ଛିନ୍ନଂ ତଦତ୍ର ଚାନୀତଂ ଜୀଵିତଂ ତେଂଗସଂଗତଃ । ପ୍ରିଯେ ତ୍ଵଂ ମଦ୍ଵିଯୋଗେନ ବାଲେ ଜାତାସି ଦୁଃଖିତା
ସେ କଟା ମୁଣ୍ଡ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ଓ ତୋର ସଂଯୋଗରେ ମୋ ଜୀବନ ଫେରିଥିଲା; ପ୍ରିୟେ, ମୋ ଦୂରେ ଥିବାରୁ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲୁ, ଶିଶୁ।
କ୍ଷଂତଵ୍ଯଂ ଵିପ୍ରିଯଂ ମହ୍ଯଂ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରଣଂ ଗତଃ । ଇତ୍ଯାଦି ଵଚନୈସ୍ତେନ ଵୃଂଦା ସଂସ୍ମାରିତା ତଦା
ମୋତେ ଦୟା କର, ଯେଉଁ ଅପରାଧ ହେଲା—ତୋତେ ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲିଥିଲି; ଏପରି ମଧୁର କଥାରେ ସେ ବେଳେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ସେ ସମ୍ମରଣ କରାଇଲେ।
ତାଂବୂଲୈଶ୍ଚ ଵିନୋଦୈଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକରଣୈଃ ଶୁଭୈଃ । ଅଥ ଵୃଂଦାରିକା ଦେଵୀ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତା
ତାଳପତ୍ର, ବିନୋଦ, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା, ବୃନ୍ଦାରିକା ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପ୍ରିଯଂ ଗାଢଂ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ଚୁଚୁଂବ ରତିଲୋଲୁପା । ମୋକ୍ଷାଦପ୍ଯଧିକଂ ସୌଖ୍ଯଂ ଵୃଂଦା ମୋହନସଂଭଵମ୍
ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ରତିରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ; ବୃନ୍ଦା ମୋହନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମୁକ୍ତିଠାରୁ ଅଧିକ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ।
ମେନେ ନାରାଯଣୋ ଦେଵୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରେମରସାଧିକମ୍ । ଵୃଂଦାଂ ଵିଯୋଗଜଂ ଦୁଃଖଂ ଵିନୋଦଯତି ମାଧଵେ
ନାରାୟଣ ଦେବ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରେମରସକୁ ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ସଂଯୋଗର ସୁଖ ଠାରୁ କମ୍ ମନେ କଲେ; ମାଧବ ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କଲେ।
ତତ୍କ୍ରୀଡାଚାରୁଵିଲସଦ୍ଵାପିକା ରାଜହଂସକେ । ତଦ୍ରୂପଭାଵାତ୍କୃଷ୍ଣୋଽସୌ ପଦ୍ମାଯାଂ ଵିଗତସ୍ପୃହଃ
ସେ ଶୋଭାମୟ ଖେଳନା ପୋଖରୀରେ, ରାଜହଂସ ଘେରିଥିବା, ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ରୂପ ଓ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ପଦ୍ମା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅଭୂଦ୍ଵୃଂଦାଵନେ ତସ୍ମିଂସ୍ତୁଲସୀରୂପ ଧାରିଣୀ । ଵୃଂଦାଂଗସ୍ଵେଦତୋ ଭୂମ୍ଯାଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାତି ପାଵନୀ
ସେଇ ବୃନ୍ଦାବନରେ, ବୃନ୍ଦା ତୁଳସୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହର ଘମରୁ ଭୂମିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଅତି ପବିତ୍ର ହେଲେ।
ଵୃଂଦାଂଗ ସଂଗଜଂ ଚେଦମନୁଭୂଯ ସୁଂଖଂ ହରିଃ । ଦିନାନି କତିଚିନ୍ମେନେ ଶିଵକାର୍ଯଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହ ସଂଯୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରି, ହରି, ଜଗତ୍ପତି, କିଛି ଦିନ ଶିବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଏକଦା ସୁରତସ୍ଯାଂତେ ସା ସ୍ଵକଂଠେ ତପସ୍ଵିନମ୍ । ଵୃଂଦା ଦଦର୍ଶ ସଂଲଗ୍ନଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଏକଦିନ, ସେମାନଙ୍କର ମିଳନ ଶେଷରେ, ବୃନ୍ଦା ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି, ଦୁଇ ହାତ ଥିବା, ତପସ୍ବୀ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାହ ସା କଂଠାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯ ଭୁଜବଂଧନମ୍ । କଥଂ ତାପସରୂପେଣ ତ୍ଵଂ ମାଂ ମୋହିତୁମାଗତଃ
ସେଉଁଠି ଦେଖି, ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ଗଳାରୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଛାଡ଼ି, କହିଲେ, "ତୁମେ କିପରି ତପସ୍ବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୋତେ ମୋହିତ କଲା?"
ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ ସାଂତ୍ଵଯନ୍ପ୍ରାହ ତାଂ ହରିଃ । ଶୃଣୁ ଵୃଂଦାରିକେ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ଲକ୍ଷ୍ମୀମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହରି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ, "ବୃନ୍ଦାରିକା, ଶୁଣ, ମୁଁ ହେଉଛି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିବା।"
ତଵ ଭର୍ତା ହରଂ ଜେତୁଂ ଗୌରୀମାନଯିତୁଂ ଗତଃ । ଅହଂ ଶିଵଃ ଶିଵଶ୍ଚାହଂ ପୃଥକ୍ତ୍ଵେ ନ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ 6.15.
"ତୋର ସ୍୵ାମୀ ହରଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଓ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ; ମୁଁ ଶିବ ଓ ଶିବ ମୁଁ—ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ।"
ଜାଲଂଧରୋ ହତଃ ସଂଖ୍ଯେ ଭଜ ମାମଧୁନାନଘେ । ନାରଦ ଉଵାଚ- ଇତି ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷଣ୍ଣଵଦନାଭଵତ୍ । ତତୋ ଵୃଂଦାରିକା ରାଜନ୍କୁପିତା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ
"ଜାଲନ୍ଧର ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଛି; ଏବେ, ନିର୍ମଳେ, ମୋର ଶରଣ ନିଅ।" ନାରଦ କହିଲେ—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦାରିକାଙ୍କ ମୁହଁ ମନ୍ଦ ହେଲା; ତାପରେ ବୃନ୍ଦାରିକା, ରାଜା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରଣେ ବଦ୍ଧୋଽସି ଯେନ ତ୍ଵଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଃ ପିତୁର୍ଗିରା । ଵିଵିଧୈଃ ସତ୍କୃତୋ ରତ୍ନୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯ ହୃତା ଵଧୂଃ
"ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବନ୍ଧି ଥିଲ, ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଜୀବନ୍ତ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲ; ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ବଧୂକୁ ଛିନି ନେଉଛ।"
ପତିର୍ଧର୍ମସ୍ଯ ଯୋ ନିତ୍ଯଂ ପରଦାରରତଃ କଥମ୍ । ଈଶ୍ଵରୋଽପି କୃତଂ ଭୁଂକ୍ତେ କର୍ମେତ୍ଯାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
"ଯିଏ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ କିପରି ଅନ୍ୟର ଜନାନୀରେ ଆସକ୍ତ ହେବ? ଭଳି ଦେବତା ମଧ୍ୟ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି।"
ଅହଂ ମୋହଂ ଯଥାନୀତା ତ୍ଵଯା ମାଯା ତପସ୍ଵିନା । ତଥା ତଵ ଵଧୂଂ ମାଯା ତପସ୍ଵୀକୋଽପି ନେଷ୍ଯତି
"ମୁଁ ଯେପରି ତୁମର ମାୟା ତପସ୍ବୀ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇଥିଲି, ସେପରି ତୁମର ବଧୂକୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ମାୟାବୀ ତପସ୍ବୀ ନେଇଯିବ।"
ଇତି ଶପ୍ତସ୍ତଥା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜଗାମାଦୃଶ୍ଯତାଂ କ୍ଷଣାତ୍ । ସା ଚିତ୍ରଶାଲାପର୍ଯଂକଃ ସ ଚ ତେଽଥପ୍ଲଵଂଗମାଃ
ଏଭଳି ଶାପ ପାଇବା ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ କ୍ଷଣରେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ସେ ଚିତ୍ରଶାଳା, ତାହାର ଶୟନାସନ ଏବଂ ସେଇ ପକ୍ଷୀମାନେ ସମେତ ସବୁଠିଏ ହେଲା।
ନଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଂ ହରୌ ଯାତେ ଵନଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ସା । ଵୃଂଦା ପ୍ରାହ ସଖୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜିହ୍ମଂ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୁନା କୃତମ୍
