ସ୍ନାନାଲଂକରଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମର୍ଚାଯାମେଵ ଭୂପତେ । ସ୍ଥଂଡିଲେଷ୍ଵପି ଵିନ୍ଯାସୋ ଵହ୍ନାଵାଜ୍ଯହୁତଂ ହଵିଃ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରତିମା ପୂଜାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମତଳ ସ୍ଥଳରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଘୃତ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ସୂର୍ଯେ ଚାଭ୍ଯର୍ହଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସ୍ଥଂଡିଲେ ସଲିଲାଦିଭିଃ । ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପହୃତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହରୌ ଭକ୍ତେନ ଵାର୍ଯପି
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମତଳ ସ୍ଥଳରେ ଜଳ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଭକ୍ତ ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରିଙ୍କୁ କେବଳ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ, ତାହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଗଂଧୋ ଧୂପଃ ସୁମନସୋ ଦୀପୋଽନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଚ କିଂ ପୁନଃ । ଶୁଚିଃ ସଂଭୃତସଂଭାରଃ ପ୍ରାଗ୍ଦର୍ଭୈଃ କଲ୍ପିତାସନଃ
ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଫୁଲ, ଦୀପ, ଓ ଭୋଗ ଦେବାକୁ କଣ କହିବି? ଯିଏ ପବିତ୍ର, ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ ସଂଗ୍ରହ କରିଛି, ଓ ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି—
ଆସୀନଃ ପ୍ରାଗୁଦଗ୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ହ୍ଯର୍ଚାଯାମଥ ସମ୍ମୁଖଃ । କୃତନ୍ଯାସଃ କୃତନ୍ଯାସାଂ ହର୍ଯର୍ଚାଂ ପାଣିନା ସ୍ପୃଶେତ୍
ସେ ଲୋକ ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପ୍ରତିମା ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ନ୍ୟାସ କରି, ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପ୍ରତିମାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ।
କଲଶଂ ପ୍ରୋକ୍ଷଣୀଯଂ ଚ ଯଥାଵଦୁପସାଧଯେତ୍ । ତଦଦ୍ଭିର୍ଦେଵଯଜନଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯାତ୍ମାନମେଵ ଚ
କଳଶ ଓ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ପାତ୍ରକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ; ସେହି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ପୂଜା ସ୍ଥଳ, ଉପକରଣ ଓ ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ପାତ୍ରାଣି ତ୍ରୀଣ୍ଯଦ୍ଭିସ୍ତୈସ୍ତୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ତୁ ସାଦଯେତ୍ । ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଚମନୀଯାର୍ଥଂ ତ୍ରୀଣି ପାତ୍ରାଣି ଦାପଯେତ୍
ତିନିଟି ପାତ୍ରକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରି, ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ତିନିଟି ପାତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ।
ହୃତଶୀର୍ଷ୍ଣା ଚ ଶିଖଯା ଗାଯତ୍ର୍ଯା ଚାଭିମଂତ୍ରଯେତ୍ । ପିଂଡେ ଵାଯ୍ଵଗ୍ନିସଂସିଦ୍ଧେ ହୃତ୍ପଦ୍ମସ୍ଥାଂ ପରାଂ ଵିଭୋଃ
ଶିର ଉପରେ ଶିଖା ଧରି ଓ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ; ପବନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ମାଟିର ଗଠିକୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବିରାଜିତ ପରାଶକ୍ତି ଭାବି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଣ୍ଵୀଂ ଜୀଵକଲାଂ ଧ୍ଯାଯେନ୍ନାଦାଂତେ ସିଦ୍ଧିଭାଵିତାମ୍ । ତଯାତ୍ମଭୂତଯା ପିଂଡେ ଵ୍ଯାପ୍ତେ ସଂପୂଜ୍ଯ ତନ୍ମଯଃ
ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜୀବଶକ୍ତିକୁ ସିଦ୍ଧି ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବି, ଗଠିକୁ ସମ୍ପୂଜିତ କରି, ତାହା ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେବା ଉଚିତ।
ଆଵାହ୍ଯାର୍ଚାଦିଷୁ ସ୍ଥାପ୍ଯ ନ୍ଯସ୍ତାଂ ଗାଂ ତାଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯସ୍ନାନାର୍ହଣାଦୀନୁପଚାରାନ୍ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍
ସେ ମାଟିକୁ ଆବାହନ ଓ ପୂଜାରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ମାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ସ୍ନାନ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଇତ୍ୟାଦି ଉପଚାର ଦେବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମାଦିଭିଶ୍ଚ ନଵଭିଃ କଲ୍ପଯିତ୍ଵାସନଂ ହରେଃ । ପଦ୍ମମଷ୍ଟଦଲଂ ତତ୍ର କର୍ଣିକାକେସରୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଧର୍ମ ଆଦି ନଉଟି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ସେଠି ଆଠଟି ପତ୍ର ଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର୍ଣ୍ଣିକା ଓ କେଶର ରଖିବା ଉଚିତ।
ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଵେଦତଂତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ହରେରୁଭଯସିଦ୍ଧଯେ । ସୁଦର୍ଶନଂ ପାଂଚଜନ୍ଯଂ ଗଦାସୀଷୁ ଧନୁର୍ହଲମ୍
ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା, ହରିଙ୍କ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସୁଦର୍ଶନ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ, ଗଦା, ଖଡ଼ଗ, ଧନୁଷ ଓ ହଳ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମୁଶଲଂ କୌସ୍ତୁଭଂ ମାଲାଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସଂ ଚାନୁପୂଜଯେତ୍ । ନଂଦଂ ସୁନଂଦଂ ଗରୁଡଂ ପ୍ରଚଂଡଂ ଚଂଡମେଵ ଚ
ମୁଶଳ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ମାଳା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ; ନନ୍ଦ, ସୁନନ୍ଦ, ଗରୁଡ଼, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ ଚଣ୍ଡଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମହାବଲଂ ବଲଂ ଚୈଵ କୁମୁଦଂ କୁମୁଦେକ୍ଷଣମ୍ । ଦୁର୍ଗାଂ ଵିନାଯକଂ ଵ୍ଯାସଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନଂ ଗୁରୂନ୍ସୁରାନ୍
ମହାବଳ, ବଳ, କୁମୁଦ, କୁମୁଦେକ୍ଷଣ; ଦୁର୍ଗା, ବିନାୟକ, ବ୍ୟାସ, ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଵେସ୍ଵେ ସ୍ଥାନେଷ୍ଵଭିମୁଖାନ୍ପୂଜଯେତ୍ପ୍ରୋକ୍ଷଣାଦିଭିଃ । ଚଂଦନୋଶୀରକର୍ପୂର କୁଂକୁମାଗୁରୁଵାସିତୈଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର, ଚନ୍ଦନ, ଉଶୀର, କପୂର, କୁଙ୍କୁମ, ଅଗୁରୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସଲିଲୈ ସ୍ନାପଯେନ୍ମଂତ୍ରୈର୍ନିତ୍ଯଂ ଵା ଵିଭଵେ ସତି । ସ୍ଵର୍ଣଘର୍ମାନୁଵାକେନ ମହାପୁରୁଷଵିଦ୍ଯଯା
ସମ୍ଭବ ଥିଲେ ପ୍ରତିଦିନ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ; ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଘର୍ମାନୁବାକ ଓ ମହାପୁରୁଷବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା।
ପୌରୁଷେଣାପି ସୂକ୍ତେନ ସାମନୀରାଜନାଦିଭିଃ । ଵସ୍ତ୍ରୋପଵୀତାଭରଣ ପତ୍ରସ୍ରଗ୍ଗଂଧଲେପନୈଃ
ପୌରୁଷ ସୂକ୍ତ, ସାମଗାନ ଓ ରାଜାନ୍ନ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା; ବସ୍ତ୍ର, ଉପବୀତ, ଆଭୂଷଣ, ପତ୍ର, ମାଳା, ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଲଂକୁର୍ଵୀତ ସପ୍ରେମ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଯଥୋଚିତମ୍ । ପାଦ୍ଯମାଚମନୀଯଂ ଚ ଗଂଧଂ ସୁମନସୋକ୍ଷତାନ୍
ଏକ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ସ୍ନେହଭାବରେ, ଉଚିତ ଭାବରେ ସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ଓ ମୁଖ ପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ପାଣି, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ତର ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଗଂଧଧୂପୋପହାର୍ଯାଣି ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାର୍ଚକଃ । ଗୁଡପାଯସସର୍ପୀଂଷି ଶଷ୍କୁଲ୍ଯାପୂପମୋଦକାନ୍
ଉପାସକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସୁଗନ୍ଧ ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ—ଗୁଡ଼, ଖିର, ଘିଅ, ଚିଡ଼ା, ଅମ୍ବିଲି ଓ ମିଠା ଲଡୁ—ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପାଯସଂ ଦଧିସର୍ପିଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସ ଵିକଲ୍ପଯେତ୍ । ଅଭ୍ଯଂଗୋନ୍ମର୍ଦନାଦର୍ଶ ଦଂତଧାଵାଭିଷେଚନମ୍
ଖିର, ଦହି ଓ ଘିଅ ନୈବେଦ୍ୟ ଭାବେ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହାସହିତ ଅଙ୍ଗରେ ତେଲ ଲଗାଇବା, ମସାଜ, ଦର୍ପଣ, ଦାନ୍ତ ଧୋଇବା ଓ ସ୍ନାନ ଦେବା ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ନାଦ୍ଯଂ ନୃତ୍ଯଗୀତାନି ସର୍ଵାଣି ସ୍ଯୁରଥାନ୍ଵହମ୍ । ଵିଧିନା ଵିହିତେ କୁଂଡେ ମେଖଲାଵର୍ତଵେଦିଭିଃ
ପ୍ରତିଦିନ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ହେବା ଉଚିତ; ଏସବୁ ନିୟମିତ ଭାବରେ ବେଦି ଓ ବିଶେଷ ବାଘା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାହ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିମାଧାଯ ପରିତଃ ସମୂହେତ୍ପାଣିନୋଦକମ୍ । ପରିସ୍ତୀର୍ଯାଥ ପର୍ଯୁକ୍ଷ୍ଯ ଦତ୍ଵା ଇଧ୍ମଂ ଯଥାଵିଧି
ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ପରିବେଷଣ କରି, ହାତରେ ପାଣି ନେଇ ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଏ, ପରିଶୁଦ୍ଧ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଇଂଧନ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୋକ୍ଷଣ୍ଯାସାଦ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣି ପ୍ରୋକ୍ଷଣ୍ଯୈଵାଜ୍ଯସେଚନମ୍ । ତପ୍ତଜାଂବୂନଦପ୍ରଖ୍ଯଂ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଂବୁଜୈଃ
ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ପାତ୍ର ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରିବା ଓ ଘିଅ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦେବତା ତାପିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଲସଚ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଶାଂତଂ ପଦ୍ମକିଂଜଲ୍କଵାସସମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍କିରୀଟକଟକକଟିସୂତ୍ରଵରାଂଗଦମ୍
ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା, ସାନ୍ତ ଭାବରେ, ପଦ୍ମର ରେଶା ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁକୁଟ, କଙ୍କଣ, କମରବନ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ବାହୁବନ୍ଧ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂଭ୍ରାଜତ୍କୌସ୍ତୁଭଂ ଵନମାଲିନମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ନଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଦାରୂଣି ହଵିଷା ସଘୃତାନି ଚ
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଛାତି, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂଜା ସେଷରେ କାଠ ଓ ଘିଅ ମିଶା ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାସ୍ଯାଜ୍ଯଭାଗାଵାଘାରୌ ଦତ୍ଵା ଚାଜ୍ଯପ୍ଲୁତଂ ହଵିଃ । ଅଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯାଥ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପାର୍ଷଦେଭ୍ଯୋ ବଲିଂ ହରେତ୍
ଘିଅର ଭାଗ ଓ ଅଘର ହୋମ ଅର୍ପଣ କରି, ଘିଅ ଭିଜା ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ପୂଜା ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ପାର୍ଷଦମାନେ ପାଇଁ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।
ମୂଲମଂତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣାତ୍ମକମ୍ । ଦତ୍ଵାଚମନମୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନାଯ କଲ୍ପଯେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ସମୟରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଅଚମନ ପାଇଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ପାଣି ଦେଇ, ସେହିପରି ଭାବେ ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମୁଖଵାସଂ ତୁ ସୁରଭିଂ ତାଂବୂଲାଦ୍ଯମୁପାହରେତ୍ । ଉପଗାଯନ୍ଗୃଣନ୍ନିତ୍ଯଂ କର୍ମାଣ୍ଯଭିରଵାକ୍ଷରୈଃ
ସୁଗନ୍ଧିତ ମୁଖବାସ, ପାନ ଓ ଏହାସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ସଦା ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ଓ ସ୍ତୁତି କରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ସତ୍କଥାଂ ଶ୍ରାଵଯଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣିକୋ ଭଵେତ୍ । ସ୍ତଵୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ପୌରାଣୈଃ ପ୍ରାକୃତୈରପି
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କିମ୍ବା କ୍ଷଣିକ ଭାବରେ ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବା ଓ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ; ବିସ୍ତୃତ କିମ୍ବା ସରଳ ପୁରାଣ ଓ ସାଧାରଣ ଭାଷାରେ ଥିବା ସ୍ତୁତି ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ନିତି ଵଂଦେତ ଦଂଡଵତ୍ । ଶିରସ୍ତତ୍ପାଦଯୋଃ କୃତ୍ଵା ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍
‘ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରନ୍ତୁ’ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ; ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦୁଇ ହାତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରପନ୍ନଂ ପାହି ମାମୀଶ ଭୀତଂ ମୃତ୍ଯୁଗ୍ରହାର୍ଣଵାତ୍ । ଇତି ଶେଷାନ୍ହରେର୍ଦତ୍ତାଞ୍ଛିରସ୍ଯାଧାଯ ସାଦରମ୍
‘ହେ ନାଥ, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ’ ବୋଲି କହି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ପଦାର୍ଥକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବା ଉଚିତ।