ଏନସୋ ମୁଚ୍ଯତେ ଚୋରଃ ଶୂଲାରୋପଣମାତ୍ରତଃ । ଏଵମାଭାଷ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଂ ତଂ ଶୂଲପ୍ରୋତମକଲ୍ପଯତ୍
କେବଳ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇଲେ ଚୋର ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ । ଏଭଳି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ।
ଶୂଲଂ ସ୍କଂଧଗତଂ କୃତ୍ଵା ଦୂତାନ୍ସଂଗ୍ରଥ୍ଯ ରଜ୍ଜୁନା । ପାଦଶୃଂଖଲଵିନ୍ଯସ୍ତାନାଦାଯ ନୃପମଧ୍ଯଗାତ୍
ଶୂଳଟିକୁ କନ୍ଧରେ ରଖି, ଦୂତମାନେଙ୍କୁ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧି, ଯେଉଁମାନେ ପାଏଁ ଶୃଙ୍ଖଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ସେମାନେକୁ ନେଇ, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ ।
ଵିମାନଵରମାରୋପ୍ଯ ଗୀତଵାଦ୍ଯସୁଶୋଭିତମ୍ । ଵୀରାଂତିକମଥୋ ଗତ୍ଵା ସର୍ଵମସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ତାପରେ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସାଇ, ସେ ବୀରାନ୍ତିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ।
ଵୀରଭଦ୍ରୋପି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶଂକରାଯାମିତାତ୍ମନେ । ନାନାମୁନିଗଣୈର୍ଦେଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରଃ ସୁରୈଃ
ବୀରଭଦ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମାନେ, ଦେବମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ କଥା ଅପାର ଆତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ।
ସେଵ୍ଯମାନାଯ ଦେଵାଯ ପାର୍ଵତୀସହିତାଯ ଚ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ନିଵେଦ୍ଯାଥ ଶୂଲସ୍ଥଂମୃତ୍ଯୁମେଵ ଚ
ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇଲେ ଏବଂ ଶୂଳରେ ଥିବା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଅଗ୍ନ୍ଯାନନଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶିଵୋ ଵିଗର୍ହଯନ୍କଥଂ ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଗଣସାହସଂ କୃତମ୍ । ବିଭେଷି ମୃତ୍ଯୋର୍ନ କଥଂ ଯମାଧିକାଦ୍ଵଦସ୍ଵ ସର୍ଵଂ ପରମାର୍ଥତୋ ମେ
ବୀରଭଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ନିରବ ହେଲେ । ଶିବ, ଅଗ୍ନିମୁଖ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଭଡ଼ାଇ କହିଲେ: "ମୋର ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ସାହସ କେମିତି କଲୁ? ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଯମଙ୍କ ଆଧିକାରକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁନାହ? ସତ୍ୟସତ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ ।"
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଵହ୍ନିମୁଖୋଽତିରୋଷୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନନର୍ତ ହର୍ଷାତ୍ । ଉଵାଚ ଚୌର୍ଯଂ କୃତମେଵ ମୃତ୍ଯୁନା ତଦେଷ ଶୂଲେଽପି ମଯା ପ୍ରରୋହିତଃ
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଗ୍ନିମୁଖ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ । ସେ କହିଲେ: "ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚୋରି ହୋଇଥିଲା, ଏହି ଦୋଷରେ ଆପଣ ମୋତେ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇଛନ୍ତି ।"
ଵିମୋଚଯାମାସ ଶିଵୋପି ମୃତ୍ଯୁଂ ଦୂତାନଶେଷାନ୍ନିରୁଜଶ୍ଚକାର । ମୃତ୍ଯୁଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଶିଵୋ ବଭାଷେ ମନ୍ନାମ ଏଷାଂ ମରଣେ ସମାସ୍ତେ
ଶିବ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିଲେ, ତାହା ଦୂର କଲେ । ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିବ କହିଲେ: "ଏମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବେଳେ, ମୋର ନାମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।"
ମଚ୍ଚେତସାମନ୍ଯଧିଯାଂ ଚ ନାମହୀନାକ୍ଷରଂ ଵାଧିକଵର୍ଣଯୁକ୍ତମ୍ । ମମୈଵ ଲୋକଂ ପ୍ରଦଦାମି ସତ୍ଯଂ ହ୍ଯନେନ ନାମ ପ୍ରହରେତି ଭାଷିତମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ମୋତେ ଲାଗିଛି କିମ୍ବା ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଏକ ଅକ୍ଷର ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ସେମାନେକୁ ମୋର ଲୋକ ଦେଉଛି; ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ଶବ୍ଦ ।
ପ୍ରଶବ୍ଦମାତ୍ରଂ ତ୍ଵଧିକଂ ହରେତିପଦପ୍ରଦଂ ଵୈ ପଦମୀରଯଂତି । ଆରାଦମୂଂସ୍ତ୍ଵଂ ଜପତୋ ନମସ୍ଵ ମଦୀଯଵାକ୍ଯଂ ଚ ଯମଂ ଵଦସ୍ଵ
