ସମାରୋପ୍ଯ ଵିମାନେ ତଂ ସଦ୍ଯୋ ଜଗ୍ମୁଃ ପୁରଂ ହରେଃ । ତତୌଽସୌ ହରିସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମନାଂ ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ହରିଙ୍କର ପୁରକୁ ଗଲେ; ତାପରେ ସେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରିଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଇଲେ।
ପୁନର୍ମନ୍ଵଂତରଶତଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା କେଶଵସନ୍ନିଧିମ୍ । ପରମଂ ଜ୍ଞାନମାସାଦ୍ଯ ସ ଵିଵେଶ ତନୁଂ ହରେଃ
କେଶବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ରହି, ସେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ପାଇ, ହରିଙ୍କ ରୂପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଯେନ କେନାପ୍ଯୁପାଯେନ ହରିଭକ୍ତିକରୋ ନରଃ । ସଂସାରଜଲଧେଃ ପାରଂ ରାଜହଂସ ଇଵ ଵ୍ରଜନ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଯେଉଁ ଉପାୟରେ କିଏ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ରାଜହଂସ ପରି ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
କ୍ଷଣମେଵ ହରେର୍ଭକ୍ତିର୍ଵର୍ତତେ ଯସ୍ଯ ଚେତସି । ତତ୍ପଦଂ ପରମଂ ଯାତି ସ ପାପାତ୍ମାପି ଗଚ୍ଛତି
ଯାହାର ଚିତ୍ତରେ କ୍ଷଣମାତ୍ର ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଯାଏ।
ଏକମପ୍ଯୁତ୍ତମଂ ଵସ୍ତୁ ଦତ୍ଵାଽସୌ ତନ୍ମୁରାରଯେ । ସ୍ଵଯମେଵ ହି ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପାପୋପଶାଂତଯେ
ମୁରାରିଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ ଦେଇ, ପରେ ଏହାକୁ ନିଜେ ଭୋଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଶାନ୍ତି ପାଇଯାଏ।
ଯଦ୍ଵସ୍ତୁ ହରଯେ ଦତ୍ତଂ ତଚ୍ଚ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦିଵଜାତଯେ । କିଂଚିଚ୍ଛେଷଂ ନ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ତସ୍ଯାଵଶ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ବୁଧୈଃ
ହରିଙ୍କୁ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେହି ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଅବଶିଷ୍ଟ କିଛି ନିଜେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହି ନିୟମ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହିଛନ୍ତି।
ଵସ୍ତୂନି ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମିଷ୍ଟାନି ଯାନି କାନି ଚ । ଅଦତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣଵେ ତାନି ନ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯାନି ଵୈଷ୍ଣଵୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଇଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ଅଛି, ତାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ତାହା ଭକ୍ତମାନେ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵିଷ୍ଣୁନୈଵେଦ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ । ସେତିହାସଂ ପୁନର୍ଵଚ୍ମି ଶୃଣୁ ଵିପ୍ର ସମାହିତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନୈବେଦ୍ୟର ମହିମା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ; ଏହି ଇତିହାସ ଆଉ ଏକଥିବା କହୁଛି, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଆସୀତ୍ସର୍ଵଜନିର୍ନାମ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ଶୁଦ୍ଧଵଂଶଜଃ । ଶାଂତୋ ଦାଂତୋ ଦଯାଯୁକ୍ତୋ ଗୁରୁବ୍ରାହ୍ମଣପୂଜକଃ
ସର୍ବଜନୀ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶର; ସେ ଶାନ୍ତ, ଦମୀ, ଦୟାଳୁ, ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ହରେଃ ପୂଜାପରଶ୍ଚୈଵ ହରିସ୍ମରଣତତ୍ପରଃ । ପ୍ରପନ୍ନକ୍ଲେଶଵିଧ୍ଵଂସୀ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ୫୦ 7.19.
