ଯତ୍ର ହାଟକହିଂଦୋଲ ଶୃଂଖଲାଘର୍ଷଣୋଦ୍ଭଵଃ । ଚକାର ସୁଂଦରୀଂ ଶବ୍ଦଃ ସ୍ଫୁଟଂ ମେରୁଭୁଵୋଭୁଵମ୍
ସେଠାରେ ସୁନାର ଝୁଲା ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା ଘସି ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ମଧୁର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରୁ ମେରୁ ପର୍ବତର ମାଟିଠାରୁ ନିମ୍ନଭୂମି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ସାକଂ ସରିଦ୍ଭିଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯୋଶନସା ସହ ସାଗରଃ । ତତ୍ରାଭିଷେକମକରୋଦ୍ଵାଦିତ୍ରୈର୍ନିଜ ଗର୍ଜିତୈଃ
ନଦୀମାନେ ସହିତ, ସାଗର ତାଙ୍କର ପୁଅ ଉଶନସଙ୍କୁ ନେଇ, ସେଠି ଅଭିଷେକ କଲେ; ସେଠାରେ ସାଗର ନିଜ ଗର୍ଜନକୁ ବାଦ୍ୟ ଭାବେ ବଜାଇଲେ।
ଯାଃ ସ୍କଂଦସ୍ଯ ଜଗାଦ ତାରକଜଯେ ଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂଭୂଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵଃ ସାମ୍ରାଜ୍ଯମହୋତ୍ସଵେଽପି ଚ ଶଚୀକାଂତସ୍ଯ ଵାଚସ୍ପତିଃ । ତାଭିଶ୍ଚିତ୍ରଵିଂରିଂଚି ଵକ୍ତ୍ରସରସୀ ହଂସୀଭିରାଶାସ୍ମହେ ଵାଣୀଭିର୍ଵସୁଧାଵିଵାହସମଯେ ମଂତ୍ରୋତ୍ସଵୈର୍ମଂଗଲମ୍
ଯେଉଁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ତାରକା ଉପରେ ବିଜୟ ସମୟରେ କହିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ବୃହସ୍ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଉତ୍ସବରେ କହିଥିଲେ—ସେଇ ସମସ୍ତ ରୂପର ଶୁଭ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଁହର ହଂସମାନେ ପରି, ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଆଣୁନ୍ତୁ, ଯେପରି ଭୂମିର ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦ ହୁଏ।
ମହାପଦ୍ମସହସ୍ରଂ ତୁ ସୈନ୍ଯମାତ୍ମୋଦରୋଦ୍ଭଵମ୍ । ଜାଲଂଧରାଯ ପୁତ୍ରାଯ ଦଦୌ ଭୀମଂ ମହୋଦଧିଃ
ମହାସାଗର ନିଜ ଗଭୀରତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଥିବା ଏକ ହଜାର ମହାପଦ୍ମ ନାମକ ବଳିଷ୍ଠ ସେନାକୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
ଜାଲଂଧରାଯ ଶୁକ୍ରୋଽପି ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଂ ନିଜାଂ ଦଦୌ । ମୃତସଂଜୀଵନୀଂ ନାମ୍ନା ମାଯାଂ ରୁଦ୍ରଵିମୋହିନୀମ୍
ଶୁକ୍ର ମଧ୍ୟ, ସ୍ନେହରେ, ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ—ଏହା ହେଉଛି ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀ ନାମକ ମାୟା, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିପାରେ।
ଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଯା ଅନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଧିନା ଅବ୍ଧିସୂନଵେ । ଯଦନ୍ଯତ୍ସକଲଂ ତସ୍ମୈ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତଂ କଵିନା ତଦା
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ଏବଂ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା, ସେସବୁ ଏହି ସମୟରେ ମହାର୍ଷି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସାଗରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ତତୋ ଜାଲଂଧରଂ ପୁତ୍ରମଭିଷିଚ୍ଯାର୍ଣଵୋ ଯଯୌ । ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଦିଵ୍ଯଦେହେନ ନଦୀଭିଃ ପରିଵାରିତଃ
ତାପରେ, ପୁଅ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ସାଗର ନଦୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାଲଂଧରୋ ଦିଵ୍ଯପୁରଂ ଗୋପୁରମଂଡିତମ୍ । ଵ୍ଯଚରତ୍ସହ ଶୁକ୍ରେଣ ଦ୍ଵିଜସଂଘୈଃ ସୁପୂଜିତଃ
ଦିବ୍ୟପୁରୀ ଉଚ୍ଚ ଗୋପୁରରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ଜାଲନ୍ଧର ଶୁକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈତ୍ଯାଃ ପାତାଲସ୍ଥା ମହାବଲାଃ । ପ୍ରାପ୍ତା ଜାଲଂଧରଂ ସର୍ଵେ କାଲନେମିପୁରୋଗମାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ, କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସମସ୍ତେ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ମହାବଲା ଵୀରା ବଲଂ କ୍ଷୀରୋଦସଂନିଭମ୍ । ତସ୍ଯ ଶୁଂଭାସୁରଂ ଦୈତ୍ଯଂ ସେନାପତିମକଲ୍ପଯନ୍
