ଅନ୍ଯାଜ୍ଞାତଂ ତୁ ଯଦି ଚେତ୍କୁତୋ ଜ୍ଞାନଵିନିଶ୍ଚଯଃ । ଅପ୍ରଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵିଦାନୀଂ ଚେନ୍ନିଭୃତଃ କୋପି ତିଷ୍ଠତି
ଅନ୍ୟେ ଯଦି ଜାଣିନଥିବେ, ତେବେ କିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ହେବ? ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଦି କେହି ଦେଖିନାହାଁତି, ସମ୍ଭବତଃ କେହି ଚୁପଚାପ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ତିରୋଧାନଂ ନ କିଂଚିଚ୍ଚେନ୍ମାଯଯା କୋପି ତିଷ୍ଠତି । ନ ଚେନ୍ମାଯା ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ କ୍ଷେତ୍ତ୍ରପାଲସ୍ତୁ ତିଷ୍ଠତି
ଯଦି କୌଣସି ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ, ତେବେ ମାୟାରେ କେହି ରହିଥିବେ। ଯଦି ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାୟା ନାହିଁ, ତେବେ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି।
ନ ହି ଚେଦ୍ଭୈରଵଶ୍ଚେହ ତିଷ୍ଠତି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଃ । ନ ସୋପି ଚେନ୍ମହାଵିଦ୍ଯା ରାଜ୍ଞାଂ ତତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯଦି ଏଠାରେ ଭୈରବ ନାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଥାଇପାରନ୍ତି। ସେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ତେବେ ରାଜାଙ୍କ କୌଣସି ବଡ଼ ମାୟାବୀ ଥାଇପାରନ୍ତି।
ନ ଚ ଜାନାତି ଚେଦ୍ରାଜା ଵ୍ଯଵହାରାଦିସଂଭଵଃ । ସ ଚେଦ୍ଗୂଢପ୍ରକାରେଣ ଚୋରବାଧା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯଦି ରାଜା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ମାମଲା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ। ଯଦି ସେ ଜାଣନ୍ତି, ତେବେ ଗୁପ୍ତ ଚୋରି ହେବ।
ଅପ୍ରମତ୍ତସ୍ଯ ଭଵତୋ ମହାନର୍ଥୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ପ୍ରାଯେଣାର୍ଥଵତାଂ ନୄଣାଂ ଭୋଗଲିପ୍ସା ପ୍ରଜାଯତେ
ତୁମେ ଯଦି ସତର୍କ ନ ରହ, ବଡ଼ କ୍ଷତି ହେବ। ସାଧାରଣତଃ ଧନୀ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଭୋଗାଦ୍ଭୋଗାଂତରେଚ୍ଛା ଚ ସର୍ଵାନୁଷ୍ଠାନନାଶିନୀ । ଜାନାତି ଯଦି ନାରୀ ସ୍ଵଂ ଭାଵଯୋଗଗତଂ ତଥା
ଏକ ଭୋଗରୁ ଆଉ ଭୋଗର ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରେ। ଯଦି ଜଣେ ନାରୀ ନିଜ ମନକୁ ଏପରି ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି—
ନାରୀ ସ୍ଵତଂତ୍ରତାମେତି ରୋଷାଲ୍ଲବ୍ଧପ୍ରକାଶିନୀ । ରୋଷେ ଵିଶ୍ଵାସତାଂ ଯାତି ତଦା ଦୋଷଃ ପୁରୋଦିତଃ
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜିଅ ରୁଷିଯାନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ରୁଷିଲେ ସେ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ଦୋଷ ଦେଖାଦେଉଛି।
ଵିଶ୍ଵାସିନି ଚ ଵିଶ୍ରଂଭଃ ପ୍ରଵାସୋ ଵାନ୍ଯଚିତ୍ତତା । ଵିଶ୍ରମ୍ଭାଜ୍ଜାଯତେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ନାନାଵିଧଵିଚେଷ୍ଟିତା
ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ୱାସ ଥାଏ, ସେଠି ଅତିକ୍ରମ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମନ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ। ଜିଅମାନେ ଯେତେବେଳେ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ସେଠାରୁ ନାନାପ୍ରକାର ଆଚରଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଂ କଂଚିତ୍ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଵାନଂ ପ୍ରୀତିରାପତେତ୍ । ପ୍ରୀତ୍ଯା ସଂଜାଯତେ ଯୋଗୋ ଯୋଗାନ୍ମୈଥୁନସଂଗତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଜିଅ ଯୁବକୁ ଦେଖି ପ୍ରେମ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରେମରୁ ସମ୍ପର୍କ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଇ ସମ୍ପର୍କରୁ ଶାରୀରିକ ମିଳନ ହୁଏ।
ସତତଂ ମୈଥୁନେ ଜାତେ ଵିଶ୍ରଂଭାଂତରମାପତେତ୍ । ଭଵତା ଵା ତଥା ପୂର୍ଵଂ ଭୁକ୍ତେଦାନୀଂ ଚ ଭୁଜ୍ଯତେ
ପୁନଃପୁନ ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ ହେଲେ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ନିକଟତା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଭୋଗ କରିଥିବା କିମ୍ବା ଏବେ ଅନ୍ୟ କେହି ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେ ଏଭଳି ଭାବେ ଉପଭୋଗିତା ହୁଏ।
କା ପ୍ରତୀଚ୍ଛା ତଵେଦାନୀଂ ପ୍ରୀତିଃ କସ୍ଯାମଥାପି ଵା । କା ଵିଦଗ୍ଧା ସୁସଂସ୍ନିଗ୍ଧା ପୁରୁଷାଦନ୍ଯତଶ୍ଚରେତ୍
ଏବେ ତୁମର କଣ ଆଶା ଅଛି, କିମ୍ବା ସେ କାହାପାଇଁ ପ୍ରେମ କରୁଛି? ଚତୁର ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହଶୀଳ ଜିଅ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଯାଇପାରେ।
ଯୋବ୍ରଵୀଦଥ ଵାକ୍ଯଂ ତାଂ ଯଦି ବ୍ରୂଯାସ୍ତ୍ଵମଦ୍ଯ ମେ । ସର୍ଵମେଵ ତଥା ଵଚ୍ମି ନାନ୍ଯଥା ଵାକ୍ଯମୁଚ୍ଯତେ
ଯଦି କେହି ସେଠି କିଛି କହେ, ଏବଂ ତୁମେ ଏଠି ସେଉଁଠି କହ, 'ମୋ ପାଖରେ କହ', ତେବେ ମୁଁ ସବୁଠିକ ଭଳି କହିଦେବି; ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହିବିନାହିଁ।
ଇତ୍ଥଂ ଚ ଧୃଷ୍ଟତାଂ ଯାତା ତଥା ରୂପାଂତରେଣ ଚ । ଦ୍ରଵ୍ଯମାଦାଯ ଯତ୍କିଂଚିଦନୁଵର୍ତେତ୍ସ୍ଵତଂତ୍ରତଃ
ଏଭଳି ଧୃଷ୍ଟ ହୋଇ, ଏବଂ ଆପଣ ରୂପ ବଦଳାଇ, ସେ କିଛି ଧନ ନେଇ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ କାମ କରେ।
ସମାରଯିତ୍ଵା ତାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପାତଯିଷ୍ଯତି । ଅଥ ପୂର୍ଵଂ ପତି ମୃତୌ ପ୍ରଵିଶେନ୍ନାଶୁଶୁକ୍ଷଣିମ୍
ସେଉଁଠି ଆକର୍ଷିତ କରି, ଧନ ନେଇ, ଏହାକୁ ଛାଡିଦେଉଛି; କିମ୍ବା ପୂର୍ବରୁ ପତି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଚିତାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଵୈଧଵ୍ଯେ ଦ୍ରଵିଣଂ ସର୍ଵଂ ଧର୍ମାର୍ଥଂ ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଵୈଧଵ୍ଯେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ବିଧବା ହେଲେ, ସେ ମନରେ ଭାବେ, 'ସମସ୍ତ ଧନ ମୋର ଧାର୍ମିକ କାମ ପାଇଁ ହେବ'; ଏଭଳି ଭାବି, ବିଧବାବସ୍ଥା ଆସିଲେ।
ଯୋନିକୁଂଡଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଦିଵା ଵା ଯଦି ଵା ନିଶି । ଏକାଂତସ୍ଥାନମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵିଵୃତ୍ଯ ଵସନଂ ଭଗମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଯୋନିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ଗା ଖୋଲି ନିଜ ଯୋନିକୁ ଦେଖାଏ।
ଇଦମୂଚେ ଵଚୋ ଦୁଃଖାଦୁପସ୍ଥସ୍ଥକରା ସତୀ । କିଂ ତ୍ଵଯା ଵୈ କୃତଂ ଯୋନେ କିଂଵା ପାପମୁପାଶ୍ରିତା
ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି, ହାତ ଯୋନିରେ ରଖି, ସେ କହିଲେ: 'ହେ ଯୋନି, ତୁମେ କଣ କରିଛ? କିମ୍ବା କଣ ପାପ କରିଛ?'
