ସ ଯାତି ନରକଂ ଘୋରଂ ସର୍ଵଭୂତଭଯାଵହମ୍ । ଦାତା ହି ନ ସ୍ମରେଦ୍ଦାନଂ ପ୍ରତିଗ୍ରାହୀ ନ ଯାଚତେ ୫୦ 7.3.
ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଏ। ଦାତା ଦାନକୁ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗ୍ରହୀତା ମାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଉଭଯୋର୍ନରକେ ଵାସୋ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଦିଵାକରୌ । ତସ୍ମାଦିମୌ ମହାପାପୌ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵାହାରିଣୌ ପ୍ରଭୋ
ଦୁହେଁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ବାସ କରିବେ। ଏହିଦ୍ୱିଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱତ୍ୱ ଚୋରି କରିଥିବା ଦୁର୍ବୃତ୍ତ।
ନଯଂତୁ କିଂକରାଃ ଶୀଘ୍ରଂ ନରକଂ ପ୍ରତିଦାରୁଣମ୍
ଦୂତମାନେ ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ନେଇଯାଉ।
ଯମାଜ୍ଞଯା ତତୋ ଦୂତାଃ ସଂଦଷ୍ଟୌଷ୍ଠପୁଟାଃ କ୍ରୁଧା । ଚିକ୍ଷିପୁର୍ନରକେ ଘୋରେ ତାଵେତୌ ପୃଥିଵୀପତେ
ଯମଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୂତମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଠୋଠ ଦଂଶି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ରାଜା।
ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଦିନେ ରାଜନ୍ନନଯା ଭାର୍ଯଯା ସହ । ଯମଦୂତୈଃ ସମାଗତ୍ଯ ନୀତୋଽହଂ ଯମମନ୍ଦିରମ୍
ସେଇ ଦିନରେ, ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଯମଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନିଆଯାଇଥିଲି।
ମଯାପି ତତ୍କୃତଂ କର୍ମ ତଦାକର୍ଣଯ ଭୂପତେ । ମୂଲାତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ମୁଁ କଣ କରିଥିଲି, ରାଜା, ଏହା ଶୁଣ। ଆରମ୍ଭରୁ ସବୁ କଥା କହିବି, ଶୁଣିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବ।
ପୁରାସୀତ୍ସର୍ଵଗୋ ନାମ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽହଂ ମହାକୁଲଃ । ସୌରାଷ୍ଟ୍ରଦେଶଵାସୀ ଚ ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗଃ
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ସର୍ବଗ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ଉତ୍ତମ କୁଳର, ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ଦେଶର ବାସିନ୍ଦା, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଇଯଂ ମଂଜୂକଷା ନାମ ମମ ପତ୍ନୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ । ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ପଵିତ୍ରକୁଲସଂଭଵା
ଏହି ମଞ୍ଜୂକଷା ନାମକ ଯଶସ୍ୱିନୀ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପତିବ୍ରତା, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ପବିତ୍ର କୁଳର ଝିଅ।
ପ୍ରମତ୍ତୋଽହଂ ମହାଭାଗ ଵିଦ୍ଯଯା ଵଯସାଧନୈଃ । ଅଵଜ୍ଞାଂ ମନସା ପିତ୍ରୋଶ୍ଚକାରାହଂ ଯୁଵୈକଦା
ମୁଁ ଅବିବେକୀ ହୋଇ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାର ଅଭିମାନରେ, ଏକଦିନ ମନରେ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରିଥିଲି।
ଅହଂ ଭୂରି ସଭାଶ୍ଲାଘ୍ଯୋ ଵନସ୍ଥଃ ସର୍ଵକର୍ମକୃତ୍ । ଧନଵାନ୍ସୁନ୍ଦରୋ ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାତିପୋଷଣତତ୍ପରଃ
ମୁଁ ସଭାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଧନୀ, ସୁନ୍ଦର, ଜ୍ଞାନୀ, ଓ ଜଣେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ପୋଷଣ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲି।