ତାପରେ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି କ୍ଷୀରସାଗର ସମାନ, ଶୁମ୍ଭ ନାମକ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସେନାପତି ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।
ବଲଂ ସ୍ଵଵଶଗଂ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଭୁଵି ସ୍ଥିରଂ ଜଲମ୍ । ଜାଲଂଧରସ୍ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ପିତୃଦତ୍ତଂ ଚକାର ସଃ
ସେନାକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ, ଜଳକୁ ଭୂମିରେ ସ୍ଥିର କରି, ଜାଲନ୍ଧର ତାଙ୍କ ପିତା ଦିଆ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅତ୍ରାଂତରେଽପ୍ସରାଃ କାଚିତ୍ସ୍ଵର୍ଣେତ୍ଯାସୀତ୍ପୁରା ଦିଵି । ତସ୍ଯାଃ କ୍ରୌଂଚପ୍ରସାଦେନ ଵୃଂଦାନାମ ସୁତାଭଵତ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣା ନାମକ ଏକ ଅପ୍ସରା ଥିଲେ; କ୍ରଉଞ୍ଚଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ ବୃନ୍ଦାଙ୍କର ମାଆ ହେଲେ।
ଧାତ୍ରା ଵିଭଵସଂଯୁକ୍ତଂ ସୌଂଦର୍ଯଂ ଯତ୍କୃତଂ ପୃଥକ୍ । ତତ୍ତଦେକଗତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵୃଂଦାଗାତ୍ରଂ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ଧାତା ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶ୍ରୀ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲା।
ତାଂ ଵୃଂଦାମତିଚାର୍ଵଂଗୀଂ ପ୍ରମଦାଂ ଜନମୋହିନୀମ୍ । ସ୍ଵର୍ଣା ଜାଲଂଧରସ୍ଯାର୍ଥେ ଦଦୌ ଶୁକ୍ରାଯ ଯାଚତେ
ଅତି ଚାରୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣା ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଦେଇଦେଲେ।
ଶୁକ୍ର ଉଵାଚ-। କଂଦର୍ପସ୍ଯ ଜଗନ୍ନେତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରେଣାଶ୍ଚର୍ଯକାରିଣା । ରୂପେଣାନେନ ରଂଭୋରୁ ଦୀର୍ଘାଯୁଃ ସୁଖିନୀ ଭଵ
ଶୁକ୍ର କହିଲେ— ରମ୍ଭାପରି ଜଂଘା ଥିବା ବୃନ୍ଦେ, କାମଦେବଙ୍କ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଏହି ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସୁଖି ହେଉ।
ନିର୍ମାଯ ସ୍ଵଯମେଵ ଵିସ୍ମିତମନାଃ ସୌଂଦର୍ଯସାରେଣ ଯଂ। ସ୍ଵଵ୍ଯାପାରପରିଶ୍ରମସ୍ଯ କଲଶଂ ଵେଧାଃ ସମାରୋପଯତ୍ । କଂଦର୍ପଂ ପୁରୁଷଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵିଦଧତେ ଯସ୍ମିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟେ ସତି ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯାଵଧି। ରୂପମାପ୍ନୁହି ପତିଂ ତଂ ଦୀର୍ଘନେତ୍ରଂ ଭଟମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜ ହାତରେ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ସାର ଦେଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିତ୍ତରେ ନିଜ ପ୍ରୟାସର ଫଳରୂପେ ଏହି ପାତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଯେଉଁ ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିଲେ ନାରୀମାନେ କାମ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଦୃଷ୍ଟି ଅଟକିଯାଏ—ସେପରି ରୂପ ଓ ଦୀର୍ଘନୟନ ବୀର ପତି ତୁମେ ପାଅ।
ଉପଯେମେ ଵିଵାହେନ ଗାଂଧର୍ଵେଣାର୍ଣଵାତ୍ମଜଃ । ଵୃଂଦାଂ ତୌ ଦଂପତୀ ଜାତୌ ଜନାନଂଦକରୌ ନୃପ
ସାଗରପୁତ୍ର ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ; ସେମାନେ ଦମ୍ପତି ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଚଂଚଲତ୍ଵଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ତଯା ଜାଲଂଧରୋଽପି ହି । ଵୃତ୍ତେନ ଵୃଦ୍ଧକାର୍ଯେଣ ଚକମେ ନ ପରସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ବୃନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଓ ଜାଲନ୍ଧର ନିଜ ଆଚରଣ ଓ ପ୍ରଉଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜନୀକୁ କେବେ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
କଦାଚିତ୍ସ ସଭାସୀନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାହୁଂ ଶିରୋହୃତମ୍। କସ୍ମାତ୍କାଯାର୍ଦ୍ଧଶେଷୋଽଯଂ ଇତି ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭାର୍ଗଵମ୍
ଏକଥର, ସଭାରେ ବସିଥିବାବେଳେ ସେ ରାହୁଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— 'ଏହି ଲୋକଟି କାହିଁକି ଅଧା ଦେହ ସହିତ ରହିଛି?'
ସ ତସ୍ଯ କଥଯାମାସ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାଂତମାଦିତଃ । ଯଥା ନିର୍ମଥିତୋ ଦେଵୈଃ କ୍ଷୀରୋଦୋଽମୃତକାରଣାତ୍ 6.4.
ତାପରେ ସେ ଆରମ୍ଭରୁ ପୂର୍ବ ଘଟଣାବଳୀ କହିଦେଲେ— କିପରି ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପାଇଁ କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ମଥନ କରିଥିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୋ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରାହ ଜାଲଂଧରୋଽସୁରଃ । ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୋ ରାହୁଂ କାମରୂପୋ ଭଵାଧୁନା
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅସୁର ଜାଲନ୍ଧର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ— 'ତୁମ ଦୟାରେ, ରାହୁ, ଏବେ ତୁମେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବା।'
ଇତି ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ମଂତ୍ରେଣ ସିଂଧୁସୂନୁଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ପିତୃଵ୍ଯଂ ସଂସ୍ମରନ୍ଵୀର ଵିଗ୍ରହଂ ତ୍ଵକରୋତ୍ସୁରୈଃ
ଏଭଳି ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଉପଦେଶରେ, ସାଗରପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାଲନ୍ଧର, ତାଙ୍କ ପିସାଙ୍କୁ ମନେପକାଇ, ସାହସରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ- କଃ ପିତୃଵ୍ଯଃ ସିଂଧୁସୂନୋଃ କିଂ ଵୃତ୍ତଂ ତସ୍ଯ ଵିଗ୍ରହେ । ଯୁଯୁଧେ ସ କଥଂ ଦୈତ୍ଯସ୍ତନ୍ମେ କଥଯ ନାରଦ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପଚାରିଲେ— 'ସାଗରପୁତ୍ରଙ୍କର ପିସା କିଏ? ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ କଣ ଘଟିଲା? ସେ ଦୈତ୍ୟ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ? ଏହା ମୋତେ କୁହ, ନାରଦ।'
ନାରଦ ଉଵାଚ-। ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ପିତୃଵ୍ଯଃ କ୍ଷୀରସାଗରଃ । ଜାଲଂଧରସ୍ଯ ତଂ ଦେଵୈଃ ପ୍ରମଥ୍ଯ ଧନମାହୃତମ୍
ନାରଦ କହିଲେ— 'ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଶୁଣ। ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କର ପିସା ହେଉଛନ୍ତି କ୍ଷୀରସାଗର। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଥି, ତାଙ୍କର ଧନ ନେଇଯାଇଥିଲେ।'
ଶ୍ରୀଚଂଦ୍ରାମୃତନାଗାଶ୍ଵପୂର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ସୁରାସୁରୈଃ । ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଗ୍ରହଂ ଚକ୍ରେ ଦେଵୈର୍ଜାଲଂଧରୋଽସୁରଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅମୃତ, ନାଗ ଏବଂ ଅଶ୍ୱ ପ୍ରଥମେ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଥନ କରି ବାହାର କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜାଲନ୍ଧର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
କଦାଚିତ୍ପ୍ରେଷଯାମାସ ଦୂତଂ ଦୁର୍ଵାରଣଂ ବଲୀ । ଶିକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତୁ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଦେଵେଂଦ୍ରଭଵନଂ ପ୍ରତି
ଏକଥର, ସେ ଦୁର୍ବାରଣ ନାମକ ଅପରାଜିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ, ଏବଂ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳରେ କଣ କହିବା ଉଚିତ ତାହା ଶିଖାଇଦେଲେ।
ଅଥ ସ୍ଯଂଦନମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଦୁର୍ଵାରଣୋ ଦିଵି । ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁକାମୋ ଭଵନଂ ଦ୍ଵାରସ୍ଥୈର୍ଦ୍ଵାରି ନିଵାରିତଃ
ତାପରେ ଦୁର୍ବାରଣ ରଥରେ ଚଢି ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରରେ ରୋକିଦେଲେ।
ଦୂତ ଉଵାଚ-। ଜାଲଂଧରସ୍ଯ ଦୂତୋଽହଂ ଆଗତଃ ଶକ୍ରସଂନିଧୌ । ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ଭଵଂତୋ ମାଂ ଵିଜ୍ଞାପଯିତୁମର୍ହଥ
ଦୂତ କହିଲେ— 'ମୁଁ ଜାଲନ୍ଧରଙ୍କର ଦୂତ, ଶକ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛି। ଆପଣମାନେ ଯାଇ ମୋ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତୁ।'
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦୈଵ ତୁ ଶଚୀପତିମ୍ । ଗତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ ଦୂତୋ ଦେଵାଗତୋ ଭୁଵଃ
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ସତେଜ ଶଚୀପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ— 'ପୃଥିବୀରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦୂତ ଆସିଛନ୍ତି।'
ଦୌଵାରିକୋ ମହେଂଦ୍ରେଣ ପ୍ରତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦୂତମାନଯ । ହସ୍ତେ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ଦୂତଂ ଵାସଵାଂତିକମାନଯତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ଦୂତକୁ ହାତ ଧରି ଭଲେ ଭାବେ ଭିତରକୁ ନେଇ, ବାସବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।