ଆଦ୍ଯଂ ସନତ୍କୁମାରାଖ୍ଯଂ ନାରସିଂହମତଃ ପରମ୍ । ତୃତୀଯମାଂଡମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ଦୌର୍ଵାସସମଥୈଵ ଚ
ପ୍ରଥମ ପୁରାଣ ସନତ୍କୁମାର ନାମରେ ଜଣାଶୁଅ, ତାପରେ ନରସିଂହ ପୁରାଣ। ତୃତୀୟ ଆଣ୍ଡ ପୁରାଣ ଓ ଦୌର୍ବାସ ପୁରାଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ନାରଦୀଯମଥାନ୍ଯଂ ଚ କାପିଲଂ ମାନଵଂ ତଥା । ତଦ୍ଵଦୌଶନସ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ ଚ ତତଃ ପରମ୍
ତାପରେ ନାରଦ ପୁରାଣ, ଏକ ଅନ୍ୟ ପୁରାଣ, କାପିଳ ପୁରାଣ ଓ ମାନବ ପୁରାଣ ଅଛି। ଉଶନାସଙ୍କ କଥାନୁସାରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରାଣ ପରେ ଅଛି।
ଵାରୁଣଂ କାଲିକାହ୍ଵାନଂ ମାହେଶଂ ସାଂବମେଵ ଚ । ସୌରଂ ପାରାଶରଂ ଚୈଵ ମାରୀଚଂ ଭାର୍ଗଵାହ୍ଵଯମ୍
ବାରୁଣ ପୁରାଣ, କାଳିକା ନାମରେ ଜଣାଶୁଅ, ମାହେଶ ପୁରାଣ, ସାମ୍ବ ପୁରାଣ, ସୌର ପୁରାଣ, ପାରାଶର ପୁରାଣ, ମାରୀଚ ପୁରାଣ ଓ ଭାର୍ଗବ ପୁରାଣ ଅଛି।
କୌମାରଂ ଚ ପୁରାଣାନି କୀର୍ତିତାନ୍ଯଷ୍ଟ ଵୈ ଦଶ । ଅଷ୍ଟାଦଶପୁରାଣାନାଂ ଵ୍ଯାକର୍ତା ତୁ ଭଵେନ୍ମନୁଃ
କୌମାର ପୁରାଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏପରି ମୋଟେ ଏଠାରେ ଅଠର ପୁରାଣ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଛି। ଏଠି ଅଠର ପୁରାଣର ବ୍ୟାଖ୍ୟାକାର ମନୁ ଅଟୁ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ପାତାଲଖଂଡେ ଶିଵରାଘଵସଂଵାଦେ ପୁରାଣମାହାତ୍ମ୍ଯକଥନଂନାମ ପଂଚଦଶୋତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପାତାଳଖଣ୍ଡରେ ଶିବ ଓ ରାଘବଙ୍କ ସଂବାଦରେ ପୁରାଣମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥାନାମକ ଏକ ଶତ ପ୍ରଞ୍ଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି।
ସୂତ ଉଵାଚ- ସଂଧ୍ଯାଵଂଦନକର୍ମକ୍ରିଯତାମିତି ରାମୋ ମୁନିମାଚଷ୍ଟାଯମ୍ । ଉଷ୍ଣଦ୍ଯୁତିରପ୍ଯସ୍ତମୁପୈତି ଦ୍ଵିଜକୁଲମେତନ୍ନୀଡମୁପୈତି
ସୂତ କହିଲେ—ଏପରି ରାମ ମୁନିଙ୍କୁ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେଯାଉଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜଗଣ ତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ସ୍ଵଯମପି ସଂଧ୍ଯାଵଂଦନକାମୋଽଵ୍ରଜଦୁତ୍ତରଦିଶମୁଜ୍ଝିତଯାନଃ । ହାହାହୂହୂକୃତସଂଗୀତିର୍ବଂଦୀପ୍ରମୁଖପ୍ରସ୍ତୁତକୀର୍ତିଃ
ସେ ନିଜେ ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଯାନ ଛାଡି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗଲେ। 'ହାହା', 'ହୁହୁ' ଗୀତ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ବନ୍ଦୀମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ଗୌତମୀତଟମୁପେତ୍ଯ ରାଘଵୋ ଵାଯୁନଂଦନସୁଧୌତପଦ୍ଯୁଗଃ । ଜାଂବଵତ୍କୃତକରାଵଲଂବନଃ ପ୍ରାପଦୁତ୍ତମନଦୀଂ ତୁ ଗୌତମୀମ୍
ବାୟୁପୁତ୍ର ରାଘବଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଦେଲେ, ସେ ଗୌତମୀ ନଦୀର ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଜାମ୍ବବାନ୍ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଥିଲେ, ଏପରି ଗୌତମୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀକୁ ଉପଲବ୍ଧ କଲେ।