ହରି ଚାଲିଯିବା ପରେ ସବୁ କିଛି ହରାଇଗଲା; ଜଙ୍ଗଲକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କର ସଖୀକୁ ମିଳି କହିଲେ, 'ଏହି ସବୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଚତୁରତାରେ ହେଲା।'
ତ୍ଯକ୍ତଂ ପୁରଂ ଗତଂ ରାଜ୍ଯଂ କାଂତଃ ସଂଦେହତାଂ ଗତଃ । ଅହଂ ଵନେ ଵିଦିତ୍ଵୈତତ୍କ୍ଵ ଯାମି ଵିଧିନିର୍ମିତା
ନଗର ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ରାଜ୍ୟ ମିଶିଗଲା, ମୋ ପ୍ରିୟ ଅନିଶ୍ଚିତ; ଏହି ସବୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜାଣି, ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି, ଭାଗ୍ୟ ଯେପରି ଗଢ଼ିଛି?
ମନୋରଥାନାଂ ଵିଷଯମଭୂନ୍ମେ ପ୍ରିଯଦର୍ଶନମ୍ । ପ୍ରାହ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚୈଵୋଷ୍ଣଂ ରାଜ୍ଞୀ ଵୃଂଦାତିଦୁଃଖିତା
ମୋ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଏବେ କେବଳ ଆଶାର ବିଷୟ ହୋଇଯାଇଛି; ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ରାଣୀ ବୃନ୍ଦା ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ।
ମମ ପ୍ରାପ୍ତଂ ହି ମରଣଂ ତ୍ଵଯା ହି ସ୍ମରଦୂତିକେ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ତଯା ପ୍ରାହ ମମ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣରୂପିଣୀ
ମୋ ପାଇଁ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି, ତୁମ ପାଇଁ ହେଲା ଏହି ଦୁଃଖ, ହେ ସ୍ନେହଦୂତୀ; ଏହିପରି କହିଲେ, ସେ ସଖୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ତୁମେ ମୋର ପ୍ରାଣ ସ୍ୱରୂପ।'
ତସ୍ଯାସ୍ତଥୋକ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ଇତିକର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାଂ ତତଃ । ଵନେ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସା ଵୃଂଦା ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମହତ୍ସରଃ
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୃନ୍ଦା କଣ କରିବେ ଭାବି, ସଖୀ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ଏକ ବଡ଼ ଝିଅଁ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିହାଯ ଦୁଃଖମକରୋଦ୍ଗାତ୍ରକ୍ଷାଲନମଂବୁନା । ତୀରେ ପଦ୍ମାସନଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା କୃତ୍ଵା ନିର୍ଵିଷଯଂ ମନଃ
ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଜଳରେ ଦେହ ଧୋଇଲେ, ଝିଅଁ ପାରେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ମନକୁ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ହଟାଇଲେ।
ଶୋଷଯାମାସ ଦେହଂ ସ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସଂଗେନ ଦୂଷିତମ୍ । ତପଶ୍ଚଚାରସାତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ନିରାହାରା ସଖୀସମମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ସହ ମିଳନରେ ଦୂଷିତ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଉପବାସରେ, ସଖୀ ସହିତ।
ଗଂଧର୍ଵଲୋକତୋ ଵୃଂଦାମଥାଗତ୍ଯାପ୍ସରୋଗଣଃ । ପ୍ରାହ ଯାହୀତି କଲ୍ଯାଣି ସ୍ଵର୍ଗଂ ମା ତ୍ଯଜ ଵିଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଲୋକରୁ ଏକ ଦଳ ଅପ୍ସରା ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ହେ ଶୁଭେ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ; ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିବା ନାହିଁ।'
