ଇତ୍ଥଂ ସଂକଲ୍ପ୍ଯ ସ ତଥା ତୀକ୍ଷ୍ଣସ୍ଵଧିତିନାଦ୍ଭୁତମ୍ । ଚକ୍ରେ ତ୍ଵଚଂ ଦକ୍ଷପାଦଂ ତ୍ଵଚଂ ଚ୍ଛିତ୍ଵା କଟେରଧଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଦେଇ ଅଦ୍ଭୁତ କାମ କଲା—ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ପାଦର ଚର୍ମ କଟିଦେଲା, କଟିଠାରୁ ତଳେ।
ଵାମପାଦଂ ତଥା ଚକ୍ରେ କଟିପର୍ଯଂତମାଶୁଚ । ହୃଷ୍ଟଶ୍ଚାଵେପିତଶ୍ଚୈଵ ତତ ଊର୍ଧ୍ଵମଥାଚ୍ଛିନତ୍
ଏହିପରି, ସେ ବାମ ପାଦର ଚର୍ମ କଟିଦେଲା କଟି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଖୁସି ହେବା ସହିତ କମ୍ପିଥିବା ସେ, ସେଠାରୁ ଉପରକୁ ଚର୍ମ କଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା।
କରାଂସୋଦରହୃତ୍କଂଠତ୍ଵଚଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଲୁବ୍ଧକଃ । ମସ୍ତକସ୍ଯ ତ୍ଵଚଂ ଚାପି ନିର୍ବିଭେଦ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵାନ୍
ସେ ଶିକାରୀ, ତାଙ୍କର ହାତ, ପେଟ, ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠର ଚର୍ମ ଫାଟିଦେଲା, ଏବଂ ମୁଣ୍ଡର ଚର୍ମ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଫାଟିଦେଲା।
ତଯୋରଂତରତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗାତ୍ରଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଵର୍ତୁଲମ୍ । ଛିତ୍ତ୍ଵାଂଗୁଲି ସମାଦାଯ ଦେଵାଯାର୍ପିତଵାଂସ୍ତ୍ଵଚମ୍
ଏହିଭଳି, ସେ ଦୁଇଠି ଅଂଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଗୋଲାକାର ମାଂସ କଟି, କାଟିଦିଥିବା ଆଂଠିଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଚର୍ମ ଅର୍ପଣ କଲା।
ଆରାଦେଵ ତଥା ଦିଵ୍ଯରୂପଃ ସ୍ଵକ୍ଷଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ । ନାନାଭୂଷଣସଂଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଥିତୋ ଵିଯତି ଶାଙ୍କରଃ
ସେତେବେଳେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ସମ୍ନିପାତ ହେଲା—ଚାରିଟି ହାତ, ବିଭିନ୍ନ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଶାଙ୍କର।
ଅଥ ଶୈଵାଃ ସମାଯାତା ଦୂତାଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ । ଵିଚିତ୍ରମୁକୁଟାକାରାଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାଃ
ତାପରେ, ଶତ-ସହସ୍ର ଶୈବ ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ, ଅଦ୍ଭୁତ ମୁକୁଟ ଓ ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ତ୍ରିଶୂଲପାଣଯଃ ସର୍ଵେ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂନିଭାଃ । ଚତୁର୍ଭୁଜାଃ ସୁରୂପାଶ୍ଚ ଵିମାନଵରସଂସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଚାରିଟି ହାତ, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ସର୍ଵେ ସୂର୍ଯସମାଃ ଶାଂତା ରଂଭାଵତ୍ପ୍ରିଯଯା ଯୁତାଃ । ସୂନୁପତ୍ନୀବଲୋତ୍ସାହ ଵିଲାସସ୍ତ୍ରୀଶତାନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶାନ୍ତ, ରମ୍ଭା ପରି ପ୍ରିୟାମାନେ ସହିତ, ପତ୍ନୀ, ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଖେଳୁଥିବା ଶତଶଃ ମହିଳାମାନେ ଚାରିପାଖରେ।
ତେଜସା ସୂର୍ଯସଦୃଶାଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିମଵାକିରନ୍ । ତୈରାହୂତୋ ଲୁବ୍ଧକଶ୍ଚ ନାଗଚ୍ଛଦଵଦଚ୍ଚ ତାନ୍
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ; ସେମାନେ ଡାକିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିକାରୀ ଆସିଲାନି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା।
ଭାର୍ଯାବଂଧୁଜନୋପେତୋ ଗଚ୍ଛେହମଥଵା ନ ଵା । ଶୈଵାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯମେତଦଥୋଚିରେ
"ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଯିବି; ନହେଲେ ମୁଁ ଯିବିନି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୈବମାନେ ଏପରି କହିଲେ।
ଯେନ ପୁଣ୍ଯଂ କୃତଂ ପାପଂ ତେନ ଭୋଗ୍ଯଂ ହି ତତ୍ଫଲମ୍ । ଲୁବ୍ଧକ ଉଵାଚ- ଅଶୌଚାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଧର୍ମାଣାମେକକର୍ତୃକମ୍
"ଯିଏ ପୁଣ୍ୟ କିମ୍ବା ପାପ କରେ, ସେଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଫଳ ସେଉଁଠି ଭୋଗ କରେ।" ଶିକାରୀ କହିଲା—"ସମସ୍ତ ଅଶୁଚି କାମରେ ଏକମାତ୍ର କର୍ତ୍ତା ଥାଏ।"
ମାହେଶ୍ଵରାଣାଂ ଧର୍ମାଣାଂ ଫଲଂ ଚ ଦ୍ଵିବହୁଷ୍ଵପି । ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ଶତାର୍ଭକଃ
"ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଧର୍ମର ଫଳ ଯଦିଓ ବହୁ ପ୍ରକାର, ସେତେବେଳେ ଶତାର୍ଭକ ସହିତ ବୀରଭଦ୍ର ଆସିପହଁଚିଲେ।"
ନାନାକୋଟିଗଣୋପେତୋ ଏହି ଲୁବ୍ଧକବଂଧୁଯୁକ୍ । ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଚ ତଥା ସଭାର୍ଯୋ ଜ୍ଞାତିବଂଧୁଯୁକ୍
ବିଭିନ୍ନ କୋଟି ସହଯୋଗୀ ସହିତ, ସେ କହିଲେ, "ଆସ, ଶିକାରୀ, ତୋର ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାତିବନ୍ଧୁ ସହିତ, ସେସବୁ ପୂରଣ ହେବ।"
ଆରୁହ୍ଯେଦଂ ଵିମାନଂ ଚ ଶିଵଂ ଗଚ୍ଛ ଶିଵଂ ତୁ ଵଃ । ଅଥ ତଦ୍ଵଚନାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶିଵଲୋକଂ ଵିମାନଗଃ
"ଏହି ବିମାନରେ ଚଢ଼, ଶିବଙ୍କୁ ଯାଅ; ଶିବ ତୁମର।" ତାଙ୍କର କଥା ଅନୁସାରେ, ସେ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଶିବଲୋକକୁ ପହଁଚିଲା।
ଵସିଷ୍ଠ ଉଵାଚ- ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମୀଶପୂଜାଂ ସମାଚର । ଵିମୁକ୍ତପାପବଂଧସ୍ତ୍ଵଂ ଶିଵଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯସି
ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ—"ତୁମେ ସବୁଦିନ ଦେଖିଛ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୂଜା କରିଛ; ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ତୁମେ ଶିବଲୋକକୁ ଯିବ।"
ଯଦି ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯଂ ମାର୍ଜଯେଶାଂ ଗଣଂ ନୃପ । ଗୋମଯୋଦକଲେପଂ ଚ ନିତ୍ଯମେଵ ସମାଚର
"ଯଦି ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରୁଛ, ରାଜା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗଣଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କର, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ଗୋମୟ ଓ ପାଣି ଦେଇ ପବିତ୍ରତା କର।"
ଏତାଵତା ଭୂମିରାଜ୍ଯଂ ଧ୍ରୁଵଂ ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯାଵଦାଯୁଶ୍ଚ ତେ ରାଜ୍ଯମଂତେ ଶିଵପଦଂ ଭଵେତ୍
"ଏହିପରି କରିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଭୂମିର ରାଜ୍ୟ ପାଇବ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆୟୁ ଅଛି, ରାଜ୍ୟ କରିବ, ଶେଷରେ ଶିବଙ୍କ ପଦ ପାଇବ।"
ନୈତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଭଵେଦ୍ରାଜ୍ଯସଂସିଦ୍ଧିରନୁମୃତ୍ଯୁତଃ । ଅତୋ ଦେହାଂତରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶିଵସେଵାପ୍ରଭାଵତଃ
"ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାଜ୍ୟର ସିଦ୍ଧି ହୁଏନାହିଁ; ତେଣୁ, ଅନ୍ୟ ଦେହ ପାଇଲେ, ଶିବସେବାର ପ୍ରଭାବରେ—"
ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ତେ ରାଜ୍ଯଂ ଶିଵଭକ୍ତିଃ ସ୍ଥିରା ତଥା । ଶଂଭୁରୁଵାଚ- ଅଥ କୃତ୍ଵା ତଥା ପୂଜାଂ ମୃତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତସ୍ତତଃ
ତୋର ରାଜ୍ୟ ଅବିଚଳ ରହିବ ଏବଂ ତୋର ଶିବଭକ୍ତି ମଜବୁତ ରହିବ। ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ — ସେ ଭଳି ପୂଜା କରି, ସେ ମରିଗଲା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲା।
ରାଜଜନ୍ମପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଚକ୍ରେ ଶିଵେରତଃ । କଦାଚିଦଥ ଦେଵସ୍ଯ ଗୃହମଭ୍ଯଗମନ୍ନୃପଃ
ପୁଣି ରାଜା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଶିବରେ ଆସକ୍ତି ସହିତ ରାଜ୍ୟ କରିଲେ। ଏକଦିନ ରାଜା ଦେବତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ନାନାଦୀପସମୋପେତଂ ମଣିଭିର୍ନାଗରାଡିଵ । ଭଟାନାମଥ ସଂମର୍ଦ ଏକୋ ଦୀପୋ ପତନ୍ନୃପେ
ସେ ଘର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଦୀପ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଯେପରି ନାଗରାଜଙ୍କ ରାଜମହଳ। ତାପରେ, ପାଳାଙ୍କ ଭିଡରେ ଏକ ଦୀପ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ପଡିଗଲା।
ତଦାସୌ କୁପିତୋ ରାଜା ଦୀପମାଦାଯ ସତ୍ଵରମ୍ । ଦେଵାଲଯପୁରେ ରମ୍ଯେ ନ୍ଯକ୍ଷିପତ୍କୋପସଂଯୁତଃ
ସେତେବେଳେ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଦୀପଟିକୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠାଇ, ରୋଷରେ ଶୋଭାମୟ ଦେବାଳୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ଦଗ୍ଧଂ ଦେଵଗୃହଂ ତେନ ଏନଶ୍ଚ ସମପଦ୍ଯତ । ଅଥ ତେନ ପୁନସ୍ତତ୍ର ଦଗ୍ଧଂ ଵେଶ୍ମଗୃହାଦିକମ୍
ସେ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଦେବମନ୍ଦିର ଜଳିଗଲା, ଏବଂ ରାଜା ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ପରେ ସେଠାରେ ଘରବାଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୃହ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇଦେଲେ।
ନିର୍ମାପଯାମାସ ନୃପୋ ମହେଶାନମଥାଯଜତ୍ । ଅଥ ମୃତ୍ଯୁଦିନେ ପ୍ରାପ୍ତେ ରାଜାରାଧିତଶଂକରଃ
ପରେ ରାଜା ମନ୍ଦିରଟିକୁ ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରି ମହେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ମୃତ୍ୟୁର ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ ରାଜା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜିଲେ।
ଭସ୍ମସ୍ନାଯୀ ଭସ୍ମଶାଯୀ ଜପନ୍ରୁଦ୍ରଂ ମମାର ହ । ଶିଵଲୋକଂ ଗତଃ ସୋଯଂ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଭାଷିତଃ
ସେ ଭସ୍ମରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଭସ୍ମରେ ଶୋଇଲେ, ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥା ହେଲେ।
ଭଵ ତ୍ଵଂ ଗଣଶାର୍ଦୂଲୋ ମମଵୈ ପରିଚାରକଃ । ଶାଙ୍କରାନ୍ମମ ନିର୍ଦେଶାଦାନଯସ୍ଵ ମମାଂତିକମ୍
ତୁମେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରମୁଖ ସେବକ ହେଉ, ମୋତେ ସେବା କର। ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ମୋ ଆଦେଶରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣ।
ଶିରୋହୀନୋ ଭଵାଂଶ୍ଚାପି ଜ୍ଵାଲାଵକ୍ତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସତୂଵାଚ ମହାତ୍ମାନଂ ଵୀରଭଦ୍ରଂ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍
ତୁମେ ମୁଣ୍ଡହୀନ ହେବ, ତୁମର ମୁଖ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବ। ସେ ପରେ ବୀରଭଦ୍ର, ମହାତ୍ମା ଓ ଗଣପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଚକ୍ଷୁଃ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ତଥା ଜିହ୍ଵା ନାସିକାସ୍ଯଂ ଶିରୋଗଣଃ । ଏତୈର୍ଵିନା ଵ୍ଯଵହୃତିଃ କଥଂ ମେ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି
ଚକ୍ଷୁ, କାନ, ଜିଭ, ନାକ, ମୁଖ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ — ଏହାମାନେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ କିପରି କାମ କରିପାରିବି?
ଅଭାଵେ ଶିରସଃ କିଂ ଵା ମଯା ପାପଂ କୃତଂ ଵିଭୋ । ଵୀରଭଦ୍ର ଉଵାଚ- ତ୍ଵଯୈଵ ସ୍ଵୀକୃତା ପୂର୍ଵଂ ଦେଵୀ ପରମସୁଂଦରୀ
ମୋର ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲେ, ମୁଁ କଣ ପାପ କରିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ? ବୀରଭଦ୍ର କହିଲେ — ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ନିଜେ ସେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲ।
ମହେଶଭଵନଂ ନିତ୍ଯଂ ଚାର୍ତୁଵର୍ଣକରଂଗକୈଃ । ସ୍ଵସ୍ତିକଂ ସର୍ଵତୋଭଦ୍ରଂ ନଂଦ୍ଯାଵର୍ତାଦିକଂ ଶୁଭମ୍
ତୁମେ ସଦା ମହେଶଙ୍କ ଘର ରଙ୍ଗିନ ହାତରେ, ଶୁଭ ସ୍ୱାସ୍ତିକ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ, ନନ୍ଦ୍ୟାବର୍ତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ସଜାଇଥିଲ।