ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ମୁନିଦେଵସଂଘୈର୍ଯସ୍ତଦ୍ଵିଶେଷାଧିକଲବ୍ଧପୁଣ୍ଯଃ । ପରଂ ପଦଂ ଯୋଗିଵରୈରଲଭ୍ଯଂ ଯଯୌ ଜଗନ୍ନାଥଗଣାଭିଵଂଦ୍ଯଃ
ଯିଏ ମୁନି ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ସମୂହରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଅତିରିକ୍ତ ଏବଂ ବିଶେଷ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ପରମ ପଦକୁ ଲାଭ କରି, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ଗଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ପାତାଲଖଂଡେ ଵୈଶାଖମାସମାହାତ୍ମ୍ଯେ । ଦ୍ଵ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପାତାଳଖଣ୍ଡର ବୈଶାଖ ମାସର ମହିମା ବିଷୟରେ, ଦୁଇ ଶତ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଯମ ଉଵାଚ- ଏତନ୍ମାଧଵମାସସ୍ଯ ସମାସାତ୍କିଂଚିଦୀରିତମ୍ । ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପୂର୍ଣିମାଯାଶ୍ଚ ଵିଶେଷାଦ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ୟମ କହିଲେ— ଏହି ମାଧବ ମାସର ମହିମାର ସାର ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଉପରେ କଥା କହାଯାଇଛି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵୈଶାଖମାସେ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ ଯ ଏନଂ ପଠତୀତିହାସମ୍ । ସ ଯାତି କୃଷ୍ଣାଲଯମାଶୁପୂତଃ କଲ୍ପାନନେକାନିହ ମୋଦତେ ଚ
ଯିଏ ବୈଶାଖ ମାସରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏହି ଇତିହାସ ପଢ଼େ, ସେ ଶୀଘ୍ର ପବିତ୍ର ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଧାମକୁ ଯାଇ, ଅନେକ କଳ୍ପ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯମିଦଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ମହତ୍ । ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଶ୍ରୀଦଂ ସୌମନସ୍ଯଂ ପ୍ରଶସ୍ଯମଘମର୍ଷଣମ୍
ଏହି କଥା ଧନ୍ୟ, ଯଶସ୍ବୀ, ଆୟୁଷ୍ୟ, ମହା ଶୁଭ, ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଶ୍ରୀ ଦେଇଥାଏ, ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଏବଂ ପାପ ନାଶ କରିଥାଏ।
ଇଦଂ ମାଧଵମାସସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମାଧଵପ୍ରିଯମ୍ । ଚରିତ୍ରଂ ଭୂପତେସ୍ତସ୍ଯ ସଂଵାଦଂ ଚାଵଯୋରପି
ଏହି ମାଧବ ମାସର ମହିମା, ମାଧବଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେ ଭୂପତିଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଏବଂ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସଂବାଦ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପଠିତ୍ଵା ଵିଧିଵଦନୁମୋଦ୍ଯ ମନଃପ୍ରିଯମ୍ । ଭଵେଦ୍ଭକ୍ତିର୍ଭଗଵତି ଯଯା ସ୍ଯାତ୍ପାପସଂକ୍ଷଯଃ
ଏହି ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥାକୁ ଶୁଣି, ପଢ଼ି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମନେ ଅନୁମୋଦନ କରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଅଥ ଗଚ୍ଛ ମହୀଦେଵ ଦେଵଲୋକାଦ୍ଯଥେଚ୍ଛଯା । ନିପାତ୍ଯ ଭୁଵି ଵୈଦେହଂ ରୁଦଂତ୍ଯଦ୍ଯାପି ବାଂଧଵାଃ
ଏବେ ତୁମେ, ମହୀପତି, ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଦେବ ଲୋକକୁ ଯାଅ; ପୃଥିବୀରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ତୁମର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଆଜି ମଧ୍ୟ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି।
