ଅଥ ତରୁଚ୍ଛାଯାଧଃ ସଂସ୍ଥିତୌ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନୌ ରାଜପୁତ୍ରୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଉକ୍ତଶ୍ଚ ତାଭ୍ଯାଂ ସୁଗ୍ରୀଵାଯ ନିଵେଦଯେତି ତତ୍ତ୍ଵଯି ନିଵେଦିତମ୍
ତାପରେ ଗଛ ଛାୟା ତଳେ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, 'ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ', ବୋଲି ହନୁମାନ୍ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ ।
ଅଥ ସୁଗ୍ରୀଵଃ ସତ୍ଵରମୁତ୍ଥାଯ ପୁଷ୍ପସଲିଲାଦିଦ୍ରଵ୍ଯମାଦାଯ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଲନାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ଫଲାନି ସମର୍ପ୍ଯ ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯତ୍
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ଫୁଲ, ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ, ପାଦ ଧୋଇ, ଫଳ ଦେଇ, ନିଜ ଅନୁରୋଧ ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ ।
କୌ ଯୁଵାଂ କିମର୍ଥମାଗତୌ ରାଜପୁତ୍ରୌ ତପସ୍ଵିନାଵିତି ସୁଗ୍ରୀଵଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନାଭାଷତ ରାମଃ
ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର 'ତମେ ଦୁଇଜଣ କିଏ, କେଉଁ କାରଣରେ ଆସିଛ?' ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମାଧ୍ୟମରେ ରାମ କହିଲେ।
ଦଶରଥତନଯାଵାଵାଂ ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ ଦୁଷ୍ଟନିଗ୍ରହ ଶିଷ୍ଟପରିପାଲନାଯ ଵନଂ ଗତାଵିତି
ଆମେ ଦଶରଥଙ୍କର ପୁଅ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା ଓ ଭଲମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଅମେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଛୁ।
ଅଥ ସୁଗ୍ରୀଵ ଆହ ଯୁଵଯୋରୁପକାରମପକାରଂ କାର୍ଯମସ୍ତୀତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, 'ତମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ସାହାଯ୍ୟ କିମ୍ବା କ୍ଷତିର କଥା ଦେଖାଯାଉଛି।'
ସୁଗ୍ରୀଵ ଉଵାଚ- ରାଵଣେନାପହୃତଯା କଯାଚିଦ୍ଧ୍ରିଯମାଣାଗତଯା ଵିଭୂଷଣାନି କାନିଚିତ୍ପରିତ୍ଯକ୍ତା ନିଗତାନି ମଯା ସଂଗୃହୀତାନି ତାନି ଦର୍ଶଯାମୀତ୍ଯାଭାଷ୍ଯ ରାମଂ ମଂଦିରମାଗମଯ୍ଯ ଦର୍ଶଯାମାସ
ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, 'ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ଚୋରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଜଣେ ମହିଳା ଯାଉଥିବାବେଳେ କିଛି ଗହଣା ଛାଡିଦେଇଥିଲେ; ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଉଠାଇଛି । ମୁଁ ସେଗୁଡିକୁ ଦେଖେଇବି ।' ଏହିପରେ ସେ ରାମଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ସେଗୁଡିକୁ ଦେଖେଇଲେ ।
ରାମୋଽପି ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ପ୍ରରୁଦ୍ଯ କ୍ଵ ଗତୋଽସୌ ରାଵଣ ଇତି ପପ୍ରଚ୍ଛ ସ ଚ ଦକ୍ଷିଣାମାଶାଂ ଗତ ଇତି ବଭାଷେ
ରାମ ଗହଣାଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖି ନିଶ୍ଚିତ କରି, କଷ୍ଟରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, 'ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ? ରାବଣ କେଉଁଠି?' ସୁଗ୍ରୀବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଲେ ।'
ଅଥ ରାମସ୍ତେନ ସଖ୍ଯମକରୋତ୍ ଅପୃଚ୍ଛଚ୍ଚ କିମର୍ଥମିହ ଭାର୍ଯ୍ଯାହୀନଃ ସ୍ଥିତ ଇତି
ତାପରେ ରାମ ସହ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସଖ୍ୟତା କଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ ଏଠି ନିଜ ଜୀବନ ସାଥୀ ବିନା କାହିଁକି ରହୁଛ?'