ମମୈଵ ପୁଂସଃ ପିତରୌ ତୌ ଚ ପାପପରାଯଣୌ । ମୁଖରୌ ଦଯଯାହୀନୌ ପାଖଂଡିସଙ୍ଗ ଲୋଲୁପୌ
ମୋର ନିଜ ପିତାମାତା ଅପରାଧରେ ଲିନ୍ନ, କଠୋର କଥା କହୁଥିବା, ଦୟାର ଅଭାବ ଥିବା ଏବଂ ଭ୍ରଷ୍ଟମନ୍ତିଙ୍କ ସହ ମିଶିବାକୁ ଲୋଭୀ ଥିଲେ।
ପୌରୁଷଂ ଜୀଵନଂ ଚୈଵ ଧନଂ ଚୈଵ କୁଲଂ ତଥା । ଵିଦ୍ଯା କୀର୍ତିଶ୍ଚ ସର୍ଵସ୍ଵଂ ପିତୃଭ୍ଯାଂ ଵିଫଲୀକୃତମ୍
ପୁରୁଷତ୍ୱ, ଜୀବନ, ଧନ, କୁଳ, ଶିକ୍ଷା, ଖ୍ୟାତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତି—ଏସବୁ କିଛି ମୋର ପିତାମାତା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଗଲା।
ଏତଦ୍ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ମଯା ନୃପ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ଅଵଜ୍ଞଯା ପରିତ୍ଯକ୍ତା ପିତ୍ରୋଃ ସେଵା ଶୁଭପ୍ରଦା
ଏହି କଥାକୁ ପୁନିପୁନି ମନେ ଭାବି, ରାଜା, ମୁଁ ଅବମାନରେ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା, ଯାହା ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ଛାଡିଦେଲି।
ଅନେନ କର୍ମଣା ରାଜନ୍ସଦାରୋଽହଂ ଯମାଜ୍ଞଯା । ଵିକ୍ଷିପ୍ତୋ ନରକେ ଦୂତୈର୍ଯତ୍ରତୌ ପାପିନାଂଵରୌ
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଓ ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ, ଯମର ଦୂତମାନେ ନରକକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦୁଇ ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଏତାଭ୍ଯାଂ ସହ ପାପାଭ୍ଯାଂ ସଦାରେଣ ମଯା ନୃପ । ସ୍ଥିତଂ ଚ ନରକେ ଘୋରେ ଯାଵତ୍କାଲଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍
ଏହି ଦୁଇ ଅପରାଧୀ ଓ ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ, ରାଜା, ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନରକରେ ରହିଥିଲି—କେତେ ସମୟ ରହିଲି, ତାହା ଶୁଣ।
ଯୁଗକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଯୁଗକୋଟିଶତାନି ଚ । ଅନୁଭୂତଂ ମହାଦୁଃଖଂ ନରକସ୍ଯ ନୃପୋତ୍ତମ
ହଜାର କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଶତ କୋଟି ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ରାଜା, ମୁଁ ନରକରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲି।
ନରକାଂତେ ତତଃ ସୋଽହଂ କାଂତଯା ସହ ଭୂପତେ । ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷକୁଲେଜାତୌ ମୃତମାଂସାଶନୌ ତଥା
ନରକର ଶେଷରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଓ ମୋର ପ୍ରିୟା ଦୁହେଁ ଗୃଧ୍ର ପକ୍ଷୀର ଜନ୍ମ ନେଲୁ, ମୃତ ମାଂସ ଖାଇଥିଲୁ।
ଏତାଵପି ଚ ତୌ ରାଜନ୍ନରକାଂତ ଗତୈଷିଣୌ । ଜାତୌ ଶଲଭଯୋର୍ଵଂଶେ ଭୋକ୍ତୁଂ ଫଲଂ ସ୍ଵକର୍ମଣଃ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ, ରାଜା, ନରକ ଛାଡି ଆଉ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୋକାର ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗିବା ପାଇଁ।
ଯଦେତାଭ୍ଯାଂ କୃତଂ କର୍ମ୍ମ ରାଜଞ୍ଛଲଭଜନ୍ମନି । ତଦାକର୍ଣଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶ୍ରୋତୄଣାଂ ଵିସ୍ମଯପ୍ରଦମ୍
ଏହି ଦୁଇଜଣ ପୋକା ହେବାବେଳେ କ'ଣ କରିଥିଲେ, ରାଜା, ଏହା ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣିଥିବାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ।
ଏକଦା ସୁମହାନ୍ଵାଯୁଃ ସମାଯାତୋ ମହୀପତେ । ଉଡ୍ଡୀଯ ପାତିତୌ ତେନ ଗଙ୍ଗାଗର୍ଭେ ସୁନିର୍ମଲେ
ଏକଦିନ ଏକ ବଡ଼ ବାତାସ ଆସିଲା, ରାଜା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଡ଼ାଇ ଶୁଧ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପକାଇ ଦେଲା।
