ଶୋଚଂତ୍ଯେତାନି ନୋ ଦତ୍ତଂ ନୋ ଭୁକ୍ତଂ ନ ହୁତଂ ମଯା । ଲୋଭଗ୍ରସ୍ତେନ ମନସା ନୋ ଵିତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣେଽପି ତମ୍
ସେମାନେ ଦୁଃଖ କରି କହିଲେ, 'ମୁଁ କିଛି ଦାନ କରିନାହିଁ, କିଛି ଭୋଗ କରିନାହିଁ, କିଛି ହୋମ କରିନାହିଁ; ଲୋଭରେ ମନ ଆବୃତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଦେଇନାହିଁ।'
ଅଥେଶ୍ଵରଜଟାଜୂଟାଦାଵିରାସୀଦ୍ଗଣୋ ମହାନ୍ । ତ୍ର୍ଯାନନସ୍ତ୍ରିଚରଣସ୍ତ୍ରିପୁଚ୍ଛଃ ସପ୍ତହସ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଟାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା— ତିନିଟି ମୁହଁ, ତିନିଟି ପାଦ, ତିନିଟି ପୁଛ ଓ ସାତଟି ହାତ ଥିଲା।
ସ ଚ କୀର୍ତିମୁଖୋ ନାମ ପିଂଗଲୋ ଜଟିଲୋ ମହାନ୍ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା କପାଲାଲୀ ଭଯାତ୍ତସ୍ଥୌ ମୃତେଵ ସା ୩୭*। ପୁରତଃ ପ୍ରାହ ସଗଣସ୍ତତଃ କୀର୍ତିମୁଖଃ ପ୍ରଭୁମ୍ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଶିଵଂ ଦେଵମତ୍ଯର୍ଥଂ କ୍ଷୁଧିତଃ ପ୍ରଭୋ
ସେଠାରେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ନାମକ ଏକ ମହାତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ହଳଦିଆ ଓ ଜଟା ଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ କପାଳଧାରିଣୀ ଦେବୀ ଭୟରେ ଏମିତି ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଗଲେ, ଯେପରି ମୃତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ପରେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଶିବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଗଭୀର ଭୋକରେ ନମ୍ରତା ସହ କଥା କହିଲେ।
ତଦୋକ୍ତଃ ଶଂକରେଣାହୋ ଭକ୍ଷଯ ତ୍ଵଂ ରଣେ ହତାନ୍ । କ୍ଷଣଂ ଵିଚାର୍ଯ ସ ଗଣଃ କ୍ଵାପ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଣଂ ତଦା
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଶଂକର କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ହୋଇଥିବାମାନେ କୁ ଖାଅ।' କିନ୍ତୁ ସେ ଗଣ ଏହା ଭାବି ଦେଖିଲେ, ସେ ସମୟରେ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉନଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଭକ୍ଷିତୁଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶଂକରେଣ ନିଵାରିତଃ । ତତଃ କୀର୍ତିମୁଖେନାଥ ସ୍ଵାଂଗଂ ସର୍ଵଂ ଚ ଭକ୍ଷିତମ୍
ତାପରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶଂକର ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚିଲେ। ତେଣୁ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ନିଜ ଦେହକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖାଇଦେଲେ।
ବୁଭୁକ୍ଷିତେନ ଚାତ୍ଯଂତଂ ନିଷିଦ୍ଧେନ ଚ ସର୍ଵତଃ । ତତ୍ସାହସଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିଂ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖସ୍ଯ ଚ
ଗଭୀର ଭୋକ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେତେବେଳେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି—
ତମୁଵାଚେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରାସାଦେ ତିଷ୍ଠ ମେ ସଦା । ତ୍ଵଚ୍ଚିତ୍ତରହିତୋ ଯଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ମମାଲଯେ
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, 'ତୁମେ ସଦା ମୋ ମନ୍ଦିରରେ ରୁହ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ମୃତି ଛାଡ଼ି ଆସିବେ—'
ସ ପତିଷ୍ଯତି ଶୀଘ୍ରଂ ହୀତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସୋଂଽତର୍ହିତୋଽଭଵତ୍ । ଶଂଭୋର୍ମୂଧ୍ନି ତଦା ଦେଵା ଵଵୃଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
'ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଅବନତି ହେବେ,' ବୋଲି ପ୍ରଭୁ କହିଲେ। ଏହା ପରେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଏଵମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଭାଯାଂ ତୁ ତ୍ରିଶୂଲିନଃ । ସ୍ଵର୍ଭାନୁରପି ଦେଵେଶଂ ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିସ୍ମିତଃ
ଏପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ସଭାରେ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପୁଣି ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସ୍ପୃଶଂତି ତ୍ଵାଂ କଥଂ ଭାଵଂ ସ୍ଵାଧୀନଂ ଯୋଗିନଂ ବଲାତ୍ । ଇଂଦ୍ରିଯୈଃ ପୂଜ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ହି ପ୍ରାପ୍ଯୋଽଯଂ ଵିଷଯୈଃ କଥମ୍
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରି ପାଉଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ କିପରି ଜୋରକରି ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ? ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଷୟ ଦ୍ୱାରା କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ?'
ବ୍ରାହ୍ମାଦିଲୋକପାଲାନାଂ ପୂଜାଂ ଗୃହ୍ଣାସି ସର୍ଵତଃ । ନ ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଯସି କଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵଂ ପୂଜଯସି କଂଚନ
'ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ପୂଜା ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ହେ ଦେବ, ଆପଣ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ।'
ଈଶ୍ଵରୋଽସି କଥଂ ଲୋକେ ଭିକ୍ଷାଭୋଜୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ସଂଗୋପଯସି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ଗୌରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
'ଆପଣ ଏହି ସଂସାରରେ କିପରି ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ? ହେ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।'
ସ୍କଂଦଲଂବୋଦରାଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋଽଧୁନା । ଭିକ୍ଷାପାତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ଭ୍ରମ ନିତ୍ଯଂ ଗୃହେଗୃହେ
'ଏବେ ଆପଣ ନିଜ ପୁଅ ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଲମ୍ବୋଦର ସହିତ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ନେଇ, ପ୍ରତିଦିନ ଘରେ ଘରେ ଘୁଞ୍ଚିବେ।'
ଏଵଂ ବହୁଵିଧଂ ତତ୍ର ରାହୁରାହେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରତି । ଭଗଵାନପି ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନୋତ୍ତରଂ କିଂଚିଦବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ରାହୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଏହା ଶୁଣି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଅଥେଶଂ ମୌନିନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାହୁର୍ନଂଦିନମବ୍ରଵୀତ୍ । ତ୍ଵ ମଂତ୍ରୀ ହ୍ଯସି ସେନାନୀର୍ଵିକଟାନନ ବିଂବଧୃକ୍ 6.10.
ତାପରେ ନିରବ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାହୁ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେନାପତି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେହେରା ଥିବା।'
ଏଵମାଚରିତ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଂ ଶିକ୍ଷଯିତୁମର୍ହସି । ନୋଚେଦ୍ରୋଷେଣେଂଦ୍ର ଇଵ ପତିଷ୍ଯତି ରଣେ ହତଃ
'ଏପରି ଆଚରଣ ହେବାରୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ। ନହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ।'
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନଂଦୀ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ଚେଶ୍ଵରମ୍ । ଭ୍ରୂସଂଜ୍ଞଯୈଵ ସ ତଦା ମତମାଜ୍ଞାଯ ଶୂଲିନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ନନ୍ଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଭୃକୁଟି ସଂକେତ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଗଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ରାହୁଂ ନଂଦୀ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ । ଅଥ ଜାଲଂଧରଂ ଗତ୍ଵା କଥଯାମାସ ଵିସ୍ତରାତ୍ । ସ୍ଵର୍ଭାନୁସ୍ତସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଗୌରୀରୂପଂ ମନୋହରମ୍
ଗଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନନ୍ଦି ପୂଜା କରି ରାହୁଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ପରେ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଓ ମନୋହର ଗୌରୀଙ୍କ ରୂପ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଅଥ ଜାଲଂଧରୋ ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ସର୍ଵସୈନ୍ଯଂ ସମାହୂଯ ପ୍ରଯାଣମକରୋତ୍ତଦା । ତତସ୍ତତଃ ସମେତାନାଂ ସୈନ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୂଯତେ ଧ୍ଵନିଃ
ନାରଦ କହିଲେ—ତାପରେ ଜାଲନ୍ଧର ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଡାକି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେନାମାନେ ଏକଠା ହେବା ସହ ଚାରିପାଖରୁ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ସସ୍ତ୍ରୀନ୍ମନ୍ଦରକଂଦରେଷୁ ଶଯିତାନୁତ୍ଥାପଯନ୍କିନ୍ନରାନ୍ । ମେରୋର୍ମଂଦରକଂଦରେ ପ୍ରତିରଵାନୁତ୍ଥାପଯନ୍ଵାରଣାନ୍ । ସିହାନାଂ ଚ ତତୀର୍ଵ୍ଯମୁଂଚତ ପୁରଃପଂଥାନମେଵଂଵିଧସ୍ତ୍ରୈ। ଲୋକ୍ଯଂ ବଧିରୀଚକାର ମହତଃ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ କୋଲାହଲଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଶୁଇଥିବା କିନ୍ନରମାନେ କୁ ଉଠାଇଲେ। ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଧ୍ୱନି ହାତୀମାନେ କୁ ଜାଗାଇଲା, ଶିଂହମାନେ ଗର୍ଜନ କରି ଆଗରାସ୍ତା ସଫା କଲେ—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସେନାର କୋଳାହଳ ଦୁନିଆକୁ ବଧିର କରିଦେଲା।
ତତୋ ଦୁଂଦୁଭିନାଦୋଽଭୂତ୍ପୀଠେ ଜାଲଂଧରେ ନୃପ । ତନ୍ନିନାଦେନ ଶୂରାଣାଂ ପ୍ରିଯେଣ ମହତା ତଦା
ତାପରେ, ରାଜା, ଜାଲନ୍ଧରର ସଭାରେ ଢୋଳ ଓଳିଲା। ସେଇ ଉଚ୍ଚ ଓ ମନୋହର ଶବ୍ଦ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲା।
କଂପଂତି ଗିରଯସ୍ତୁଂଗାଃ ପ୍ରାସାଦା ଵିଚଲଂତି ଚ । ସପ୍ତସାଗରଗର୍ଭେଭ୍ଯୋ ନିଃସୃତା ଦୈତ୍ଯଦାନଵାଃ
ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିଗଲା, ରାଜମହଳଗୁଡ଼ିକ ହଲିଗଲା। ସାତ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରରୁ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ବାହାରିଲେ।