କରଦ୍ଵଯେ ଧୃତକୁଶଃ ସ ରାଘଵଃ ପ୍ରାଗମଦ୍ଵରୁଣଦିଶାମଥୋତ୍ତମାମ୍ । ଦତ୍ଵା ତତୋଽର୍ଘତ୍ରିତଯଂ ଯଥାଵିଧି ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୋମାଥ ଜଜାପ ସୋଂଽତରେ
ରାଘବ ଦୁଇହାତରେ କୁଶ ଧରି, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାରୁଣ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ବିଧିମାନ୍ୟ ଭାବରେ ତିନି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ରୋମ ଖଡ଼ିଉଠିଲା, ଭିତରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ସଂପ୍ରାର୍ଥଯିତ୍ଵା ଵରୁଣଂ ଯଥାକ୍ରମଂ ଶଂଭୁଂ ଵସିଷ୍ଠଂ ପ୍ରଣନାମ ରାଘଵଃ । ତାଭ୍ଯାଂ କୃତାଶୀରଗମନ୍ମନଃପଦଂ ହନୂମତା କ୍ଷାଲିତ ପାଦପଂକଜଃ । ଜୁହାଵ ଵହ୍ନୀନଥ ବଂଦିମାଗଧୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋଽଥ ଵିନିର୍ଯଯୌ ବହିଃ
ବାରୁଣଙ୍କୁ ଯଥାକ୍ରମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ରାଘବ ଶିବ ଓ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେଖାଇଦିଆ ପଥରେ ମନ ଲଗାଇ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଧୋଇଦେଲେ। ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି, ବନ୍ଦୀ ଓ ମାଗଧମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ବାହାରକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରହସଚ୍ଚଂଦ୍ର କିରଣୈଃ ସୁଧାଲିପ୍ତମିଵାଂବରମ୍ । ପ୍ରସନ୍ନତାରାକୁସୁମଂ ଵିତାନମିଵ ସର୍ଵତଃ
ଚାନ୍ଦ୍ରର କିରଣରେ ଆକାଶ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ଅମୃତରେ ଲିପ୍ତ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ତାରାମାଳା ଫୁଲର ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଥାଗଚ୍ଛତ୍ସୌଧତଲଂ ଵୃଦ୍ଧାମାତ୍ଯେନ କଲ୍ପିତମ୍ । ନାନାସନସମୋପେତଂ ସଭାସ୍ଥାନଂ ଯଯୌ ନୃପଃ
ତାପରେ ସେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ମାନ୍ତ୍ରୀ ତିଆରି କରିଥିବା ରାଜପ୍ରାସାଦର ଉପର ତଳକୁ ଗଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଆସନ ଥିବା ସଭାସ୍ଥାନକୁ ରାଜା ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଥ ମୁନିଂ ହ୍ଯୁପଵେଶ୍ଯ ସ ରାଘଵଃ ସ୍ଵଯମପି ପ୍ରଥମାସନମାଭଜତ୍ । କପିଗଣାଃ ପରିତଃ ପୃଥୁଵିଗ୍ରହା ରଚନଯାସ୍ଥିତିମାପ୍ରତିପେଦିରେ
ମୁନିଙ୍କୁ ବସାଇ ଦେଇ, ରାଘବ ନିଜେ ପ୍ରଥମ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବଡ଼ ଶରୀର ଥିବା କପିମାନେ ସୁନିୟମିତ ଭାବରେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଲେ।
ସୁଖସ୍ଥିତଂ ନୃପମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଵଚସ୍ତଦା ସମୁଚିତମାହ ଶଂଭୁଃ । ଇହସ୍ଥିତୋ ଭଵତି ସମସ୍ତପୂଜିତଃ କଥଂ କଥା ନୃପଵର ଵର୍ତତେ ଗୁହାଯାମ୍
ରାଜାକୁ ସୁଖରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଶିବ ନାମକ ଦ୍ୱିଜ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ କହିଲେ—'ଏଠାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛ। ଏହି ଗୁହାରେ କଥା କିପରି ଚାଲିଛି, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ?'