ସେ ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ହରିଙ୍କ ସ୍ମରଣରେ ଅନୁସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ; ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ସତ୍ୟ କଥା କହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରାତଃସ୍ନାଯୀ ନିଜାଚାରଗ୍ରାହୀ ହିଂସା ଵିଵର୍ଜିତଃ । ଏକାଦଶୀଵ୍ରତରତୋ ଜ୍ଞାତିପୂଜାପରାଯଣଃ
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ, ନିଜ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ଲଗିଥିଲେ, କୌଣସି ପ୍ରକାର ହିଂସାରୁ ଦୂର ରହିଥିଲେ, ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ପାଳନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଜଣା ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ସ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସ୍ଵପ୍ନେଽପଶ୍ଯଚ୍ଚ କେଶଵମ୍ । ଶ୍ଯାମଂ ଵିରଜପଦ୍ମାକ୍ଷଂ ସ୍ମେରାସ୍ଯଂ ପୀତଵାସସମ୍
ଏକ ଦିନ, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସ୍ଵପ୍ନରେ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଗାଢ଼ ଶ୍ୟାମ ରଙ୍ଗ, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମ ପରି ଚକ୍ଷୁ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ଏବଂ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସ୍ଵର୍ଣକୁଣ୍ଡଲମଞ୍ଜୀରକିରୀଟୋଜ୍ଜ୍ଵଲଵିଗ୍ରହମ୍ । କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିତୋରସ୍କଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହ, ସୁନା ଝୁମକା, ଆଙ୍ଗୁଳି, ମୁକୁଟରେ ଭୂଷିତ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଚେଷ୍ଟରେ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା।
ଚତୁର୍ବାହୁଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଧରଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ସମସ୍ତୈର୍ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଣଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଚାରି ହାତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଏବଂ ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ, ସୁନା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ସ ଵିପ୍ରୋ ଜଗତୀପତେଃ । କୃତାଞ୍ଜଲିସ୍ତମସ୍ତୌଷୀଦ୍ରୋମାଂଚିତତନୁର୍ମୁଦା
ସ୍ଵପ୍ନରେ ଜଗତର ନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହାତ ଜୋଡି ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଶରୀର ସହ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ଜଗତଃ ସକଲସ୍ଯଭର୍ତ୍ତ୍ରେ ସଲ୍ଲୋକଶୋକଭଯରୋଗଵିନାଶନାଯ । ନାରାଯଣାଯ କମଲାହୃଦଯପ୍ରିଯାଯ ଧର୍ମାର୍ଥକାମପରମାମୃତଦାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ହେ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ତ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ, ଭୟ ଏବଂ ରୋଗ ଦୂର କରିଥିବା। ନାରାୟଣ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ଦେଇଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପାପାନି ଚୈଵ ସକଲାନି ମଯା କୃତାନି ମତ୍ତେନ ମୋହଵଶଗେନ ସଦା ମୁରାରେ । ତସ୍ମାଦ୍ବିଭେମି ଜଗଦଂବୁନିଧେର୍ଗଭୀରାନ୍ମାମୁଦ୍ଧରସ୍ଵ ନିଜଭକ୍ତିତରୀଂ ପ୍ରଦାଯ
ମୁଁ ମୋ ଅନେକ ପାପ କରିଛି, ମୁରାରି, ମୋ ମତ ଏବଂ ମୋହରେ ଏହି ସବୁ ହୋଇଛି। ଏହି ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଦେଖି ଭୟ ଲାଗେ—ତୁମ ଭକ୍ତିର ନୌକା ଦେଇ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଜାନାମି ଯଦ୍ଯପି ହରେ ଦୁରିତଂ ମନୁଷ୍ଯୋ ଵ୍ଯାମୋହମାଶୁଚଲଭେ ଭୁଵି କୈଟଭାରେ । ପାପଂ ତଥାପି ଚ ମୁଦା ସତତଂ କରୋମି ତସ୍ମାନ୍ନ କୋଽପ୍ଯହମିଵାସ୍ତି ଜନୋ ଵିମୂଢଃ
ହେ ହରି, ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଏ ଭୂମିରେ ମୋହରେ ପାପ କରନ୍ତି, ତଥାପି ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ପାପ କରିଥିଲି। ଏମିତି, ମୋ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମୂଢ଼ ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯଦ୍ରୁମଃ ସୁଖଫଲଂ ସହସୈଵ ଧତ୍ତେ କିଂ ଵେଦ୍ମି ନେତି ନୃହରେ କୃତପାତକୋଽହମ୍ । ପୁଷ୍ପଦ୍ରୁମାର୍ପଣଵିଧୌ ନ ମମାସ୍ତି ଵିତ୍ତଂ ନାଥ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍କିମହଂ କରୋମି
ପୁଣ୍ୟର ଗଛ ଶୀଘ୍ର ସୁଖର ଫଳ ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କଣ ଜାଣିଛି, ହେ ନରକାସୁର ନାଶକ, ମୁଁ ପାପୀ। ଫୁଲ ଗଛ ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ଅର୍ଥ ନାହିଁ; ନାଥ, ଦୟା କର—ମୁଁ କଣ କରିବି?