ରାମୋପ୍ଯନଂତରମନିଶ୍ଚଯାଦ୍ଵାଲିନଂ ନାହନତ୍
ରାମ ଅନିଶ୍ଚିତ ହେବାରୁ ବାଲୀଙ୍କୁ ସହଜରେ ମାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ସୁଗ୍ରୀଵଃ ପଲାଯିତୋ ରାମମିଦମଭାଷତ
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ପଳାଇ ରାମଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତଵ ଚିତ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋଽହମରଣାଯ
'ତୁମର ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିନଥିବାରୁ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଥିଲି।'
ରାମୋପି ଯୁଵଯୋର୍ଵିଶେଷାଜ୍ଞାନାନ୍ମଯା ତୂଷ୍ଣୀଂ ଭୂତଂ ଚିହ୍ନିତଂ ତ୍ଵା ନିରୀକ୍ଷ୍ଯତଂ ହନ୍ମି
ରାମ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ କରିପାରିଲିନି, ତେଣୁ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଥିଲି; ତୁମେ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିତ କର, ମୁଁ ଦେଖିବି ଏବଂ ତାକୁ ମାରିଦେବି.'
ଅଥ ସୁଗ୍ରୀଵଶ୍ଚିହ୍ନଂ କୃତ୍ଵା ଵାଲିନଂ ଯୁଦ୍ଧାଯାହୂଯ ସମତିଷ୍ଠତ
ତାପରେ ସୁଗ୍ରୀବ ନିଜରେ ଚିହ୍ନ ଲଗାଇ, ବାଲିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ ଦାଉଡିଲେ।
ତାରା ବଭାଷେ ଵାଲିନମ୍
ତାରା ବାଲିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସହାଯଵାନିଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ସୁଗ୍ରୀଵୋ ନୋଚେଦେଵଂ ନାହ୍ଵଯତି ଜ୍ଞାତଂ ମଯା ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣୌ ଦଶରଥତନଯୌ ନାରାଯଣାଂଶୌ ଭୂଭାରାଵତରଣାଯ ସମାଗତୌ ତାଵସ୍ଯ ସହାଯଭୂତୌ
ତାରା କହିଲେ, 'ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କିଛି ସହାୟ ଅଛି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି; ନହେଲେ ସେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରିନଥାନ୍ତି। ମୁଁ ଜାଣିଛି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଅଟେ, ପୃଥିବୀର ଭାର କମାଇବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହାୟ ଭାବରେ ଅଛନ୍ତି।'
ଵାଲ୍ଯୁଵାଚ- ନୀତିମାନ୍ରାମ ଇତି ମଯା ଶ୍ରୁତଃ । ନହି ବଲଵଂତଂ ଵିହାଯ ଦୁର୍ବଲଂ ଭଜତେ ତାଦୃଶଃ ସମାଯାତୁ ଵା ରାମଃ ପ୍ରତିପନ୍ନମଧିକଂ କୃତ୍ଵା ବିଭେତି ଵୀରୋ ଯଦି ରାମଃ ସ୍ଵଯଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଯାତସ୍ତଦା ଯୁଦ୍ଧଂ କର୍ତଵ୍ଯମିତ୍ଯାଭାଷ୍ଯ ତାରାଂ ସଂଭାଵ୍ଯ ସୁଗ୍ରୀଵଯୁଦ୍ଧାଯ ନିର୍ଯ୍ଯାତଃ
ବାଲି କହିଲେ, 'ମୁଁ ଶୁଣିଛି ରାମ ନୀତିବାନ୍। ଏପରି ଲୋକ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଛାଡି ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ସହ ନଥାଏ। ଯଦି ରାମ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଦରକାର।' ଏହିପରି କହି ତାରାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବାହାରିଗଲେ।
ଅଥ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧମନ୍ଯୋନ୍ଯମଭୂତ୍
ତାପରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଷ୍ଟିଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ରାମୋଽପି ଵାଲିନଂ ଜଘାନ
ରାମ ବାଲିଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ପପାତ ଚ ଵାଲ୍ଯାହ ଚାଶସ୍ତ୍ରଯୁଦ୍ଧେ ଵା ବାଣଘାତୋଽଥ ଶୋଣିତସର୍ଵାଂଗୋ ବଭୂଵ
ବାଲି ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ତାଙ୍କର ସରା ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା ।
ଅଥ ତାରା ଚାଂଗଦଶ୍ଚ ସମାଗତ୍ଯ ଵ୍ଯଥିତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ତାପରେ ତାରା ଓ ଅଙ୍ଗଦ ଏକାଠି ଆସି ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ ।
ଅଥ ରାଘଵଂ ଵାନରାଃ ସମାଯାତା ଵାଲ୍ଯୁପାଂତେ ନିପେତୂରୁରୁଦୁଶ୍ଚ
ତାପରେ ବାନରମାନେ ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ବାଲିଙ୍କ ପାଖରେ ଲୁଡ଼ିପଡ଼ି ବଡ଼ ଶୋକ କଲେ ।
ଅଥ ତାରା ରାମଂ ବଭାଷେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁଶଲାଃ ଶୂରା ଧାର୍ମିକା ରାଘଵାଃ ପୁରା ଚାପି ରାମ କଥଂ ପାପମକାର୍ଷୀଃ
ତାପରେ ତାରା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଘବ, ଆପଣ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପ୍ରବଳ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ତେବେ ଏମିତି ଅପରାଧ କିପରି କଲେ?"