ଆକର୍ଣ୍ଯାଥ ରଘୂଦ୍ଵହୋ ଦ୍ଵିଜଵଚଃ ଶୁଶ୍ରୂଷୁରାସୀତ୍କଥାଂ । ତତ୍ରସ୍ଥୋ ନିପୁଣଂ ନିଵାର୍ଯଵଚନଂ ସର୍ଵୈଃ ଶ୍ରୁତଂ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ । ଶୁଶ୍ରୂଷାମି କଥଂ ମହାଦ୍ଭୁତତଯା ସ୍ଵାତ୍ମାଶ୍ରଯାମନ୍ଯଥା । ରକ୍ଷୋବାଧନଵାଦିନୀମଥନୃପଃ କିଂତ୍ଵେତଦିତ୍ଯାହ ଚ
ଦ୍ୱିଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରଘୁବଂଶୀ ରାମ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେଠି ବସି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚୁପ ରଖି, ଏହି କଥା ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଲେ। 'ମୁଁ ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିଜ ସଂପର୍କିତ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ନହେଲେ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ବଧର କଥା କଣ?' ଏପରି ରାଜା କହିଲେ।
କୁଂଭଶ୍ରୋତ୍ରଵଧଃ ପୁରା ସମଜନି ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦଶାସ୍ଯୋ ଵଧଂ । ପଶ୍ଚାଦିତ୍ଯଯମନ୍ଯଥା ଵିରଚିତଂ ରାମାଯଣଂ ଭାଷତେ । କୋଽଯଂ ଵିପ୍ରଵରଃ ସମସ୍ତଜନତା ନାସ୍ତିକ୍ଯ ସଂପାଦକୋ । ରାଜ୍ଞାଂସ୍ଥାନମୁପେତ୍ଯ ଵକ୍ତି ସମଯା ଦଂଡ୍ଯୋଽଥ ପୂଜ୍ଯୋଽଥଵା
ପୂର୍ବରୁ କୁମ୍ଭଶ୍ରୋତ୍ର ବଧ ଘଟିଥିଲା, ତାପରେ ଦଶମୁଖୀ ବଧ ହେଲା। ପରେ ଏହି ରାମାୟଣ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କହାଯାଉଛି। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିଏ, ଯିଏ ଅନାସ୍ତିକତା ପ୍ରଚାର କରୁଛି? ରାଜାଙ୍କ ସଭାକୁ ଆସି, ସେ ନିୟମରେ କଥା କହିଛି, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡିତ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନିତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ?
ଅଥାହ ଜାଂବଵାନମୁଂ ରଘୂତ୍ତମଂ କଥାଂ ପ୍ରତି । ରାମାଯଣଂ ନ ତାଵକଂ ତ୍ଵିଦଂ ହି କଲ୍ପିତଂ ମତମ୍ । ସମସ୍ତମତ୍ର ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵଦାମି ଦେଵ ତଚ୍ଛୃଣୁ । ପଂକେରୁହସ୍ଯସୂନୁତୋ ମଯା ଶ୍ରୁତଂ ପୁରାହ୍ଯଭୂତ୍
ତାପରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କଥା ବିଷୟରେ କହିଲେ—'ଏହି ରାମାୟଣ ତୁମର ନୁହେଁ, ମୋ ମତରେ ଏହା ଏକ ଗଢ଼ା କଥା। ଏଠି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ବିସ୍ତାରରେ କହିବି, ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହା ଶୁଣ। ମୁଁ ଏହି କଥା ଗୋଟେ ପୂର୍ବରୁ ପଙ୍କଜର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଶୁଣିଥିଲି।'
ଜାଂବଵଂତଂ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ରାମଚଂଦ୍ରୋ ଵଚନମାହ
ଜାମ୍ବବାନ୍ କୁ ଜଣାଇ, ରାମଚନ୍ଦ୍ର କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀରାମ ଉଵାଚ- କୀର୍ତଯ ପୁରାଣଂ ମେ ଶୁଶ୍ରୂଷୁଃ କୁତୂହଲାଦହଂ ପ୍ରଣୀତଂ ତତ୍କେନ ଚ ଵିଜ୍ଞାତମ୍
ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ — ମୋ ପାଇଁ ପୁରାଣଟି ପଢ଼ିଦିଅ। ମୁଁ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ। ଏହା କିଏ ରଚନା କରିଥିଲେ, କିପରି ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇଲା?
