ନିର୍ଜୀଵମଭଵତ୍ସ୍ଥାନଂ ସମଂତାଦ୍ଦଶଯୋଜନମ୍ । ଅଥ ମୃତ୍ଯୁଦିନଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ତାଙ୍କର ରହିବା ସ୍ଥାନ ଦଶ ଯୋଜନ ଚାରିପାଖରେ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଗଲା। ପରେ ସେଇ ରାଜା, ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦିନ ଆସିଗଲା।
ମୃତ୍ଯୁକାଲେଥ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ନାତଂ ଭୂମିଗତଂ ନୃପମ୍ । ତସ୍ଯ ଚାନୁଚରାଃ ସର୍ଵେ ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥିରେ
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ରାଜା ସ୍ନାନ କରି ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସହଚରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସୁରାପଃ ସଚିଵଃ ପ୍ରାହ କିଂ କାର୍ଯଂ ମମ ଚାଦିଶ । ଅଥ ରାଜା ତଥା ଶକ୍ତୋ ନିର୍ଗତାଯୁସ୍ତଦାର୍ଦିତଃ
ସୁରାପ ନାମକ ମନ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ, 'ମୋତେ କଣ କରିବାକୁ କହିବେ?' ତାପରେ ରାଜା, ଶକ୍ତି ହରାଇ, ଆୟୁ ଶେଷ ହେଉଥିବାବେଳେ,
ନାଭେରଧସ୍ତୁ କ୍ଷୀଣାସୁଃ କଥଂଚିଦ୍ଵାକ୍ଯମୁକ୍ତଵାନ୍ । ତ୍ଵଂ ସର୍ଵକାଲେ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ର ପ୍ରହରପ୍ରାହରାହର
ନାଭି ତଳେ ଶ୍ବାସ କମିଯିବା ସମୟରେ, କିଛି ଭାବେ କହିଲେ, 'ତୁମେ ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ଦାନବନାୟକ, ପ୍ରତି ପହରେ ଖାଦ୍ୟ ଆଣ।'
ଇତ୍ଯଥୋକ୍ତ୍ଵା ମମାରାସୌ ଯମଦୂତାଃ ସମାଯଯୁଃ । ଵିଚିତ୍ରଂ ବଂଧନେ ଯତ୍ନଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଡନତତ୍ପରାଃ
ଏଭଳି କହି ସେ ମରିଗଲେ। ଯମଦୂତମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାନ୍ଧିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମାରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଚୂର୍ଣିତା ବଂଧପାଶାଶ୍ଚ ହେତିଦଂଡାଶ୍ଚ ଚୂର୍ଣିତାଃ । ତଦ୍ଗାତ୍ରସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେ ଚ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ବାନ୍ଧିବା ପାଶ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହସ୍ତିଆସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଛୁଇଁବାମାତ୍ରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା।
ଅଥାଯାତଃ ସ୍ଵଯଂ ମୃତ୍ଯୁଃ ପାଶେନୈନମଯୋଜଯତ୍ । ମୃତ୍ଯୁପାଶମପିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁରଚିଂତଯତ୍
ତାପରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ପାଶରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ସର୍ଵମର୍ତ୍ଯମୃତିର୍ଦୃଷ୍ଟା ଦୃଷ୍ଟା ନୈତାଦୃଶୀ କ୍ଵଚିତ୍ । ଇତି ଚିଂତାପରେ ମୃତ୍ଯୌ ଜ୍ଵାଲାଵକ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସମସ୍ତ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଦେଖିନଥିଲି। ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଥିବା ସମୟରେ, ଜ୍ୱାଳାମୁଖ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସିଲେ।
ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ନିର୍ଦିଷ୍ଟଃ ସହସାଯାଚ୍ଚ ଶୂଲଭୃତ୍ । ଜ୍ଵାଲାଵକ୍ତ୍ରମଥାଲୋକ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ପଲାଯଯୌ
ବୀରଭଦ୍ର ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ହଠାତ୍ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କଲେ। ଜ୍ୱାଳାମୁଖଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ତୁରନ୍ତ ପଳାଇଗଲେ।
ପଲାଯମାନଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁଂ ଵହ୍ନିମୁଖସ୍ତଦା । ଅରେ ରେ ଚୋର ଚୋର ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠ କ୍ଵ ଯାସ୍ଯସି
ସେଇ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ଅଗ୍ନିମୁଖ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ଅରେ ଚୋର, ଚୋର! ତୁମେ ରୁହ, ରୁହ! କେଉଁଠି ଯିବୁ?'
