ତର୍ପଯେଦୁଦପାତ୍ରୈର୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯପୋହତି । ଵୈଶାଖେ ମାସି ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରାତର୍ନଦ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ବୈଶାଖ ମାସର ସକାଳେ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ପାଣିର ପାତ୍ରରେ ତର୍ପଣ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପକୁ ଦୂର କରିପାରେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ହରିଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଷ୍ପୈଃ କାଲୋଦ୍ଭଵୈଃ ଫଲୈଃ । ପୂଜଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ପାଖଂଡାଲାପଵର୍ଜିତଃ
ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ତଥା ପାଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଏଡ଼ିବା ଦରକାର।
ତର୍ପଯେଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଗୋଦାନୈ ରତ୍ନାଦ୍ଯୈର୍ଧନସଂଚଯୈଃ । ଅନ୍ଯଦ୍ଵିତ୍ତଂ ଯଥାଶକ୍ତି ସ୍ତୋକଂ ସ୍ତୋକଂ ସମାଚରେତ୍
ସେ ବସ୍ତ୍ର, ଗାଈ, ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନସମ୍ପତି ଦେଇ ଯୋଗ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ୟ ଧନ ଥିଲେ ତାହାରୁ ଥୋଡ଼ା ଥୋଡ଼ା ଦେଇବା ଉଚିତ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିନିଃସ୍ଵଃ ପୁରୁଷୋ ମାଧଵେ ମାସି ମାଧଵମ୍ । ପୁଷ୍ପାର୍ଚନଵିଧାନେନ ପୂଜଯେନ୍ମଧୁସୂଦନମ୍
ତାପରେ, ଯଦିଓ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାଏ, ମାଧବ ମାସରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପିତୄଣାଂ ତାରଯେଚ୍ଛତମ୍ । ସଜନ୍ମଶତସାହସ୍ରଂ ନ ଶୋକଫଲଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଶତଜନ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ଏବଂ ଶତସାହସ୍ର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଦୁଃଖର ଫଳ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ନ ଚ ଵ୍ଯାଧିଭଯଂ ତସ୍ଯ ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନ ବଂଧନମ୍ । ସ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଜାଯେତ ଧନ୍ଯୋ ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ରୋଗର ଭୟ, ଦରିଦ୍ରତା କିମ୍ବା ବନ୍ଧନ ନାହିଁ; ସେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଧନ୍ୟ ହୁଏ।
ଯାଵଦ୍ଯୁଗସହସ୍ରାଣି ଶତମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ଭଵେତ୍ । ତାଵତ୍ସ୍ଵର୍ଗେ ଵସେଦ୍ଵୀର ଭୂପତିଶ୍ଚ ପୁନର୍ଭଵେତ୍
ଏକ ଶତ ଅଷ୍ଟ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଭୀର, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ, ପୁନିଥରେ ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ହୁଏ।
ଭୂପତେର୍ଵିଵିଧାନ୍ଭୋଗାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚୈଵ ଯଥାସୁଖମ୍ । ମାଧଵସ୍ଯ ପ୍ରସାଦେନ ମାଧଵେ ଲୀଯତେ ତତଃ
ରାଜା ଭାବେ ବିଭିନ୍ନ ସୁଖ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଗ କରି, ମାଧବଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ପରେ ମାଧବରେ ଲୀନ ହୁଏ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସମାସାନ୍ମାଧଵାର୍ଚନମ୍ । ଵୈଦିକଂ ତାଂତ୍ରିକଂ ଵାପି ମିଶ୍ରକଂ ପାପନାଶନମ୍
ହେ ରାଜା, ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ମାଧବଙ୍କର ବିଦିପ୍ରକାର ପୂଜା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି; ବେଦ ହେଉ କି ତନ୍ତ୍ର, କିମ୍ବା ମିଶ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।
ନହ୍ଯଂତୋଽନଂତପାରସ୍ଯ ନାଂତଃ ପୂଜାଵିଧେର୍ନୃପ । ଅଥ ସଂକ୍ଷିପ୍ଯ ଚୋଚ୍ଯେତ ଯଥାଵଦନୁପୂର୍ଵଶଃ
ଅନନ୍ତ ଓ ସୀମାହୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପୂଜାର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ, ଏହାର ବିଧିର ମଧ୍ୟ ଶେଷ ନାହିଁ, ହେ ରାଜା; କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହାକୁ ଠିକ୍ କ୍ରମରେ ସଂକ୍ଷେପରେ କୁହାଯିବ।
ଵୈଦିକସ୍ତାଂତ୍ରିକୋ ମିଶ୍ରଃ ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋସ୍ତ୍ରିଵିଧୋ ମଖଃ । ତ୍ରଯାଣାମୀପ୍ସିତେନୈଵ ଵିଧିନା ହରିମର୍ଚଯେତ୍