ନ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମ୍ମଂ ଜାନୀଷେ ରାଜଗଣସେଵିତମ୍
ଆପଣ ଯୋଦ୍ଧାର ଧର୍ମ, ଯାହା ରାଜାମାନେ ମାନନ୍ତି, ସେଥିରେ ଅବଗତ ନୁହଁନ୍ତି ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯତୋର୍ଯୁଦ୍ଧେ ଜଯୋ ଵା ମରଣଂ ଭଵେତ୍ । ଅନ୍ଯୋ ଯଦିତଯୋର୍ହନ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମହା ସ ନିଗଦ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ଯୋଦ୍ଧା ମୁହାଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ବିଜୟ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଚତୁରତାରେ ଅନ୍ୟକୁ ମାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
କିଂ ଵୈରେଣ ଵାଲିନମାହନଃ କିଂ ଵାନରମାଂସାଶଯା
କାହିଁକି ଶତ୍ରୁତାବଶତାରେ ବାଲିଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ? ବାନର ମାଂସ ଖାଇବା ଇଚ୍ଛା ଥିଲା କି?
ଅଭୋଜ୍ଯଂ ଵାନରଂ ମାଂସଂ ଯଦ୍ଯାତ୍ମନୋଽପ୍ରିଯାତ୍ସୁଖାଭାଵାଦପରେଷାମପି ତଥାଭାଵଂ ମନ୍ଯସେ ଅହୋ ଵିମୋହାଦ୍ଯଦିମାମାଦାତୁମିଦଂ କୃତମେକପତ୍ନୀଵ୍ରତଂ ତଵ
ବାନର ମାଂସ ଖାଇବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ନ ନିଜ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣେ, ନ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଉଛି; ଯଦି ଆପଣ ଭଲି ଭାବୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରମ । ଏହି ଲାଗି ଆପଣ ଏକପତ୍ନୀ ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କଲେ ।
ଅହୋ ଜ୍ଞାତଂ ସର୍ଵଦେଵ ଭଦ୍ରଂ ଯଦୁକ୍ତୋସି
ହଁ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି, ହେ ଶୁଭେଚ୍ଛୁ ।
ଅନ୍ଯଥା ସେନାସମେତାଵାଗମିଷ୍ଯତଃ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆହ ଅସ୍ତି କାର୍ଯାଂତରମ୍ ଅମୁଷ୍ଯ ଭାର୍ଯା କେନାପହୃତା ନ ଜ୍ଞାଯତେ ତାମନ୍ଵେଷ୍ଟୁମାଗତୌ ତଦେଵାଵଯୋଃ କାର୍ଯ୍ଯମନ୍ଯଦାନୁଷଂଗିକମ୍ ତଦର୍ଥମପି ଜଲଧିଂ ତରାଵ ଅପି ପାତାଲଂ ପ୍ରଵିଶାଵ ଅପି ନାକଂ ସାଧଯାଵଃ ଅପି ମହେଂଦ୍ରଂ ପାତଯାଵଃ ଅପି ବଲିନଂ ହନାଵଃ କିମପି କୁର୍ଵହେ
ନହେଲେ ତୁମେ ସେନା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିନଥାନ୍ତୁ । ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଏଠି ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା ଅଛି: କାହାର ଜଣେ ଜୀବନ ସାଥୀ ଅଜଣା କାହାରି ଦ୍ୱାରା ଚୋରି ହୋଇଛି; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆସିଛୁ । ଏହି ହେଉଛି ଆମର ପ୍ରଧାନ କାମ; ଅନ୍ୟ କଥାଗୁଡିକ ସହଯୋଗୀ । ଏହି କାମ ପାଇଁ ଆମେ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ, ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ, ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚୁଟାଇବାକୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ମାରିଦେବାକୁ ଯେକିଛି କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ।'