ଏନସୋ ମୁଚ୍ଯତେ ଚୋରଃ ଶୂଲାରୋପଣମାତ୍ରତଃ । ଏଵମାଭାଷ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଂ ତଂ ଶୂଲପ୍ରୋତମକଲ୍ପଯତ୍
କେବଳ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇଲେ ଚୋର ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ । ଏଭଳି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ।
ଶୂଲଂ ସ୍କଂଧଗତଂ କୃତ୍ଵା ଦୂତାନ୍ସଂଗ୍ରଥ୍ଯ ରଜ୍ଜୁନା । ପାଦଶୃଂଖଲଵିନ୍ଯସ୍ତାନାଦାଯ ନୃପମଧ୍ଯଗାତ୍
ଶୂଳଟିକୁ କନ୍ଧରେ ରଖି, ଦୂତମାନେଙ୍କୁ ରସ୍ସୀରେ ବାନ୍ଧି, ଯେଉଁମାନେ ପାଏଁ ଶୃଙ୍ଖଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ସେମାନେକୁ ନେଇ, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ ।
ଵିମାନଵରମାରୋପ୍ଯ ଗୀତଵାଦ୍ଯସୁଶୋଭିତମ୍ । ଵୀରାଂତିକମଥୋ ଗତ୍ଵା ସର୍ଵମସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ତାପରେ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବସାଇ, ସେ ବୀରାନ୍ତିକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ।
ଵୀରଭଦ୍ରୋପି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶଂକରାଯାମିତାତ୍ମନେ । ନାନାମୁନିଗଣୈର୍ଦେଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରଃ ସୁରୈଃ
ବୀରଭଦ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମାନେ, ଦେବମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ କଥା ଅପାର ଆତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ ।
ସେଵ୍ଯମାନାଯ ଦେଵାଯ ପାର୍ଵତୀସହିତାଯ ଚ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ନିଵେଦ୍ଯାଥ ଶୂଲସ୍ଥଂମୃତ୍ଯୁମେଵ ଚ
ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇଲେ ଏବଂ ଶୂଳରେ ଥିବା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵୀରଭଦ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଅଗ୍ନ୍ଯାନନଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶିଵୋ ଵିଗର୍ହଯନ୍କଥଂ ତ୍ଵଯୈତଦ୍ଗଣସାହସଂ କୃତମ୍ । ବିଭେଷି ମୃତ୍ଯୋର୍ନ କଥଂ ଯମାଧିକାଦ୍ଵଦସ୍ଵ ସର୍ଵଂ ପରମାର୍ଥତୋ ମେ
ବୀରଭଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ନିରବ ହେଲେ । ଶିବ, ଅଗ୍ନିମୁଖ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଭଡ଼ାଇ କହିଲେ: "ମୋର ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ସାହସ କେମିତି କଲୁ? ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଯମଙ୍କ ଆଧିକାରକୁ କାହିଁକି ଭୟ କରୁନାହ? ସତ୍ୟସତ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ ।"
ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଵହ୍ନିମୁଖୋଽତିରୋଷୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନନର୍ତ ହର୍ଷାତ୍ । ଉଵାଚ ଚୌର୍ଯଂ କୃତମେଵ ମୃତ୍ଯୁନା ତଦେଷ ଶୂଲେଽପି ମଯା ପ୍ରରୋହିତଃ
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଅଗ୍ନିମୁଖ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ । ସେ କହିଲେ: "ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚୋରି ହୋଇଥିଲା, ଏହି ଦୋଷରେ ଆପଣ ମୋତେ ଶୂଳରେ ଚଢ଼ାଇଛନ୍ତି ।"
ଵିମୋଚଯାମାସ ଶିଵୋପି ମୃତ୍ଯୁଂ ଦୂତାନଶେଷାନ୍ନିରୁଜଶ୍ଚକାର । ମୃତ୍ଯୁଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଶିଵୋ ବଭାଷେ ମନ୍ନାମ ଏଷାଂ ମରଣେ ସମାସ୍ତେ
ଶିବ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଥିଲେ, ତାହା ଦୂର କଲେ । ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିବ କହିଲେ: "ଏମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବେଳେ, ମୋର ନାମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।"
ମଚ୍ଚେତସାମନ୍ଯଧିଯାଂ ଚ ନାମହୀନାକ୍ଷରଂ ଵାଧିକଵର୍ଣଯୁକ୍ତମ୍ । ମମୈଵ ଲୋକଂ ପ୍ରଦଦାମି ସତ୍ଯଂ ହ୍ଯନେନ ନାମ ପ୍ରହରେତି ଭାଷିତମ୍
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ମୋତେ ଲାଗିଛି କିମ୍ବା ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଏକ ଅକ୍ଷର ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ୍ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ସେମାନେକୁ ମୋର ଲୋକ ଦେଉଛି; ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ଶବ୍ଦ ।
ପ୍ରଶବ୍ଦମାତ୍ରଂ ତ୍ଵଧିକଂ ହରେତିପଦପ୍ରଦଂ ଵୈ ପଦମୀରଯଂତି । ଆରାଦମୂଂସ୍ତ୍ଵଂ ଜପତୋ ନମସ୍ଵ ମଦୀଯଵାକ୍ଯଂ ଚ ଯମଂ ଵଦସ୍ଵ
ମୋର ନାମ କିମ୍ବା 'ହର' ଶବ୍ଦ ମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ପଦ ପାଇଥାଏ । ଦୂରରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜପ କରନ୍ତି, ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ମୋର ଆଜ୍ଞା ମାନନ୍ତି—ଏହି କଥା ଯମଙ୍କୁ କୁହ ।
ନତିଂ ଯତିଂ କୀର୍ତିମୁପାସ୍ତିମାଶ୍ରିତା ଦାସ୍ଯଂ ଚ କୈଂକର୍ଯ୍ଯମଥ ଶ୍ରୁତିଂଵଦାଃ । ପଂଚାକ୍ଷରୋକ୍ତିଂ ଶତରୁଦ୍ରିଯୋକ୍ତିଂ ଶିଵସ୍ଯ କୁର୍ଵଂତି ନ ତେ ଵିଚାର୍ଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଦନା, ତପସ୍ୟା, କୀର୍ତି, ଭକ୍ତି, ଦାସ୍ୟ, ସେବା କିମ୍ବା ଶ୍ରୁତି ପାଠ କରନ୍ତି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଶତରୁଦ୍ରିୟ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଚାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ।
ମନ୍ନାମରୁଦ୍ରାକ୍ଷଵିଭୂତିଧାରଣୋ ମମାଗ୍ରତୋ ଯସ୍ତୁ ପୁରାଣଵକ୍ତା । ସର୍ଵେଷୁ ପାପେଷ୍ଵପି ତେଷୁ ସତ୍ସୁ ପ୍ରଶାସ୍ମ୍ଯହଂ ନୈଵ ଯମାଧିକାରଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୋର ନାମ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ, ବିଭୂତି ଧାରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ପୁରାଣ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେପରି ପାପୀ ହେଉନାହିଁ, ମୁଁ ସେମାନେ ଉପରେ ଆଧିକାର କରେ, ଯମଙ୍କର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ ।
ଯେ ଚାପି ପାପାନ୍ଵିତମାଯିନୋ ନରାଃ ପରାନ୍ନଵସ୍ତ୍ରାଦିଵଧୂଭୁଜଶ୍ଚ । ଵାରାଣସୀମୃତ୍ଯୁପରାଶ୍ଚ ଯେ ଵୈ ଶ୍ରୀଶୈଲମର୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ ନ ତେ ଵିଚାର୍ଯାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକେ ପାପୀ, ଠକେଇବାଳା, ଅନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଜନାନୀ ଭୋଗ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବାରାଣସୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରୀଶୈଳରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଚାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ।
ଯୂକାଶ୍ଚ ଦଂଶା ଅପି ମତ୍କୁଣାଶ୍ଚ ମୃଗାଦଯଃ କୀଟପିପୀଲିକାଶ୍ଚ । ସରୀସୃପା ଵୃଶ୍ଚିକଶୂକରାଶ୍ଚ କାଶୀମୃତାଃ ଶଂକରମାପ୍ନୁଵଂତି
ଯୁକା, ମାଛି, ଖଟମାସି, ପଶୁ, କୀଟ, ପିଲାପୋକ, ସରିସୃପ, ବିଛି, ଶୁଆ—ଯେଉଁମାନେ କାଶୀରେ ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଇଦଂ ନାମଗୃଣନ୍ଧ୍ଯାଯେଦ୍ଯୋ ଵୈ ହୃତ୍ପଦ୍ମମଂଦିରେ । ତ୍ରିଯଂବକଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ସୋମଂ ସୋମାର୍ଦ୍ଧଭୂଷଣମ୍
ଯେଉଁଠି ହୃଦୟର କମଳ ମନ୍ଦିରରେ ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ତିନି ଆଖିଅଳି, ବିକଳ ନୟନ, ସୋମ, ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁ ଭୂଷିତ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ ।
ତ୍ରିନେତ୍ରକଂ ତ୍ରଯୀନେତ୍ରଂ ସୋମସୂର୍ଯାଗ୍ନିଲୋଚନମ୍ । ତଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥୋ ଭଵମୃତ୍ଯୋ ମମାଜ୍ଞଯା
ତିନି ଆଖିଅଳି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ନୟନ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ବନ୍ଦନା କଲେ ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରେ ।
ଅଥାକର୍ଣ୍ଯ ଶିଵପ୍ରୋକ୍ତଂ ମୃତ୍ଯୁସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍ । ନମସ୍ତେ ଦେଵତାନାଥ ନମସ୍ତେ ଦେଵମୂର୍ତଯେ
ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୃତ୍ୟୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: "ଦେବମାନେଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦେବତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର ।"
ସର୍ଵଜ୍ଞାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପଶୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ । ଅଥ ଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରାହ ଵରଂ ଵୃଣୁ
"ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପଶୁମାନେଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।" ତାପରେ ମହାଦେବ ଦେବ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏକ ଵର ମାଗ ।"
ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ମୃତ୍ଯୁର୍ଵରମଯାଚତ । ତ୍ଵଦୀଯଂ ପାଲଯ ଵିଭୋ ମାଂ ଚ ଶଂକର ପାପିନମ୍
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ମୋତେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶଙ୍କର, ଯଦିଓ ମୁଁ ପାପୀ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁମୀଶୋ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ । ଯମଲୋକଂ ଗତଃ ସୋପି ଯମାଯାଶେଷମୁକ୍ତଵାନ୍
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।' ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯାଅ, ମୋ ପୁଅ।' ସେ ଯମର ଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ଯମଙ୍କୁ କୁହିଲେ।