ମୋର ନାମ କିମ୍ବା 'ହର' ଶବ୍ଦ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ପଦ ପାଇଥାଏ । ଦୂରରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜପ କରନ୍ତି, ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନନ୍ତି—ଏହି କଥା ଯମଙ୍କୁ କୁହ ।
ନତିଂ ଯତିଂ କୀର୍ତିମୁପାସ୍ତିମାଶ୍ରିତା ଦାସ୍ଯଂ ଚ କୈଂକର୍ଯ୍ଯମଥ ଶ୍ରୁତିଂଵଦାଃ । ପଂଚାକ୍ଷରୋକ୍ତିଂ ଶତରୁଦ୍ରିଯୋକ୍ତିଂ ଶିଵସ୍ଯ କୁର୍ଵଂତି ନ ତେ ଵିଚାର୍ଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଦନା, ତପସ୍ୟା, କୀର୍ତି, ଭକ୍ତି, ଦାସ୍ୟ, ସେବା କିମ୍ବା ଶ୍ରୁତି ପାଠ କରନ୍ତି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଶତରୁଦ୍ରିୟ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଚାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ।
ମନ୍ନାମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଵିଭୂତିଧାରଣୋ ମମାଗ୍ରତୋ ଯସ୍ତୁ ପୁରାଣଵକ୍ତା । ସର୍ଵେଷୁ ପାପେଷ୍ଵପି ତେଷୁ ସତ୍ସୁ ପ୍ରଶାସ୍ମ୍ଯହଂ ନୈଵ ଯମାଧିକାରଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୋର ନାମ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, ବିଭୂତି ଧାରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ପୁରାଣ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେପରି ପାପୀ ହେଉନାହିଁ, ମୁଁ ସେମାନେ ଉପରେ ଆଧିକାର କରେ, ଯମଙ୍କର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ ।
ଯେ ଚାପି ପାପାନ୍ଵିତମାଯିନୋ ନରାଃ ପରାନ୍ନଵସ୍ତ୍ରାଦିଵଧୂଭୁଜଶ୍ଚ । ଵାରାଣସୀମୃତ୍ଯୁପରାଶ୍ଚ ଯେ ଵୈ ଶ୍ରୀଶୈଲମର୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ ନ ତେ ଵିଚାର୍ଯାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ପାପୀ, ଠକେଇବାଳା, ଅନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଜନାନୀ ଭୋଗ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବାରାଣସୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରୀଶୈଳରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଚାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ।
ଯୂକାଶ୍ଚ ଦଂଶା ଅପି ମତ୍କୁଣାଶ୍ଚ ମୃଗାଦଯଃ କୀଟପିପୀଲିକାଶ୍ଚ । ସରୀସୃପା ଵୃଶ୍ଚିକଶୂକରାଶ୍ଚ କାଶୀମୃତାଃ ଶଂକରମାପ୍ନୁଵଂତି
ଯୁକା, ମାଛି, ଖଟମାସି, ପଶୁ, କୀଟ, ପିଲାପୋକ, ସରିସୃପ, ବିଛି, ଶୁଆ—ଯେଉଁମାନେ କାଶୀରେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଇଦଂ ନାମଗୃଣନ୍ଧ୍ଯାଯେଦ୍ଯୋ ଵୈ ହୃତ୍ପଦ୍ମମଂଦିରେ । ତ୍ରିଯଂବକଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ସୋମଂ ସୋମାର୍ଦ୍ଧଭୂଷଣମ୍
ଯେଉଁଠି ହୃଦୟର କମଳ ମନ୍ଦିରରେ ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ତିନି ଆଖିଅଳି, ବିକଳ ନୟନ, ସୋମ, ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁ ଭୂଷିତ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ ।
ତ୍ରିନେତ୍ରକଂ ତ୍ରଯୀନେତ୍ରଂ ସୋମସୂର୍ଯାଗ୍ନିଲୋଚନମ୍ । ତଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥୋ ଭଵମୃତ୍ଯୋ ମମାଜ୍ଞଯା
ତିନି ଆଖିଅଳି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ନୟନ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ବନ୍ଦନା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରେ ।
ଅଥାକର୍ଣ୍ଯ ଶିଵପ୍ରୋକ୍ତଂ ମୃତ୍ଯୁସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍ । ନମସ୍ତେ ଦେଵତାନାଥ ନମସ୍ତେ ଦେଵମୂର୍ତଯେ
ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୃତ୍ୟୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: "ଦେବମାନେଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦେବତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର ।"
ସର୍ଵଜ୍ଞାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ । ଅଥ ଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରାହ ଵରଂ ଵୃଣୁ
"ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଶୁମାନେଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।" ତାପରେ ମହାଦେବ ଦେବ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏକ ଵର ମାଗ ।"