ଜାଂବଵାନଥ ବଭାଷେ ହି ଵିଧାତ୍ରେ ନମୋ ନମସ୍ତଥୈଵ ଵିଧୁଭୂଷଣକେଶଵାଭ୍ଯାମ୍
ତାପରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ କଥା କହିଲେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିବା କେଶବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଥ ପୁରାତନଂ ରାମାଯଣଂ କଥଯାମି
ଏବେ ମୁଁ ପୁରୁଣା ରାମାୟଣ କଥା କହିବି।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣେନାଖିଲଜନ୍ମସଂପାଦିତ ପାପକ୍ଷଯୋ ଜାଯତେ
ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅଥ ତଥାପି ଦଶରଥୋ ଦଶରଥସମାନରଥୀ ମହୀଯସା ବଲେନ ସୁମାନସନାମନଗରଜିଗୀଷଯା ପଂକେରୁହସୁତସୁତଂ ଵସିଷ୍ଠମାହୂଯ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ମୁନିଦତ୍ତାନୁଜ୍ଞଃ ଶତାକ୍ଷୌହିଣୀସେନଯା ସହାରୁହ୍ଯ ତୁରଂଗମଂ ଚଂଦ୍ର ସମାନଶରୀରମତିରୋଷସମାଵିଷ୍ଟୋ ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵସମାରାଧ୍ଯ ଦଂଡଯାତ୍ରାଂ ଚକାର
ତେବେ, ଦଶରଥ ମହାଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ସୁମାନସ ନାମକ ସହର ଜିତିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ ପଦ୍ମଯୋନି ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଡାକି, ପ୍ରଣାମ କରି, ମୁନିଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଶତାକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ସହିତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଷ୍ଟରଶ୍ରବାଙ୍କୁ ପୂଜି, ଯୁଦ୍ଧଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସାଧ୍ଯୋ ନାମ ସ୍ଵୀଯଯା ସେନଯାଵୃତୋ ଦଶରଥାଭିମୁଖମାଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚାନ୍ଯୋନ୍ଯମଭୂତ୍
ସାଧ୍ୟ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଦଶରଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ, ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମାସମେକଂ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଦଶରଥସ୍ତଂ ସାଧ୍ଯଂ ଜଗ୍ରାହ
ଏକ ମାସ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପରେ, ଦଶରଥ ସାଧ୍ୟଙ୍କୁ ପକାଇଲେ।
ଅଥ ସାଧ୍ଯସୂନୁର୍ଭୂଷଣୋନାମାଲ୍ପପରିଵାରୋ ଯୁଯୁଧେ ଦଶରଥେନ
ତାପରେ ସାଧ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଭୂଷଣ ନାମକ, ଅଳ୍ପ ସାଥୀ ସହିତ, ଦଶରଥଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଦଶରଥୋଽପି ସାଧ୍ଯସୂନୁଂ ଭୁଵୋଭୂଷଣମଵଲୋକ୍ଯ ଯୋଦ୍ଧୁମେଵ ନୈଚ୍ଛତ୍
କିନ୍ତୁ ଦଶରଥ, ସାଧ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ଭୂଷଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ।
କଥମେତାଦୃଶଂ ହନ୍ମି ଚାସ୍ମିନ୍ହତେଽସ୍ଯ କଥଂ ପିତା ଭଵିଷ୍ଯତି କଥଂ ତନ୍ମାତା କଥମପ୍ରୌଢଯୌଵନାପ୍ରିଯାର୍ଯା
ମୁଁ କିପରି ଏମିତି ଜଣେକୁ ମାରିପାରିବି? ସେ ମରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ବାପା କିପରି ହେବେ? ତାଙ୍କ ମାଆ, ଏବଂ ଯୁବତୀ ପ୍ରେମିକା କିପରି ହେବେ?
ଅମୁଷ୍ଯ ହି ଦେହେ ସମାଲିଂଗନଚୁଂବନପରିଵର୍ତନ ନଵୀନତରଦଲାରଵିଂଦପଦାନି କୁସୁମାନୀଵ ଦୃଶ୍ଯଂତେ
ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଚୁମ୍ବନ ଓ ଘୁରାଣିର ଚିହ୍ନ ତରୁଣ ଗୋଲାପ ଓ ଫୁଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଏତତ୍ସମାନଵର୍ଣଵଯା ଏତାଦୃଶଃ ସୁଭଗଃ ପରମପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନୋନାମ ପୁତ୍ରୋ ଭଲ୍ଲୂକଭକ୍ଷିତୋମୃତଃସ୍ମୃତିପଥଂ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ମାଂ ରକ୍ଷଯିତୁମିଚ୍ଛତୀଵ ମମ ହୃଦଯମନ୍ଯଥା କରୋତି ଇତି ମନସା ଵିତର୍କ୍ଯାତିବାଲକଂ ଗ୍ରହୀତୁମାରଭତ୍
ସେ ମୋତେ ସମାନ ରଙ୍ଗ ଓ ବୟସର, ବହୁତ ଦର୍ଶନୀୟ, ପରମପ୍ରୀତିବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ। ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଭାଲୁ ଖାଇଦେଇଥିଲା, ସେ ସ୍ମୃତିପଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଭଳି ଲାଗୁଛି, ମୋ ହୃଦୟକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କରୁଛନ୍ତି — ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଅତି ଛୋଟ ପିଲାକୁ ଧରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।