ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଵେଦତଂତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ହରେରୁଭଯସିଦ୍ଧଯେ । ସୁଦର୍ଶନଂ ପାଂଚଜନ୍ଯଂ ଗଦାସୀଷୁ ଧନୁର୍ହଲମ୍
ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା, ହରିଙ୍କ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସୁଦର୍ଶନ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ, ଧନୁଷ ଓ ହଳ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମୁଶଲଂ କୌସ୍ତୁଭଂ ମାଲାଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ ଚାନୁପୂଜଯେତ୍ । ନଂଦଂ ସୁନଂଦଂ ଗରୁଡଂ ପ୍ରଚଂଡଂ ଚଂଡମେଵ ଚ
ମୁଶଳ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ମାଳା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ; ନନ୍ଦ, ସୁନନ୍ଦ, ଗରୁଡ଼, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମହାବଲଂ ବଲଂ ଚୈଵ କୁମୁଦଂ କୁମୁଦେକ୍ଷଣମ୍ । ଦୁର୍ଗାଂ ଵିନାଯକଂ ଵ୍ଯାସଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଂ ଗୁରୂନ୍ସୁରାନ୍
ମହାବଳ, ବଳ, କୁମୁଦ, କୁମୁଦେକ୍ଷଣ; ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵେସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେଷ୍ଵଭିମୁଖାନ୍ପୂଜଯେତ୍ପ୍ରୋକ୍ଷଣାଦିଭିଃ । ଚଂଦନୋଶୀରକର୍ପୂର କୁଂକୁମାଗୁରୁଵାସିତୈଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର, ଚନ୍ଦନ, ଉଶୀର, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସଲିଲୈ ସ୍ନାପଯେନ୍ମଂତ୍ରୈର୍ନିତ୍ଯଂ ଵା ଵିଭଵେ ସତି । ସ୍ଵର୍ଣଘର୍ମାନୁଵାକେନ ମହାପୁରୁଷଵିଦ୍ଯଯା
ସମ୍ଭବ ଥିଲେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ; ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମାନୁବାକ ଓ ମହାପୁରୁଷବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା।
ପୌରୁଷେଣାପି ସୂକ୍ତେନ ସାମନୀରାଜନାଦିଭିଃ । ଵସ୍ତ୍ରୋପଵୀତାଭରଣ ପତ୍ରସ୍ରଗ୍ଗଂଧଲେପନୈଃ
ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ, ସାମଗାନ ଓ ରାଜାନ୍ନ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା; ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ର, ମାଳା, ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଲଂକୁର୍ଵୀତ ସପ୍ରେମ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଯଥୋଚିତମ୍ । ପାଦ୍ଯମାଚମନୀଯଂ ଚ ଗଂଧଂ ସୁମନସୋକ୍ଷତାନ୍
ଏକ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ସ୍ନେହଭାବରେ, ଉଚିତ ଭାବରେ ସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଓ ମୁଖ ପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ପାଣି, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ତର ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଗଂଧଧୂପୋପହାର୍ଯାଣି ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚକଃ । ଗୁଡପାଯସସର୍ପୀଂଷି ଶଷ୍କୁଲ୍ଯାପୂପମୋଦକାନ୍
ଉପାସକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସୁଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ—ଗୁଡ଼, ଖିର, ଘିଅ, ଚିଡ଼ା, ଅମ୍ବିଲି ଓ ମିଠା ଲଡୁ—ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପାଯସଂ ଦଧିସର୍ପିଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସ ଵିକଲ୍ପଯେତ୍ । ଅଭ୍ଯଂଗୋନ୍ମର୍ଦନାଦର୍ଶ ଦଂତଧାଵାଭିଷେଚନମ୍
ଖିର, ଦହି ଓ ଘିଅ ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହାସହିତ ଅଙ୍ଗରେ ତେଲ ଲଗାଇବା, ମସାଜ, ଦର୍ପଣ, ଦାନ୍ତ ଧୋଇବା ଓ ସ୍ନାନ ଦେବା ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ନାଦ୍ଯଂ ନୃତ୍ଯଗୀତାନି ସର୍ଵାଣି ସ୍ଯୁରଥାନ୍ଵହମ୍ । ଵିଧିନା ଵିହିତେ କୁଂଡେ ମେଖଲାଵର୍ତଵେଦିଭିଃ
ପ୍ରତିଦିନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ହେବା ଉଚିତ; ଏସବୁ ନିୟମିତ ଭାବରେ ବେଦି ଓ ବିଶେଷ ବାଘା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାହ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିମାଧାଯ ପରିତଃ ସମୂହେତ୍ପାଣିନୋଦକମ୍ । ପରିସ୍ତୀର୍ଯାଥ ପର୍ଯୁକ୍ଷ୍ଯ ଦତ୍ଵା ଇଧ୍ମଂ ଯଥାଵିଧି
ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ପରିବେଷଣ କରି, ହାତରେ ପାଣି ନେଇ ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଏ, ପରିଶୁଦ୍ଧ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଇଂଧନ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୋକ୍ଷଣ୍ଯାସାଦ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପ୍ରୋକ୍ଷଣ୍ଯୈଵାଜ୍ଯସେଚନମ୍ । ତପ୍ତଜାଂବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଂବୁଜୈଃ
ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ପାତ୍ର ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରିବା ଓ ଘିଅ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦେବତା ତାପିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଲସଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାଂତଂ ପଦ୍ମକିଂଜଲ୍କଵାସସମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍କିରୀଟକଟକକଟିସୂତ୍ରଵରାଂଗଦମ୍
ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା, ସାନ୍ତ ଭାବରେ, ପଦ୍ମର ରେଶା ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁକୁଟ, କଙ୍କଣ, କମରବନ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ବାହୁବନ୍ଧ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂଭ୍ରାଜତ୍କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲିନମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦାରୂଣି ହଵିଷା ସଘୃତାନି ଚ
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜା ସେଷରେ କାଠ ଓ ଘିଅ ମିଶା ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାସ୍ଯାଜ୍ଯଭାଗାଵାଘାରୌ ଦତ୍ଵା ଚାଜ୍ଯପ୍ଲୁତଂ ହଵିଃ । ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯାଥ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଷଦେଭ୍ଯୋ ବଲିଂ ହରେତ୍
ଘିଅର ଭାଗ ଓ ଅଘର ହୋମ ଅର୍ପଣ କରି, ଘିଅ ଭିଜା ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ପୂଜା ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ପାର୍ଷଦମାନେ ପାଇଁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।
ମୂଲମଂତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍ । ଦତ୍ଵାଚମନମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନାଯ କଲ୍ପଯେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ସମୟରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଅଚମନ ପାଇଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ପାଣି ଦେଇ, ସେହିପରି ଭାବେ ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମୁଖଵାସଂ ତୁ ସୁରଭିଂ ତାଂବୂଲାଦ୍ଯମୁପାହରେତ୍ । ଉପଗାଯନ୍ଗୃଣନ୍ନିତ୍ଯଂ କର୍ମାଣ୍ଯଭିରଵାକ୍ଷରୈଃ
ସୁଗନ୍ଧିତ ମୁଖବାସ, ପାନ ଓ ଏହାସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ସଦା ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ଓ ସ୍ତୁତି କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ସତ୍କଥାଂ ଶ୍ରାଵଯଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣିକୋ ଭଵେତ୍ । ସ୍ତଵୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପୌରାଣୈଃ ପ୍ରାକୃତୈରପି
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କିମ୍ବା କ୍ଷଣିକ ଭାବରେ ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବା ଓ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ; ବିସ୍ତୃତ କିମ୍ବା ସରଳ ପୁରାଣ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଥିବା ସ୍ତୁତି ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ନିତି ଵଂଦେତ ଦଂଡଵତ୍ । ଶିରସ୍ତତ୍ପାଦଯୋଃ କୃତ୍ଵା ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍
‘ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ; ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦୁଇ ହାତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରପନ୍ନଂ ପାହି ମାମୀଶ ଭୀତଂ ମୃତ୍ଯୁଗ୍ରହାର୍ଣଵାତ୍ । ଇତି ଶେଷାନ୍ହରେର୍ଦତ୍ତାଞ୍ଛିରସ୍ଯାଧାଯ ସାଦରମ୍
‘ହେ ନାଥ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ’ ବୋଲି କହି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ପଦାର୍ଥକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବା ଉଚିତ।
ଉଦ୍ଵାସଯେଚ୍ଚେଦୁଦ୍ଵାସ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜ୍ଯୋତିଷି ଚାତ୍ମନଃ । ଅର୍ଚାଦିଷୁ ପଦଂ ଯତ୍ର ଶ୍ରଦ୍ଧାଵାଂସ୍ତତ୍ର ଚାର୍ଚଯେତ୍
ବିଦାୟ ସମୟ ହେଲେ, ବିଦାୟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ, ନିଜ ମନରେ ପରମ ଜ୍ୟୋତିରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅଛି, ସେଠାରେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵାତ୍ମନି ଚ ସର୍ଵାତ୍ମାନମଵସ୍ଥିତମ୍ । ଏଵଂ କ୍ରିଯାଯୋଗପଥୈଃ ପୁମାନ୍ଵୈଦିକତାଂତ୍ରିକୈଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ନିଜ ମନରେ ସର୍ବାତ୍ମାଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟମାନ ଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ଏଭଳି କ୍ରିୟା ଓ ଯୋଗ ମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁହିଁର ସଫଳତା ପାଇଥାଏ।
ଅର୍ଚ୍ଚଯେଚ୍ଚ ଯତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ହରେର୍ଵିଂଦତ୍ଯଭୀପ୍ସିତାମ୍ । ତାମର୍ଚାଂ ସଂପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ମଂଦିରଂ କାରଯେଦ୍ଦୃଢମ୍
ଏଭଳି ପୂଜା କରି, ମନୁଷ୍ୟ ହରିଙ୍କଠାରୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସିଦ୍ଧି ପାଏ; ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବିଧିବତ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ।
ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନାନି ରମ୍ଯାଣି ପୂଜାଯାତ୍ରୋତ୍ସଵାଦିକମ୍ । ପୂଜାଦୀନାଂ ପ୍ରଵାହାର୍ଥଂ ମହାପର୍ଵସ୍ଵଥାନ୍ଵହମ୍
ପୂଜା, ଉତ୍ସବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ଫୁଲବାଗିଚା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ; ଦୈନିକ ଓ ବିଶେଷ ମହୋତ୍ସବ ଦିନରେ ପୂଜା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅବିରତ ଚାଲିଥିବା ପାଇଁ।
କ୍ଷେତ୍ରାପଣପୁରଗ୍ରାମାନ୍ଦତ୍ଵା ସାଯୁଜ୍ଯତାମିଯାତ୍ । ପ୍ରତିଷ୍ଠଯା ସାର୍ଵଭୌମଂ ସଦ୍ମନା ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଯେଉଁଠି ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ, ସେଠି କ୍ଷେତ୍ର, ବଜାର, ସହର ଓ ଗ୍ରାମରେ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ସହ ଏକତା ଲାଭ ହୁଏ; ଏଭଳି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକରେ ସାର୍ବଭୌମ ଶାସନ ଓ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଗୃହର ଅଧିକାର ମିଳେ।
ପୂଜାଦିନା ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତ୍ରିଭିସ୍ତତ୍ସାମ୍ଯତାମିଯାତ୍ । ତମେଵ ନୈରପେକ୍ଷେଣ ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ଵିଂଦତେ
ପୂଜା ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଏହି ତିନିଟି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଲୋକ ସହ ସମତା ମିଳେ; ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଭକ୍ତିଯୋଗଂ ସ ଲଭତେ ଏଵଂ ଯଃ ପୂଜଯେଦ୍ଧରିମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଯିଏ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭକ୍ତିର ପଥ ପାଇଁଥାଏ।
ଯତ୍କୃଷ୍ଣପ୍ରଣିପାତଧୂଲିଧଵଲଂ ତଦ୍ଵର୍ଷ୍ମ ତଦ୍ଵଚ୍ଛୁଭଂ । ତେ ନେତ୍ରେ ତପସାର୍ଜିତେ ସୁରୁଚିରେ ଯାଭ୍ଯାଂ ହରିର୍ଦୃଶ୍ଯତେ । ସା ବୁଦ୍ଧିର୍ଵିମଲେଂଦୁ ଶଂଖଧଵଲା ଯା ମାଧଵଵ୍ଯାପିନୀ । ସା ଜିହ୍ଵା ମୃଦୁଭାଷିଣୀ ନୃପ ମୁହୁର୍ଯା ସ୍ତୌତି ନାରାଯଣମ୍
ଯେ ଶରୀର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ସେ ଶୁଭ; ଯେ ଦୃଷ୍ଟି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୋଇଛି, ସେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ; ଯେ ବୁଦ୍ଧି ନିର୍ମଳ ଚାନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଂଖ ପରି ଧଳା, ସେ ମାଧବଙ୍କୁ ଭରିଥାଏ; ଯେ ଜିହ୍ୱା ମୃଦୁ ଭାଷାରେ କଥା କହେ, ଓ ରାଜା, ସେ ନିରନ୍ତର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ମୂଲମଂତ୍ରେଣ କର୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରୈରପି ପୂଜନମ୍ । ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ସ୍ଵଗୁରୂଦ୍ଦିଷ୍ଟମାର୍ଗେଣାନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ
ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନାରୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିପାରିବେ; ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଦେଖାଇଥିବା ପଥକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅନୁସରି, ଅନ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିପାରିବେ।
ଇଦଂ ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ପାଵନଂ ମାଧଵାର୍ଚନମ୍ । ଵିଶେଷାନ୍ମାଧଵେ ମାସି ତ୍ଵମେତତ୍କୁରୁ ଭୂପତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମାଧବଙ୍କର ପବିତ୍ର ପୂଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହିଦେଲି; ବିଶେଷ କରି ମାଧବ ମାସରେ ଏହା କର, ରାଜନ।