ବଦ୍ଧୋ ରକ୍ଷସା ଲଂକାଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଉତ୍ତରକୂଲଂ ଗତ୍ଵା ରାମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃତ୍ତାଂତଂ କଥଯିତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀମତିଷ୍ଠତ୍
ତାପରେ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯିବା ପରେ, ହନୁମାନ୍ ଲଂକାକୁ ଜଳାଇଲେ, ଉତ୍ତର ପାରକୁ ଯାଇ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସବୁ ଘଟଣା କହିଲେ ଏବଂ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ।
ଅଥ ରାମଃ ସର୍ଵୈର୍ଵିଚାରଯାମାସ ଜାଂବଵାନୁଵାଚ ରାମେଣ ଲଂକା କପିଭିର୍ଵିନଶ୍ଯତୀତି ନାରଦେନ ମମୋକ୍ତମ୍
ତାପରେ ରାମ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଜାମ୍ବବାନ୍ କହିଲେ — ରାମ, ନାରଦ ମୋତେ କହିଥିଲେ ଯେ, ବାନରମାନେ ଲଂକାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ।
ଅଥ ସାଗରୋତ୍ତରଣେ ଯତ୍ନତଯା ସ୍ଥେଯମ୍
ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦରକାର।
ଅଥ ରାମଃ ଶଂକରମାରାଧ୍ଯ ସର୍ଵଂ ନିଵେଦଯିତ୍ଵା ତ୍ଵଦୁକ୍ତଂ କରୋମୀତି ଵଚନମୁକ୍ତ୍ଵା ଶିଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଵ୍ଯଜିଜ୍ଞପତ୍
ତାପରେ ରାମ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜି, ସମସ୍ତ କଥା ଅର୍ପଣ କରି, 'ଆପଣ କହିଥିବା ଭଳି କରିବି' ବୋଲି କହି, ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିର ନମାଇ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁଵତୋ ରାମସ୍ଯ ପୁରତୋ ଲିଂଗମଧ୍ଯକୋପେତସ୍ତେଜୋମଯମୂର୍ତିରାଵିର୍ବଭୂଵ
ଏଭଳି ରାମ ଷ୍ଟୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଲିଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ତେଜୋମୟ ଦେହ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଅଭଯଵାନଥ ପୁନଃ ପଦ୍ମାସନାସୀନମୁମାଧିଷ୍ଠିତାଂକମୀଶମାମୁକ୍ତସର୍ଵାଭରଣଂ ସୁକାଂତିକିରୀଟିନଂ ହୈମଵତୀକଟିସ୍ପର୍ଶଂ କରଦ୍ଵଯେନାଭଯଵରପ୍ରଦଂ ତରଂଗିତାନେକଦିଶାଭିଃ । ପୂର୍ଣତେଜସ୍ଵିନଂ ହାସମୁଖଂ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଂ ଦଦର୍ଶ ରାମଃ
ତାପରେ ଭୟହୀନ ହୋଇ ରାମ ଦେଖିଲେ — ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା, ଉମା ଝିଅ ଆଂକ ଉପରେ, ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦୁଇ ହାତରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଟିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଭୟ ଓ ବର ଦେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଚମକୁଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ, ହସୁଥିବା ଓ ଦୟାମୟ ମୁହଁ।
ପରମେଶିତାରଂ ନନାମ ବଦ୍ଧାଂଜଲିପୁନଶ୍ଚ ଦଂଡଵତ୍ପପାତ
ରାମ ହାତ ଯୋଡି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଅଥ ରାମଂ ପରମେଶ୍ଵରୋଽପି ଵରଂ ଵୃଣୁ ତ୍ଵଂ ଵରଦୋଽହମିତ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ତୁମେ ଯେ କୌଣସି ବର ଚାହଁ, ମୁଁ ବରଦାତା।'
ରାମ ଉଵାଚ- ଲଂକାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ସମୁଦ୍ରତରଣେ ଉପାଯମେକଂ ମମ ଦେହି ଶଂଭୋ
ରାମ କହିଲେ — 'ମୁଁ ଲଂକାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ, ଶମ୍ଭୁ, ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ମୋତେ ଏକ ଉପାୟ ଦିଅ।'