ଗାଂଧର୍ଵଂ ଶସ୍ତ୍ରମେତତ୍ତ୍ରିଭୁଵନଵିଜଯଂ ଶ୍ରୀପତିସ୍ତୋଷମଗ୍ର୍ଯଂ। ନୀତୋ ଯେନେହ ଵୃଂଦେ ତ୍ଯଜସି କଥମିଦଂ ତଦ୍ଵପୁଃ ପ୍ରାପ୍ତକାମମ୍ । କାଂତଂ ତେ ଵିଦ୍ଧି ଶୂଲିପ୍ରଵରଶରହତଂ ପୁଣ୍ଯଲାଭସ୍ଯ ଭୂଷାସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ତ୍ଵଂ। ଭଵାଦ୍ଯ ଦ୍ରୁତମମରଵନଂ ଚଂଡିଭଦ୍ରେ ଭଜ ତ୍ଵମ୍
ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବ ଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ତିନି ଲୋକର ଜୟ ଦେଉଛି ଏବଂ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପା ମିଳେ, ଏଠାରେ ଲାଭ ହୋଇଛି, ହେ ବୃନ୍ଦା; ଏହି ଦେହ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଛି, ତାହାକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ୁଛ? ତୁମର ପ୍ରିୟ ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ତୁମର ପୁଣ୍ୟର ଗରିମା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ। ଏବେ, ହେ ସାହସିନୀ, ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵଧୂନାଂ ଜଲଧିଜଦଯିତା ଵାକ୍ଯମାହ ପ୍ରହସ୍ଯ । ସ୍ଵର୍ଗାଦାହୃତ୍ଯ ମୁକ୍ତାତ୍ରିଦଶପତି ଵଧୂଶ୍ଚାତିଵୀରେଣ ପତ୍ଯା । ଆଦୌ ପାତ୍ରଂ ସୁଖାନାମହମମରଜିତା ପ୍ରେଯସା ତଦ୍ଵିଯୁକ୍ତାନିର୍ଦୁଷ୍ଟା ତଦ୍ଯ। ତିଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯମମୃତଗତଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଂ ଯେନ ଚୈଵ
ବଧୂମାନେ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ହସି କହିଲେ: 'ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣି, ଦେବତାଙ୍କର ବଧୂମାନେ ତାଙ୍କର ସାହସିକ ପତିମାନେ ସହିତ ସଉଖ୍ୟର ଭାଣ୍ଡାର; ମୁଁ ମୋର ନିର୍ମଳ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହରାଇ, ଏବେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଅମୃତରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠିକୁ ପାଇବାକୁ ଚାହେଁ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସଖୀ ଵୃଂଦା ଵିସସର୍ଜାପ୍ସରୋଗଣାନ୍ । ତତ୍ପ୍ରୀତିପାଶବଦ୍ଧାସ୍ତା ନିତ୍ଯମାଯାଂତି ଯାଂତି ଚ
ଏପରି କହି, ବୃନ୍ଦା ସଖୀ ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧା, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଆସନ୍ତି ଓ ଯାଆନ୍ତି।
ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ଵୃଂଦାଥ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିନା ଗୁଣାନ୍ । ଵିଷଯେଭ୍ଯଃ ସମାହୃତ୍ଯ ମନଃ ପ୍ରାପ ତତଃ ପରମ୍
ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ବୃନ୍ଦା ଜ୍ଞାନ ଅଗ୍ନିରେ ଗୁଣମାନେକୁ ଦାହ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିଷୟରୁ ମନକୁ ହଟାଇ, ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଂଦାରିକାଂ ତତ୍ର ମହାଂତଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ନଭସସ୍ତୁଷ୍ଟା ଵଵୃଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ସେଠାରେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଅପ୍ସରା ଦଳ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଖୁସି ହୋଇ, ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ।