ଜାଲଂଧରୋ ମହାବାହୁର୍ଭୁଂକ୍ତେଽସୌ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ । ତସ୍ଯୈଵ ଵଶ୍ଯସ୍ତ୍ଵମପି ତତଶ୍ଚୋକ୍ତଂ ସମାଚର
ଜାଲନ୍ଧର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀ, ତିନି ଜଗତ ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଧୀନ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ କଥା ମାନ।
ପୁରାଣପୁରୁଷଃ କାମୀ ଵୃଷାରୂଢଃ କଥଂ ଭଵାନ୍ । ଏଵଂ ଵଦତି ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ସୁତୌ ସ୍କଂଦଵିନାଯକୌ
ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, କାମୀ, ବୃଷଭ ଚଢ଼ିଥିବା ତୁମେ କିପରି ଏଭଳି? ଏମିତି କହିବା ସମୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ଓ ବିନାୟକ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଦେଵଦେଵୋ ଯତଵାଗଂଗମର୍ଦନମ୍ । ଚକାର ଚ କରୈର୍ଵ୍ଯସ୍ତୈର୍ଵାସୁକିର୍ଭୂତଲେଽପତତ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବଦେବୀ, ମନ ଓ ଅଙ୍ଗ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହାତ ଛିଟିଯାଇ ମାରିଲେ, ତେଉଁଠାରେ ବାସୁକି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ହେରଂବଵାହନସ୍ଯାଖୋଃ ପୁଚ୍ଛଂ ଗ୍ରସ୍ତମଥାହିନା । ସ୍ଵପତ୍ରଂ ଗ୍ରସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ମୁଂଚମୁଂଚେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ସାପଟି ହେରମ୍ବଙ୍କ ମୂଷାବାହନର ପୁଛ ଧରିଲା। ନିଜ ପାକ୍ଷ ଧରାଯିବା ଦେଖି, ସେ 'ଛାଡ଼, ଛାଡ଼' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା।
ଅତ୍ରାଂତରେ ସ୍କଂଦଵାହଂ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାସ୍ଵରମ୍ । ତଦ୍ଭଯାଦ୍ଵାସୁକିର୍ଗ୍ରସ୍ତମାଖୁପୁଚ୍ଛମଥୋଦ୍ଗିରତ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ବାହନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ତାର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଦେଖି, ବାସୁକି ଭୟରେ ଧରିଥିବା ପୁଛ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ଅଥାରୁହ୍ଯ ହରସ୍ଯାଂଗଂ ଗଲମାଵେଷ୍ଟ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତଃ । ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଵାସପଵନୈରଥ ଜାତୋ ହୁତାଶନଃ
ତାପରେ ସେ ହରଙ୍କ ଦେହରେ ଚଢ଼ି, ଗଳାକୁ ପେଚି ରହିଗଲା। ତାଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତସ୍ଯୋଷ୍ମଣା ଚଂଦ୍ର ଲେଖା ଜଟାଜୂଟାଟଵୀ ସ୍ଥିତା । ସାର୍ଦ୍ରତାଂ ତୁ ତଦା ସାଯାତ୍ପ୍ଲାଵିତଂ ତଦ୍ଵପୁର୍ଯଥା
ତାହାର ତାପରେ ଜଟାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ଚାନ୍ଦ୍ରକଳା ଭିଜିଗଲା, ଏହି ଭିଜାପଣ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଭରିଦେଲା।
ତସ୍ଯାହ୍ଯମୃତଧାରାଭିର୍ବ୍ରହ୍ମମସ୍ତକମାଲିକା । ହରମୌଲିକପାଲାନାମଭୂତ୍ସଂଜୀଵିତା ତଦା
ସେଠାରୁ ଅମୃତ ଧାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ସେ ସମୟରେ ହରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ରକ୍ଷକମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ।
ପପାଠ ପୂର୍ଵମଭ୍ଯସ୍ତଂ ସର୍ଵଯୋଗଶ୍ରୁତିକ୍ରମମ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରସ୍ପରାଧୀତଂ ଵିଵଦଂତି ଶିରାଂସ୍ଯଥ
ସେ ପୂର୍ବରୁ ଶିଖିଥିବା ସମସ୍ତ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ପଢ଼ିଲେ; ପରସ୍ପର ଶିଖିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ମୁଣ୍ଡମାନେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅହମାଦିରହଂ ପୂର୍ଵମହମେଵ ପରାତ୍ପରଃ । ଅହଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଅହଂ ପାତେତ୍ଯୁତ୍ସୁକାନି ପରସ୍ପରମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆଦି, ମୁଁ ପ୍ରଥମ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ପାଳନକର୍ତ୍ତା'— ଏଭଳି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ।
ଶୋଚଂତ୍ଯେତାନି ନୋ ଦତ୍ତଂ ନୋ ଭୁକ୍ତଂ ନ ହୁତଂ ମଯା । ଲୋଭଗ୍ରସ୍ତେନ ମନସା ନୋ ଵିତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣେଽପି ତମ୍
ସେମାନେ ଦୁଃଖ କରି କହିଲେ, 'ମୁଁ କିଛି ଦାନ କରିନାହିଁ, କିଛି ଭୋଗ କରିନାହିଁ, କିଛି ହୋମ କରିନାହିଁ; ଲୋଭରେ ମନ ଆବୃତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଦେଇନାହିଁ।'