ଶଂଭୁରୁଵାଚ- ମମାଜଗଵଂ ଧନୁରସ୍ତି ତତ୍କାଲରୂପମଵିକଲ୍ପଂ ଵା ଭଵତି । ତଦାରୁହ୍ଯ ସମୁଦ୍ରଂ ତୀର୍ତ୍ଵା ଲଂକାମାପ୍ନୁହି
ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ — 'ମୋର ଏକ ଅଜଗବ ଧନୁଷ୍ୟ ଅଛି, ଏହା କାଳର ରୂପ ଏବଂ ତୁଳନାହୀନ। ଏହାକୁ ଚଢ଼ି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି ଲଂକା ପହଞ୍ଚ।'
ରାମସ୍ତଥେତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ସସ୍ମାରାଜଗଵମ୍
ରାମ ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅଜଗବ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଆଗତଂ ଧନୁସ୍ତତଶ୍ଚ ରାମୋଽପୂଜଯତ୍
ଧନୁଷ୍ୟ ଆସିବା ପରେ, ରାମ ଏହାକୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅଥ ହରୋ ଧନୁରାଦାଯ ରାମାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ହର ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ରାମଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ରାମୋଽପି ଜଲଧାଵପାତଯତ୍
ରାମ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ ତଳକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଆରୁରୁହୁଃ ସର୍ଵେ ଵାନରା ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ ଚ ଷଷ୍ଟିପରାର୍ଦ୍ଧଂ ତେଷାମସଂଖ୍ଯେଷୁ ଵାନରେଷୁ ଧନୁରାରୂଢେଷୁ ନିକାମଂ ଯଯୌ
ସମସ୍ତ ବାନର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ; ଅସଂଖ୍ୟ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଷଷ୍ଟି ପରାର୍ଦ୍ଧ ବାନର ଧନୁଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଉତ୍ସାହରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଧନୁସ୍ତଟଂ ଵାନରାଶ୍ଚ ତତସ୍ତତୋ ଗତ୍ଵା ନିରୀକ୍ଷଯାମାସୁଃ
ତାପରେ ବାନରମାନେ ଧନୁଷର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏଠା ସେଠା ଘୁଞ୍ଚି ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଥାତିକାଯୋ ନାମ ରକ୍ଷଃ କପିବଲମାଲୋକ୍ଯ ରାଵଣାଯୋକ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ଅତିକାୟ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ବାନର ସେନାର ଶକ୍ତି ଦେଖି ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଵଣୋଽପି କିଂ କପିଭିଃ ଶାଖାମୃଗୈଃ କିଂ ଵା ମାନୁଷାଭ୍ଯାଂ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣାଭ୍ଯାଂ କିମାଯାତଂ। ଦୈଵାଗତମସକଂ ଭୋଜନମିତ୍ଯୁଵାଚ
ରାବଣ ମଧ୍ୟ କହିଲେ, "ଏହି ବାନରମାନେ, ଏହି ଗଛରେ ରହୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ, ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ? ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ମାନବମାନେ, ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ? କାହିଁକି ଏମାନେ ଆସିଛନ୍ତି? ଏହା ତ ଭାଗ୍ୟରେ ଆସିଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ଭଳି ଭାବେ ଭୋଜନରେ ପଡ଼ିଥିବା ମକି ଭଳି।"
ଅଥ ସୁଗ୍ରୀଵଃ ପଶ୍ଚିମାଵଲଂବିନି ଭାସ୍ଵତି ହନୂମଜ୍ଜାଂବଵଦାଦିମହାବଲୈଶ୍ଚାତିକାଯୈରସଂଖ୍ଯାତୈର୍ଲଂକାପାର୍ଶ୍ଵଂ ଗତ୍ଵା ଉପଵନଂ ପ୍ରଵଶ୍ଯି ନାନାଫଲାନି ଖାଦିତ୍ଵା ପଯଃ ପୀତ୍ଵୋପଵନରକ୍ଷିରାକ୍ଷସାନ୍ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ ସର୍ଵଵିପିନମେକୈକଶୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଲଂକାଂ ଗୋପୁରଂ ଚ ଗତ୍ଵା ସମାରୁହ୍ଯ ପ୍ରାସାଦଂ ଚ ଵିଶୀର୍ଯୈକୈକଶଃ କେଚିତ୍ସ୍ତଂଭମାଦାଯ ରକ୍ଷୋଭିର୍ଯୁଯୁଧୁଃ