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ମୃତ୍ଯୁର୍ଵରମଯାଚତ । ତ୍ଵଦୀଯଂ ପାଲଯ ଵିଭୋ ମାଂ ଚ ଶଂକର ପାପିନମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ମୋତେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶଙ୍କର, ଯଦିଓ ମୁଁ ପାପୀ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁମୀଶୋ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ । ଯମଲୋକଂ ଗତଃ ସୋପି ଯମାଯାଶେଷମୁକ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯାଅ, ମୋ ପୁଅ।' ସେ ଯମର ଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ଯମଙ୍କୁ କୁହିଲେ।
ଶଂଭୁରୁଵାଚ- ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନମନୁତ୍ତମମ୍ । ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଯାତି ଶଂକରସନ୍ନିଧିମ୍
ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ— ଯେଉଁଠି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ କଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟକୁ ଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ପାତାଲଖଂଡେ ଶିଵରାଘଵସଂଵାଦେ ଏକାଦଶୋତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପାତାଳଖଣ୍ଡରେ ଶିବ ଓ ରାଘବଙ୍କ ସଂବାଦର ଏକଶଏଗ୍ୟାର ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶଂଭୁରୁଵାଚ- ଅଥାନ୍ଯଦପି ନିର୍ଵଚ୍ମି ପ୍ରମଦାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍ । ସୁତଯା ଦେଵରାତସ୍ଯ ଯତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ନାମକୀର୍ତନାତ୍
ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ— ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିବି, ଯାହାକୁ 'ପ୍ରମଦା କଥା' କୁହାଯାଏ। ଏହି କଥା ଦେବରାତଙ୍କ ଝିଅ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପାଇଥିଲେ।
ଦେଵରାତସୁତା ବାଲା କଲା ନାମାତିରୂପିଣୀ । ଧନଂଜଯସୁତସ୍ଯାସୀଦ୍ଭାର୍ଯା ଶୋଣସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ଦେବରାତଙ୍କ ଝିଅ କଳା ନାମର ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଝିଅ ଥିଲେ। ସେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁଅ ଶୋଣଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ।
ତାଵୁଭୌ ନିଯତୌ ନିତ୍ଯଂ ଧର୍ମ୍ମୈକପ୍ରଵଣୌ ଶୁଭୌ । ଲବ୍ଧଵଂତୌ ନିଧିମଥୋ ଗଂଗାସ୍ନାନାଯ ତୌ ଗତୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ସଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲେ। ଏକ ଧନର ମାଳିକ ହେବା ପରେ, ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵାହପତିତେ କୂଲେ ମୃତ୍ତିକାନଯନାଯତୌ । କୂଲାଦାଦାଯ ମୃଲ୍ଲୋଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟଵଂତୌ ମହାଘଟମ୍
ନଦୀ ପାରେ ପାଣି ବହୁଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ ମାଟି ଆଣିବାକୁ ଗଲେ। ପାରରୁ ଏକ ମାଟିର ଗଠି ନେଇ, ସେମାନେ ଏକ ବଡ଼ ଘଡ଼ା ଦେଖିଲେ।
ରାଜତଂ ଚୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵପାଷାଣମଥ ଶୋଣଃ ପ୍ରିଯାଂ ଵଚଃ । ଇଦମାହ କଥଂ କାର୍ଯଂ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ହି ନୋ ହିତମ୍
ଘଡ଼ା ଭିତରେ ଏକ ଚାଁଦିର ଟୁକୁଡ଼ା ଓ ଏକ ପାଥର ଥିଲା। ତେବେ ଶୋଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହା ସହ କଣ କରିବା ଉଚିତ? କଣ କଲେ ଆମ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ?'
ଭାର୍ଯୋଵାଚ- ନ ନାରୀମତମାଲଂବ୍ଯ କିଂଚିତ୍କାର୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍ । ନ ଚ ନାର୍ଯା ଚରେଦ୍ଗୁହ୍ଯମପ୍ରିଯଂ ଵାଥ କିଂଚନ
ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ— ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ମତ ଭରସା କରି କୌଣସି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏବଂ ଜଣେ ନାରୀ ଗୁପ୍ତ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଦି ନାରୀସମକ୍ଷଂ ତୁ ଦ୍ରଵିଣଂ ଦୃଷ୍ଟିମାପତେତ୍ । ଵଂଚଯୀତ ତଥା ନାରୀ ଈଦୃଶୈର୍ଵାକ୍ଯସଂଚଯୈଃ
ଯଦି ଜଣେ ନାରୀ ସାମ୍ନାରେ ଧନ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ଏପରି କଥା କହି ଠକାଇପାରେ।
ଅସ୍ମାଭିର୍ନ ହି ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯଂ କିଂ ଵା ତତ୍ର ହି ତିଷ୍ଠତି । ଦ୍ରଵିଣଂ ଚେନ୍ନ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯଂ ବାଧୋଦର୍କଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆମେ ଏହାକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ସେଠାରେ କଣ ଅଛି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆମେ ଧନକୁ ଦେଖିବା ନାହିଁ, ତେବେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ହେବ ନାହିଁ।