ଅଥେଶ୍ଵରଜଟାଜୂଟାଦାଵିରାସୀଦ୍ଗଣୋ ମହାନ୍ । ତ୍ର୍ଯାନନସ୍ତ୍ରିଚରଣସ୍ତ୍ରିପୁଚ୍ଛଃ ସପ୍ତହସ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଟାରୁ ଏକ ବଡ଼ ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା— ତିନିଟି ମୁହଁ, ତିନିଟି ପାଦ, ତିନିଟି ପୁଛ ଓ ସାତଟି ହାତ ଥିଲା।
ସ ଚ କୀର୍ତିମୁଖୋ ନାମ ପିଂଗଲୋ ଜଟିଲୋ ମହାନ୍ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସା କପାଲାଲୀ ଭଯାତ୍ତସ୍ଥୌ ମୃତେଵ ସା ୩୭*। ପୁରତଃ ପ୍ରାହ ସଗଣସ୍ତତଃ କୀର୍ତିମୁଖଃ ପ୍ରଭୁମ୍ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଶିଵଂ ଦେଵମତ୍ଯର୍ଥଂ କ୍ଷୁଧିତଃ ପ୍ରଭୋ
ସେଠାରେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ନାମକ ଏକ ମହାତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ହଳଦିଆ ଓ ଜଟା ଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ କପାଳଧାରିଣୀ ଦେବୀ ଭୟରେ ଏମିତି ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଗଲେ, ଯେପରି ମୃତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ପରେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଶିବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଗଭୀର ଭୋକରେ ନମ୍ରତା ସହ କଥା କହିଲେ।
ତଦୋକ୍ତଃ ଶଂକରେଣାହୋ ଭକ୍ଷଯ ତ୍ଵଂ ରଣେ ହତାନ୍ । କ୍ଷଣଂ ଵିଚାର୍ଯ ସ ଗଣଃ କ୍ଵାପ୍ଯଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଣଂ ତଦା
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଶଂକର କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ହୋଇଥିବାମାନେ କୁ ଖାଅ।' କିନ୍ତୁ ସେ ଗଣ ଏହା ଭାବି ଦେଖିଲେ, ସେ ସମୟରେ କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉନଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଭକ୍ଷିତୁଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶଂକରେଣ ନିଵାରିତଃ । ତତଃ କୀର୍ତିମୁଖେନାଥ ସ୍ଵାଂଗଂ ସର୍ଵଂ ଚ ଭକ୍ଷିତମ୍
ତାପରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶଂକର ତାଙ୍କୁ ବାଞ୍ଚିଲେ। ତେଣୁ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ନିଜ ଦେହକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖାଇଦେଲେ।
ବୁଭୁକ୍ଷିତେନ ଚାତ୍ଯଂତଂ ନିଷିଦ୍ଧେନ ଚ ସର୍ଵତଃ । ତତ୍ସାହସଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିଂ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖସ୍ଯ ଚ
ଗଭୀର ଭୋକ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେଧିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେତେବେଳେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖଙ୍କର ଭକ୍ତି ଦେଖି—
ତମୁଵାଚେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରାସାଦେ ତିଷ୍ଠ ମେ ସଦା । ତ୍ଵଚ୍ଚିତ୍ତରହିତୋ ଯଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ମମାଲଯେ
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, 'ତୁମେ ସଦା ମୋ ମନ୍ଦିରରେ ରୁହ। ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ମୃତି ଛାଡ଼ି ଆସିବେ—'
ସ ପତିଷ୍ଯତି ଶୀଘ୍ରଂ ହୀତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସୋଂଽତର୍ହିତୋଽଭଵତ୍ । ଶଂଭୋର୍ମୂଧ୍ନି ତଦା ଦେଵା ଵଵୃଷୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
'ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଅବନତି ହେବେ,' ବୋଲି ପ୍ରଭୁ କହିଲେ। ଏହା ପରେ କୀର୍ତ୍ତିମୁଖ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଏଵମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଭାଯାଂ ତୁ ତ୍ରିଶୂଲିନଃ । ସ୍ଵର୍ଭାନୁରପି ଦେଵେଶଂ ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିସ୍ମିତଃ
ଏପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ସଭାରେ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପୁଣି ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ସ୍ପୃଶଂତି ତ୍ଵାଂ କଥଂ ଭାଵଂ ସ୍ଵାଧୀନଂ ଯୋଗିନଂ ବଲାତ୍ । ଇଂଦ୍ରିଯୈଃ ପୂଜ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ହି ପ୍ରାପ୍ଯୋଽଯଂ ଵିଷଯୈଃ କଥମ୍
'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରି ପାଉଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ କିପରି ଜୋରକରି ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ? ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଷୟ ଦ୍ୱାରା କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ?'