ଵିଲପ୍ଯମାନୈରପି ବଂଧୁଭିସ୍ତୈର୍ନ ଯାଵଦଗ୍ନୌ ତଵ ତଚ୍ଛରୀରମ୍ । ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯତେ ହଂତ ଜଵୈର୍ନ ତାଵଦ୍ଯାହି ସ୍ଵଯଂ ସୁପ୍ତ ଇଵ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ
ତୁମର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବିଲାପ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଶରୀର ଅଗ୍ନିରେ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ନିଜେ ଶୀଘ୍ର ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଜଣେ ଘୁମରୁ ଜାଗିଥିବା ପରି।
ମମପ୍ରସାଦାଦିହ ପୁଣ୍ଯଯୋଗଃ ଶ୍ରୁତୋ ଯଥାଵତ୍ତମିମଂ ଵିଧେହି । ଵିଧାନତୋ ଵୈ ସମଯେ ସମଂତେ ସମାଗମୋଂଽତେ ଭଵିତା ସୁରୈଶ୍ଚ
ମୋର କୃପାରେ ଏଠାରେ ତୁମେ ପୁଣ୍ୟ ଯୋଗ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଣିଛ; ଏହାକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କର, ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ, ଶେଷରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବ।
ସୂତ ଉଵାଚ- ଇତି ଦେଵଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନତ୍ଵା ଧର୍ମାଧିପଂ ତତଃ । ପୁନଃ ପପାତ ସ ଇହ ପରିତୁଷ୍ଟମନା ଦ୍ଵିଜଃ
ସୂତ କହିଲେ— ଦେବତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମର ଅଧିପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଦ୍ୱିଜ, ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୁନଃ ଏଠାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଧର୍ମରାଜପ୍ରସାଦେନ ତତସ୍ତତ୍ର ମହୀତଲେ । ସଂସୁପ୍ତଇଵ ଚୋତ୍ତସ୍ଥୌ ବଂଧୁଵର୍ଗସମନ୍ଵିତଃ
ଧର୍ମରାଜଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ଏହି ଭୂମିରେ ଘୁମୁଥିବା ପରି ଉଠିଲେ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ଵିଧିମେନଂ ଦ୍ଵିଜୋ ଭୂମୌ ଵର୍ଷେଵର୍ଷେ ଚ ସ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ଚ କାରଯାମାସ ମାଧଵସ୍ନାପନଂ ଜନମ୍
ସେ ଦ୍ୱିଜନେ, ପ୍ରତିବର୍ଷ ପୃଥିବୀରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ମାଧବ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ନାନ କରାଇଥିଲେ।
ଯମବ୍ରାହ୍ମଣସଂଵାଦୋ ମଯାଯଂ ପରିକୀର୍ତିତଃ । ତସ୍ଯ ମାଧଵମାସସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ନାନପ୍ରସଙ୍ଗତଃ
ଏହି ଯମ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଲୋଚନାକୁ ମୁଁ ମାଧବ ମାସର ପବିତ୍ର ସ୍ନାନର ମହିମା ସନ୍ଦର୍ଭରେ କହିଛି।
ଵୈଶାଖମାସେ ସତତଂ ହରିପ୍ରିଯେ ସ୍ନାନଂ ଵିଦଧ୍ଯାଚ୍ଚ ଦଦାତି ଭକ୍ତ୍ଯା । ଦାନଂ ଚ ହୋମଂ ସୁକୃତଂ ତଥା ବୁଧୋ ହରେଃପଦଂ ତସ୍ଯ ନଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ କଦା
ହେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ବୈଶାଖ ମାସରେ ସଦା ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାନ ଓ ହୋମ କରନ୍ତି, ନିତ୍ୟ ନିକଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହରିଙ୍କ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତି କେବେ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ।
ଯଃଶୃଣୋତ୍ଯେକଚିତ୍ତେନମାହାତ୍ମ୍ଯଂମେଷସୂର୍ଯଜମ୍ । ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜନିତ ମାସର ମହିମାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ - ସୂତସୂତ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ତ୍ଵଯାଽତିକରୁଣାତ୍ମନା । ଵୈଶାଖମାସମାହାତ୍ମ୍ଯଂ କୀର୍ତିତଂ ପାପନାଶନମ୍
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ କରୁଣାମୟ, ବୈଶାଖ ମାସର ପାପ ନାଶକ ମହିମାକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହିଛ।
ନିଯମା ମଧୁହନ୍ତୁର୍ଯେ ମାଧଵେ କଥିତାସ୍ତ୍ଵଯା । ପୂଜନଂ ସ୍ନାନଦାନାଦ୍ଯଂ ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତଵିଧାନତଃ
ମଧୁ ନାଶକ, ମାଧବ ମାସର ନିୟମ, ପୂଜା, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ଅନୁଯାୟୀ ତୁମେ କହିଛ।
ଯଥା ଚ ମାଧଵୋ ଦେଵଃ ପ୍ରୀଯତେ ପାପନାଶନଃ । ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମୋ ଧ୍ଯାନଂ ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମାଧବ ଦେବ, ଯିଏ ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେ କିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବେ ଆମେ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଭକ୍ତଵୃନ୍ଦାନାଂ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ଭଵତାରଣମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା ଠାକୁର।
ସୂତ ଉଵାଚ- ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଜଗଦାତ୍ମନଃ । ଗୋଗୋପଗୋପୀପ୍ରାଣସ୍ଯ ଵୃନ୍ଦାଵନଚରସ୍ଯ ଚ
ସୂତ କହିଲେ: ହେ ମୁନିମାନେ, ସମସ୍ତେ ଶୁଣ, କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଗାଁ, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଜୀବନ, ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନରେ ବିହାର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ।
ଏକଦା ନାରଦଃ ପୃଷ୍ଟୋ ଗୌତମେନ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ସ ତସ୍ମୈ ପ୍ରାହ ଯଦ୍ଧ୍ଯାନଂ ତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ପାପନାଶନମ୍
ଏକଥରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଗୌତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ପଚାରିଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଯେ ଧ୍ୟାନ କହିଥିଲେ, ଏହି ପାପ ନାଶକ ଧ୍ୟାନକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ସୁମପ୍ରକରସୌରଭୋଦ୍ଗଲିତମାଧ୍ଵିକାଦ୍ଯୁଲ୍ଲସତ୍ସୁଶାଖିନଵପଲ୍ଲଵପ୍ରକରନମ୍ର ଶୋଭାଯୁତମ୍ । ପ୍ରଫୁଲ୍ଲନଵମଞ୍ଜରୀଲଲିତଵଲ୍ଲରୀଵେଷ୍ଟିତଂ ସ୍ମରେତ ସତତଂ ଶିଵଂ ଶିତମତିଃ ସୁଵୃନ୍ଦାଵନମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ସଦା ଏହି ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନକୁ ମନେ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ତରଳ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ମାଲତୀ ଫୁଲ, ତରୁଣ ଶାଖା-ପାତା, ନୂତନ ମଞ୍ଜରୀ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଵିକାଶି ସୁମନୋରସାସ୍ଵଦନମଂଜୁଲୈଃ ସଂଚରଚ୍ଛିଲୀମୁଖମୁଖୋଦ୍ଗତୈର୍ମୁଖରିତାନ୍ତରଂ ଝଂକୃତୈଃ । କପୋତଶୁକସାରିକାପରଭୃତାଦିଭିଃ ପତ୍ରିଭିର୍ଵିରାଣିତମିତସ୍ତତୋ ଭୁଜଗଶତ୍ରୁନୃତ୍ଯାକୁଲମ୍
ସେଠାରେ ତୁଳସୀ, ଶୁକ, ଶାରିକା, କୋକିଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର କୁହୁକାରେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ମୁହୁଁ ଭରିଦେଇଛନ୍ତି, ମୟୂରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
କଲିନ୍ଦଦୁହିତୁଶ୍ଚ ଲଲ୍ଲହରିଵିପ୍ଲୁଷାଂ ଵାହିଭିର୍ଵିନିଦ୍ର ସରସୀରୁହୋଦରରଜଶ୍ଚ ଯୋଦ୍ଧୂସରୈଃ । ପ୍ରଦୀପିତ ମନୋଭଵଵ୍ରଜଵିଲାସିନୀ ଵାସସାଂ ଵିଲୋଲନପରୈର୍ନିଷେଵିତମନାରତଂ ମାରୁତୈଃ
ସେଠାରେ କଳିନ୍ଦା ତନୟା ଯମୁନା ତୀରର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଉଠୁଥିବା ପଦ୍ମ ପୋକରୀର ଧୂଳି ଏବଂ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମର ରେଣୁ ଶିତଳ ପବନ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଯାଏ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରଜର ବିହାରିଣୀମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଏହି ପବନ ସେବା କରେ।
ପ୍ରଵାଲନଵପଲ୍ଲଵଂ ମରକତଚ୍ଛଦଂ ମୌକ୍ତିକପ୍ରଭାପ୍ରକରକୋରକଂ କମଲରାଗନାନାଫଲମ୍ । ସ୍ଥଵିଷ୍ଠମଖିଲର୍ତୁଭିଃ ସତତସେଵିତଂ କାମଦଂ ତଦନ୍ତରପିକଲ୍ପକାଙ୍ଘ୍ରିପମୁଦଞ୍ଚିତଂ ଚିନ୍ତଯେତ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଯାହାର ନୂତନ ଲାଲ ମୁଞ୍ଜ, ନୀଳ ଶାଖା, ମୁକୁତା ସଦୃଶ କୁଳି, ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଅଛି; ସେଠି ଦେବମାନେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ସୁହେମଶିଖରାଚଲେଉଦିତଭାନୁଵଦ୍ଭାସୁରାମଧୋଽସ୍ଯ କନକସ୍ଥଲୀମମୃତଶୀକରାସାରିଣଃ । ପ୍ରଦୀପ୍ତମଣିକୁଟ୍ଟିମାଂ କୁସୁମରେଣୁପୁଞ୍ଜୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଂ ସ୍ମରେତ୍ପୁନରତନ୍ଦ୍ରିତୋ ଵିଗତଷଟ୍ତରଙ୍ଗାଂବୁଧଃ
ସେଠି ସୁନା ଶିଖର ଉପରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଜ୍ୟୋତିରେ ଜଳ ଝରୁଥିବା ସୁନା ଚଉକ, ମଣି ମଣ୍ଡପ ଓ ଫୁଲର ଧୂଳି ଚମକୁଛି; ଏହି ସବୁକୁ ଅକ୍ଷୟ ମନେ କରିବା ଉଚିତ।
ତଦ୍ରତ୍ନକୁଟ୍ଟିମନିଵିଷ୍ଟମହିଷ୍ଠଯୋଗପୀଠେଽଷ୍ଟପତ୍ରମରୁଣଂ କମଲଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ । ଉଦ୍ଯଦ୍ଵିରୋଚନସରୋଚିରମୁଷ୍ଯମଧ୍ଯେ ସଂଚିନ୍ତଯେତ୍ସୁଖନିଵିଷ୍ଟମଥୋମୁକୁନ୍ଦମ୍
ସେଠି ମଣି ମଣ୍ଡପ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗାସନ, ଅଷ୍ଟଦଳ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଓ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଚମକୁଥିବା ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସୁତ୍ରାମହେତି ଦଲିତାଞ୍ଜନମେଘପୁଞ୍ଜପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରନୀଲଜଲଜନ୍ମସମାନଭାସମ୍ । ସୁସ୍ନିଗ୍ଧନୀଲଘନକୁଞ୍ଚିତକେଶଜାଲଂ ରାଜନ୍ମନୋଜ୍ଞଶିତିକଣ୍ଠଶିଖଣ୍ଡଚୂଡମ୍
ସେ ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଦେହ ନୂତନ ନୀଳ କମଳ ସଦୃଶ, ମେଘ ଝୁମୁଡି ଭଳି ଗାଢ଼ ନୀଳ; ଚୁଲି ଘନ, ନୀଳ ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୟୂରପଂଖିର ମୁକୁଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ରୋଲମ୍ବଲାଲିତସୁରଦ୍ରୁମସୂନୁସଂପଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ସମୁତ୍କଚନଵୋତ୍ପଲକର୍ଣପୂରମ୍ । ଲୋଲାଲିଭିଃ ସ୍ଫୁରିତଭାଲତଲପ୍ରଦୀପ୍ତଗୋରୋଚନାତିଲକମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଚିଲ୍ଲିଚାପମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦେବବୃକ୍ଷର ଦୋଳା ଲତା ଶୋଭା ପାଉଛି, କାନରେ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଅଛି, କପାଳରେ ହଳଦିଆ ଚିହ୍ନ ଚମକୁଛି, ଭୃକୁଟି ଧନୁଷ ଭଳି ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷୀକା ତାହାରେ ଖେଳୁଛି।