ଶିଶ୍ନସ୍ଯ ଵାଥଵା ପାପଂ ଯତ୍ତ୍ଵଦଂତରଵେଶନାତ୍ । ଯଚ୍ଚ କର୍ତୃକୃତଂ ପାପଂ ମାଦୃକ୍ସେଵାଵିଵର୍ଜନାତ୍
'ନାହିଁ କି, ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବାର ପାପ? କିମ୍ବା ମୋ ପରି ସେବା ଛାଡ଼ିଦେବାରେ କର୍ତ୍ତାଙ୍କର ପାପ?'
ଅତୋପି କଂଡୂସଂଭୂତୌ ପ୍ରଵେଶଯେଦଥାଂଗୁଲୀମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଚେଷ୍ଟାଂ କୃତ୍ଵା ତୁ କଂଡୂ ବୁଦ୍ଧେରତଃ ପରମ୍
ପରେ ଯେତେବେଳେ ଚୁଲୁନି ହୁଏ, ସେ ଆଉଠି ଆଉଠି ଆଙ୍ଗୁଠି ଭିତରେ ଦେଇ, ନାନାପ୍ରକାର କାମ କରି, ମନରେ ଚୁଲୁନି ଶାନ୍ତ କରେ।
ମର୍ଦଯିତ୍ଵା କରାଭ୍ଯାଂ ତତ୍ସଂତାଡ୍ଯ ଚ ଵିଵୃତ୍ଯ ତୁ । ଅସକୃଦ୍ଧୁନ୍ଵତୀ ପାଦୌ ଵିଵୃତାସ୍ଯାତିଦୁଃଖିତା
ହାତରେ ଘସି, ତାକୁ ମାଡ଼ି, ଖୋଲି, ପୁନିପୁନି ପାଦ ହଲାଇ, ମୁହଁ ଖୋଲି ଦୁଃଖରେ ରହେ।
ଖଟ୍ଵା କାଷ୍ଠମଥାଲିଂଗ୍ଯ ସ୍ତନପୀଡଂ ଯଥାପ୍ରିଯମ୍ । ଅଥୋ ଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ତତ୍ଵେ ତତଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁଷ୍ଟତୀ ଭଵେତ୍
ଖଟିଆ କିମ୍ବା କାଠକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଇଚ୍ଛାମତେ ସ୍ତନ ଦବାଇ, ମନରେ ନାନାପ୍ରକାର ଚିନ୍ତା ରଖି, ସେ ଅତିକ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏ।
ଅଥଵାହ୍ନି ପୁରେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶାକଂ ଵ୍ଯଵହୃତଂ ଚ ଯତ୍ । ଆଲଂବ୍ଯ ଵେଶ୍ମନି ନିଶି ସଂଧ୍ଯାଯାଂ ଵିଶିଖାସୁ ଚ
ନହେଲେ ଦିନେ ସହରରେ ଦଢ଼ିଅ, କିମ୍ବା ନିଜ କାମ କର, ଘରେ ରାତିରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ କିମ୍ବା ଦ୍ୱାରମୁହଁରେ ଭିତରେ ଭିତରେ ରହ।
କୃତ୍ଵାନ୍ଯଵେଷମାତ୍ମାନଂ ଯୈଃ କୈରପ୍ଯୁପଭୁଜ୍ଯତେ । ଅଥ ଵାଚ୍ଯପ୍ରଭାଵେଣ ଶଂକିତା ଯୋଗ୍ଯମାହରେତ୍
ନିଜକୁ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି, କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗିତା ହୁଏ; କିମ୍ବା ଖୋଲାସା ହେବାର ଭୟରେ ଯଥୋଚିତ କଥା ଚୟନ କରେ।
ଅଜ୍ଞାତଂ ଚ ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ରମଯେଦେଵ ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ନାରୀସମକ୍ଷଂ ଲବ୍ଧେ ତୁ ଦ୍ରଵିଣେ ହ୍ଯେତଦିଷ୍ଯତେ
ଅଜଣା ଘରକୁ ଯାଇ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ; ଜଣେ ଜିଅ ଧନ ପାଇଲେ, ଏହି ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତସ୍ମାନ୍ମଯାପି ଭଵତୋ ନ ଵିଚାରପ୍ରଯୋଜନମ୍ । ଶୋଣ ଉଵାଚ- ଏଵମେତନ୍ନ ସଂଦେହୋ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଠ ଦୂରତଃ
ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଖରେ ଆଉ କିଛି ପଚାରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଶୋଣ କହିଲେ— ଠିକ୍ କହିଲ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମେ ଯାଅ, ଦୂରେ ରୁହ।
ମଲମୂତ୍ରଵିସର୍ଗାର୍ଥଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଗଚ୍ଛାମ୍ଯତଃ ପରମ୍ । ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ଶୋଣୋପି ଵସ୍ତ୍ରଖଂଡଂ ତ୍ଵକଲ୍ପଯତ୍
ମୁଁ ଏବେ ପାଖୁଆ କାମ ପାଇଁ ଯାଉଛି; ତାପରେ ଯିବି। ସେ ଯିବା ପରେ, ଶୋଣ ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ଖଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ।
ଏକୈକସ୍ମିଂସ୍ତତଃ ଖଂଡେ ତ୍ଵଗ୍ରହୀଦ୍ଦ୍ରଵିଣଂ ବହୁ । ସୈକତେ ତ୍ଵଵରଂ ଜାନୁଦଘ୍ନଂ କୃତ୍ଵା ତତସ୍ତତଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତ୍ର ଖଣ୍ଡରେ ସେ ବହୁ ଧନ ରଖିଲେ; ପରେ, ବାଳିରେ ଗୋଟିଏ ଜାଣୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗହିରା ଗଡ଼ି କଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତ୍ଵା ଧନଂ ପୂରଯିତ୍ଵା ଵିଷ୍ଠାଂ ଚକ୍ରେ ତତୋପରି । ଵସ୍ତ୍ରାଧାରଂ ଘଟଂ ତଂ ଚ ପ୍ରତିଚିକ୍ଷେପ କୁତ୍ରଚିତ୍
ସେଇ ଗଡ଼ିରେ ଧନ ଫେଙ୍ଗି, ମାଟି ଦେଇ ଭରିଦେଲେ, ତା'ଉପରେ ପାଖୁଆ କଲେ; ବସ୍ତ୍ରରେ ମୁଡ଼ିଥିବା ଘଟିଟିକୁ ମଧ୍ୟ କେଉଁସିଠିକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସର୍ଵମଜ୍ଞାତଵତ୍କୃତ୍ଵା ସ୍ନାନାଯ ପ୍ରଯଯୌ ମୁନିଃ । ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ତତଃ ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍
ସବୁ କାମ କିଛି ଘଟିନଥିବା ପରି କରି, ମୁନି ନହାଇବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ'ଠାରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନହାଇ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଗଚ୍ଛେତି ଭର୍ତ୍ରା ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ସ୍ଵଵେଶ୍ମାଭ୍ଯାଗମତ୍ସତୀ । ଏତାମେକାକିନୀଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମାରୀଚୋ ନାମ ରାକ୍ଷସଃ
ପତି କହିଲେ— ଯାଅ, ତେଣୁ ସେ ସତୀ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକାକି ଥିବାକୁ ଦେଖି, ମାରୀଚ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଆସିଲା।