ଯେନ ପୁଣ୍ଯଂ କୃତଂ ପାପଂ ତେନ ଭୋଗ୍ଯଂ ହି ତତ୍ଫଲମ୍ । ଲୁବ୍ଧକ ଉଵାଚ- ଅଶୌଚାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଧର୍ମାଣାମେକକର୍ତୃକମ୍
"ଯିଏ ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପ କରେ, ସେଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଫଳ ସେଉଁଠି ଭୋଗ କରେ।" ଶିକାରୀ କହିଲା—"ସମସ୍ତ ଅଶୁଚି କାମରେ ଏକମାତ୍ର କର୍ତ୍ତା ଥାଏ।"
ମାହେଶ୍ଵରାଣାଂ ଧର୍ମାଣାଂ ଫଲଂ ଚ ଦ୍ଵିବହୁଷ୍ଵପି । ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ଶତାର୍ଭକଃ
"ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଧର୍ମର ଫଳ ଯଦିଓ ବହୁ ପ୍ରକାର, ସେତେବେଳେ ଶତାର୍ଭକ ସହିତ ବୀରଭଦ୍ର ଆସିପହଁଚିଲେ।"
ନାନାକୋଟିଗଣୋପେତୋ ଏହି ଲୁବ୍ଧକବଂଧୁଯୁକ୍ । ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଚ ତଥା ସଭାର୍ଯୋ ଜ୍ଞାତିବଂଧୁଯୁକ୍
ବିଭିନ୍ନ କୋଟି ସହଯୋଗୀ ସହିତ, ସେ କହିଲେ, "ଆସ, ଶିକାରୀ, ତୋର ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାତିବନ୍ଧୁ ସହିତ, ସେସବୁ ପୂରଣ ହେବ।"
ଆରୁହ୍ଯେଦଂ ଵିମାନଂ ଚ ଶିଵଂ ଗଚ୍ଛ ଶିଵଂ ତୁ ଵଃ । ଅଥ ତଦ୍ଵଚନାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶିଵଲୋକଂ ଵିମାନଗଃ
"ଏହି ବିମାନରେ ଚଢ଼, ଶିବଙ୍କୁ ଯାଅ; ଶିବ ତୁମର।" ତାଙ୍କର କଥା ଅନୁସାରେ, ସେ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଶିବଲୋକକୁ ପହଁଚିଲା।
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ- ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମୀଶପୂଜାଂ ସମାଚର । ଵିମୁକ୍ତପାପବଂଧସ୍ତ୍ଵଂ ଶିଵଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ—"ତୁମେ ସବୁଦିନ ଦେଖିଛ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୂଜା କରିଛ; ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ତୁମେ ଶିବଲୋକକୁ ଯିବ।"
ଯଦି ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯଂ ମାର୍ଜଯେଶାଂ ଗଣଂ ନୃପ । ଗୋମଯୋଦକଲେପଂ ଚ ନିତ୍ଯମେଵ ସମାଚର
"ଯଦି ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରୁଛ, ରାଜା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗଣଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କର, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଗୋମୟ ଓ ପାଣି ଦେଇ ପବିତ୍ରତା କର।"
ଏତାଵତା ଭୂମିରାଜ୍ଯଂ ଧ୍ରୁଵଂ ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯାଵଦାଯୁଶ୍ଚ ତେ ରାଜ୍ଯମଂତେ ଶିଵପଦଂ ଭଵେତ୍
"ଏହିପରି କରିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଭୂମିର ରାଜ୍ୟ ପାଇବ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆୟୁ ଅଛି, ରାଜ୍ୟ କରିବ, ଶେଷରେ ଶିବଙ୍କ ପଦ ପାଇବ।"
ନୈତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଭଵେଦ୍ରାଜ୍ଯସଂସିଦ୍ଧିରନୁମୃତ୍ଯୁତଃ । ଅତୋ ଦେହାଂତରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶିଵସେଵାପ୍ରଭାଵତଃ
"ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାଜ୍ୟର ସିଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ; ତେଣୁ, ଅନ୍ୟ ଦେହ ପାଇଲେ, ଶିବସେବାର ପ୍ରଭାବରେ—"
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ତେ ରାଜ୍ଯଂ ଶିଵଭକ୍ତିଃ ସ୍ଥିରା ତଥା । ଶଂଭୁରୁଵାଚ- ଅଥ କୃତ୍ଵା ତଥା ପୂଜାଂ ମୃତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତସ୍ତତଃ
ତୋର ରାଜ୍ୟ ଅବିଚଳ ରହିବ ଏବଂ ତୋର ଶିବଭକ୍ତି ମଜବୁତ ରହିବ। ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ — ସେ ଭଳି ପୂଜା କରି, ସେ ମରିଗଲା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲା।
ରାଜଜନ୍ମପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଚକ୍ରେ ଶିଵେରତଃ । କଦାଚିଦଥ ଦେଵସ୍ଯ ଗୃହମଭ୍ଯଗମନ୍ନୃପଃ
ପୁଣି ରାଜା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଶିବରେ ଆସକ୍ତି ସହିତ ରାଜ୍ୟ କରିଲେ। ଏକଦିନ ରାଜା ଦେବତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନାନାଦୀପସମୋପେତଂ ମଣିଭିର୍ନାଗରାଡିଵ । ଭଟାନାମଥ ସଂମର୍ଦ ଏକୋ ଦୀପୋ ପତନ୍ନୃପେ
ସେ ଘର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଦୀପ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଯେପରି ନାଗରାଜଙ୍କ ରାଜମହଳ। ତାପରେ, ପାଳାଙ୍କ ଭିଡରେ ଏକ ଦୀପ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ପଡିଗଲା।
ତଦାସୌ କୁପିତୋ ରାଜା ଦୀପମାଦାଯ ସତ୍ଵରମ୍ । ଦେଵାଲଯପୁରେ ରମ୍ଯେ ନ୍ଯକ୍ଷିପତ୍କୋପସଂଯୁତଃ
ସେତେବେଳେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଦୀପଟିକୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠାଇ, ରୋଷରେ ଶୋଭାମୟ ଦେବାଳୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ଦଗ୍ଧଂ ଦେଵଗୃହଂ ତେନ ଏନଶ୍ଚ ସମପଦ୍ଯତ । ଅଥ ତେନ ପୁନସ୍ତତ୍ର ଦଗ୍ଧଂ ଵେଶ୍ମଗୃହାଦିକମ୍
ସେ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଦେବମନ୍ଦିର ଜଳିଗଲା, ଏବଂ ରାଜା ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ପରେ ସେଠାରେ ଘରବାଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୃହ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଦେଲେ।
ନିର୍ମାପଯାମାସ ନୃପୋ ମହେଶାନମଥାଯଜତ୍ । ଅଥ ମୃତ୍ଯୁଦିନେ ପ୍ରାପ୍ତେ ରାଜାରାଧିତଶଂକରଃ
ପରେ ରାଜା ମନ୍ଦିରଟିକୁ ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରି ମହେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ମୃତ୍ୟୁର ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ ରାଜା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିଲେ।
ଭସ୍ମସ୍ନାଯୀ ଭସ୍ମଶାଯୀ ଜପନ୍ରୁଦ୍ରଂ ମମାର ହ । ଶିଵଲୋକଂ ଗତଃ ସୋଯଂ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଭାଷିତଃ
ସେ ଭସ୍ମରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଭସ୍ମରେ ଶୋଇଲେ, ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥା ହେଲେ।
ଭଵ ତ୍ଵଂ ଗଣଶାର୍ଦୂଲୋ ମମଵୈ ପରିଚାରକଃ । ଶାଙ୍କରାନ୍ମମ ନିର୍ଦେଶାଦାନଯସ୍ଵ ମମାଂତିକମ୍
ତୁମେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରମୁଖ ସେବକ ହେଉ, ମୋତେ ସେବା କର। ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ମୋ ଆଦେଶରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।
ଶିରୋହୀନୋ ଭଵାଂଶ୍ଚାପି ଜ୍ଵାଲାଵକ୍ତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସତୂଵାଚ ମହାତ୍ମାନଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ହେବ, ତୁମର ମୁଖ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବ। ସେ ପରେ ବୀରଭଦ୍ର, ମହାତ୍ମା ଓ ଗଣପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚକ୍ଷୁଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତଥା ଜିହ୍ଵା ନାସିକାସ୍ଯଂ ଶିରୋଗଣଃ । ଏତୈର୍ଵିନା ଵ୍ଯଵହୃତିଃ କଥଂ ମେ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି
ଚକ୍ଷୁ, କାନ, ଜିଭ, ନାକ, ମୁଖ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ — ଏହାମାନେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ କିପରି କାମ କରିପାରିବି?
ଅଭାଵେ ଶିରସଃ କିଂ ଵା ମଯା ପାପଂ କୃତଂ ଵିଭୋ । ଵୀରଭଦ୍ର ଉଵାଚ- ତ୍ଵଯୈଵ ସ୍ଵୀକୃତା ପୂର୍ଵଂ ଦେଵୀ ପରମସୁଂଦରୀ
ମୋର ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲେ, ମୁଁ କଣ ପାପ କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ? ବୀରଭଦ୍ର କହିଲେ — ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ନିଜେ ସେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲ।
ମହେଶଭଵନଂ ନିତ୍ଯଂ ଚାର୍ତୁଵର୍ଣକରଂଗକୈଃ । ସ୍ଵସ୍ତିକଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ନଂଦ୍ଯାଵର୍ତାଦିକଂ ଶୁଭମ୍
ତୁମେ ସଦା ମହେଶଙ୍କ ଘର ରଙ୍ଗିନ ହାତରେ, ଶୁଭ ସ୍ୱାସ୍ତିକ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ, ନନ୍ଦ୍ୟାବର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ସଜାଇଥିଲ।
ପଦ୍ମମୁତ୍ପଲମାଂଦୋଲ ପାଦୋ ଵ୍ଯଜନ ଚାମରେ । ତ୍ରିଶୂଲଂ ଶଂଖଚକ୍ରେ ଚ ଗଦାଧନୁରଥୈଵ ଚ
ପଦ୍ମ, ଉତ୍ପଳ, ଝୁଲା, ପାଦ, ବା ଚାମର, ତ୍ରିଶୂଳ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଏବଂ ରଥ ମଧ୍ୟ।
ତ୍ରିଶୂଲଂ ଡମରୁଂଖଡ୍ଗଂ ଵୃଷଂ ଭୃଂଗିରିଟିଂ ଶିଵମ୍ । ତଥାଷ୍ଟପତ୍ରଂ କମଲମନ୍ଯଦ୍ଯଂତ୍ରାଦିକଂ ତଥା
ତ୍ରିଶୂଳ, ଡମରୁ, ଖଡ୍ଗ, ବୃଷ, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝଣ୍ଡା, ଶିବ, ଅଷ୍ଟପତ୍ର ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ।
କଲ୍ପଯଂତୀ ପ୍ରତିଦିନଂ ସେଵତେ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍ । କଦାଚିଦଥ ସା ଵେଶ୍ଯା ଦେଵସଦ୍ମନ୍ଯୁପସ୍ଥିତା
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଏମିତି ତିଆରି କରି ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ସେ ବେଶ୍ୟା ଦେବସ୍ଥାନକୁ ଆସିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଞଃ କାରାଂକିକଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵଵେଶ୍ମ ସମାଵିଶତ୍ । ଅଥ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତତ୍ର ସ ଇଦଂ ଵାକ୍ଯମୁକ୍ତଵାନ୍
ରାଜାଙ୍କ ଚିହ୍ନିତ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତାକୁ ଦେଖି ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କାରାଙ୍କିକ ଉଵାଚ- ଏକାଂତସଂସ୍ଥିତା ଵେଶ୍ଯା ଯୁଵାହଂ ସ୍ଥଵିରଶ୍ଚ ନ । ସ୍ଥଵିରଂ ଵ୍ଯାଧିତଂ ଷଂଢମଶକ୍ତଂ ଧନଵର୍ଜିତମ୍
କାରାଚିହ୍ନିତ ବ୍ୟକ୍ତି କହିଲେ — ବେଶ୍ୟା ଏକା, ମୁଁ ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ ନୁହେଁ; ବୃଦ୍ଧ, ରୋଗୀ, ନପୁଂସକ, ଅସମର୍ଥ ଓ ଧନହୀନ —
ଅଦୀର୍ଘମେହନଂ ଦୀନଂ ପୁରୁଷଂ ଯୋଷିଦୁତ୍ସୃଜେତ୍ । ଅଶ୍ମଶ୍ରୁଲଂ ମଲଚ୍ଛନ୍ନଂ ଜଡଂ ଦୁର୍ଗଂଧିଦୂଷିତମ୍
ଅଳ୍ପ ମୁତ୍ର କରୁଥିବା, ଦୁଃଖୀ, ଯାହାକୁ ଜନାନୀ ଛାଡ଼ିଦିଏ; ପାଥର ଚୁଲି, ମଳରେ ଢାକା, ମୂଢ଼, ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଦୂଷିତ ପୁରୁଷ।
ସ୍ଵଲ୍ପମଵ୍ଯସନଂ ନାରୀ ଦୂରତଃ ପରିଵର୍ଜ୍ଜଯେତ୍ । ତସ୍ମାନ୍ମେ ଦୀଯତାଂ ଵେଶ୍ଯେ ମୈଥୁନଂ ଜୀଵଯାଶୁ ମାମ୍
ଏକ ନାରୀ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଦୁଃଖକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ। ଏହିକାରଣରୁ, ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ଜୀବନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସେଇ ବେଶ୍ୟା ସହ ମୋର ମିଳନ ଦିଅ।
ଵେଶ୍ଯୋଵାଚ- ନିଯତଃ ସର୍ଵଜାତୀନାମିହାମୁତ୍ର ସୁଖପ୍ରଦଃ । ପାତିଵ୍ରତ୍ଯଂ ପରୋ ଧର୍ମ୍ମଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାମିତି ହି ଶୁଶ୍ରୁମ
ବେଶ୍ୟା କହିଲେ— ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ, ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତିବ୍ରତ ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ଯାହା ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଯଦଧୀନା ଯଦା ଵେଶ୍ଯା ତଦା ନାନ୍ଯେନ ସଂଗତା । ପତିଵ୍ରତେତି ଵିଖ୍ଯାତା ତସ୍ମାତ୍ତଂ ପରିପାଲଯେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଏକ ବେଶ୍ୟା କାହାରୋ ଅଧୀନରେ ରହେ, ସେ ଅନ୍ୟ କାହା ସହ ମିଶେନି। ଏହିପରି ନାରୀ ପତିବ୍ରତା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତେଣୁ ସେ ଏହି ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
କାରାଂକିକ ଉଵାଚ- ଯଦି ଚୈଵଂ ମୃତିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ । ଅଥ ରାଜାଂତିକଂ ଗତ୍ଵା ରାଜାନମିଦମୁକ୍ତଵାନ୍
କାରାଙ୍କିକ କହିଲେ— ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ନୀତି ଅଛି, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ଏହା ପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଏହିପରି କହିଲେ।