଵିଷଯେଭ୍ଯଃ ସମାହୃତ୍ଯ ମନଃ ପ୍ରାପ ତତଃ ପରମ୍
ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ବୃନ୍ଦା ଜ୍ଞାନ ଅଗ୍ନିରେ ଗୁଣମାନେକୁ ଦାହ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ମନକୁ ହଟାଇ, ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଂଦାରିକାଂ ତତ୍ର ମହାଂତଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନଭସସ୍ତୁଷ୍ଟା ଵଵୃଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେଠାରେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଅପ୍ସରା ଦଳ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଖୁସି ହୋଇ, ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।
ଶୁଷ୍କକାଷ୍ଠଚଯଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୃଂଦାକଲେଵରମ୍ । ନିଧାଯାଗ୍ନିଂ ଚ ପ୍ରଜ୍ଵାଲ୍ଯ ସ୍ମରଦୂତୀ ଵିଵେଶ ତମ୍
ସେଠାରେ ଶୁଖିଲା କାଠ ଜମା କରି, ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହକୁ ତାହାରେ ରଖିଲେ; ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ସ୍ନେହଦୂତୀ ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଗ୍ଧଂ ଵୃଂଦାଂଗରଜସାଂ ବିଂବଂ ତଦ୍ଗୋଲକାତ୍ମକମ୍ । କୃତ୍ଵା ତଦ୍ଭସ୍ମନଃ ଶେଷଂ ମଂଦାକିନ୍ଯାଂ ଵିଚିକ୍ଷିପୁଃ
ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହ ଦାହ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିରୁ ଗୋଲାକାର ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଅଗ୍ନିର ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀରେ ପକେଇଦେଲେ।
ଯତ୍ର ଵୃଂଦା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦେହଂ ବ୍ରହ୍ମପଥଂ ଗତା । ଆସୀଦ୍ଵୃଂଦାଵନଂ ତତ୍ର ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନସମୀପତଃ
ଯେଉଁଠି ବୃନ୍ଦା ଦେହ ଛାଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠି, ଗୋବର୍ଧନ ପାଖରେ, ବୃନ୍ଦାବନ ଥିଲା।
ଦେଵ୍ଯୋଽଥ ସ୍ଵର୍ଗମେତ୍ଯ ତ୍ରିଦଶପତିଵଧୂସତ୍ତ୍ଵସଂପତ୍ତିମାହୁର୍ଦେଵୀଭ୍ଯସ୍ତନ୍ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରମୁଦିତମନସୋ ନିର୍ଜରାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ । ଶତ୍ରୋର୍ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହିତ୍ଵା ପ୍ରବଲତରଭଯଂ ଭୀମଭେର୍ଯୋ ନିଜଘ୍ନୁଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ରାସନସ୍ଥଃ । ପରିଜନନିଵହୋଵାପଶୋଭାଂ ଶୁଭସ୍ଯ
ତାପରେ ଦେବୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଦେବତାଙ୍କର ବଧୂମାନେର ଗୁଣ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ବିଷୟରେ କହିଲେ; ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭୟକୁ ଦୂର କଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ବସି, ତାଙ୍କର ପରିଚାରକମାନେ ଶୁଭ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ। କଥଂ ଜାଲଂଧରୋ ଗୌରୀଂ ହରରୂପଧରୋ ମୁନେ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକାର କିଂ ତତ୍ର ତନ୍ମେ କଥଯ ଵିସ୍ତରାତ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: ମୁନି, ଜାଲନ୍ଧର କିପରି ହରଙ୍କ ରୂପ ଧରି ଗୌରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ? ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କଣ କଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ସବୁ ମୋତେ ଖୁବ୍ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଯଦା ମାଯାଶିଵସ୍ତତ୍ର ପ୍ରାର୍ଥଯଦ୍ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତି । ତତଃ ସା ଚୁକ୍ଷୁଭେ ରାଜନ୍କିଂଚିନ୍ନୋଵାଚ ତଂ ପ୍ରତି
ନାରଦ କହିଲେ: ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମାୟାଶିବ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା ଏବଂ ସେ କିଛି କଥା କହିଲେ।
ଅନାତୁରସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯ ତପସା ମଯା । ନ ଯୁକ୍ତମିତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ପାର୍ଵତୀ ନାହ ତଂ ନୃପ
ଏହି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, 'ଯିଏ ମୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳିଛନ୍ତି ଏବଂ ଯିଏ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ନାହାନ୍ତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ', ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ, ରାଜା।
ସା ନ ତତ୍ର ପ୍ରତୀକାରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ଚ ପଶ୍ଯତଃ । ନିର୍ଗତା ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଦଦର୍ଶାକାଶଵାହିନୀମ୍
ସେଠାରେ କୌଣସି ଉପାୟ ନ ଦେଖି, ଓ ସେ ଲୋକଟିଏ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଜଣେକୁ ଦେଖିଲେ।
ଗଂଗାଂ ଵାସୋଚିତାଂ ମତ୍ଵା ଭଵାନୀ ତପସେ ଯଯୌ । ପୁରାପି ତପସା ଲବ୍ଧୋ ମଯେଶଃ ସାଂପ୍ରତଂ ତଥା
ଭବାନୀ ଭାବିଲେ ଯେ, ଏହିଏ ଗଙ୍ଗା ଯେଉଁଠି ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ତେଣୁ ସେ ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପାଇଥିଲେ, ସେଭଳି ଏବେ ମଧ୍ୟ।
ଇତ୍ଯଵ୍ରଜଚ୍ଚିଂତଯତୀ ସଖୀଭିଃ ସହିତା ତତଃ । ପୁରଃ କ୍ଷୀରନିଭାଂ ରାଜନ୍ପାର୍ଵତୀ ଗଗନାତ୍ପରମ୍
ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପାର୍ବତୀ ଦୁଧ ପରି ଧଳା ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲିଗଲେ, ରାଜା।