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଯୁଗଲଂ ପରମାମୃତସ୍ଯ ସ୍ଥାନଂ ଵିହାଯ ମମ ଚିତ୍ତମଧୁଵ୍ରତୋଽଯମ୍ । ନାରୀମୁଖଂ ଵ୍ରଜତି ଦେଵମୃତିପ୍ରଦଂ ଯଚ୍ଛ୍ଲେଷ୍ମପ୍ରକୀର୍ଣମନିଶଂ କମଲଭ୍ରମେଣ
ତୁମର ପଦ୍ମପଦ ଦୁଇଟି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ଛାଡ଼ି, ମୋ ମନ ମଧୁମକୁ ଭଳି ସଦା ନାରୀମୁଖକୁ ଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ମିଳେ, ସଦା ଶ୍ଲେଷ୍ମା ଲଗା ରହିଥାଏ, ପଦ୍ମ ଭ୍ରମର ଭଳି ମୋହିତ ହୋଇ।
ପାଣିଃପ୍ରଦାନରହିତୋଽନୃତଭାଷିଵକ୍ତ୍ରଂ କର୍ଣୌ ଚ ପାପଶ୍ରଵଣାଯ ସଦୈଵ ଦକ୍ଷୌ । ଦୋଷାନିମାନ୍ମମ ହରେ ହର ସେଵକସ୍ଯ ଯସ୍ମାନ୍ନୁ ନାଥ ଶରଣାଗତଦୋଷହଂତା
ମୋ ହାତ ଦାନ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ, ମୋ ମୁଁଠି ସଦା ଅସତ୍ୟ କହେ, ମୋ କାନ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେ। ହେ ହରି, ଏହି ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ମୋ ସେବକରୁ ଦୂର କର, କାରଣ ତୁମେ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୋଷ ଦୂର କରିଥିବା।
ସଂସାରଘୋରଜଲଧୌ ନୃହରେ କଦାଚିତ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତିନୌରିହ ମଯା ସୁଦୃଢା ଚ ଲବ୍ଧା । ତତ୍ରାପି ଦୈଵଵଶଗୋଽହମହୋ ଦୁରାତ୍ମା ଵର୍ତେତ ଏଵ ସତତଂ ମମଦୁଃଖକାଲଃ
ହେ ନରକାସୁର ନାଶକ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରରେ ମୁଁ ତୁମ ଭକ୍ତିର ଦୃଢ଼ ନୌକା ପାଇଛି, ତଥାପି ମୁଁ ଦୈବ ଅଧୀନ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ରହିଛି, ମୋ ଦୁଃଖର ସମୟ ସଦା ଚାଲିଥାଏ।
ସଂସାରପାରଗମନାଯ ଲସତ୍ପଥୋଽସ୍ତି କିଂ ସର୍ଵଦୁଃଖରହିତଃ ସଦଯଃ ପ୍ରସନ୍ନଃ । ଅଂଧୀକୃତସ୍ଯ ମମ ମୋହମହତ୍ତମିସ୍ରୈର୍ଦୃଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଯୀହ ନ କଦାପି ଚ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୋ
ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥ କି ଅଛି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସିତ? ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମହା ମୋହର ଅନ୍ଧାରରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଛି, ଏଠାରେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ତୁମେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଉପରେ ଯାଏ ନାହିଁ।
ପାପାତ୍ମନୋଽପି ମମ ଚିତ୍ତମିଦଂ ମୁରାରେ ନଷ୍ଟଂ ଵିନଷ୍ଟଜନକଷ୍ଟଵିନଷ୍ଟିକାରି । ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସମସ୍ତସୁରଵଂଦିତପାଦପଦ୍ମ ସ୍ଵପ୍ନେଽପି କେଶିମଥନାଦ୍ଯ ଵିଭୋ ସମୀକ୍ଷେ
ମୁଁ ପାପୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଚିତ୍ତ ହରାଇ ଗଲା, ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ନିଜ ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଲା; ତଥାପି, ହେ କେଶି ନାଶକ, ଆଜି ସ୍ଵପ୍ନରେ ମୁଁ ତୁମେ, ଯାହାଙ୍କର ପଦ୍ମପଦ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଦେଖୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଇତି ତେନ ସ୍ତୁତୋ ଦେଵୋ ଭଗଵାନ୍କମଲାପତିଃ । ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞଃ ସଂସାରାର୍ଣଵତାରକଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ସାଥୀ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ତ, ସଂସାର ସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଶବ୍ଦର ଜ୍ଞାତା, ଏହି ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- ଭକ୍ତିଭିସ୍ତଵ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ନିତ୍ଯମେଵ ଚ । ତସ୍ମାତ୍ତଵାଚିରେଣୈଵ ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଭଲ କଥା ଘଟିବ।
ପାପିନୋଽପି ତଵୋଦ୍ଧାରୋ ମଯା ପୂର୍ଵଂ କୃତୋ ଦ୍ଵିଜ । ଅଧୁନା ମମ ଭକ୍ତୋଽସି ନ ଵିପତ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ଏବେ ତୁମେ ମୋ ଭକ୍ତ; କୌଣସି ଦୁଃଖ ତୁମେ ପାଇବେ ନାହିଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ। କୋଽହଂ ତସ୍ଥୌ ପୁରା ଵିଷ୍ଣୋ କିଂ ଵା ପାପଂ ମଯା କୃତମ୍ । ପାପିନୋଽପି ମମୋଦ୍ଧାରଃ କଥଂ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା କୃତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କିଏ ଥିଲି? କେଉଁ ପାପ କରିଥିଲି? ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ କିପରି ତୁମେ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲା?
ସଂସାରେଽସ୍ମିନ୍କଥଂ ଜାତୋ ଜନିତୋଽହଂ କଥଂ ତ୍ଵଯା । ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଭୋ ବ୍ରୂହି ଯତସ୍ତ୍ଵଂ ସଦଯଃ ସଦା
ଏହି ସଂସାରରେ, ମୁଁ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲି, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିପରି ପ୍ରକଟ ହେଲି? ମହାପ୍ରଭୁ, ଏ ସବୁ କଥା ଦୟାକରି କହିଦିଅ, କାରଣ ଆପଣ ସଦା ଦୟାଳୁ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ- ଅପ୍ରକାଶ୍ଯମିଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଯଦ୍ଯପି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ । ତଥାପି ତଵ ଵାତ୍ସଲ୍ଯାନ୍ନିଗଦାମି ନିଶାମଯ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ— ଏହି କଥା ଗୁପ୍ତ ଓ ଅପ୍ରକାଶ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତଥାପି ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ମମତା ଦେଖି, ମୁଁ କହୁଛି, ଶୁଣ।