ଏକେ ଚ ଶାଲାଂ ବଭଂଜୁର୍ଗୃହାଣି ଚୂର୍ଣଯାମାସୁର୍ବାଲଵୃଦ୍ଧସ୍ତ୍ରୀଜନାଦିକଂ ସର୍ଵମେଵ ନିଜଘ୍ନୁଃ
କିଛି ଲୋକ ଶାଳା ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଘର ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ମହିଳା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଅଥୈକଂ ପ୍ରାକାରଂ ନିର୍ଜିତମାଜ୍ଞାଯ ରାଵଣ ଇଂଦ୍ରଜିତଂ ସଂଦିଦେଶ
ତାପରେ ଏକ ପ୍ରାକାର ଜିତାଯାଇଛି ବୋଲି ଜାଣି, ରାବଣ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କୁ ଆଦେଶ କଲେ।
ଇଂଦ୍ରଜିତା ଚ ଯୁଦ୍ଧଂ ଵାନରାଃ କୃତ୍ଵା ଭୀତାଃ ପଲାଯିତାଶ୍ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ସହିତ ବାନରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।
ଅଥ ହନୂମାନଖିଲଂ ନିର୍ଗତମାଜ୍ଞାଯ ରାଵଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵାନରାନାହୂଯ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ସେନାଂ ମହତୀଂ କାରଯିତ୍ଵା ଦଶମୁଖଂ କଲ୍ପଯିତ୍ଵା ମୋଦଯାମାସ
ତାପରେ ହନୁମାନ ସମସ୍ତେ ବାହାରିଯିବାକୁ ଜାଣି, ରାବଣଙ୍କ ଚତୁରାଇ ବୁଝି, ବାନରମାନେକୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଡାଟିଲେ, ବଡ଼ ସେନା ତିଆରି କଲେ, ଦଶମୁଖୀ ପାଇଁ ଯୋଜନା କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି କଲେ।
ଅଥ ଖସ୍ଥ ଏଵେଂଦ୍ରଜିଦ୍ଯୁଯୁଧେ ନ ଚ ଵାନରାସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଵଂତଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଆକାଶରେ ରହି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ହନୂମଜ୍ଜାଂବଵଂତୌ ଖମୁତ୍ପତ୍ଯ ପର୍ଵତଶିଖରାଭ୍ଯାମିନ୍ଦ୍ରଜିତଂ ନିଜଘ୍ନତୁଃ
ତାପରେ ହନୁମାନ ଓ ଜାମ୍ବବାନ ଆକାଶକୁ ଲାଘି, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଅଥ ଭୁଵିପପାତ ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଶ୍ଚ ଯମଲୋକଗାମିନଂ ଚକାର
ତାପରେ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଅଥାତିକାଯମହାକାଯୌ ଵାନରସୈନ୍ଯଂ ବହୁଶୋ ହତ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ପୀଡଯିତ୍ଵା ରାମେଣ ସଂଯୁଧ୍ଯ ସୁଗ୍ରୀଵଂ କୃତ୍ଵା ହନୂମଜ୍ଜାଂବଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଯୁଯୁଧାତେ ପରାଜିତୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୌ ଚ ଯୋଦ୍ଧାରାଵାଦାଯ ରାମସମୀପଂ ଗତ୍ଵା ରାମାଯ ନ୍ଯଵେଦଯତାମ୍
ତାପରେ ଅତିକାୟ ଓ ମହାକାୟ ବାନର ସେନାର ଅନେକଙ୍କୁ ମାରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ରାମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଘେରିଲେ, ହନୁମାନ ଓ ଜାମ୍ବବାନ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଧରି ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଅତିକାଯମଭାଷତ ରାମଃ
ରାମ ଅତିକାୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଵଣସ୍ଯ ମମ ଯୁଦ୍ଧଂ ବ୍ରୂହି ସଚିଵାନାମନ୍ଯେଷାଂ ମହାଭଯାନାଂ ଚ
ତୁମେ ମୋତେ ରାବଣ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ବିଷୟରେ କୁହ।