ବ୍ରାହ୍ମାଦିଲୋକପାଲାନାଂ ପୂଜାଂ ଗୃହ୍ଣାସି ସର୍ଵତଃ । ନ ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଯସି କଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵଂ ପୂଜଯସି କଂଚନ
'ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ପୂଜା ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ହେ ଦେବ, ଆପଣ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ।'
ଈଶ୍ଵରୋଽସି କଥଂ ଲୋକେ ଭିକ୍ଷାଭୋଜୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ସଂଗୋପଯସି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର ଗୌରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
'ଆପଣ ଏହି ସଂସାରରେ କିପରି ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ? ହେ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।'
ସ୍କଂଦଲଂବୋଦରାଭ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋଽଧୁନା । ଭିକ୍ଷାପାତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ଭ୍ରମ ନିତ୍ଯଂ ଗୃହେଗୃହେ
'ଏବେ ଆପଣ ନିଜ ପୁଅ ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଲମ୍ବୋଦର ସହିତ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ନେଇ, ପ୍ରତିଦିନ ଘରେ ଘରେ ଘୁଞ୍ଚିବେ।'
ଏଵଂ ବହୁଵିଧଂ ତତ୍ର ରାହୁରାହେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରତି । ଭଗଵାନପି ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନୋତ୍ତରଂ କିଂଚିଦବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ରାହୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ଏହା ଶୁଣି କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଅଥେଶଂ ମୌନିନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାହୁର୍ନଂଦିନମବ୍ରଵୀତ୍ । ତ୍ଵ ମଂତ୍ରୀ ହ୍ଯସି ସେନାନୀର୍ଵିକଟାନନ ବିଂବଧୃକ୍ 6.10.
ତାପରେ ନିରବ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାହୁ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେନାପତି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେହେରା ଥିବା।'
ଏଵମାଚରିତ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ତ୍ଵଂ ଶିକ୍ଷଯିତୁମର୍ହସି । ନୋଚେଦ୍ରୋଷେଣେଂଦ୍ର ଇଵ ପତିଷ୍ଯତି ରଣେ ହତଃ
'ଏପରି ଆଚରଣ ହେବାରୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ। ନହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ।'
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନଂଦୀ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ଚେଶ୍ଵରମ୍ । ଭ୍ରୂସଂଜ୍ଞଯୈଵ ସ ତଦା ମତମାଜ୍ଞାଯ ଶୂଲିନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ନନ୍ଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଭୃକୁଟି ସଂକେତ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିଗଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ରାହୁଂ ନଂଦୀ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ । ଅଥ ଜାଲଂଧରଂ ଗତ୍ଵା କଥଯାମାସ ଵିସ୍ତରାତ୍ । ସ୍ଵର୍ଭାନୁସ୍ତସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଗୌରୀରୂପଂ ମନୋହରମ୍
ଗଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନନ୍ଦି ପୂଜା କରି ରାହୁଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ପରେ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଓ ମନୋହର ଗୌରୀଙ୍କ ରୂପ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଅଥ ଜାଲଂଧରୋ ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ସର୍ଵସୈନ୍ଯଂ ସମାହୂଯ ପ୍ରଯାଣମକରୋତ୍ତଦା । ତତସ୍ତତଃ ସମେତାନାଂ ସୈନ୍ଯାନାଂ ଶ୍ରୂଯତେ ଧ୍ଵନିଃ
ନାରଦ କହିଲେ—ତାପରେ ଜାଲନ୍ଧର ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଡାକି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେନାମାନେ ଏକଠା ହେବା ସହ ଚାରିପାଖରୁ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ସସ୍ତ୍ରୀନ୍ମନ୍ଦରକଂଦରେଷୁ ଶଯିତାନୁତ୍ଥାପଯନ୍କିନ୍ନରାନ୍ । ମେରୋର୍ମଂଦରକଂଦରେ ପ୍ରତିରଵାନୁତ୍ଥାପଯନ୍ଵାରଣାନ୍ । ସିହାନାଂ ଚ ତତୀର୍ଵ୍ଯମୁଂଚତ ପୁରଃପଂଥାନମେଵଂଵିଧସ୍ତ୍ରୈ। ଲୋକ୍ଯଂ ବଧିରୀଚକାର ମହତଃ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ କୋଲାହଲଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଶୁଇଥିବା କିନ୍ନରମାନେ କୁ ଉଠାଇଲେ। ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଧ୍ୱନି ହାତୀମାନେ କୁ ଜାଗାଇଲା, ଶିଂହମାନେ ଗର୍ଜନ କରି ଆଗରାସ୍ତା ସଫା କଲେ—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସେନାର କୋଳାହଳ ଦୁନିଆକୁ ବଧିର କରିଦେଲା।