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାର ତିନିଟି ପ୍ରକାର ଅଛି: ବେଦମୂଳକ, ତନ୍ତ୍ରମୂଳକ ଓ ମିଶ୍ର; ଯେଉଁଟି ଇଚ୍ଛା, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବିଧିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵୈଦିକୋ ମିଶ୍ରକୋ ଵାପି ଵିପ୍ରାଦୀନାଂ ଵିଧୀଯତେ । ତାଂତ୍ରିକୋ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତସ୍ଯ ଶୂଦ୍ରସ୍ଯାପି ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ବେଦମୂଳକ ଓ ମିଶ୍ର ପୂଜା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ; ତନ୍ତ୍ରମୂଳକ ପୂଜା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ।
ଯଥା ସ୍ଵନିଗମେନୋକ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପୂରୁଷଃ । ଯଜେଚ୍ଚ ଵିଧିଵଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସମାହିତଃ
ନିଜ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଦ୍ୱିଜତ୍ୱ ଲାଭ କରି, ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିୟମିତ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅର୍ଚଯେତ୍ସ୍ଥଂଡିଲେଽଗ୍ନୌ ଵା ସୂର୍ଯେଽପ୍ସୁ ହୃଦି ଵା ଦ୍ଵିଜେ । ଦ୍ରଵ୍ଯେଣ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେନ ସ୍ଵଗୁରୁଂ ତଦନୁଜ୍ଞଯା
ସେ ଅଲତାର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପାଣି କିମ୍ବା ହୃଦୟରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଭକ୍ତିସହିତ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵଂ ସ୍ନାନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ଧୌତଦଂତୋଂଽଗଶୁଦ୍ଧଯେ । ଉଭଯୋରପି ଚ ସ୍ନାନଂ ମଂତ୍ରୈର୍ମୃଦ୍ଗ୍ରହଣାଦିନା
ପ୍ରଥମେ ଦେହ ଓ ଦାନ୍ତ ସଫା କରିବା ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସ୍ନାନରେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ମାଟି ଧରିବା ଇତ୍ୟାଦି କରିବା ଦରକାର।
ସଂଧ୍ଯୋପାସ୍ତ୍ଯାଦିକର୍ମାଣି ଵେଦତଂତ୍ରୋଦିତାନି ଵୈ । ପୂଜାଂତେ କଲ୍ପଯେତ୍ସମ୍ଯକ୍ସଂକଲ୍ପଂ କର୍ମପାଵନମ୍
ସଂଧ୍ୟା ଉପାସନା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ବେଦ ଓ ତନ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ; ପୂଜା ଶେଷରେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ସଂକଳ୍ପ କରିବା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଶୈଲୀ ଦାରୁମଯୀ ଲୌହୀ ଲେପ୍ଯା ଲେଖ୍ଯା ଚ ସୈକତୀ । ମନୋମଯୀ ମଣିମଯୀ ପ୍ରତିମାଷ୍ଟଵିଧା ସ୍ମୃତା
ପ୍ରତିମା ଏଠି ଅଠର ପ୍ରକାର: ପାହାଡ଼, କାଠ, ଧାତୁ, ମାଟି, ଚିତ୍ରିତ, ଅଙ୍କିତ, ବାଲି, ମଣିମାଣିକ୍ୟ କିମ୍ବା ମନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା।
ଚଲାଚଲେତି ଦ୍ଵିଵିଧା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଜୀଵମଂଦିରମ୍ । ଉଦ୍ଵାସା ଵାହନେନ ସ୍ତଃ ସ୍ଥିରାଯାଂ ମାଧଵାର୍ଚନେ
ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦୁଇପ୍ରକାର: ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ; ଜୀବନ୍ତ ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କିମ୍ବା ଯାନ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ମାଧବଙ୍କ ପୂଜାରେ ଅଚଳ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ଦିଆଯାଏ।
ଅସ୍ଥିରାଯାଂ ଵିକଲ୍ପଃ ସ୍ଯାତ୍ସ୍ଥଂଡିଲେ ତୁ ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵଯମ୍ । ସ୍ନାପନଂ ତ୍ଵଵିଲେପ୍ଯାଯାମନ୍ଯତ୍ର ପରିମାର୍ଜନମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରତିମା ଅସ୍ଥିର, ସେଠାରେ କିଛି ଅନିଶ୍ଚିତତା ରହିପାରେ; କିନ୍ତୁ ସମତଳ ସ୍ଥଳରେ ଦୁଇଟି ବିକଳ୍ପ ସମ୍ଭବ। ଯାହାକୁ ଲେପନ କରିହେବ ନାହିଁ, ସେଠି ସ୍ନାନ କରାଯିବ; ଅନ୍ୟଠାରେ ପଛେ ପଛେ ପୋଖାଲି କରାଯିବ।
ଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧୈର୍ଦେଵେଜ୍ଯା ପ୍ରତିମାଦିଷ୍ଵମାଯିନଃ । ଭକ୍ତସ୍ଯ ଚ ଯଥାଲବ୍ଧୈର୍ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଚୈଵ ହି
ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ପ୍ରତିମାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଓ ଭକ୍ତଙ୍କର ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ, ତାହାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ନାନାଲଂକରଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠମର୍ଚାଯାମେଵ ଭୂପତେ । ସ୍ଥଂଡିଲେଷ୍ଵପି ଵିନ୍ଯାସୋ ଵହ୍ନାଵାଜ୍ଯହୁତଂ ହଵିଃ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରତିମା ପୂଜାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମତଳ ସ୍ଥଳରେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଘୃତ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ସୂର୍ଯେ ଚାଭ୍ଯର୍ହଣଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ସ୍ଥଂଡିଲେ ସଲିଲାଦିଭିଃ । ଶ୍ରଦ୍ଧଯୋପହୃତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ହରୌ ଭକ୍ତେନ ଵାର୍ଯପି