ହେ ମହାଦେଵ ମହାଭୂତଗ୍ରାସ ମହାପ୍ରଲଯକାରଣ ମହାହିଭୂଷଣ ମହାରୁଦ୍ର ଶଂକର ପରମେଶ୍ଵର ଵିରୂପାକ୍ଷ ନାଗଯଜ୍ଞୋପଵୀତକରି କୃତ୍ତିଵସନ ବ୍ରହ୍ମଶିରଃ କପାଲମାଲାଭରଭୂଷଣ –ନରକାସ୍ଥିଭୂଷଣଭସିତ ପରନାରାଯଣପ୍ରିଯ ଶୁଭଚରିତ ପଂଚବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵ ପଂଚାନନ ଚତୁର୍ଵଦନ ଵେଦଵେଦ୍ଯ ଭକ୍ତସୁଲଭା ଭକ୍ତଦୁର୍ଲଭ ପରମାନଂଦଵିଜ୍ଞାନ ପର ପୂଷଦଂତପାତନ ଦକ୍ଷଶିରଶ୍ଛେଦନ ବ୍ରହ୍ମପଂଚମଶିରୋହରଣ ପାର୍ଵତୀଵଲ୍ଲଭ ନାରଦୋପଗୀଯମାନ ଶୁଭଚରିତ ଶର୍ଵ ତ୍ରିନେତ୍ର ତ୍ରିଶୂଲଧର ପିନାକପାଣେ କପର୍ଦିନ୍ନନେକରୂପଧର ଵୃଷଭଵାହନ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶ ଚତୁର୍ଭୁଜ ନାନାଯୁଧ ଦକ୍ଷିଣାମୂର୍ତେ ଈଶ୍ଵର ଦେଵପତେ ଗଂଗାଧର ତ୍ରିପୁରହର ଶ୍ରୀଶୈଲନିଵାସ କାଶୀନାଥ କେଦାରେଶ୍ଵର ଭୂଷଣସିଦ୍ଧେଶ୍ଵର ଗୋକର୍ଣେଶ୍ଵର କନଖଲେଶ୍ଵର ପର୍ଵତେଶ୍ଵର ଚକ୍ରପ୍ରଦ ବାଣଚିଂତାପାଦକ ମୁରହର ପୂଜିତଚରଣକମଲ ସୋମସୋମଭୂଷଣ ସର୍ଵଜ୍ଞ ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯ ଜଗନ୍ମଯ ନମସ୍ତେ ନମସ୍ତେ
ହେ ମହାଦେବ, ମହାଭୂତ ଭକ୍ଷକ, ମହାପ୍ରଳୟର କାରଣ, ମହାନାଗ ଭୂଷିତ, ମହାରୁଦ୍ର, ଶଙ୍କର, ପରମେଶ୍ୱର, ବିରୂପାକ୍ଷ, ନାଗ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଧାରୀ, ଚର୍ମ ପରିଧାନ କରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା, ନରକ ଅସ୍ଥି ଭୂଷିତ, ଭସ୍ମ ଲେପିତ, ପରନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶୁଭ କର୍ମର ଧନ୍ୟ, ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ଚତୁର୍ମୁଖୀ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସହଜ, ଅଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ପୂଷାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଦକ୍ଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ ନେଇଥିବା, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ କର୍ମର ଗାନ, ଶର୍ବ, ତ୍ରିନୟନ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରୀ, ପିନାକ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଜଟାଧାରୀ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବୃଷଭାରୂଢ଼, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ସମାନ ଚମକ, ଚତୁର୍ଭୁଜ, ନାନା ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦକ୍ଷିଣାମୂର୍ତ୍ତି, ଈଶ୍ୱର, ଦେବପତି, ଗଙ୍ଗାଧର, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ, ଶ୍ରୀଶୈଳବାସୀ, କାଶୀନାଥ, କେଦାରେଶ୍ୱର, ଭୂଷଣ, ସିଦ୍ଧ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, କନଖଳ, ପର୍ବତେଶ୍ୱର, ଚକ୍ରଦାନ କରିଥିବା, ବାଣାସୁରଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଦୂର କରିଥିବା, ମୁରାସୁର ବଧ କରିଥିବା, ଚରଣକମଳ ପୂଜିତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ ଭୂଷିତ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଭରସା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ, ଜାମ୍ବବାନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଅସଂଖ୍ୟ ଅତିକାୟମାନେ ସହିତ ଲଙ୍କାର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଗଲେ; ଉପବନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଖାଇଲେ, ପାଣି ପିଇଲେ, ଉପବନର ରାକ୍ଷସ ପାଳକମାନେକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଧରି, ଲଙ୍କାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଚଢ଼ିଲେ, ଏବଂ କିଛି ଲୋକ ଥାମ ଧରି ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।