ସନ୍ନଦ୍ଧାଶ୍ଚାତିଗର୍ଜଂତି ନାନାଵାହନସଂଯୁତାଃ । ହେଷା ଯଯୌ ମହାନାଦା ଵାଜିନାଂ ବାହ୍ଯତଃ ପୁରଃ
ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିନ୍ହିନାହାଟି ସହରର ବାହାର ଓ ସାମ୍ନାରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା।
ରଥାଂଗେନାଥ ସଂହୃଷ୍ଟା ଧରାଂ ସଂଚଲତେଽଥଵା । ଚାଲିତୈର୍ଗଜଯୂଥୈଶ୍ଚ ପୃଥ୍ଵୀ ରୁଦ୍ଧା ସକାନନା
ରଥର ଚକାରେ ଉତ୍ସାହିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୂମିକୁ ହଲାଇଦେଲେ। ଚଳିତ ହାତୀମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଅବରୋଧ ହୋଇଗଲା।
ଜାଲଂଧରେରିତୈର୍ଭୀମୈରଯୁତୈଃ ସ୍ଯଂଦନସ୍ଥିତୈଃ । ଅଶ୍ଵାର୍ବୁଦସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ଅର୍ବୁଦଂ ଦଂତିନାମପି
ଜାଲନ୍ଧର ଚଳାଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ରଥ, ଦୁଇ କୋଟି ଘୋଡ଼ା ଓ ଏକ କୋଟି ହାତୀ ଦ୍ୱାରା,
ରରାଜ ସୈନ୍ଯଲକ୍ଷୈକଂ ରଥିନାଂ ସପତାକିନାମ୍ । ପରାର୍ଦ୍ଧନଵତିଃ କୋଟ୍ଯଃ ଦୃଶ୍ଯଂତେ ମୁଖ୍ଯନାଯକାଃ । ନିର୍ଜଗାମ ମହାସୈନ୍ଯଂ ଛତ୍ରୈଃ ସଂଛାଦ୍ଯ ଭାସ୍କରମ୍
ଧ୍ୱଜା ଲଗାଇଥିବା ଏକ ରଥୀ ସେନା ଦଳ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ନବ୍ବେ ଅରବ ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବଡ଼ ସେନା ଛତା ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଢାକି ଆଗେ ବଢ଼ିଲା।
ଆସୀତ୍ପିଂଜରପାଂଡୁପଂକଜଵନଂ ଶ୍ଵେତାତପତ୍ରୈଃ କ୍ଵଚିତ୍ । ମାଯୂରାତପଵାରଣୈଃ କ୍ଵଚିଦଭୂତଦୁନ୍ନୀଲନୀଲୋତ୍ପଲମ୍ । ଉନ୍ମେଘଂ କ୍ଵଚିଦୂର୍ଧ୍ଵଧୂଲିପଟଲୈର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଯାଣେଽଭଵତ୍ । ସଦ୍ଵୀଚି କ୍ଵଚିଦଂବରଂ ସର ଇଵୋତ୍ସର୍ପତ୍ପତାକାପଟୈଃ
କେଉଁଠି ଧଳା ଛତା ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ପିଞ୍ଜର ପାଣ୍ଡୁ ପଦ୍ମବନ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। କେଉଁଠି ମୟୂରପିଛା ଛତା ଦ୍ୱାରା ଗାଢ଼ ନୀଳ କମଳ ଦଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କେଉଁଠି ଧୂଳି ଉଠି ଆକାଶ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ଆଉ କେଉଁଠି ପତାକା ଫଡ଼ିବାରେ ଆକାଶ ତରଙ୍ଗିତ ହ୍ରଦ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଗଜଵାଜୀମଯୀ ଭୂମିର୍ଧ୍ଵଜଚ୍ଛତ୍ରମଯଂ ନଭଃ । ଦିକ୍ଚକ୍ରଂ ଚାମରମଯଂ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯେ ପ୍ରସର୍ପତି
ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ଆଗେ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଆକାଶ ଧ୍ୱଜା ଓ ଛତାରେ ଢାକିଗଲା, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଚାମରରେ ଭରିଗଲା।
ତତୋ ଜାଲଂଧରୋ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରଯାଣାଯ ସମୁତ୍ସୁକଃ । ସ୍କଂଧେ ଚାରୋପଯନ୍ଶକ୍ତିଂ ନାନାରତ୍ନଵିଭୂଷିତାମ୍
ତାପରେ, ଦାଇତ୍ୟ ଜାଲନ୍ଧର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶକ୍ତି ନିଜ କାନ୍ଧରେ ରଖିଲେ।
ଆଜଗାମ ମହାଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସାଗରଵାସିନମ୍ । ଅଭିଵାଦ୍ଯ ଜଗାଦାଥ ହରିଂ ଜାଲଂଧରସ୍ତ୍ଵିଦମ୍
ସେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଛନ୍ତି, ପଚାରିବାକୁ ଗଲେ। ପ୍ରଣାମ କରି, ଜାଲନ୍ଧର ହରିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।