ସୁଗ୍ରୀଵ ଉଵାଚ-। ମମ ଭ୍ରାତା ଵାଲୀ ମହାବଲୋ ମମଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚାପହୃତ୍ଯ କିଷ୍କିନ୍ଧାଯାମାସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧେନ ଚାହଂ ପରାଜିତଃ ତଦ୍ଵଧାଯ ସର୍ଵଥା ମମ ଚିଂତା ଯଥାସୌ ତ୍ଵଯା ନିହନ୍ଯତେ ତଥାହମପି ସାଗରଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପରତୀରେ ଲଂକାଯାଂ ସ୍ଥିତାଂ ସୀତାଂ ରାଵଣେନାପହୃତାଂ ତଵ ସମର୍ପଯାମୀତ୍ଯାଭାଷ୍ଯ ଶପଥଂ କୃତ୍ଵା ସୁଗ୍ରୀଵୋ ଵାଲିନାତିବଲିନା ଯୁଦ୍ଧାଯାହୂତେନ ଯୁଯୁଧେ
ସୁଗ୍ରୀବ କହିଲେ, 'ମୋର ଭାଇ ବାଲୀ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ମୋର ଜନାନୀ ଓ ରାଜ୍ୟକୁ ନେଇ କିଶ୍କିନ୍ଧାରେ ରହୁଛି। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ହାରିଗଲି। ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ମୋର ଚିନ୍ତା ସବୁବେଳେ ରହିଛି, ଯେପରି ତୁମେ ବାଲୀଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ। ତାପରେ ମୁଁ ସାଗର ଉପରେ ସେତୁ ତିଆରି କରି, ଲଙ୍କାରେ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୋରାଯାଇଥିବା ସୀତାକୁ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।' ଏଭଳି କହି ଶପଥ ନେଇ, ସୁଗ୍ରୀବ ବାଲୀଙ୍କ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଯଦି ରାଵଣହୃତାଂ ସୀତାମାନେତୁଂ ସୁଗ୍ରୀଵସହାଯାଯ କୃତମେଵମେଵ ହା ମହଦଂତରଂ ବଲଵୃଦ୍ଧେନ ମହାବଲେନ ଵାଲିନା ସଦ୍ଭାଵେନ ଦିନକରାଵର୍ତିତାଂତରେ ସୀତାମାନେତୁଂ ସମର୍ଥେନ ସ୍ମରଣାଗତରାଵଣଦାନମର୍ଥେନ ଵାନରରାଜେନ ପଂଚାଶତ୍ପରାର୍ଦ୍ଧଵାନରଭଲ୍ଲୂକସେନାଵତା ଆତ୍ମକାର୍ଯେଣ ସିଦ୍ଧ୍ଯତ ଇତି କିଂ ସୁଗ୍ରୀଵେଣାଲ୍ପଵୀ-ର୍ଯେଣ ସପ୍ତପରାର୍ଦ୍ଧସେନାପତିନା କପିନା କିଂ ସିଦ୍ଧ୍ଯତି କାର୍ଯଂ ଵଚନଵତଃ
ଯଦି ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଇଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଏହି କାମ କରାଯାଇଛି, ତେବେ ହାଁ, ଏଠାରେ ବଡ଼ ତଫାତ ଅଛି । ବାଲି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ତମ ମନ୍ଦିର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୀତାଙ୍କୁ ଫେରାଇବାରେ ସମର୍ଥ ଥିଲେ, ରାବଣଙ୍କ ଦାନ ସ୍ମରଣ କରି । ପଞ୍ଚାଶି ଖରବ ବାନର ଓ ଭଲ୍ଲୁକ ସେନା ସହିତ ବାନର ରାଜା ଏହି କାମ ସ୍ୱୟଂ କରିପାରିଥାନ୍ତେ । ସୁଗ୍ରୀବ ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେପଟେ ସେପଟେ ସାତି ଖରବ ସେନା ସହିତ କ'ଣ କାମ ସଫଳ ହେବ? ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କ'ଣ ଉପକାର ହେବ?