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମତଳ ସ୍ଥଳରେ ଜଳ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଭକ୍ତ ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରିଙ୍କୁ କେବଳ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ, ତାହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଗଂଧୋ ଧୂପଃ ସୁମନସୋ ଦୀପୋଽନ୍ନାଦ୍ଯଂ ଚ କିଂ ପୁନଃ । ଶୁଚିଃ ସଂଭୃତସଂଭାରଃ ପ୍ରାଗ୍ଦର୍ଭୈଃ କଲ୍ପିତାସନଃ
ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଫୁଲ, ଦୀପ, ଓ ଭୋଗ ଦେବାକୁ କଣ କହିବି? ଯିଏ ପବିତ୍ର, ଆବଶ୍ୟକ ଉପକରଣ ସଂଗ୍ରହ କରିଛି, ଓ ଦର୍ଭା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି—
ଆସୀନଃ ପ୍ରାଗୁଦଗ୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ହ୍ଯର୍ଚାଯାମଥ ସମ୍ମୁଖଃ । କୃତନ୍ଯାସଃ କୃତନ୍ଯାସାଂ ହର୍ଯର୍ଚାଂ ପାଣିନା ସ୍ପୃଶେତ୍
ସେ ଲୋକ ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପ୍ରତିମା ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ନ୍ୟାସ କରି, ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପ୍ରତିମାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ।
କଲଶଂ ପ୍ରୋକ୍ଷଣୀଯଂ ଚ ଯଥାଵଦୁପସାଧଯେତ୍ । ତଦଦ୍ଭିର୍ଦେଵଯଜନଂ ଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯାତ୍ମାନମେଵ ଚ
କଳଶ ଓ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ ପାତ୍ରକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ; ସେହି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ପୂଜା ସ୍ଥଳ, ଉପକରଣ ଓ ନିଜକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୋକ୍ଷ୍ଯ ପାତ୍ରାଣି ତ୍ରୀଣ୍ଯଦ୍ଭିସ୍ତୈସ୍ତୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ତୁ ସାଦଯେତ୍ । ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯାଚମନୀଯାର୍ଥଂ ତ୍ରୀଣି ପାତ୍ରାଣି ଦାପଯେତ୍
ତିନିଟି ପାତ୍ରକୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କରି, ଉପଯୁକ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆଚମନ ପାଇଁ ତିନିଟି ପାତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ।
ହୃତଶୀର୍ଷ୍ଣା ଚ ଶିଖଯା ଗାଯତ୍ର୍ଯା ଚାଭିମଂତ୍ରଯେତ୍ । ପିଂଡେ ଵାଯ୍ଵଗ୍ନିସଂସିଦ୍ଧେ ହୃତ୍ପଦ୍ମସ୍ଥାଂ ପରାଂ ଵିଭୋଃ
ଶିର ଉପରେ ଶିଖା ଧରି ଓ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ; ପବନ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ମାଟିର ଗଠିକୁ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବିରାଜିତ ପରାଶକ୍ତି ଭାବି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଣ୍ଵୀଂ ଜୀଵକଲାଂ ଧ୍ଯାଯେନ୍ନାଦାଂତେ ସିଦ୍ଧିଭାଵିତାମ୍ । ତଯାତ୍ମଭୂତଯା ପିଂଡେ ଵ୍ଯାପ୍ତେ ସଂପୂଜ୍ଯ ତନ୍ମଯଃ
ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜୀବଶକ୍ତିକୁ ସିଦ୍ଧି ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବି, ଗଠିକୁ ସମ୍ପୂଜିତ କରି, ତାହା ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହେବା ଉଚିତ।
ଆଵାହ୍ଯାର୍ଚାଦିଷୁ ସ୍ଥାପ୍ଯ ନ୍ଯସ୍ତାଂ ଗାଂ ତାଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯସ୍ନାନାର୍ହଣାଦୀନୁପଚାରାନ୍ପ୍ରକଲ୍ପଯେତ୍
ସେ ମାଟିକୁ ଆବାହନ ଓ ପୂଜାରେ ସ୍ଥାପନ କରି, ମାନ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ସ୍ନାନ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଇତ୍ୟାଦି ଉପଚାର ଦେବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମାଦିଭିଶ୍ଚ ନଵଭିଃ କଲ୍ପଯିତ୍ଵାସନଂ ହରେଃ । ପଦ୍ମମଷ୍ଟଦଲଂ ତତ୍ର କର୍ଣିକାକେସରୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଧର୍ମ ଆଦି ନଉଟି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ଆସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ସେଠି ଆଠଟି ପତ୍ର ଥିବା ପଦ୍ମ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର୍ଣ୍ଣିକା ଓ କେଶର ରଖିବା ଉଚିତ।