ନିପତ୍ଯ ଗଙ୍ଗାସଲିଲେ କୋମଲାଙ୍ଗାଵିମୌ ତଥା । ଜଗ୍ମତୁଃ ପଂଚତାଂ ସଦ୍ଯଃ ସମସ୍ତକଲୁଷାପହମ୍
ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପଡ଼ି, ସେମାନଙ୍କର କୋମଳ ଦେହ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେଲା।
ତତୋ ନେତୁମିମୌ ଦୂତା ଆଯାତାଶ୍ଚାରୁଚକ୍ଷୁଷଃ । ଆଯାତାନି ଵିମାନାନି ସର୍ଵଭୋଗାନ୍ଵିତାନି ଚ
ତାପରେ, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ ମଧ୍ୟ ଆସିଲା।
ଵିମୁକ୍ତୌ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯସ୍ତୁଲସୀ ମାଲ୍ଯ ଶୋଭିତୌ । ଦିଵ୍ଯଂଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଗତୌ ଵିଷ୍ଣୁପୁରଂ ପ୍ରତି
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁପୁରକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତାଵତ୍କାଲଂ ସ୍ଥିତୌ ରାଜନ୍ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମନଃ । ବ୍ରହ୍ମାଜ୍ଞଯା ସମାଯାତୌ ତତ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରଂ ପ୍ରତି
କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରାଜା, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ଲୋକରେ ରହିଲେ; ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରକୁ ଗଲେ।
ଭୁକ୍ତଵଂତୌ ସୁଖଂ ତତ୍ର ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ଯତ୍ସୁରୈରପି । ତାଵତ୍କାଲଂ ସ୍ଥିତୌ ରାଜନ୍ଭୋକ୍ତୁଂ କୃଚ୍ଛ୍ରାଂ ଵସୁଂଧରାମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ମିଳାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଏମିତି ଶୁଖ ଭୋଗିଲେ; ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି, ପୁଣି ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଭୋଗ କଲେ।
ପଵିତ୍ରେ ଭଵତୋ ଵଂଶେ ଜାତାଵେତୌ ମହାଯଶୌ । ଗଙ୍ଗାଯାଂ ତ୍ଯଜତୋ ଦେହଂ ଭୂଯୋ ଜନ୍ମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମର ପବିତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଗଙ୍ଗାରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଲେନି।
ତଥାପି ଵସୁଧାଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ଜାତୌ ପୁଣ୍ଯତମାଵିମୌ । ଚିରଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀଂ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସମନ୍ଵିତୌ
ତଥାପି, ଭୂମିର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ଘେରି ରହିଲେ।
ଗଙ୍ଗାମରଣମାସାଦ୍ଯ ଯୋଗିନାମପି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍ । ନାରାଯଣସ୍ଯ ସାଯୁଜ୍ଯମିମୌ ଭୂପ ଗମିଷ୍ଯତଃ
ଗଙ୍ଗାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରି, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ଏହି ଦୁଇଜଣ, ରାଜା, ନାରାୟଣଙ୍କ ସାମୀପ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୂର୍ଵ ଵୃତ୍ତାଂତମେତଯୋଃ । ଜାତିସ୍ମରପ୍ରଭାଵେନ ନୃପଵର୍ଗଶିରୋମଣୀ
ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଘଟଣା ମନେ ପକାଇ, ତୁମକୁ କହିଲି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଗଙ୍ଗାମରଣମାସାଦ୍ଯ ଗତାଵେତୌ ଦଶାମିମାମ୍ । ଆଵଯୋଃ କଃ ପରିତ୍ରାଣଂ କରିଷ୍ଯତି ଦୁରାତ୍ମନୋଃ
ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଆମେ ଏମିତି ପାପୀ ଥିଲେ, କିଏ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ?